😱💔 Sumigaw ako sa aking asawa sa harap ng lahat na ipinanganak ng aking anak ang aking apelyido dahil ginawa ko siya “ang pabor na ” ng pagtanggap nito … at hindi siya umiyak. Kinabukasan ay natagpuan ko siya sa Civil Registry na kumukuha ng aking huling pangalan mula sa bata, na may isang pagsubok sa DNA, isang lumang reklamo at isang parirala na sumira sa aking pagmamalaki: “Hindi ako dumating upang maghiganti, dumating ako upang ibalik sa aking anak ang ama na iyong ninakaw mula sa kanya. ” Ð 📄
Hindi nag-aalala si Renata nang gabing iyon.
Iyon ang pinaka-abala sa akin.
Inaasahan ko ang luha, reklamo, isang eksena ng isang nasugatan na asawa sa harap ng aking mga kasosyo sa restawran na iyon sa San Pedro Garza García. Inaasahan kong ibababa niya ang kanyang tingin tulad ng dati, upang huminga ng malalim at magpanggap na hindi niya narinig si Daniela na tumatawa sa tabi ko.
Ngunit iniwan lamang ni Renata ang kanyang tinidor sa plato.
Nasabi ko na lang ito gamit ang isang baso ng alak sa aking kamay, pakiramdam na hindi matitinag:
Si Mateo ay Salcedo dahil nais kong ibigay sa kanya ang lugar na iyon. May mga kababaihan na dapat halikan ang sahig kapag ang isang lalaki ay nagpapahiram sa kanila ng kanyang apelyido.
Tumahimik ang mesa.
Ngumiti si Daniela, hindi komportable ngunit nasiyahan. Tiningnan ng aking mga kasosyo ang kanilang baso. Isa sa kanila ang pinagsama. Itinaas ni Renata ang kanyang mukha.
Wala akong luha.
Siya ay may isang bagay na mas masahol: isang malamig, tiyak na kalmado.
“Ibabalik ko ito sa iyo bukas, ” aniya.
Tumawa ako.
“Huwag makipag-usap ng walang kapararakan.
“Hindi ito kalokohan, Adrian. Ito ay isang pormalidad.
Tumayo siya, hinawakan ang kanyang bag, at iniwan ang restawran nang hindi lumingon. Hindi ko siya sinundan. Naupo ako doon dahil ang aking pagmamataas ay mas malaki kaysa sa aking takot … at dahil sa sandaling iyon ay hindi ko pa rin maintindihan na nawalan lang ako ng isang bagay na hindi ko dapat paniwalaan na akin.
Kinabukasan, ang bahay ay masyadong malinis.
Walang mga hiyawan, walang bukas na maleta, walang mga walang laman na drawer. Dalawang bagay lamang ang nawawala: Renata at Mateo.
Sa hapag kainan ay natagpuan ko ang hiwa ng ID ng paaralan ng aking anak sa kalahati. Sa bahagi kung saan sinabi nito “Mateo Salcedo ” mayroong isang pulang linya na minarkahan sa aking apelyido.
Nakaramdam ako ng lakas ng loob, hindi sakit.
Ako ay tulad pa rin ng isang haltak na naisip ko tungkol sa pag-suing sa kanya bago magtaka kung bakit ayaw ng aking anak na magpaalam.
Tinawagan ko ang paaralan.
“Kinuha ng aking asawa ang aking anak na walang pahintulot, ” sabi ko.
Ang sekretarya ay mabagal upang tumugon.
“G. Salcedo, ang bakasyon ay hiniling ng ina na may kumpletong dokumento.
“Ako ang kanyang ama.
Isa pang katahimikan.
“Sa na-update na file hindi ka na lilitaw bilang isang ligal na ama.
Iyon ay kapag ako ay bumangon.
Dumiretso ako sa Civil Registry ng Monterrey. Natagpuan ko siyang nakaupo sa isang bench, kasama si Mateo na nakadikit sa kanyang tagiliran, na yakapin ang isang berdeng backpack. Nakita ako ng aking anak na pumasok at nagtago sa likuran niya.
Ang kilos na iyon ay tumama sa akin nang mas mahirap kaysa sa anumang insulto.
“Ano ang inilagay mo sa kanyang ulo? ” Sinabi ko sa kanya.
Tumayo si Renata.
“Ang katotohanan.
“Si Mateo ay aking anak.
“Si Mateo ang iyong parusa para sa akin, Adrian. Hindi anak mo.
Naramdaman kong umikot ang lahat.
Binuksan niya ang isang kulay-abo na folder at kumuha ng tatlong sheet.
Ang una ay isang pagsubok sa DNA.
Ang pangalawa, isang reklamo ang nagsampa ng walong taon bago at nagsampa nang walang pag-unlad.
Ang pangatlo ay ang talaan ng ospital kung saan ipinanganak si Mateo.
Ang aking lalamunan ay sarado sa paningin ng isang sulat-kamay na tala:
“Hiniling ng ina na irehistro ang menor de edad gamit ang huling pangalan na Herrera. Nagbabanta ang kasamang lalaki na mag-alis ng suporta sa ekonomiya kung hindi mabago ang filiation. ”
Herrera.
Ang apelyido ni Renata.
“Ginawa mo akong mag-sign kaagad pagkatapos ng kapanganakan, ” aniya. Sinabi mo sa akin na kung ang bata ay walang apelyido, hindi ka nagbabayad para sa klinika, hindi mo siya makikilala at sasabihin mo sa lahat na hindi ko alam kung sino siya.
“Itinago ko ito.
Itinaas ni Mateo ang kanyang mukha.
“Hindi. Sinisingil mo ako.
Hindi ko maintindihan.
O ayaw kong maunawaan.
Kumuha si Renata ng isang maliit na notebook mula sa kanyang backpack. Ito ay si Mateo. Sa takip mayroong mga guhit ng mga dinosaur. Binuksan niya ito sa isang minarkahang pahina.
Doon, sa sulat-kamay ng bata, sinabi niya:
“Sinabi ni Tatay kung hindi ako makakakuha ng sampu, hindi ako karapat-dapat na maging Salcedo. ”
Sa ibaba:
“Sinabi ni Tatay na ang aking ina ay masuwerteng para sa akin. ”
At higit pa, isang parirala na huminga sa aking hininga:
“Nais kong tawagan ang aking sarili tulad ng aking ina upang ang aking pangalan ay hindi na masaktan. ”
Hindi ako makapagsalita.
Pagkatapos ang isang artista ay lumabas sa opisina na may isang selyadong sobre.
“Gng Herrera, natagpuan namin ang orihinal na file.
Kinuha ito ni Renata gamit ang nanginginig na mga kamay.
“Nariyan ba ang lahat? ”
Tumango ang babae.
“Kasama ang pahayag ng biyolohikal na ama. ”
Ang aking dibdib ay lumubog.
“Aling biyolohikal na ama? ”
Tiningnan ako ni Mateo sa kauna-unahang pagkakataon nang hindi nagtatago.
Hindi sa poot.
Sa pagkapagod.
Binuksan ni Renata ang sobre.
Ang isang lumang litrato ay nahulog: siya sa isang kama sa ospital, maputla, niyakap ang bagong panganak na Mateo. Sa tabi niya ay isang binata, na may luha sa kanyang mga mata, hinahalikan ang noo ng sanggol.
Nakilala ko ang mukha na iyon.
Siya ang taong kinuha ko sa klinika bago magising si Renata.
At sa likod ng larawan ay mayroong isang pangungusap na isinulat sa kanya, sa nanginginig na sulat-kamay:
“Kung nagtanong si Mateo, sabihin sa kanya na nais dalhin siya ng kanyang ama. ”
Ano ang nangyari sa susunod …? Bahagi 2: …..
Bahagi 2:
Hindi ko tinanong kung sino ito dahil hindi ko alam. Tinanong ko dahil ang aking pagmamataas ay nangangailangan ng ilang higit pang mga segundo upang magpanggap na mayroon pa ring paliwanag kung saan hindi ako nanatili kung ano ako. Ang tao sa larawan ay tinawag na Julián Herrera, ang malayong pinsan ni Renata mula sa isang pamilya na hindi sa pamamagitan ng dugo, bagaman sa loob ng maraming taon tinawag ko siyang “na gutom na tao ” sa tuwing nais kong marumi ang kanyang pangalan. Nakilala ko siya bago ko siya pinakasalan, nang siya ay nagtatrabaho pa rin sa isang tindahan ng mekaniko sa Guadalupe at lumapit siya upang kunin siya ng kanyang mga kamay na may mantsa ng grasa at isang pasensya na nagalit sa akin. Si Renata ay nakatitig sa litrato na parang nagbalik lang sila ng isang piraso ng memorya na inagaw. Tiningnan din siya ni Mateo, nang hindi hinawakan siya, na ang kanyang mga mata ay naayos sa binata na nagdadala sa kanya ng bagong panganak na parang ang mundo ay inilagay sa kanyang mga bisig.Ibig kong sabihin na wala itong napatunayan, na ang isang larawan ay maaaring mali nang mali, na manipulahin ni Renata ang lahat upang mapahiya ako. Ngunit ang actuary ay naglalagay sa talahanayan ng isa pang sheet, isang pahayag na nilagdaan walong taon na ang nakaraan, kung saan kinilala ni Julián ang bata, humiling ng isang genetic test at itinanggi na napigilan siyang pumasok sa silid sa pamamagitan ng pagkakasunud-sunod ng “kasama ng lalaki ng ina. ” Hindi pa lumitaw ang aking pangalan, ngunit nauunawaan ng lahat sa tanggapan na iyon kung sino ang pinag-uusapan niya. Nakaramdam ako ng init sa likod ng aking leeg. Naalala ko ang klinika, ang pasilyo, ang aking kamay na pinipiga ang braso ng isang nars, ang aking tinig na nagsasabi kay Julián na kung lumapit siya kay Renata ay mawawalan siya ng higit sa karapatang makita siya. Naalala ko si Renata na sedated, maputla, kasama si Mateo sa tabi niya, at naalala ko rin ang aking sariling duwag na nakilala bilang desisyon. Hindi ko tinanggap ang batang iyon na wala sa maharlika.Kinuha niya ito bilang isa ay tumatagal ng isang watawat upang manalo ng isang pribadong digmaan.
Hindi ako sinigawan ni Renata. Ang bahaging iyon ay nanatiling pinakamasama. Sinabi niya sa akin na sinubukan ni Julián na makita siya ng maraming buwan, na nagpadala siya ng mga liham, na humingi siya ng ligal na tulong, na nagpunta siya sa bahay ng kanyang ina at natapos na binugbog ng dalawang lalaki na kilala ko mula sa tanggapan ng aking ama. Sinimulan kong iling ang aking ulo bago ito matapos. Hindi dahil hindi ito nangyari, ngunit dahil may mga bagay na labis na inilibing ng isang tao na ang isa ay sumusubok na tawagan silang mga pagmamalabis. Si Mateo ay kumapit sa berdeng backpack. Naramdaman ni Renata ang kanyang paghinga at ibinaba ang kanyang tinig. Sinabi niya na hindi siya napunta sa Civil Registry upang sirain ako sa harap ng bata, ngunit dahil sinimulan ni Mateo na tanungin kung bakit ang kanyang apelyido ay parang utang. Nagsimula ang lahat ng isang hapon, pagkatapos ng isang pulong sa paaralan. Ipinakita ng guro kay Renata ang ilang mga guhit kung saan isinulat ni Mateo ang kanyang pangalan gamit ang cross-outs sa “Salcedo ”.Ang isa ay nagpakita ng isang bata na nagdadala ng isang malaking bato na may huling pangalan ko dito. Nais kong tumingin kay Mateo, ngunit ibinaba niya ang kanyang mukha. Naalala ko ang napakaraming mga parirala na sinabi ko nang hindi sinusukat ang mga ito dahil sa aking mga kalalakihan ay nagsalita ng ganito: na ang aking apelyido ay nagbukas ng mga pintuan, na hindi lahat ay nararapat, na ang isang anak ay kailangang kumita ng kanyang lugar. Hindi ko siya tinamaan, sinabi ko sa aking sarili, na parang pinatawad ako nito. Ngunit doon, sa harap ng kuwaderno, naintindihan ko na may mga paraan upang matumbok sa bibig at mag-iwan ng mga marka na walang nakikita ng doktor.na parang pinatawad ako. Ngunit doon, sa harap ng kuwaderno, naintindihan ko na may mga paraan upang matumbok sa bibig at mag-iwan ng mga marka na walang nakikita ng doktor.na parang pinatawad ako. Ngunit doon, sa harap ng kuwaderno, naintindihan ko na may mga paraan upang matumbok sa bibig at mag-iwan ng mga marka na walang nakikita ng doktor.
Hiniling sa amin ng actuary na umupo upang ipaliwanag ang pamamaraan. Hiniling ni Renata ang pagwawasto ng talaan, pag-alis ng aking apelyido dahil sa mga depekto sa pagkilala at pagpapanumbalik ng apelyido ng ina habang susuriin ang biological filiation. Ang pagsubok sa DNA ay hindi kasama ang aking pagiging magulang. Iyon ay hindi na isang argumento. Ang nawawala ay buksan muli ang pahayag ni Julián at kumpirmahin kung may bisa pa rin ang kanyang aplikasyon para sa pagkilala. Tinanong ko kung nasaan siya. Hinahabol ni Renata ang kanyang mga labi. Halos tumingin si Mateo. Ang actuary ay ang tumugon sa isang tinig na masyadong neutral: Si Julián Herrera ay namatay tatlong taon nang mas maaga sa isang aksidente sa kalsada patungo sa Saltillo, habang naglalakbay kasama ang mga dokumento upang maibalik ang kaso. Ang ingay ng opisina ay naging malayo. Hindi ako nakakaramdam ng dalisay na kalungkutan. Nakaramdam ako ng isang bagay na hindi komportable: isang belated, walang silbi na kahihiyan,ang uri na darating kapag hindi na nila maaayos ang kanilang nawasak. Binuksan ni Renata ang isa pang sheet. Ito ay isang liham na iniwan ni Julián sa isang folder kasama ang kanyang kapatid. Hindi ito mahaba. Sinabi niya na kung isang araw ay nais malaman ni Mateo ang tungkol sa kanya, hindi nila dapat sabihin sa kanya na umalis siya, dahil hindi siya umalis sa kanyang sariling malayang kalooban. Sinabi niya na hihintayin niya siya hangga’t maabot ang buhay. Hiniling ni Mateo na makita siya. Maingat na ibinigay ito ni Renata sa kanya. Dahan-dahang binasa niya, inilipat ang kanyang mga labi, at nang maabot niya ang lagda ay hinawakan niya ang pangalan gamit ang kanyang daliri. “Julián Herrera ”. Pagkatapos ay tinanong niya kung iyon ang kanyang ama. Si Renata ay nag-crouched sa harap niya. Hindi niya ako tinitingnan. Sinabi niya sa kanya na oo, ito ang taong nais dalhin siya, hanapin siya at ibigay sa kanya ang kanyang apelyido, ngunit na ang mga matatanda ay gumawa ng masamang bagay at magsisimulang sabihin sa buong katotohanan.Hindi umiyak si Mateo. Inilagay lang niya ang liham sa loob ng kanyang backpack, na parang nakatanggap lang siya ng isang bagay na masyadong marupok upang maunawaan doon.
Sinubukan kong kausapin siya. Sinabi ko na “anak na lalaki ” na wala sa ugali, dahil sa takot, dahil sa pangangailangan. Umikot si Mateo. Ipinikit ni Renata ang kanyang mga mata sa isang segundo, ngunit hindi niya ako itinuwid. Siya ang gumawa nito. “Huwag mo akong tawagan ngayon, ” nagbulong siya. Hindi niya ito sinabi nang may poot. Sinabi niya ito nang pagod, tulad ng isang tao na nagdadala ng isang backpack na mas malaki kaysa sa kanyang likuran. Ang pariralang iyon ay iniwan akong nakatayo sa gitna ng Civil Registry nang hindi alam kung saan ilalagay ang aking mga kamay. Tatlong beses akong tinawag ni Daniela habang nandoon kami. Hindi ako sumagot. Ang aking mga kasosyo din. Ang lalaki na ang gabi bago kumain ng isang babae sa isang restawran dahil naisip niya na maaari pa rin siyang bumili ng paggalang sa isang huling pangalan ngayon ay hindi alam kung paano tumingin sa isang batang lalaki na nagbibigay sa kanya ng isang salita. Pinirmahan ni Renata ang mga paunang dokumento na may isang firm na kamay. Nang matapos siya, binigyan siya ng actuary ng isang pansamantalang sertipiko para sa paaralan.Pangalan ng menor de edad: Mateo Herrera. Kung wala si Salcedo. Kung wala ang aking tatak. Tiningnan ko ang sheet na iyon at una akong nakaramdam ng isang galit na galit, na parang may kinuha sa akin. Pagkatapos ay dumating ang katotohanan: Hindi pa ako nagkaroon ng anak, nagkaroon ako ng isang emosyonal na hostage na tinawag kong minahan nang naaangkop ito sa akin at sisingilin siya para sa kanyang huling pangalan kapag kailangan kong makaramdam ng higit na mataas.
Nang umalis ako sa Registry, nasa labas ang aking ina. Hindi ko alam kung sino ang nagbabala sa kanya. Dumating siya kasama ang kanyang driver, madilim na baso at ang mukha ng isang ginang na naniniwala na dapat ibaba ng mundo ang tinig nito sa kanya. Nakita niya si Renata, nakita niya si Mateo, nakita niya ang folder at mabilis siyang naintindihan. Lumapit siya sa batang lalaki at sinabi na huwag pahintulutan ang kanyang ina na punan siya ng lason, na ang isang apelyido ay hindi itinapon para sa isang tantrum. Sinuportahan ni Mateo ang likuran ni Renata, ngunit sa oras na ito ay hindi niya lubos na itinago. Dapat ay naaresto ko ang aking ina sa sandaling iyon. Dapat ko na itong gawin mga taon bago. Tumayo pa rin ako para sa isa pang segundo. Tiningnan ako ni Renata, hindi may pag-asa, ngunit may isang uri ng huling pagsukat. Pagkatapos ang aking ina ay kumuha ng isang sobre sa labas ng kanyang bag at inalok ito kay Renata. “Maaari pa rin nating ayusin ito nang hindi marumi ang sinuman, ” aniya. Hindi ito kinuha ni Renata.Ang sobre ay nahulog sa sahig at binuksan. Sa loob ay mga kopya ng paglilipat, mga resibo mula sa klinika at isang tala na isinulat ng aking ama, ngayon ay patay na, na nagbasa: “Kung iginiit ng batang babae na irehistro ang bata kasama si Herrera, pindutin ang utang sa ospital. ” Ang artista, na lumalabas lamang sa likuran namin, ay nakita ang mga papel sa sahig. Ang aking ina ay tumigas. At sa kauna-unahang pagkakataon, direktang tumingin sa akin si Mateo, hindi upang hilingin sa akin ang anumang bagay, ngunit upang makita kung magpanggap din ako na hindi ito nangyari.Direkta sa akin ni Mateo, hindi upang hilingin sa akin ang anumang bagay, ngunit upang makita kung magpanggap din ako na hindi ito nangyari.Direkta sa akin ni Mateo, hindi upang hilingin sa akin ang anumang bagay, ngunit upang makita kung magpanggap din ako na hindi ito nangyari.
Ano ang nangyari sa susunod …?
Hindi ako nagpapanggap. Iyon ay marahil ang unang disenteng bagay na ginawa ko sa mahabang panahon, at huli na. Yumuko ako, kinuha ang sobre bago ang aking ina ay maaaring umepekto, at ibigay ito sa actuary. Nagsalita ang aking ina sa aking pangalan sa mababang tinig na ginamit niya nang nais kong maging isang masunuring bata muli, ngunit hindi ko na siya sinasagot. Hindi rin nagsasalita si Renata. Kinuha lang niya ang kamay ni Matthew at naghintay. Hiniling ng actuary na bumalik kami sa opisina upang mailakip ang mga dokumento na iyon sa file. Sinimulan ng aking ina na sabihin na sila ay mga pribadong papel, na wala silang konteksto, na ang aking ama ay wala na doon upang ipaliwanag. Nakinig ako sa mga pariralang iyon at nakilala ko ang aking sarili sa kanila. Iyon ay kung paano namin napag-usapan sa aking pamilya nang mali ang katotohanan: konteksto, reputasyon, hindi pagkakaunawaan, mga taong sinamantala ito. Hindi namin sinabi ang takot, pang-aabuso, pera, banta.Sa loob ng opisina, sinabi ko na naalala ko ang presyon kay Renata sa klinika, na alam kong sinubukan ni Julián Herrera na kilalanin si Mateo at lumahok ako sa pagpigil sa kanya na pumasok. Hindi ko sinabi ang lahat ng maganda. Sinabi kong pinutol ito, na may kahihiyan, na may isang matigas na lalamunan. Tiningnan ako ng aking ina na parang nagtaksil ako ng isang banal na dugo. Naisip ko ang pagsulat ni Mateo na nasaktan siya ng kanyang pangalan at naintindihan ko na may mga dugo na nagsisilbi lamang upang manligaw.Naisip ko ang pagsulat ni Mateo na nasaktan siya ng kanyang pangalan at naintindihan ko na may mga dugo na nagsisilbi lamang upang manligaw.Naisip ko ang pagsulat ni Mateo na nasaktan siya ng kanyang pangalan at naintindihan ko na may mga dugo na nagsisilbi lamang upang manligaw.
Ang proseso ay hindi nalutas sa isang araw. Walang mahalaga ang naayos na tulad nito. Kailangang ipakita ni Renata ang higit pang mga dokumento, muling pagbuo ng mga taon ng katahimikan, mabawi ang mga liham mula kay Julián, humingi ng mga kopya mula sa isang klinika na biglang nawalan ng kumpletong mga file. Ang kapatid ni Julián ay nagpakita ng dalawang linggo mamaya sa isang maliit na kahon. Ang kanyang pangalan ay Mariana. Dumating siya nang walang iskandalo, na may malalim na madilim na bilog sa ilalim ng kanyang mga mata at isang dignidad na nag-iwan sa akin ng hindi komportable. Nagdala siya ng mga litrato, mga resibo ng mga deposito na sinubukan ni Julián na gumawa para sa mga lampin at konsultasyon, tinanggihan ang mga resibo, ibinalik na mga titik, isang shirt ng sanggol na hindi niya maihatid. Umupo si Mateo sa tabi niya sa pamamagitan ng mediation room at nakinig sa kanya na sabihin sa kanya ang tungkol sa kanyang ama: na naayos niya ang mga makina na kumanta nang mahina, na nagustuhan niya ang mga barbecue tacos sa Linggo,na siya ay sumigaw nang malaman niya na buntis si Renata dahil natatakot siyang hindi sapat, ngunit hindi sa pagiging isang ama. Hindi ako hiniling ni Mateo. Tinanong niya kung alam ni Julián kung paano gumuhit ng mga dinosaur. Ngumiti si Mariana sa kanyang bibig na nanginginig at kumuha ng isang lumang kuwaderno. Sa huling pahina mayroong isang clumsy, big-head dinosaur na may isang parirala: “Sa oras na si Mateo ay sapat na gulang upang matawa sa aking mga guhit. ” Bumagsak doon si Renata, sa katahimikan, na sumasakop sa kanyang mukha. Nakita ko ang eksenang iyon mula sa ibang upuan at nadama ang tunay na bigat ng aking ninakaw. Hindi lamang ito apelyido. Ito ay isang kwento, isang pamilya, isang posibleng pagtawa, isang memorya na hindi kabilang sa akin.Sa huling pahina mayroong isang clumsy, big-head dinosaur na may isang parirala: “Sa oras na si Mateo ay sapat na gulang upang matawa sa aking mga guhit. ” Bumagsak doon si Renata, sa katahimikan, na sumasakop sa kanyang mukha. Nakita ko ang eksenang iyon mula sa ibang upuan at nadama ang tunay na bigat ng aking ninakaw. Hindi lamang ito apelyido. Ito ay isang kwento, isang pamilya, isang posibleng pagtawa, isang memorya na hindi kabilang sa akin.Sa huling pahina mayroong isang clumsy, big-head dinosaur na may isang parirala: “Sa oras na si Mateo ay sapat na gulang upang matawa sa aking mga guhit. ” Bumagsak doon si Renata, sa katahimikan, na sumasakop sa kanyang mukha. Nakita ko ang eksenang iyon mula sa ibang upuan at nadama ang tunay na bigat ng aking ninakaw. Hindi lamang ito apelyido. Ito ay isang kwento, isang pamilya, isang posibleng pagtawa, isang memorya na hindi kabilang sa akin.
Ang aking relasyon kay Mateo ay hindi naging mabuti upang sabihin ang totoo. Sa kabaligtaran, sa una ito ay naging mas malinaw at samakatuwid ay mas masakit. Tumigil siya sa pagpunta sa aking bahay sa katapusan ng linggo habang sinuri ng korte ang mga hakbang. Hindi dahil ipinagbabawal ito ni Renata sa isang kapritso, ngunit dahil inirerekomenda ng psychologist ng bata ang puwang. Tinanggap ko, kahit na ang isang bahagi sa akin ay nais na mag-claim ng mga karapatan na hindi ko nagawang maging pangangalaga. Sa loob ng maraming buwan isinulat ko sa kanya ang mga liham na hindi niya laging natanggap. Hiniling sa akin ni Renata na huwag pilitin siya, hindi gumamit ng mga regalo, hindi upang humingi ng kapatawaran dahil dati niyang nais na bumili ng pagsunod. Mahirap para sa akin. Alam ko kung paano magbayad ng matrikula, mga doktor, mamahaling laruan. Hindi niya alam kung paano maghintay nang walang utos. Sa therapy, sinabi sa akin ng isang psychologist ang isang bagay na nakakasakit sa akin hanggang sa mailigtas ito sa akin: hindi ka nawalan ng Awtoridad,nawala ang ilusyon na ang awtoridad ay pag-ibig. Iniwan ko ang session na iyon na galit. Pagkatapos, sa kotse, naalala ko ang mukha ni Mateo nang sinabi ko sa kanya na hindi siya karapat-dapat na maging Salcedo para sa pagkuha ng masamang marka. Nanatili akong naka-park sa loob ng isang oras nang hindi nagsisimula ang makina. Hindi ko na siya tinamaan, paulit-ulit kong paulit-ulit. At sa kauna-unahang pagkakataon na ang pariralang iyon ay mukhang mahirap sa akin, halos duwag.
Pormal na nakuhang muli ni Renata ang kanyang apelyido para kay Mateo. Nang maglaon, kasama ang katibayan ni Julián at ang kaukulang resolusyon, ang tala ay naayos upang makilala ang pag-file ng biyolohikal na ama. Pinangalanan si Mateo na si Mateo Herrera Hernández. Sa araw na natanggap niya ang kanyang bagong sertipiko, hindi siya nagdiriwang. Hinawakan niya ito sa parehong mga kamay, basahin ito nang maraming beses at ilagay ito sa kanyang berdeng backpack. Pinayagan ako ni Renata na maging ilang metro ang layo dahil nakipagtulungan ako sa file at dahil, ayon sa sinabi niya sa akin, dapat makita ako ni Mateo na ibigay ang hindi sa akin nang walang pag-agaw ng iba pa bilang kapalit. Lumapit lang ako nang tumingala siya. Hindi ko siya tinawag na anak. Sinabi ko sa kanya si Mateo. Hiningi ko siya ng kapatawaran sa isang maikling paraan, nang hindi ipinapaliwanag ang aking pagkabata, nang hindi sinisisi ang aking ina, nang hindi hinihiling sa kanya na maunawaan ang aking mga kadahilanan. Sinabi ko sa kanya na nasaktan ako,na naglalagay ako ng timbang sa tuktok ng kanyang pangalan at igagalang ko ang napagpasyahan niyang maramdaman tungkol sa akin. Nakinig si Mateo sa karaniwang kabigatan. Pagkatapos ay tinanong niya kung maaari niyang patuloy na makita ang aking aso, si Bruno, dahil hindi masisisi si Bruno. Halos tumawa ako, ngunit naghawak ako. Sabi ko oo, tuwing gusto niya at pumayag ang kanyang ina. Iyon ang aming unang matapat na pakikitungo: maliit, kakaiba, nang walang malaking pangako.
Walang tinanggap ang aking ina. Lumakad siya palayo na sinasabi na sinira ni Renata ang pamilya, na pinayagan ko ang aking sarili na manipulahin, na ang batang lalaki ay isang araw ay magpapasalamat sa pagkuha ng aming apelyido. Hindi na ako nagtaltalan. May mga taong mas gusto na mag-isa sa kanilang bersyon sa halip na umupo sa katotohanan. Mabilis na nawala si Daniela nang maunawaan niya na ang aking apelyido ay may mga demanda, therapy, at pagkapahiya sa publiko. Ang aking mga kasosyo ay tumigil sa pag-anyaya sa akin sa ilang mga hapunan. Sa una ay sinunog ako. Pagkatapos ay nagpasalamat ako sa katahimikan. Pinilit ko itong makinig sa kung ano sa loob ng maraming taon na sakop ko ang alak, pera at parirala ng isang mahalagang tao. Ibinenta ko ang kotse na binili ko upang ipakita at binayaran ang bahagi ng mga ligal na gastos at terapiya ni Mateo, hindi bilang isang pabor, ngunit bilang isang pananagutan. Gumawa din ako ng isang bagay na nagkakahalaga sa akin ng higit sa pera:Hinahanap ko ang libingan ni Julián sa isang sementeryo sa Guadalupe. Nag-iisa ako. Hindi ako nagdala ng magarbong bulaklak. Kumuha ako ng isang notebook ng dinosaur na natagpuan ko sa isang tindahan. Tumayo ako sa harap ng kanyang pangalan at hindi alam kung paano manalangin. Sinabi ko lang na nag-alis ako ng oras, lugar at katotohanan. Ang hangin ay gumagalaw ng mga plastic bag sa pagitan ng mga libingan at lahat ay nadama masyadong simple para sa tulad ng isang malaking pagkakasala. Iniwan ko ang notebook doon, sa ilalim ng isang bato, alam kong wala akong napansin. Ngunit sa isang lugar nagsisimula silang tumigil sa pagsisinungaling.Iniwan ko ang notebook doon, sa ilalim ng isang bato, alam kong wala akong napansin. Ngunit sa isang lugar nagsisimula silang tumigil sa pagsisinungaling.Iniwan ko ang notebook doon, sa ilalim ng isang bato, alam kong wala akong napansin. Ngunit sa isang lugar nagsisimula silang tumigil sa pagsisinungaling.
Makalipas ang ilang taon, pinayagan ako ni Mateo na samahan siya sa isang laro sa paaralan. Hindi niya ako ipinakilala bilang tatay. Ipinakilala niya ako bilang Adrian. Masakit ito, ngunit hindi ko ito itinuwid. Si Renata ay nasa kinatatayuan, sa tabi ni Mariana, tiyahin ni Julián. Ang dalawa ay tahimik na nagsalita, tulad ng mga kababaihan na natutong magbahagi ng isang memorya nang hindi nakikipaglaban dito. Nagmarka si Mateo ng isang clumsy na layunin, isa sa mga pumapasok dahil ang bola ay nagba-bounce sa ibang tao. Hinanap niya muna si Renata. Pagkatapos Mariana. Pagkatapos, para sa isang segundo, tiningnan niya ako. Itinaas ko ang aking kamay. Hindi siya masyadong ngumiti, ngunit hindi rin niya tinitingnan. Ang maliit na kilos na iyon ay higit pa sa nararapat. Nang matapos siya, lumapit siya sa pawis, nasiraan ng loob, kasama ang kanyang pisngi At hiniling niya sa akin na bilhin siya ng isang bote ng tubig para sa lahat. Para sa lahat. Hindi para sa kanya. Hindi para sa akin. Para sa lahat. Naglakad ako papunta sa post na may hindi komportable, bagong kapayapaan,ang pag-unawa na marahil ang aking lugar sa kanyang buhay ay hindi kailanman magiging isa na ipinataw ko, ngunit maaari itong maging isang hindi gaanong mapanganib kung tumigil ako sa hinihingi na pangalan, pasasalamat, o kapatawaran. Nahuli ako ni Renata sandali. Hindi niya ako niyakap. Hindi ito kinakailangan. Sinabi niya sa akin na hindi na nagreklamo si Mateo tungkol sa kanyang pangalan. Na kung minsan ay isinulat niya ito sa kabuuan nito sa mga takdang-aralin, dahan-dahan, na parang natututo siyang sakupin ito. Tumango ako. Tumingin ako sa bukid, kung saan siya ay tumatakbo kasama ang ibang mga bata, libre nang ilang sandali mula sa aming mga pang-adulto na miseries. At naintindihan ko na ang pagbibigay ng isang anak na lalaki sa kanyang ama ay hindi palaging nangangahulugang ilagay ang isang tao na buhay sa kanyang bahay.Hindi niya ako niyakap. Hindi ito kinakailangan. Sinabi niya sa akin na hindi na nagreklamo si Mateo tungkol sa kanyang pangalan. Na kung minsan ay isinulat niya ito sa kabuuan nito sa mga takdang-aralin, dahan-dahan, na parang natututo siyang sakupin ito. Tumango ako. Tumingin ako sa bukid, kung saan siya ay tumatakbo kasama ang ibang mga bata, libre nang ilang sandali mula sa aming mga pang-adulto na miseries. At naintindihan ko na ang pagbibigay ng isang anak na lalaki sa kanyang ama ay hindi palaging nangangahulugang ilagay ang isang tao na buhay sa kanyang bahay.Hindi niya ako niyakap. Hindi ito kinakailangan. Sinabi niya sa akin na hindi na nagreklamo si Mateo tungkol sa kanyang pangalan. Na kung minsan ay isinulat niya ito sa kabuuan nito sa mga takdang-aralin, dahan-dahan, na parang natututo siyang sakupin ito. Tumango ako. Tumingin ako sa bukid, kung saan siya ay tumatakbo kasama ang ibang mga bata, libre nang ilang sandali mula sa aming mga pang-adulto na miseries. At naintindihan ko na ang pagbibigay ng isang anak na lalaki sa kanyang ama ay hindi palaging nangangahulugang ilagay ang isang tao na buhay sa kanyang bahay.At naintindihan ko na ang pagbibigay ng isang anak na lalaki sa kanyang ama ay hindi palaging nangangahulugang ilagay ang isang tao na buhay sa kanyang bahay.At naintindihan ko na ang pagbibigay ng isang anak na lalaki sa kanyang ama ay hindi palaging nangangahulugang ilagay ang isang tao na buhay sa kanyang bahay.