Sinagot ko ang tawag ng matalik niyang kaibigan gamit ang cellphone ng asawa ko.
At sa ilang segundo na iyon… nagbago ang buong buhay ko.
Gabi na noon. Tahimik ang bahay, tanging tunog lang ng aircon at mahinang tik-tak ng orasan ang maririnig. Nasa banyo si Adrian—ang asawa ko—at naiwan niya ang cellphone niya sa mesa sa sala.
Hindi ako sanay mangialam sa gamit niya.

Hindi ko kailanman pinakialaman ang phone niya sa loob ng limang taon naming pagsasama.
Pero noong gabing iyon… may kung anong kakaiba.
Biglang umilaw ang screen.
“Mark Calling…”
Kilala ko si Mark.
Matalik na kaibigan ni Adrian mula pa kolehiyo. Madalas silang magkasama, madalas silang mag-usap. Wala namang kakaiba—hanggang sa sandaling iyon.
Hindi ko alam kung bakit ko sinagot.
Siguro dahil paulit-ulit ang tawag.
Siguro dahil may kutob ako.
O siguro… handa na akong malaman ang totoo.
“Hello?” sabi ko.
Tahimik sa kabilang linya.
Pagkatapos—
“Pre, nasaan ka na?” sabi ng boses ni Mark, medyo mababa. “Hinintay ka niya kanina. Galit na galit na siya.”
Napatigil ako.
“Mark…” sabi ko, pilit kalmado. “Ako ‘to. Si Liza.”
Biglang natahimik siya.
“Ah—Liza… ikaw pala…”
Mabilis ang tibok ng puso ko.
“Sino ang hinintay?” tanong ko.
Hindi siya agad sumagot.
At doon ko naramdaman—may mali.
Malaki.
“Wala ‘yon,” sagot niya sa wakas. “Work lang—”
“Mark,” putol ko. “Sabihin mo ang totoo.”
Mahabang katahimikan.
Pagkatapos, mahina niyang sinabi:
“Hindi ko dapat sabihin ‘to…”
Nanlamig ang katawan ko.
“Pero hindi ka na dapat niloloko.”
Parang may bumagsak sa dibdib ko.
“Ano’ng ibig mong sabihin?”
Huminga siya nang malalim.
“May iba si Adrian.”
Hindi ako agad nakaimik.
Parang nawala ang tunog sa paligid.
“Gaano katagal?” tanong ko, halos pabulong.
“Halos isang taon na.”
Isang taon.
Isang buong taon.
Habang akala ko maayos kami.
Habang akala ko sapat ako.
Hindi ko namalayang natapos ang tawag.
Hindi ko alam kung ano pa ang sinabi ni Mark.
Ang alam ko lang—nakatayo ako roon, hawak ang cellphone ng asawa ko, habang unti-unting nadudurog ang mundo ko.
Lumabas si Adrian mula sa banyo, pinupunasan ang buhok niya.
“Uy, may tumawag ba?” casual niyang tanong.
Tiningnan ko siya.
Ang lalaking minahal ko.
Ang lalaking pinagkatiwalaan ko ng lahat.
“Oo,” sagot ko.
“Si Mark.”
Bahagyang nagbago ang ekspresyon niya.
“Ah… anong sabi?”
Ngumiti ako.
Pero hindi na iyon ang dating ngiti ko.
“Hinahanap ka niya,” sabi ko. “May naghihintay daw sa’yo.”
Napatigil siya.
“Anong ibig mong sabihin?”
Humakbang ako palapit.
“Tanungin mo ang sarili mo.”
Tahimik.
Mabigat.
Hindi na siya nakapagsalita.
At sa sandaling iyon, alam ko na—
Hindi ko na kailangang magtanong pa.
Dahil minsan, isang tawag lang… sapat na para malaman ang buong katotohanan.