“Huwag mong hawakan ng marumi mong kamay ang anak ko, isa ka lang bayarang babae na binili namin para magdalang-tao!” Ibinato ng biyenan ko ang kumpol ng barya sa mukha ko pagkalabas na pagkalabas ko sa emergency room matapos ang isang mapanganib na panganganak sa kambal. Hindi niya akalain na ang makintab na Rolls-Royce na kadarating lang sa tapat ng ospital kasama ang mga seryosong bodyguard ay narito para sunduin ang “mahirap na menugang” ito upang pamunuan ang pinakamalaking real estate empire sa buong Southeast Asia.
Sa loob ng isang maliit at mabahong ward ng ospital, nakahiga ako habang tinitiis ang sakit ng aking tahi. Kakapanganak ko pa lang sa kambal naming anak…
“Congratulations, natanggap ka na bilang fake wife ko, pero tandaan mong mabuti na isa ka lang mahirap na may utang sa akin at wala nang iba!” Ipinatigas ko ang aking kamao habang nakatingin sa malupit na CEO na kamatapon lang ng contract marriage sa mukha ko, habang wala siyang kaalam-alam na ako ang tanging tagapagmana ng karibal na kumpanya na may hawak ng kapalaran ng negosyo niya. Ang pang-iinsultong ito ngayon ay ang magiging pinakamasakit na sampal na matatanggap niya kapag nalaman na niya ang katotohanan tungkol sa pagkatao ng “mahirap na asawang” ito sa grand party mamayang gabi.
Sa loob ng penthouse ni Lucas Valderama, ang pinakamayabang na bilyonaryo sa Maynila, nakaupo ako habang pinagmamasdan ang kontratang nagpilit sa akin na maging asawa niya sa…
“Lumuhod ka at linisin mo ang sapatos na ito, at pag-iisipan ko kung hindi kita sisibakin sa trabaho!” Tinitigan ko ang mapagmataas na mukha ng young mistress ng Ayala Group, ang babaeng sadyang ibinuhos ang isang basong red wine sa aking uniporme bilang katulong. Hindi niya alam na ang blue diamond ring na nagkakahalaga ng 100 milyong Pesos na nasa bulsa ko ang magsisilbing susi para bawiin ang lahat ng ari-ariang minamana niya ngayon.
Sa loob ng mansyon ng mga Pimentel sa Forbes Park, nagkakagulo ang lahat para sa paghahanda sa ika-60 na kaarawan ng matandang Don. Ako si Clara, ang…
Sa gitna ng marangyang ballroom ng isang sikat na hotel sa Makati, nakatayo ako habang suot ang isang simpleng bestido na binili ko lang sa ukay-ukay. Sa harap ko, si Mateo, ang lalaking nangako sa akin ng “habambuhay” pero iniwan ako sa kalsada noong nakaraang taon dahil lang sa mas pinili niya ang mayamang tagapagmana na si Sofia.
Sa gitna ng marangyang ballroom ng isang sikat na hotel sa Makati, nakatayo ako habang suot ang isang simpleng bestido na binili ko lang sa ukay-ukay. Sa…
Kung hindi siya ang papasok… Malinaw na may pinaplano na siya bago umalis. Ipinarada ko ang kotse sa ilalim ng hanay ng mga puno sa dulong bahagi ng parking lot ng paliparan at pinatay ang makina. Nakatitig sa akin si Evan mula sa likurang upuan nang nanlalaki ang mga mata, yakap ang kanyang stuffed dinosaur sa kanyang dibdib
Kung hindi siya ang papasok… Malinaw na may pinaplano na siya bago umalis. Ipinarada ko ang kotse sa ilalim ng hanay ng mga puno sa dulong bahagi…
Ibinuhos ng biyenan ko ang mainit na sinigang sa akin sa gitna ng marangyang birthday party, habang isinisigaw na isa akong malas na nagdala ng kamalasan sa pamilya Soriano sa Cebu. Ang asawa ko na kapo-promote lang bilang direktor ay malamig na naghagis ng barya sa sahig at pilit na pinapapirma ako sa annulment papers para mapakasalan niya ang mayamang kliyente nila. Hindi nila alam na ang multinational corporation na nililigawan nila para sa bilyong kontrata ay nagpalit na ng may-ari, at ako ang may hawak ng kapangyarihan para bawiin ang lahat ng ari-arian nila ngayon.
“Pumirma ka na, Clarita! Huwag mo nang hintayin na ipakaladkad kita sa labas ng mansyong ito!” sigaw ni Donya Aurora. “Mula nang pumasok ka sa pamilyang ito,…
Nakatayo ako sa sulok ng pinakamahal na wedding hall sa Davao, suot ang kupas na damit habang nanginginig na hawak ang lumang sobre para batiin ang ex ko. Kinuha ito ng bago niyang asawa—isang mayamang senyorita—at itinapon sa basura sabay lait na isa akong dukhang stalker na dumudungis sa hangin ng mga elitista. Hindi niya alam, ang pera sa secret account na ipinalipat ko kaninang umaga ang mismong magliligtas sa pamilya niya para hindi sila mapalayas sa kalsada pagkatapos ng kasal na ito.
“Anong ginagawa ng basurang ito rito?” sigaw ni Isabella, ang bride na suot ang gown na nagkakahalaga ng milyun-milyon. “Guard! Bakit hinayaan niyo ang pulubing ito na…
Habang itinutulak ko ang lumang stroller ng anak ko sa mall, aksidente kong nakasalubong ang dati kong best friend na asawa na ngayon ng isang real estate tycoon. Tiningnan niya ang kupas kong damit at sinadyang itapon ang mahal niyang kape sa anak ko, habang nilalait na ang mga hampaslupang tulad ko ay dapat sa likod-bahay lang at huwag dumungis sa hangin ng mga mayayaman. Hindi niya alam, ang marangyang mall na ito at ang kumpanyang pinagtatrabahuhan ng asawa niya ay pag-aari ng “mahirap” kong asawa na nakatampuhan ko lang kaninang umaga.
“Ay, sorry! Hindi ko napansin na may tao pala rito. Akala ko kasi basurahan,” tumatawang sabi ni Patricia habang pinapagpag ang kanyang Hermes na bag. Pinunasan ko…
Ang pagdiriwang ng ika-20 anibersaryo ng kasal ng mga amo ko ay naging impiyerno nang ibuhos ng señora ang mainit na sabaw sa ulo ko dahil lang sa hindi sinasadyang mapatakan ang kanyang mamahaling sapatos. Sa harap ng daan-daang bisita sa Quezon City, sinabunutan niya ako at isinigaw na ang isang basurang walang magulang na tulad ko ay dapat sa ilalim ng tulay nakatira at hindi sa mansyong ito. Ngunit hindi niya alam, ang nag-iisang diamond ring na nagkakahalaga ng 50 milyong Pesos na ibibigay ng asawa niya ay ako mismo ang nag-disenyo, at ako ang tunay na may-ari ng mansyong kinaroroonan niya.
“Luhod! Humingi ka ng tawad sa sapatos ko, Rosa!” sigaw ni Donya Victoria habang nanginginig sa galit. “Alam mo ba kung ilang buwang sahod mo ang halaga…
Nakatayo ako sa ilalim ng malakas na ulan sa labas ng mansyon ng asawa ko, habang pinapanood ko siyang hinahalikan ang batang kabit niya sa mismong kama namin. Ang biyenan ko ay nasa balkonahe, itinatapon ang lahat ng gamit ko sa putikan habang isinisigaw na baog ako at hindi karapat-dapat sa bilyong ari-arian ng pamilya Dela Cruz. Hindi nila alam, ang babaeng pinalayas nila nang walang dala ay ang mismong Chairman ng korporasyong kinakapitan nila para hindi sila tuluyang maghirap.
Ang bawat salita ni Donya Isabel ay parang kutsilyong sumasaksak sa puso ko. Sa loob ng limang taon, nagsilbi akong parang alipin sa bahay na ito. Pinagtiisan…