“Sa tingin mo ba ang basahan na suot mo ay karapat-dapat na tumayo sa tabi ng asawa ko sa araw ng pag-upo niya bilang CEO? Kunin mo ang perang ito at lumayas ka sa party na ito bago ko pa tawagin ang security para palayasin ang isang hampaslupang tulad mo!” Ipinukol ng kabit ang baso ng red wine sa mukha ko sa gitna ng malaking hall. Wala akong sinabi, tahimik ko lang pinunasan ang dumi sa mukha ko, habang ang mga tao ay nagsimulang magbulungan at pagtawanan ang “probinsyanang dating asawa” na tinalikuran ng malaking boss.

Ang gabi na dapat ay pinaka-masaya para kay Mateo ay naging isang bangungot para sa akin, si Elena. Limang taon kaming kasal, limang taon ko siyang sinuportahan…

Ang bulag at mahirap na babaeng tulad ko ay itinulak ng aking fiancé at ng kanyang mga kaibigan sa swimming pool sa gitna ng malamig na gabi para lang gawing katuwaan sa kanyang marangyang engagement party sa isang mayamang heredera. Pinagtawanan nila ang aking mga mata na wala raw makita at tinawag akong malas at ambisyosang dikit nang dikit sa kanila nang hindi tinitingnan ang sariling kalagayan bago mangarap sa pamilyang mayaman. Tahimik akong tumayo habang nanginginig sa ginaw, biglang tinanggal ang aking itim na salamin upang ipakita ang aking matatalas na mata at misteryosong ngiti nang ang pinakamayamang bilyonaryo sa mundo ay lumapit, lumuhod at hinalikan ang aking kamay sa harap ng matinding gulat ng lahat.

“Ops! Sorry, Maria. Hindi ko sinasadya, masyado ka kasing harang sa daan,” tawa ni Javier habang nakayakap sa bewang ni Samantha, ang babaeng ipinalit niya sa akin….

Ang minamaliit na menugang tulad ko ay pinalayas ng aking biyenan sa gitna ng kanyang birthday party matapos niyang isaboy sa akin ang mainit na sabaw, sabay sabing isa akong “pato” na manggagamit at hindi karapat-dapat sa kanyang anak na CEO. Ang asawa ko ay nakatayo lang sa gilid at hindi man lang ako ipinagtanggol, sa halip ay niyakap pa ang kanyang seksing kabit at ipinahayag na makikipagdiborsyo siya para pakasalan ang babaeng “kapantay” nila sa yaman. Tahimik kong hinubad ang maruming apron, ipinakita ang suot kong mamahaling alahas na brilyante na matagal na niyang pinapangarap, at inihagis ang pinakamakapangyarihang black card sa mundo sa harap ng lahat ng mga bisitang elitista.

“Layas! Ang baho mo sa paningin ko, Maria! Akala mo ba dahil nakalusot ka sa pamilyang ito ay magiging Donya ka na?” sigaw ni Donya Remedios habang…

Ang buntis sa kambal na asawang tulad ko ay pinilit ng asawa ko at ng kanyang kabit na pumirma ng divorce papers sa ospital mismo matapos kong muntik nang makunan. Itinapon niya ang mga papel sa mukha ko, tinawag akong palamunin at walang kwenta, at ipinagsigawan na palalayasin niya ako nang walang dala para bigyang-daan ang mayaman niyang kabit. Nanginginig akong pumirma habang umiiyak, ngunit nang lumabas siya nang may pagmamayabang, dose-dosenang bodyguard na naka-itim ang sabay-sabay na yumuko sa harap ko at pumasok ang isang tanyag na abogado upang ipahayag na ang lahat ng ari-arian niya ay naka-freeze na dahil isa lamang siyang empleyado sa korporasyon ng pamilya ko.

“Pirma na, Angela! Huwag mo nang pahabain ‘to. Hindi ka na bagay sa buhay ko,” bulyaw ni Gabriel habang nakahawak sa balikat ni Nicole, ang babaeng ipinalit…

Ang kawawang legal na asawa na tulad ko ay winisikan ng red wine sa mukha ng kabit sa gitna ng victory party ng asawa ko, habang siya ay nakatingin lang nang may pandidiri at sinabihan akong lumayas na pauwi ng probinsya dahil nakakahiya raw ang itsura ko. Tumawa siya nang matagumpay, tinapakan ang luma kong gown at ipinahayag na siya na ang bagong may-ari ng korporasyong ito dahil sa yamang ibibigay niya sa asawa ko. Hindi ako umiyak, tahimik ko lang pinunasan ang mukha ko, kinuha ang cellphone ko at gumawa ng isang tawag na nagpatigil sa lahat ng security at board of directors, sabay-sabay silang lumuhod para batiin ang “Tunay na Chairman” ng kumpanya.

“Ano ba, Clara! Ang dumi-dumi mo, ang baho mo pa sa paningin ko!” sigaw ni Rick habang nakayakap sa bewang ni Vanessa, ang sikat na modelong kabit…

Ang kawawang estudyante na galing sa probinsya na tulad ko ay hiyang-hiya sa harap ng buong unibersidad matapos itapon ng mga mayayamang kaklase ang aking punit-punit na certificate sa mukha ko dahil sa paratang na ninakaw ko ang scholarship ng anak ng isang malaking korporasyon. Pinagtawanan nila ang butas-butas kong sapatos at kupas kong damit, at pinilit akong lumuhod para humingi ng tawad sa kasalanang “pagiging mahirap na nangangarap nang mataas” sa harap ng libo-libong estudyante. Tahimik kong pinulot ang aking parangal, tinitigan ang mayabang na lalaking iyon at nagsalita ng isang pangungusap na nagpamutla sa kanya, bago biglang nag-play sa malaking screen ng hall ang isang lihim na video na nagpanigid ng takot maging sa principal.

“Hoy, Cardo! Akala mo ba dahil matalino ka, pwede ka nang makipagsabayan sa amin?” sigaw ni Marco, ang anak ng isang sikat na politiko sa Manila. “Ang…

Sa aming 10-year high school reunion, hinarangan ako ng mga dati kong kaklase sa pinto at binalahura dahil lang sa suot kong maruming protective gear para sa trabaho, habang sila ay nagmamayabang ng kanilang mga mamahaling sasakyan at branded na gamit. Noong tinatawanan nila ako at akmang palalayasin na parang pulubi, biglang huminto ang isang kumpunye ng mga itim na Rolls-Royce, bumaba ang CEO ng pinakamalaking real estate group sa bansa at yumuko sa akin, “Chairman, hinihintay na po kayo ng lahat.” Natigilan ang buong bulwagan, ang mga mukhang kanina lang ay puno ng panghahamak ay naging maputla dahil sa gulat at takot.

“Hoy, Juan! Ano’ng ginagawa mo rito?” sigaw ni Miguel, ang dating bully sa klase na ngayon ay may-ari na ng isang maliit na construction firm. “Baka nagkakamali…