Sinampal ng aking asawa ang aking mukha sa birthday cake ng aming anak sa harap ng lahat

Hindi ako nakatulog nang gabing iyon.

Naupo ako sa talahanayan ng kusina hanggang madaling araw, nakatitig sa wasak na asul na cake na parang isang patay na bagay.

Ang mga tower ng kastilyo ay gumuho papasok. Ang mga perlas ng asukal ay natunaw sa malagkit na puddles. Ang isang maliit na plastik na prinsipe ay naglalagay ng mukha sa cream, ang kanyang gintong korona na nasira sa gilid.

Kinuha ko siya at hugasan siya sa ilalim ng gripo.

Advertisements

Pagkatapos ay inilagay ko siya sa tabi ng bote ng tubig ng paaralan ng Vihaan.

Ang isang prinsipe ay hindi dapat iwanan sa dumi.

Sa 6:10 a.m., si Kabir ay lumakad sa kusina, kumamot sa kanyang dibdib, magulo ang buhok, mabigat pa rin ang mga mata sa pagtulog. Tumingin siya sa cake, pagkatapos ay sa akin.

“Nakaupo ka pa rin dito? ” siya ay nag-mutter.

Tumingin ako sa kanya.

Walang pagkakasala sa kanyang mukha.

Hindi kahit kakulangan sa ginhawa.

Galit lamang na ang aking sakit ay nakaligtas sa gabi.

“Natakot ka sa Vihaan, ” sabi ko.

Binuksan ni Kabir ang refrigerator at kumuha ng isang bote ng tubig.

“Nakalimutan ng mga bata. ”

“Hindi, ” Sabi ko. “Nag-iimbak ang mga bata. ”

Uminom siya ng diretso mula sa bote at pinunasan ang kanyang bibig gamit ang likuran ng kanyang kamay.

“Huwag magsimula sa umaga. Kahapon ay isang biro. Tumawa ang lahat. ”

“Sumigaw si Vihaan. ”

Ang kanyang bibig ay baluktot. “Dahil naging seryoso ka. ”

Tumayo ako.

Ang mga binti ng upuan ay nag-scrap laban sa sahig.

Para sa isang segundo, tiningnan niya ako nang maayos. Siguro may nakita siyang ibang bagay. Siguro ang katahimikan sa paligid ko ay hindi na malambot na katahimikan na alam niya kung paano humakbang.

Pagkatapos ay nag-buzz ang kanyang telepono.

Tumingin siya at ngumiti.

Riya.

Syempre.

Mabilis na lumipat ang kanyang hinlalaki.

Naglakad ako sa kanya patungo sa silid-tulugan.

Nahuli niya ang aking pulso.

“Saan ka pupunta? ”

“Upang i-pack ang bag ng paaralan ng Vihaan. ”

“Kakaiba ang kumikilos mo. ”

Tiningnan ko ang kamay niya sa aking pulso.

Dahan-dahan, pinakawalan niya.

Hindi dahil natatakot siya.

Hindi pa.

Dahil naniniwala pa rin siya na wala akong pupuntahan.

Iyon ang pinakadakilang ginhawa na ibinigay ko sa kanya.

Sa pamamagitan ng 8:00, naligo ko si Vihaan, pinapakain siya ng toast, at itinali ang kanyang mga shoelaces habang nakaupo siya nang hindi gaanong tahimik sa kama.

“Itutulak din ako ni Papa? ” bigla siyang nagtanong.

Huminto ang aking mga daliri.

Tumingin ako.

Ang kanyang mga mata ay bilog at seryoso.

Apat na taong gulang.

Masyadong maliit upang maunawaan ang kahihiyan.

Matanda na makilala ang panganib.

Hinila ko siya sa aking kandungan.

“Hindi, baby, ” sabi ko. “Walang magtutulak sa iyo. Hindi habang nandito ako. ”

Hinawakan niya ang susi sa lalamunan ko.

“Ito ba ang mahika? ”

Sa loob ng maraming taon, sinabi ko sa kanya na ito ay isang lumang kuwintas lamang.

Kaninang umaga, hinalikan ko ang kanyang noo at sinabi, “Siguro. ”

Sa 9:15, isang itim na kotse ang tumigil sa labas ng aming linya.

Hindi taxi.

Hindi kotse ng kapitbahay.

Isang mahaba, tahimik na Mercedes na may madilim na bintana at mga plato sa Delhi.

Napansin ang buong linya.

Si Ginang Deshmukh mula sa susunod na pintuan ay huminto sa pagtutubig ng kanyang halaman ng tulsi.

Pinabagal ng milkman ang kanyang ikot.

Dalawang batang lalaki na karaniwang naglalaro ng kuliglig malapit sa gate ay tumigil sa kalagitnaan ng argument.

Nakita din ito ni Kabir.

Lumabas siya sa silid-tulugan na nag-button ng kanyang shirt, nakasimangot.

“Sino iyon? ”

Hindi ako sumagot.

Binuksan ang likurang pintuan.

Lumabas si Meera Varma.

Mas matanda siya kaysa sa naalala ko. Ang kanyang buhok ay may higit na pilak, ang kanyang mukha ay may mga linya ng sharper, ngunit ang kanyang saree ay perpektong pakiusap at ang kanyang mga mata ay pa rin ang uri na maaaring magbasa ng kasinungalingan bago ito maabot ang dila.

Sa likuran niya ay dumating ang dalawang lalaki sa madilim na demanda.

Hindi mga bodyguard.

Mas masahol pa.

Mga abugado.

Tumingin si Kabir mula sa kanila sa akin.

“Ano ito? ”

Naglakad ako papunta sa harap ng pintuan.

Tiniklop ng tiyahin ni Meera.

“Miss Aanya. ”

Ang pangalan ay nakarating sa pintuan ng pintuan tulad ng isang lihim na itinapon sa liwanag ng araw.

Tumawa si Kabir minsan.

“Miss? ”

Tumingin sa kanya si Meera.

Tumingin lang.

Namatay ang kanyang pagtawa.

Binuksan ko ang pintuan nang mas malawak.

Humakbang siya sa loob at huminto nang makita niya ang cake sa mesa.

May isang bagay na lumipat sa kanyang mukha.

Hindi pagkabigla.

Hindi awa.

Pagkilala.

Matagal na siyang nagtrabaho para sa aking ama upang malaman kung ano ang nangyari kapag may isang taong nagkamali sa pagpigil sa kahinaan.

“Nasaan ang bata? ” tinanong niya.

“Sa akin, ” sabi ko.

Si Vihaan ay sumilip mula sa likuran ng aking dupatta.

Ang mukha ni Meera ay lumambot.

Bahagyang yumuko siya.

“Magandang umaga, Master Vihaan. ”

Tinitigan niya siya.

Walang tumawag sa kanya master dati.

Tumawid si Kabir.

“Sapat na drama. Sino ka mga tao? ”

Ang isa sa mga abogado ay nagbukas ng isang folder ng katad.

“Ang pangalan ko ay Tagataguyod ng Suresh Menon. Kinakatawan namin si G. Devendra Pratap Suryavanshi. ”

Ang pangalan ay tumama sa silid.

Nag-blink si Kabir.

Pagkatapos ay tumawa siya muli, ngunit mahina.

“Suryavanshi? Tulad ng sa Suryavanshi Group? ”

“Hindi, ” Sinabi ni Meera.

Lumingon siya sa kanya nang lubusan.

“Tulad ng sa kanyang ama. ”

Ang mukha ni Kabir ay walang laman.

Sa kauna-unahang pagkakataon mula nang pakasalan ko siya, napanood ko siya na gawin ang matematika ng aking pag-iral at nabigo.

Aanya.

Ang tahimik na asawa.

Ang babaeng bumili ng mga gulay sa pamamagitan ng bargaining higit sa limang rupees.

Ang babaeng nag-patched ng kanyang mga kwelyo, nakaimpake ang kanyang mga pananghalian, at kinuha ang mga pang-iinsulto mula sa kanyang ina dahil nais niya ang kapayapaan kaysa sa pagmamalaki.

Ang babaeng iyon ay may isang ama na ang pangalan ay nagbukas ng mga pintuan sa mga ministro at sarado ang mga account sa mga bangko.

Tumingin sa akin si Kabir.

“Hindi mo sinabi sa akin. ”

“Hindi mo kailanman tinanong kung sino ako, ” sabi ko. “Tinanong mo lang ang dinala ko. ”

Ang kanyang panga ay higpitan.

Inilagay ni Meera ang isang selyadong dokumento sa talahanayan, maingat na maiwasan ang cake.

“Ito ay isang proteksiyon na tipan na isinagawa ni G. Suryavanshi pitong taon na ang nakalilipas, matapos umalis si Miss Aanya sa Delhi at ikinasal nang walang pagkakasangkot sa pamilya. ”

Ang tinig ni Kabir ay tumaas. “Proteksiyon ano? ”

Mahinahon na nagsalita si Advocate Menon.

“Isang nagbubuklod na ligal na instrumento. Ito ay nanatiling hindi aktibo maliban kung natagpuan ang mga tiyak na kundisyon. ”

“Anong mga kondisyon? ”

Tumingin si Meera sa cake.

“Pampublikong kahihiyan. Pisikal na pag-atake. Pag-iingat sa pananalapi. Banta sa kaligtasan ng bata. Ang sirkulasyon ng materyal na defamatory. Ang sinumang isa sa mga ito ay sapat na. ”

Napalunok si Kabir.

Sa labas, maraming kapitbahay ang nagtipon.

Sa loob, lumitaw si Savita mula sa pasilyo sa kanyang nightgown, ang buhok ay nakatali nang masama, pangangati na nasa mukha niya.

“Anong ingay ito sa umaga? ”

Pagkatapos ay nakita niya ang mga demanda.

At ang kotse.

At Meera.

Nagbago ang kanyang expression.

Lumabas si Neha sa likuran niya, tumawag sa kamay.

Ang mga mata ni Meera ay pumitik sa telepono.

“Ilagay ito. ”

Nag-scoffed si Neha. “Sino ka upang mag-order sa akin? ”

Ang isa sa mga angkop na lalaki ay sumulong.

Inilayo ni Neha ang telepono.

Tiningnan ako ni Savita ng makitid na mga mata.

“Ano ang nagawa mo, Aanya? ”

Halos ngumiti ako.

Hindi ano ang ginawa nila sa iyo?

Ano ang nagawa mo?

Ang ilang mga kababaihan ay gumugol ng kanilang buong buhay na nagbabantay sa mga anak na lalaki mula sa mga kahihinatnan ng pagiging monsters.

Binuksan ni Meera ang dokumento.

“Una, ang lahat ng pabahay, edukasyon, medikal, at mga gastos sa pamumuhay para kina Miss Aanya at Master Vihaan ay saklaw nang direkta ng Suryavanshi Family Trust, epektibo kaagad. ”

Ang mga butas ng ilong ni Kabir ay flared.

“Hindi ko kailangan ang pera ng kanyang ama. ”

“Walang nag-alok sa iyo, ” Sinabi ni Meera.

Ang pangungusap ay tumama sa kanya nang malinis.

Nagpatuloy siya.

“Pangalawa, sinimulan ng tiwala ang mga paglilitis upang matiyak ang pansamantalang proteksyon sa pag-iingat para sa menor de edad na bata na naghihintay ng pagsusuri. ”

Humakbang si Savita. “Custody? Siya ang ating dugo! ”

Lumingon ako sa kanya.

“Kahapon ang iyong dugo ay napanood siyang umiyak. ”

Tumingin muna siya.

Na nalulugod ako ng higit sa nararapat.

Sinampal ni Kabir ang kanyang palad sa mesa.

“Hindi ka lamang makalakad sa aking bahay at banta ako. ”

Tumingin si Meera sa paligid ng mga basag na pader, ang pintura ng pagbabalat, ang mga kurtina na hugasan ko nang maraming beses na nawalan sila ng kulay.

“Ang bahay na ito ay inuupahan sa ilalim ng pangalan ni Miss Aanya. Ang deposito ay binayaran mula sa kanyang personal na account. ”

Nagyelo si Kabir.

Totoo iyon.

Nakalimutan niya dahil ang pagkalimot sa aking mga kontribusyon ay isa sa kanyang pang-araw-araw na gawi.

Inalis ng tagapagtaguyod si Menon ng isa pang papel.

“Pangatlo, tungkol sa video na nailipat kagabi ni Ms. Riya Malhotra —”

Nagbago ang mukha ni Kabir.

“Paano mo malalaman ang kanyang pangalan? ”

Ang tinig ni Meera ay naging sutla sa bakal.

“G. Kapoor, sa pamamagitan ng 3:40 a.m. alam namin kung sino ang nagtala nito, na nag-upload nito, na nagbahagi muna nito, na ipinasa ito sa mga grupo ng lugar ng trabaho, at kung aling mga numero ang nagdagdag ng mga caption na nagpapahiwatig ng kawalang-katatagan ng kaisipan ng aming kliyente. ”

Naging maputla si Neha.

Sumabog si Kabir sa kanya.

Sapat na ang nakita ko.

“Ibinahagi mo ito, ” sabi ko.

Ang mga labi ni Neha ay nahati.

“Ipinadala ko lang ito sa pamilya. ”

Si Meera ay naging isang pahina.

“At sa tatlong pangkat panlipunan, isang pangkat ng kolehiyo, at isang admin ng pahina ng tsismis. ”

Bumalik si Neha.

Hinawakan ni Savita ang braso niya.

“Tanga ka, ” she hersed.

Sumigaw si Kabir, “Tumigil sa pag-scaring sa kanila! ”

Ang tagapagtaguyod na si Menon ay hindi nagtaas ng boses.

“Handa ang mga abiso sa paninirang-puri. Ang mga reklamo sa cybercrime ay naka-draft. Handa na ang mga pag-file ng karahasan sa tahanan. Ang dealership kung saan ka nagtatrabaho ay nakatanggap na ng isang kahilingan sa pangangalaga para sa mga panloob na komunikasyon na kinasasangkutan mo at Ms. Malhotra. ”

Galit ang galit ni Kabir.

Ang kanyang trabaho.

Ngayon ang kanyang takot ay natagpuan ang isang pamilyar na wika.

“Nakipag-ugnay ka sa aking tanggapan? ”

“Hindi, ” Sinabi ni Meera. “Ipinaalam namin sa kanila na huwag sirain ang katibayan. Iba yan. ”

Pinihit niya ako.

“Kaya ito ang iyong paghihiganti? ”

Matagal ko siyang tiningnan.

Kahapon, napuno ng cream ang aking ilong hanggang sa hindi ako makahinga.

Ngayon, napuno ng gulat niya ang silid.

“Nais kong maging maganda ang ika-apat na kaarawan ni Vihaan, ” sabi ko. “Ginawa mo itong katibayan. ”

Ang salitang katibayan ay nakaupo sa pagitan namin tulad ng isang naka-load na armas.

Ang mukha ni Kabir ay baluktot.

“Sa palagay mo ay maaaring bumili ng takot ang iyong ama? Sa palagay mo natatakot ako sa ilang mayamang matandang lalaki sa Delhi? ”

Ang pintuan sa harap, bukas pa rin sa likuran ni Meera, ay nagdidilim.

Isang lalaki ang tumayo doon.

Matangkad.

Puti ang buhok.

Bihisan sa isang simpleng charcoal bandhgala.

Walang alahas maliban sa isang lumang relo.

Walang nakikitang seguridad, kahit na alam kong sapat na maramdaman ang mga ito sa labas bago makita ang mga ito.

May edad na ang aking ama.

Iyon ang una kong naisip.

Hindi siya mukhang malakas.

Hindi sa Kabir ay napapahamak.

Lamang na siya ay may edad na, at hindi ako naroroon upang panoorin ito mangyari.

Pumasok si Devendra Pratap Suryavanshi sa aking inuupahan na bahay at tumigil sa tatlong hakbang sa loob.

Natagpuan ako ng kanyang mga mata.

Pagkatapos ang cake.

Pagkatapos Vihaan.

Pagkatapos ang asul na mantsa ay mahina pa rin na nakikita malapit sa aking hairline sa kabila ng lahat ng aking pag-scrub.

Sa loob ng pitong taon, naisip kong makilala siya muli sa maraming paraan.

Galit.

Mag-iingat.

Kapal.

Isang panayam.

Sa halip, nasira ang mukha ng aking ama.

Hindi malakas.

Hindi kapansin-pansing.

Sapat na para sa akin na makita na ang taong maaaring takutin ang mga ministro ay nagdadala ng aking kawalan tulad ng isang sugat.

“Aanya, ” aniya.

Isang salita.

Bumalik ang pagkabata ko.

Ang patyo ng marmol.

Ang neem swing.

Mga anklet ng aking ina.

Ang kanyang kamay na gumagabay sa minahan sa aking unang lagda.

Nais kong mapoot sa kanya.

Nais kong tumakbo sa kanya.

Hindi ko ginawa.

Hinawakan ni Vihaan ang aking kurti.

Tiningnan siya ng aking ama at dahan-dahang ibinaba ang kanyang sarili sa isang tuhod.

“Vihaan, ” mahina ang sinabi niya. “Ako ang iyong Nana. ”

Tinitigan siya ni Vihaan.

“Mayroon ka bang mahika? ”

Ang mga mata ng aking ama ay lumipat sa susi sa aking kadena.

Isang anino ang lumipas sa kanyang mukha.

“Hindi, ” aniya. “Ginagawa ng iyong ina. ”

Gumawa ng tunog si Kabir sa likuran ko.

Kalahating tawa.

Kalahating gulat.

“Sir, ito ay isang hindi pagkakaunawaan. ”

Tumaas ang aking ama.

Ang hangin ay nagbago sa kanya.

Ginugol ni Kabir ang maraming taon na naging malaki sa maliliit na silid.

Ngayon isang mas malaking silid ang pumasok sa kanya.

“Pag-unawa? ” nagtanong ang aking ama.

Tahimik ang boses niya.

Napakatahimik.

“Ang salitang iyon ay ginagamit kapag ang dalawang tao ay nalito ang kahulugan ng bawat isa. Napanood ko ang video. Walang pagkalito sa iyong kamay. ”

Napalunok si Kabir.

“Sir, ito ay isang biro. Pamilyang bagay. ”

Tiningnan ng aking ama si Savita.

“At ikaw? ”

Agad na nakatiklop ni Savita ang kanyang mga kamay.

“Bhai saab, nagkakamali ang mga bata. Lumaban ang asawa at asawa. Kami ay mga simpleng tao. ”

Ang mga mata ng aking ama ay napunta sa kanyang gintong kadena, ang kanyang sutla na nightgown, ang kanyang maingat na walang magawa.

“Ang mga simpleng tao ay hindi tumatawa kapag ang isang bata ay sumisigaw para sa kanyang ina. ”

Ibinaba ni Savita ang kanyang tingin.

Dumating si Riya sa 10:03.

Alam ko dahil ang orasan ng pader ay tumitibok nang malakas sa katahimikan bago tumunog ang doorbell.

Nagbihis siya ng maong at salaming pang-araw, marahil inaasahan na dadalhin siya ni Kabir sa isang lugar matapos ang kaguluhan.

Sa halip, lumakad siya sa isang silid na puno ng batas, bloodline, at bunga.

Ang kanyang salaming pang-araw ay bumaba nang dahan-dahan.

“Kabir? ”

Mukhang gusto ni Kabir na lunukin siya ng sahig.

Tumalikod ang aking ama.

“Dapat kang maging Ms. Riya Malhotra. ”

Mabilis na nakuhang muli si Riya.

Ang magagandang kababaihan na nakaligtas sa pinsala ay madalas na ginagawa.

“Hindi ko alam kung ano ang sinabi sa iyo, ngunit naitala ko lamang ang nangyari. ”

“At na-upload ito. ”

Itinaas ang kanyang baba.

“Ang mga tao ay nag-upload ng mga biro araw-araw. ”

Tiningnan ng aking ama si Advocate Menon.

Ibinigay sa kanya ni Menon ang isang sobre.

“Legal na paunawa. Ang paninirang-puri, pagsalakay sa privacy, emosyonal na pinsala sa isang menor de edad, sirkulasyon ng mapang-abuso na nilalaman, at pagsasabwatan upang mapahiya. ”

Tumawa si Riya, ngunit umiling ang kanyang mga daliri nang kunin niya ito.

“Hindi ito tatayo. ”

Humakbang si Meera.

“Ang lisensya sa pag-export ng tela ng iyong ama ay dahil sa pag-renew sa susunod na buwan. Ang kaso ng pag-import ng iyong kapatid ay nasuri na. Kasama sa iyong sariling mga kontrata ng influencer ang mga sugnay na moralidad. Makikita ba natin kung ano ang nakatayo? ”

Sarado ang bibig ni Riya.

Si Kabir ay nakatitig kay Meera na may poot.

“Kayong mga tao ay mga hayop. ”

“Hindi, ” Sabi ko.

Tumingin sa akin ang lahat.

Humakbang ako, hawak pa rin ang kamay ni Vihaan.

“Sila ang tumakas mula sa dahil sa naisip kong kapangyarihan ay naging malupit ang mga tao. ”

Umiling ang boses ko.

Hinayaan ko ito.

“Pinakasalan kita dahil wala ka at naniniwala ako na nangangahulugang pinahahalagahan mo ang pag-ibig. Nagluto ako sa maliliit na kusina at nagsuot ng murang mga bangles at nakinig sa iyong ina na ininsulto ako dahil naisip kong ang pagpapakumbaba ay kaligtasan. ”

Tumingin si Kabir.

“Hindi, ” Sabi ko. “Tingnan mo ako. ”

Dahan-dahan, ginawa niya.

“Ang kapangyarihan ay hindi naging malupit sa iyo. Isang maliit na pera ang ginawa. Isang maliit na pansin ang ginawa. Isang babaeng nagre-record na ginawa mo. Sa unang pagkakataon na nakaramdam ka ng mas malaki kaysa sa akin, ginamit mo ang iyong kamay. ”

Ang kanyang mga labi ay nanginginig sa galit.

“Ginagawa mo akong mukhang halimaw. ”

“Ginawa mo iyon sa harap ng apatnapung panauhin at isang apat na taong gulang na bata. ”

Ang panga ng aking ama ay mahigpit, ngunit hindi siya makagambala.

Ito ang akin.

Sa wakas, ito ay akin.

Inalis ko ang susi sa aking leeg.

Nag-frown si Kabir.

“Ano yan? ”

Ang aking ama ay huminga nang masakit.

“Baba, ” Sinabi ko, hindi inaalis ang aking mga mata sa Kabir, “may bisa pa ba ito? ”

Tiningnan ng aking ama si Meera.

Binuksan ni Meera ang isa pang folder.

“Oo, Miss Aanya. ”

Ang tinig ni Kabir ay tumatalim. “Ano ang may bisa? ”

Inilagay ko ang susi sa mesa.

Ginawa nito ang pinakamaliit na tunog.

Gayunpaman, narinig ito ng lahat.

“Iniwan ako ng aking ina ng susi na ito bago siya namatay, ” sabi ko. “Akala ko binuksan nito ang ilang mga lumang trunk ng mga alaala. Ngunit sinabi sa akin ni Baba na binuksan lamang nito ang isang kandado nang handa akong tumigil sa pagtakbo. ”

Humakbang ang aking ama sa tabi ko.

“Ang susi ay tumutugma sa isang pribadong vault ng pamilya, ” aniya. “Sa loob ay mga pagbabahagi, pag-aari, at mga karapatan sa pagboto na inilagay ng eksklusibo sa pangalan ni Aanya ng kanyang ina. Ako ay naging tagapag-alaga. Hindi may-ari. ”

Nagpunta pa rin si Kabir.

Kahit ngayon, kahit na pagkatapos ng lahat, ang kanyang mga mata ay lumipat na may pagkalkula.

“Magkano? ” tinanong niya bago niya mapigilan ang kanyang sarili.

Narinig siya ng silid.

Gayon din ang ginawa ko.

May sagot sa bawat tanong na tinanong ng aking puso.

Hindi ka ligtas?

Hindi mo ba ako patatawarin?

Magkano?

Tumawa ako.

Isang maliit, basag na pagtawa.

Pagkatapos ay tiningnan ko ang Advocate Menon.

“Maghanda ng mga papeles sa paghihiwalay. ”

Humakbang si Kabir.

“Aanya. ”

Bumalik ako.

Hindi sa takot.

Sa pagtanggi.

“Hindi. ”

Tumingin siya sa paligid ng silid, biglang nalaman na ang bawat mukha ay tumalikod sa kanya maliban sa kanyang ina, at kahit na siya ay tahimik dahil ang takot ay sa wakas natagpuan ang kanyang lalamunan.

“Hindi mo maaaring kunin ang aking anak. ”

“Hindi ko siya kinukuha, ” sabi ko. “Inalis ko siya sa tunog ng mga taong tumatawa kapag nasaktan ang kanyang ina. ”

Itinago ni Vihaan ang kanyang mukha sa aking dobleng.

Napanood iyon ng aking ama, at may isang madilim na dumaan sa kanyang mga mata.

Nakita din ito ni Kabir.

Bumagsak ang boses niya.

“Sir, pakiusap. Nagkamali ako. ”

Lumapit ang aking ama.

Si Kabir ay likas na tumalikod.

“Hindi, ” sinabi ng aking ama. “Ang isang pagkakamali ay kapag ang isang tao ay nagpipilit ng tubig. Ang hiniling mo sa kamay, hangarin, madla, at pagmamataas. ”

Ang balikat ni Kabir ay lumubog.

Para sa isang segundo, nakakita ako ng isang bagay na parang panghihinayang.

Hindi puro.

Hindi sapat.

Ngunit totoo.

Marahil ang mga kalalakihan tulad ni Kabir ay nagsisisi lamang kapag ang salamin ay nagiging isang window at lahat ay maaaring makita sa loob.

Pagkatapos ay nag-buzz ang aking telepono.

Hindi kilalang numero.

Muli.

Tumingin ako kay Meera.

Mukha siyang nalilito sa naramdaman ko.

Sumagot ako.

Sa isang iglap, mayroong static.

Pagkatapos ay nagsalita ang isang matandang lalaki na boses.

“Miss Aanya, patawarin mo ako nang direkta sa pagtawag. ”

Alam ko ang tinig, ngunit mula sa malayo.

“Sino ito? ”

“Raghav, madam. Ako ay pinuno ng seguridad sa Suryavanshi House nang umalis ka. ”

Natigas ang aking ama.

Lumalapad ang mga mata ni Meera.

Nagpatuloy si Raghav, walang hininga.

“Nakita ko ang balita sa loob ng pribadong network kaninang umaga. Kailangan kong sabihin sa iyo bago may lumipat ng mga dokumento. ”

Ang aking kamay ay mahigpit sa paligid ng telepono.

“Anong mga dokumento? ”

“Ang vault key ay hindi pa dapat gamitin. ”

Ang silid ay nagyelo.

Nagbago ang mukha ng aking ama.

“Raghav, ” sinabi niya nang masakit, “ano ang sinasabi mo? ”

Sa telepono, nagsimulang umiyak ang lumang bantay.

“Sir, patawarin mo ako. Hindi namatay si Madam sa aksidenteng iyon. ”

Tumigil ang puso ko.

Ang susi ay dumulas mula sa aking mga daliri at tinamaan ang sahig.

Walang pumili nito.

Ang tinig ni Raghav ay pumutok sa tagapagsalita.

“Ang iyong ina ay buhay, Miss Aanya. At ang vault ay hindi isang mana. ”

Ang isang tunog tulad ng hangin ay napuno ang aking mga tainga.

Bulong niya ang mga susunod na salita.

“Ito ay isang babala. ”

 

n

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *