“Congratulations, natanggap ka na bilang fake wife ko, pero tandaan mong mabuti na isa ka lang mahirap na may utang sa akin at wala nang iba!” Ipinatigas ko ang aking kamao habang nakatingin sa malupit na CEO na kamatapon lang ng contract marriage sa mukha ko, habang wala siyang kaalam-alam na ako ang tanging tagapagmana ng karibal na kumpanya na may hawak ng kapalaran ng negosyo niya. Ang pang-iinsultong ito ngayon ay ang magiging pinakamasakit na sampal na matatanggap niya kapag nalaman na niya ang katotohanan tungkol sa pagkatao ng “mahirap na asawang” ito sa grand party mamayang gabi.

Sa loob ng penthouse ni Lucas Valderama, ang pinakamayabang na bilyonaryo sa Maynila, nakaupo ako habang pinagmamasdan ang kontratang nagpilit sa akin na maging asawa niya sa loob ng isang taon. Para sa kanya, ako si Angel, ang babaeng baon sa utang na kinuha niya para lang itaboy ang kanyang mapilit na pamilya.

“Huwag kang aasang tatabihan kita sa kama,” sabi ni Lucas habang nag-aayos ng kanyang mamahaling kurbata. “Ang trabaho mo lang ay magmukhang disente sa harap ng media at huwag akong ipahiya. At please, itago mo ‘yang mga luma mong gamit, nakakasuka sa paningin.”

Hindi ko siya sinagot. Hinayaan ko lang siyang tapakan ang pagkatao ko. Alam ko ang laro niya. Ang kumpanya niya, ang Valderama Tech, ay malapit nang bumagsak kung hindi sila makakakuha ng investment mula sa Sovereign Group. Ang hindi niya alam, ako ang tinatawag nilang “Iron Lady” ng Sovereign Group na matagal na niyang gustong makausap.

Dumating ang gabi ng anibersaryo ng Sovereign Group. Lahat ng malalaking pangalan sa negosyo sa Pilipinas ay naroon. Suot ang isang simpleng gown na pinilit ni Lucas na ipasuot sa akin—na tinawag niyang “mura pero pwede na”—pumasok kami sa ballroom.

“Dito ka lang sa sulok, Angel. Huwag kang makikipag-usap kahit kanino. Baka mahalata nila na wala kang pinag-aralan,” bulong ni Lucas bago siya lumapit sa mga board members para magmakaawa ng investment.

Advertisements

Habang hinihiya niya ako sa harap ng kanyang mga kaibigan, lumapit ang host sa stage. “Ngayong gabi, ipakikilala na natin ang ating bagong Chairwoman na nagmula pa sa ibang bansa para iligtas ang ating ekonomiya.”

Dahan-dahan kong inalis ang aking salamin at itinaas ang aking ulo. Naglakad ako patungo sa stage habang ang lahat ay nakatingin sa akin nang may pagkamangha. Nakita ko si Lucas sa gilid, nanlalaki ang mga mata, tila hindi makapaniwala sa nakikita niya.

“Good evening, everyone,” sabi ko sa mic, ang boses ko ay puno ng awtoridad. “Ako si Angelica Sophia Imperial, ang Chairwoman ng Sovereign Group.”

Tumigil ang mundo ni Lucas. Ang baso ng champagne na hawak niya ay nabitawan niya at nabasag sa sahig. Lumapit ako sa kanya sa gitna ng maraming tao, at habang nakatitig sa kanyang nanginginig na mukha, ibinulong ko:

“Tungkol sa investment na hinihingi mo… Kakapirma ko lang ng dokumento para tanggihan ito. At Lucas? Tapos na ang kontrata natin. Bukas na bukas, bibilhin ko ang bahay mo at itatapon kita sa kalsada kung saan mo ako unang nakita.”

Pero bago pa ako makababa ng stage, isang lalaking naka-maskara ang humarang sa akin at may ibinulong na nagpabura ng ngiti sa aking mga labi. “Akala mo ba ikaw lang ang may sikreto, Angelica?”

Ang bulong na iyon ay tila isang malamig na patalim na humiwa sa aking kinalalagyan. Ang lalaking naka-maskara ay hindi gumagalaw, ngunit ang kanyang presensya ay sapat na upang lamunin ang lahat ng liwanag sa ballroom.

“Sino ka?” tanong ko sa isang mahinang tinig, pilit na pinapanatili ang aking awtoridad sa harap ng mga nagmamasid na mata.

“Isang anino ng iyong nakaraan,” sagot niya, sabay abot ng isang maliit na sobreng itim. “Buksan mo ito sa harap ng lahat kung matapang ka talaga, Angelica Sophia. O baka gusto mong malaman nila kung paano mo nakuha ang iyong korona sa Sovereign Group?”

Bago ko pa siya mahawakan, mabilis siyang nawala sa gitna ng maraming tao. Nanatili akong nakatayo sa stage, ang itim na sobre ay tila nagniningas sa aking kamay. Sa baba ng stage, nakita ko si Lucas. Sa kabila ng kanyang pagkagulat, unti-unting napalitan ang takot sa kanyang mukha ng isang mapanirang ngisi. Narinig niya ang lahat.


Ang Lamat sa Maskara

Bumaba ako sa stage nang may pilit na kalmado, ngunit ang aking puso ay tila isang tambol na nagwawala. Sinalubong ako ni Lucas, ang kanyang basag na baso ng champagne ay nilampasan na ng mga waiter, ngunit ang tensyon sa pagitan namin ay mas matalas pa sa bubog.

“Mukhang hindi lang ako ang nasa bingit ng bangin ngayon, Chairwoman,” pangungutya ni Lucas. “Ano ang laman ng sobreng iyon? Ang katotohanan ba tungkol sa iyong amang nakakulong? O ang tungkol sa kung paano mo ‘ninakaw’ ang posisyon mo sa Sovereign?”

“Wala kang alam, Lucas,” mariin kong sagot. “Ang Sovereign Group ay binuo ko sa pamamagitan ng dugo at pawis habang ikaw ay abala sa paglustay ng pera ng iyong pamilya.”

“Talaga ba?” lumapit siya sa akin, sapat na para maramdaman ko ang amoy ng alak sa kanyang hininga. “Sige, itapon mo ako sa kalsada. Pero tandaan mo ito, Angelica: Kapag bumagsak ako, sisiguraduhin kong kasama kita sa putikan. Hindi mo itatapon ang lalaking nakakaalam ng bawat luhang ibinuhos mo noong gabing ‘kinuha’ kita.”


Ang Pagbubukas ng Lihim

Pumunta ako sa isang pribadong silid sa loob ng hotel, malayo sa mga flash ng camera at bulungan ng mga elite. Kasama ko ang aking pinagkakatiwalaang secretary na si Marcus. Sa nanginginig na mga kamay, binuksan ko ang itim na sobre.

Sa loob ay may isang litrato—isang lumang litrato ng isang sunog na gusali. At sa likod nito, may nakasulat na mensahe:

“Ang Sovereign Group ay itinayo sa abo ng Valderama Tech. Ang katarungan ay hindi natutulog.”

Napaupo ako sa sofa. Ang sikretong itinatago ko sa loob ng sampung taon ay natagpuan na. Ang Sovereign Group ay hindi nagsimula sa wala. Nagsimula ito sa isang tech patent na kinuha ng aking ama mula sa ama ni Lucas bago ang malaking sunog sa kanilang laboratoryo. Isang kasalanang hindi ko gawa, ngunit isang kasalanang nagbigay sa akin ng kapangyarihan.

“Madam,” tawag ni Marcus. “Ano po ang gagawin natin? Kung kumalat ito, hindi lang ang investment ni Lucas ang mawawala. Mawawalan ng halaga ang buong Sovereign Group.”


Ang Baligtad na Laro

Lumabas ako ng silid at hinarap muli ang gabi. Ngunit sa pagkakataong ito, hindi bilang isang mananakop, kundi bilang isang strategist. Nakita ko si Lucas sa bar, mag-isang umiinom.

“Lucas,” tawag ko sa kanya.

Lumingon siya, puno ng galit ang kanyang mga mata. “Ano na? Nasaan na ang mga guard na magtatapon sa akin sa labas? Bakit nandito ka pa rin at kinakausap ang ‘basurang’ tulad ko?”

“Mag-usap tayo,” sabi ko. “Tungkol sa investment.”

Natawa siya nang mapait. “Akala ko ba tinanggihan mo na? Akala ko ba itatapon mo ako sa kalsada?”

“Nagbago ang ihip ng hangin,” tugon ko habang ipinapakita sa kanya ang litrato mula sa sobre. “Ang lalaking naka-maskara… siya ang may-ari ng litratong ito. Gusto niyang sirain tayong dalawa. Ang Sovereign at ang Valderama.”

Nanlaki ang mga mata ni Lucas nang makita ang litrato. “Iyan ang laboratoryo ng tatay ko. Iyan ang gabing nawala ang lahat sa amin.”

“Lucas, ang Sovereign Group ang bumili ng mga assets niyo noon para hindi ito tuluyang mabaon sa utang. Pero may mga taong gustong palabasin na ninakaw namin ito,” paliwanag ko, bagaman alam ko sa sarili ko na may bahid ng katotohanan ang paratang. “Kung mag-aaway tayo ngayon, pareho tayong mawawalan. Pero kung magsasama tayo…”


Ang Alok na Hindi Matatanggihan

Kinuha ni Lucas ang litrato at pinagmasdan ito nang matagal. Tumingin siya sa akin, hindi na bilang si Angel na kanyang asawa sa kontrata, kundi bilang si Angelica Sophia, ang kanyang tanging pag-asa.

“Ano ang gusto mong mangyari?” tanong niya.

“Gagawa tayo ng bagong kontrata,” sabi ko nang may determinasyon. “Hindi na bilang amo at katulong, kundi bilang magkapareha. Ibibigay ko ang investment, ililigtas natin ang Valderama Tech, pero sa isang kondisyon: Tutulungan mo akong mahanap ang lalaking naka-maskara bago niya tuluyang mailabas ang mga ‘ebidensya’ niya.”

Ngumiti si Lucas, isang tunay na ngiti na walang halong yabang. “Alam mo, Angelica… mas nakakatakot ka pala kapag seryoso ka kaysa noong nagpapanggap kang mahirap.”

“At mas matalino ka pala kapag hindi mo iniisip ang kurbata mo,” ganti ko.


Ang Pagsimula ng Tunay na Giyera

Bumalik kami sa ballroom nang magkasabay. Ang mga bisita ay naguluhan nang makita kaming nag-uusap nang maayos. Sa harap ng media, hinawakan ni Lucas ang aking kamay.

“Ladies and gentlemen,” anunsyo ni Lucas. “Nais naming ipaalam na ang Sovereign Group at Valderama Tech ay magsasama para sa isang makasaysayang merger. Ang aking asawa, si Angelica, ang siyang magiging katuwang ko sa pag-angat ng teknolohiya sa Pilipinas.”

Ang palakpakan ay dumagundong, ngunit sa sulok ng aking mga mata, nakita ko muli ang lalaking naka-maskara sa labas ng pintuan ng hotel. Kumaway siya nang bahagya bago tuluyang sumakay sa isang itim na sasakyan.

Alam ko na ang gabing ito ay simula pa lamang. Ang laro ng paghihiganti ay naging laro ng kaligtasan. Maaaring hawak ko ang pera, at maaaring hawak ni Lucas ang pangalan, ngunit ang aming mga sikreto ang siyang magdidikta kung sino sa amin ang mananatiling nakatayo sa dulo.

Ang Katapusan ng Unang Kabanata

Nang makauwi kami sa penthouse, hindi ko na itinapon ang aking mga luma at “mura” na gamit. Inilagay ko ang mga ito sa tabi ng mga mamahaling gamit ni Lucas.

“Angelica?” tawag ni Lucas habang nasa pinto ng aking silid.

“Bakit?”

“Salamat,” simpleng sabi niya. “At… pasensya na sa mga sinabi ko kanina. Hindi ko alam na mas mabigat pala ang dinadala mo kaysa sa akin.”

“Matulog ka na, Lucas,” sagot ko habang nakatingin sa labas ng bintana, sa mga ilaw ng Maynila. “Bukas, kailangan nating maging handa. Dahil ang taong may hawak ng ating nakaraan ay hindi titigil hangga’t hindi niya nakukuha ang ating hinaharap.”

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *