Dito ko napagtanto… may bahagi sa kanya na hindi nakikita ng iba.
Isang bahagi na tahimik na naghihintay… na may makakita.
At sa mga sumunod na araw, unti-unti ko iyong natuklasan.
Hindi siya ang malamig na lalaking inilarawan ng mga balita. Hindi siya halimaw na kinatatakutan ng mga babae. Sa halip, si Matthias ay tila isang taong matagal nang nasanay sa pag-iisa… at hindi na umaasang may mananatili.

Isang gabi, habang sabay kaming naghapunan sa mahabang mesa na halos hindi namin napupuno, napansin kong hindi siya kumakain.
— “May problema ba?” maingat kong tanong.
Saglit siyang tumingin sa akin, parang nag-aalinlangan kung sasagot.
— “Sanay akong kumain mag-isa,” mahinang sabi niya.
Isang simpleng sagot… pero ramdam ko ang bigat nito.
Kaya ngumiti ako nang bahagya.
— “Hindi ka na mag-isa ngayon.”
Sa unang pagkakataon, nakita kong tila may nagbago sa kanyang mga mata. Isang bagay na mabilis niyang itinago.
Mula noon, mas naging magaan ang mga araw.
Nagsimula kaming mag-usap—una ay maiikli, hanggang sa humaba. Nalaman ko ang mga bagay na hindi kailanman naisulat tungkol sa kanya. Kung paano siya hinusgahan dahil sa kanyang laki. Kung paano maraming babae ang natakot, hindi dahil sa ugali niya… kundi dahil sa inaakala nila.
At unti-unti, nawala rin ang takot ko.
Hindi sa isang iglap.
Kundi sa maliliit na sandali.
Sa paraan ng pag-abot niya ng tasa ko nang hindi ako nagugulat.
Sa paraan ng paglayo niya kapag nararamdaman niyang kinakabahan ako.
Sa paraan ng pagtanong niya—lagi, bago gumawa ng kahit ano.
Hanggang sa isang gabi… nagbago ang lahat.
Malakas ang ulan. Kumukulog. At ang ilaw ay biglang nawala.
Napahigpit ang hawak ko sa gilid ng mesa. Hindi ko namalayang nanginginig na pala ako.
At ilang segundo lang… naramdaman ko ang presensya niya sa tabi ko. Hindi siya nagsalita. Hindi siya lumapit nang sobra.
Naghintay lang siya.
— “Pwede ba?” mahina niyang tanong.
Isang simpleng tanong.
Pero puno ng respeto.
Dahan-dahan akong tumango.
At saka niya hinawakan ang kamay ko.
Mainit. Maingat. Parang natatakot na baka masaktan ako.
Pero sa halip na takot… ang naramdaman ko ay kakaibang kapanatagan.
Sa unang pagkakataon matapos mamatay si Clara… hindi ako natakot sa dilim.
Dahil hindi na ako nag-iisa.
Ngunit habang unti-unting lumalapit ang loob namin sa isa’t isa… may isang bagay na hindi ko inaasahan.
Isang lihim… na matagal na niyang itinatago.
At isang gabi, narinig ko ang usapan ng kanyang abogado sa telepono—
— “Sigurado ka bang hindi niya pa alam ang tunay na dahilan ng kontratang kasal?”
Nanlamig ang buong katawan ko.
Tunay na dahilan?
Akala ko malinaw na ang lahat. Anim na buwan. Isang kasunduan. Walang damdamin.
Pero kung may tinatago siya…
Ano iyon?
At bakit pakiramdam ko… ako ang pinakamalaking kasinungalingan sa buong kasunduang ito?