“Pirma na, Angela! Huwag mo nang pahabain ‘to. Hindi ka na bagay sa buhay ko,” bulyaw ni Gabriel habang nakahawak sa balikat ni Nicole, ang babaeng ipinalit niya sa akin. “Masyado kang boring, laging pagod, at wala kang maibigay sa akin kundi mga gastusin sa ospital.”
“Pero Gabriel, pitong buwan na akong buntis sa mga anak mo,” hikbi ko habang nakahiga sa hospital bed. Ang sakit ng tiyan ko ay hindi maikukumpara sa sakit ng dibdib ko.

Tumawa si Nicole nang nakakaloko. “Anak? Baka hindi naman kay Gabriel ‘yan. At kahit sa kanya pa, isasama mo na sila sa pag-alis mo sa mansyon mamaya. Akin na ang bahay, akin na ang kotse, at akin na ang lalaking pinangarap mo.”
Pinirmahan ko ang dokumento nang walang imik. Ang akala nila ay tapos na ako. Ang akala ni Gabriel, ang kumpanyang pinamamahalaan niya sa loob ng limang taon ay sa kanya dahil sa apelyido niya. Hindi niya alam na bago kami ikasal, ipinangalan ng yumaong tatay ko ang lahat ng shares sa akin bilang “silent owner.”
Pagkalabas na pagkalabas nila ng pinto, isang matangkad na lalaki na naka-suit ang pumasok. Si Atty. Santos, ang pinagkakatiwalaang abogado ng aking ama.
“Madam Angela, tapos na po ang palabas. Na-execute na ang ‘Back-to-Owner’ clause sa lahat ng bank accounts at properties na ipinahiram niyo kay Mr. Gabriel,” seryosong sabi ni Atty. Santos.
Eksaktong pagkasabi niyon, narinig namin ang malakas na sigaw ni Gabriel sa hallway. “Ano?! Bakit declined ang credit card ko?! Security, bakit niyo hinaharangan ang sasakyan ko?!”
Dahan-dahan akong bumangon mula sa kama, kinuha ang aking robe, at lumabas ng kwarto habang inaalalayan ng dalawang nurse. Nakita ko si Gabriel na pinagtutulungan ng mga guards na paalisin sa lobby ng ospital—ang ospital na pagmamay-ari rin ng pamilya ko.
“Gabriel,” tawag ko sa mahinahong boses.
Lumingon siya, galit na galit. “Angela! Sabihin mo sa kanila na asawa mo ako! Nagloloko ang mga card ko!”
Ngumiti ako nang napakalamig. “Ex-husband, Gabriel. At ang card na hawak mo? Galing ‘yan sa sweldo mo bilang manager… na tinanggal ko na limang minuto ang nakakalipas.”
Namutla si Nicole at dahan-dahang binitawan ang braso ni Gabriel nang mapansin niyang wala na itong pera. Pero ang hindi nila alam, may isa pang sorpresa na naghihintay sa kanila sa labas ng gate ng ospital na sisira sa buhay nila habambuhay.
Huminto ang mundo ni Gabriel. Ang lalaking kanina lang ay parang hari kung makapagsalita ay unti-unti nang nangangatog ang mga tuhod. Tiningnan niya ang kanyang pitaka, ang kanyang gintong relo, at ang babaeng nasa tabi niya na unti-unti nang lumalayo sa kanyang pagkakahawak.
“Angela, anong biro ito?” nauutal na tanong ni Gabriel. “Hindi mo pwedeng gawin sa akin ‘to! Ako ang nagpalago ng kumpanya niyo! Ako ang nagpuyat para sa mga kontrata!”
“Nagpuyat? O nagpakasasa sa mga bar kasama si Nicole gamit ang representation allowance ng kumpanya ko?” sagot ko habang dahan-dahang naglalakad palapit sa kanila. Kahit masakit ang aking tiyan dahil sa pagbubuntis, ang bawat hakbang ko ay puno ng dignidad. “Gabriel, ang akala mo ay talino mo ang nagdala sa iyo sa itaas. Pero ang totoo, ang awa ko at ang pangalan ng tatay ko ang tanging dahilan kung bakit ka iginagalang ng mga board of directors.”
Lumingon ako kay Nicole na ngayon ay panay ang iwas ng tingin. “Nicole, diba gusto mo ang mansyon? Sige, pumunta ka roon. Pero siguraduhin mong mabilis kang mag-empake dahil ang mga gamit niyo ni Gabriel ay nasa labas na ng gate, nakatambak sa ulan.”
“You b*tch!” sigaw ni Nicole, akmang susugurin ako pero mabilis siyang nahawakan ng mga security guard. “Hindi mo pwedeng bawiin ang kotse! Regalo sa akin ‘yun ni Gabriel!”
“Regalo niya gamit ang pera ko?” natatawa kong sabi. “Atty. Santos, pakipakita ang deed of sale ng pulang sports car na gamit nila.”
Inilabas ni Atty. Santos ang dokumento. “Ang sasakyang iyon ay nakapangalan sa Luzon Logistics, isang subsidiary ng kumpanya ni Madam Angela. Dahil tinanggal na si Mr. Gabriel sa serbisyo, ang sasakyan ay itinuturing na ‘stolen property’ kung hindi ito isusuko sa loob ng isang oras.”
Nanlaki ang mga mata ni Gabriel. “Angela, maawa ka… ang mga bata! Isipin mo ang mga anak natin!”
Hinawakan ko ang aking tiyan. “Huwag mong gamitin ang mga anak ko, Gabriel. Noong pinalayas mo ako sa mansyon kanina habang dumadaing ako sa sakit, nakalimutan mo na may mga anak ka. Ang mga batang ito ay hindi kailanman magkakaroon ng ama na tulad mo. Sa birth certificate nila, ang tanging apelyidong dadalhin nila ay ang sa akin.”
Ang Sorpresa sa Labas ng Gate
Habang kinakaladkad sila palabas ng lobby, sumunod ako sa kanila hanggang sa entrance ng ospital. Gusto kong makita ang huling bagsak ng masamang panaginip na ito. Sa labas ng gate, hindi lang ang ulan ang naghihintay sa kanila.
May tatlong itim na van ang nakaparada. Lumabas mula rito ang mga lalaking naka-uniporme ng National Bureau of Investigation (NBI) at mga kinatawan mula sa Bureau of Internal Revenue (BIR).
“Mr. Gabriel Ilustre?” tanong ng nangungunang opisyal.
“Bakit? Sino kayo?” tanong ni Gabriel, halatang lito.
“Mayroon kaming warrant of arrest para sa iyo sa kasong Qualified Theft, Estafa, at Tax Evasion,” mariing sabi ng opisyal. “Base sa audit na isinagawa sa iyong kumpanya sa nakalipas na tatlong buwan, napatunayang naglipat ka ng higit sa limampung milyong piso sa isang offshore account na nakapangalan sa iyo at kay Ms. Nicole Vergara.”
Napatingin si Gabriel kay Nicole. “Nicole? Diba sabi mo safe ang account na ‘yun?”
Doon ko nalaman ang mas masakit na katotohanan—matagal na nilang pinaplano na ubusin ang yaman ko bago pa man kami maghiwalay. Pero ang hindi nila alam, bago pa man sila magsimulang magnakaw, naka-install na ang isang surveillance software sa system ni Gabriel na direktang nagpapadala ng reports sa akin at kay Atty. Santos.
“Nicole Vergara, kasama ka rin sa warrant,” dagdag ng pulis.
“Ano?! Hindi! Si Gabriel lang ang may gawa niyan! Napilitan lang ako!” sigaw ni Nicole, pilit na kumakawala sa mga pulis. “Gabriel, ikaw ang pumatay sa tatay ni Angela! Sinabi mo sa akin ‘yun nung lasing ka!”
Biglang tumahimik ang paligid. Ang tibok ng puso ko ay bumilis. Tumingin ako kay Gabriel na ngayon ay tila nakakita ng multo.
“Anong sinabi mo?” mahina kong tanong kay Nicole.
“Angela, huwag kang maniwala sa kanya! Baliw ‘yan!” sigaw ni Gabriel.
Pero lumapit si Atty. Santos sa akin at iniabot ang isa pang envelope—ang lihim na itinatago ko kanina pa. “Madam, ito po ang resulta ng private investigation tungkol sa car accident ni Don Roberto limang taon na ang nakakalipas. Ang preno ng sasakyan ay sadyang pinutol, at ang huling taong nakitang may hawak ng tool kit sa garahe niyo ay si Gabriel.”
Napaluhod ako sa sobrang emosyon. Ang lalaking pinakasalan ko, ang lalaking pinagkatiwalaan ko ng buhay ko, ang siya palang pumatay sa kaisa-isang taong nagmahal sa akin nang tunay.
“Hayop ka, Gabriel!” sigaw ko habang bumubuhos ang luha. “Hindi lang pala pera ang kinuha mo sa akin! Ang tatay ko… ang tatay ko ang dahilan kung bakit ka naging tao!”
“Dadalhin na namin sila, Madam,” sabi ng opisyal ng NBI.
Pinanood ko silang isinakay sa van. Si Gabriel ay umiiyak at nagmamakaawa, habang si Nicole ay sinasabunutan ang sarili sa sobrang desperasyon. Ang mansyong pinangarap nila ay napalitan ng malamig na rehas ng selda.
Isang Bagong Simula
Pagkalipas ng ilang buwan, nanganak ako ng dalawang malusog na sanggol—isang lalaki at isang babae. Pinangalanan ko silang Roberto at Angelique, hango sa pangalan ng aking ama.
Ang kumpanya ay muling bumangon at naging mas matatag sa ilalim ng aking direktang pamumuno. Si Gabriel at Nicole ay napatunayang guilty sa lahat ng kaso, kabilang na ang pagkakasangkot sa pagkamatay ng aking ama, at nahatulan ng habambuhay na pagkabilanggo.
Isang hapon, habang nakaupo ako sa garden ng aming mansyon—ang mansyong sinubukan nilang agawin—pinagmamasdan ko ang aking mga anak na mahimbing na natutulog sa kanilang mga crib.
“Madam Angela, may tawag po mula sa correctional,” sabi ng aking yaya. “Gusto raw po kayong makausap ni Gabriel. Sabi niya, mamatay na raw siya sa sakit at gusto lang humingi ng tawad.”
Tumingin ako sa litrato ng aking ama na nakasabit sa dingding. Pagkatapos ay tinitigan ko ang aking mga anak.
“Sabihin mo sa kanya,” sabi ko nang may malamig na boses, “na ang kapatawaran ay para sa mga taong nagkamali dahil sa kahinaan, hindi para sa mga taong pumatay at nagnakaw dahil sa kasakiman. Hayaan mo siyang mamatay na dala ang bigat ng kanyang konsensya.”
Ibinaba ko ang telepono at muling nanalangin. Ang ulan ay tumila na, at sa wakas, ang langit ay naging maliwanag muli. Ang Angela na boring at laging pagod ay wala na; ang natitira ay isang inang handang gawin ang lahat para sa kanyang mga anak, at isang babaeng napatunayan na ang hustisya, gaano man katagal, ay palaging dumarating sa mga marunong maghintay at lumaban.
Wala nang Gabriel na sisira sa aming kinabukasan. Ang aming kwento ay hindi natapos sa hospital bed; ito ay nagsimula muli sa bawat tawa ng aking mga anak at sa bawat tagumpay na aking nakakamit nang mag-isa. Sapagkat sa dulo, ang tunay na may-ari ng buhay ko ay walang iba kundi ako.