Kahit na sa Patricia sa likod ng mga bar, ang hangin sa Veracruz ay nadama na sisingilin, na parang ang kanyang presensya ay nag-linya sa mga gilid ng bawat kalye, bawat café, bawat window ng sunlit. Lumipat si Julian sa mga tanggapan ng kumpanya na may bagong kumpiyansa, ngunit ang memorya ng mga banta ay bumulong sa likuran ng kanyang isip. Ang bawat tawag sa telepono, ang bawat email mula sa isang hindi kilalang address, ay nag-pause sa kanya, nag-thudding ng puso.
Isang hapon, isang plain sobre ang dumating sa aming apartment. Walang address ng pagbabalik. Sa loob, isang solong litrato: Si Julian, na nakunan sa merkado, nakangiti, walang kamalayan sa mata ng camera. Ang isang tala ay na-scrawled sa ilalim: “Sa palagay mo tapos na? Nakaligtas ka lamang sa unang pag-ikot. ”
Nakaramdam ako ng isang chill crawl down ang aking gulugod. Ang mga salita ni Patricia mula sa telepono ay tila nag-echo mula sa mga dingding: “Hindi ito tapos. ”
Tinawag namin kaagad si G. Morris. Ang kanyang mahinahon na tinig ay walang ginawa upang mapawi ang buhol sa aking tiyan. “Mayroon siyang mga mapagkukunan. Huwag maliitin siya. Naglalaro siya ng mahabang laro. ”
Nang gabing iyon, si Julian at ako ay lumakad sa tabi ng dalampasigan, ang ilog na sumasalamin sa nagniningas na paglubog ng araw. “Nanay, ” tahimik niyang sinabi, “paano natin lalaban ang isang multo? ”
Tiningnan ko siya, nakikita ang batang lalaki na minsan ay kumapit sa aking kamay sa pamamagitan ng mga fevers at takot. “Nakikipaglaban tayo sa katotohanan. At sa pagbabantay. Ang mga multo ay mapanganib lamang kapag nakalimutan mo na mayroon sila. ”
Ang mga susunod na araw ay isang maingat na sayaw. Ang seguridad ay masikip. Sinusubaybayan ang mga tanggapan. Ang mga kaibigan at mga kaalyado na dating nakaramdam ng ligtas ngayon ay nangangailangan ng gabay. Ang bawat transaksyon, bawat pagpupulong, bawat handshake ay nagdala ng bigat ng potensyal na pagtataksil.
Pagkatapos, ang isang mensahe ay nagmula sa isang pamilyar na mapagkukunan: Dr. Covarrubias. “May nakita akong bagay. Hindi pa para sa mga awtoridad. Tumawag sa akin ngayong gabi. ”
Nakilala namin sa tahimik ng kanyang tanggapan, mababa ang ilaw, ang amoy ng lumang katad at kape na makapal sa hangin. Ibinigay niya sa amin ang isang folder, na-seal at naselyohan ng mga maingat na marka. Sa loob ay ang mga dokumento, larawan, at pag-record na naisip ni Patricia na inilibing o nawasak: mga lihim na account, mga coded na sulatin, at katibayan ng isang network na pinanatili niya nang maraming taon, na umaabot sa higit sa aming pag-unawa.
Ang kamay ni Julian ay nanginginig habang hawak niya ang mga ito. “Mas malaki siya kaysa sa naisip namin. ”
Tumango ako, isang matatag na kalmado na pag-aayos sa akin. “Pagkatapos ay naghahanda kami. Hindi lamang para sa kanya, ngunit para sa sinumang sumusunod sa kanyang mga yapak. ”
Nang gabing iyon, habang nakauwi na kami, tila mas tahimik si Veracruz. Ang hangin ay bumulong sa mga palad tulad ng isang babala. At sa isang lugar sa mga anino, alam kong nakangiti ang multo ni Patricia, na nagplano na sa susunod na paglipat.
Ngunit sa oras na ito, handa na kami.