Hindi ko pinalaki ang aking tinig. Hindi ko sinampal ang mga pintuan. Nagsimula na lang akong tumawag sa telepono. Ang una ay sa aking abogado. Ang pangalawa ay sa aking tagapayo sa pananalapi. Ang pangatlo ay sa isang ahente ng real estate na kilala ko sa loob ng 20 taon. Sa oras na itinakda ng araw sa gabing iyon, nagtakda ako ng isang bagay sa paggalaw na walang sinuman sa aking pamilya ang nakakita na darating. Ngunit inaasam ko ang aking sarili.
Ang pangalan ko ay Robert Chen. Ako ay 63 taong gulang. At sa nagdaang 14 na taon, naging ama ako sa isang babaeng nagngangalang Victoria. Nang pakasalan ko ang kanyang ina, si Patricia, Victoria ay 18, sariwa sa labas ng high school, puno ng mga plano at pangarap na tila nagbabago tuwing iba pang linggo. Nagkita kami ni Patricia sa isang fundraiser sa Vancouver.

Siya ay isang biyuda, kaaya-aya at mabait, o kaya naisip ko. Nawala ni Victoria ang kanyang biyolohikal na ama noong siya ay 12. Hindi ko sinusubukan na palitan siya. Hindi ko sinabi na ako ang kanyang ama. Sinusubukan ko lang na makasama doon. At nandoon ako sa loob ng 14 na taon. Nagbayad ako para sa kanyang matrikula sa unibersidad nang magpasya siyang mag-aral ng negosyo sa UBC. Binayaran ko ang kanyang apartment nang sinabi niya na ang mga dorm ay masyadong maingay.
Nagbayad ako para sa kanyang kotse nang sinabi niyang kailangan niya ng maaasahang transportasyon. Binayaran ko ang kanyang paglalakbay sa Europa nang sinabi niyang ito ay pang-edukasyon. Binayaran ko ang kanyang unang pakikipagsapalaran sa negosyo nang sinabi niya na nais niyang maging isang negosyante. Nabigo ang negosyong iyon sa loob ng 6 na buwan. Hindi ko sinabi ang isang salita. Binayaran ko lang ang mga utang at tinulungan siyang isara ito nang maayos.
Tinulungan ko siyang ilipat ng apat na beses. Tatlong beses ko na naayos ang kanyang sasakyan nang hindi niya kayang bayaran ang mekaniko. Naroon ako sa 2:00 ng umaga nang tumawag siya, na umiiyak tungkol sa isang breakup. Naroon ako nang makakuha siya ng pagkalason sa pagkain at kailangan ng isang tao upang itaboy siya sa ospital. Naroon ako nang makipaglaban siya sa kanyang ina at kailangan ng isang tao upang makipag-usap sa kanilang dalawa.
Palaging sinabi ni Patricia na sinira ko siya. Siguro ginawa ko, ngunit si Victoria ang pinakamalapit na bagay na mayroon ako sa isang anak na babae. Natapos ang aking unang kasal bago kami magkaroon ng mga anak. Ito ang aking pangalawang pagkakataon sa pamilya at nais kong gawin ito ng tama. Dalawang buwan na ang nakalilipas, nakipag-ugnayan si Victoria sa isang lalaki na nagngangalang Connor. Nice sapat na tao. Nagtatrabaho sa tech.
Mukhang mapasaya siya. Tunay akong nasiyahan para sa kanya. Nagtakda sila ng isang petsa para sa Setyembre. Plano ang isang malaking kasal sa isang ubasan sa Okonagan Valley. 200 mga bisita, string quartet, na-import na mga bulaklak, ang mga gawa. Tinanong ako ni Patricia isang gabi kung gaano ko naisip na dapat tayong mag-ambag. Sinabi ko sa kanya na huwag mag-alala tungkol dito.
Aalagaan ko ang mga gastos sa kasal, lahat sila. Ito ang ginagawa ng mga ama, sabi ko. Kahit na mga ama. Niyakap ako ni Victoria nang sabihin ko sa kanya. Talagang sumigaw siya ng kaunti. Sinabi niya na ako ang pinakamahusay. Ang Connor <unk> ’ s pamilya ay hindi makakaya ng ganito. Na nangangahulugang ang mundo sa kanya. Pinisil ni Patricia ang aking kamay sa buong hapag ng hapunan at ngumiti sa akin sa paraang dati niyang bumalik kapag ang mga bagay ay mabuti pa rin sa pagitan namin.
Dapat alam kong mas mahusay. 3 linggo na ang nakalilipas, dumating si Victoria sa bahay kasama si Connor. Nais nilang puntahan ang ilang mga detalye ng kasal, pag-aayos ng pag-upo, karamihan na nakaupo kung saan, na mailalagay sa tabi ng kanino, ang lahat ng maliit na pulitika ng isang malaking kasal. Nasa sala kami, naka-print ang mga spreadsheet sa talahanayan ng kape nang tumunog ang telepono ni Victoria.
Ito ay kapatid ng kanyang biyolohikal na ama, ang kanyang tiyuhin na si James. Nakatira siya sa Toronto. Palagi silang malapit. Inilagay niya siya sa tagapagsalita. Pinag-usapan nila ang kasal. Sinabi niya na lumilipad siya para dito. Hindi ito makaligtaan para sa mundo. Pagkatapos ay tinanong niya kung ang kanyang ama ay maipagmamalaki. Basang basa ang mga mata ni Victoria. Sinabi niya, “Oo, talagang.
” Napag-usapan nila ang tungkol sa mga alaala, tungkol sa kung paano sumayaw ang kanyang ama sa kusina nang siya ay maliit. Hindi ko ito pinansin. Hindi ako nag-iisip nang pag-usapan niya ang tungkol sa kanyang biyolohikal na ama. Siya ay bahagi ng kanyang buhay. Iginagalang ko iyon. Pagkatapos ay sinabi ni Uncle James ang isang bagay na naging malamig ang aking dugo. Sinabi niya, “At natutuwa ako na pinapanatili mo lamang itong pamilya, si Vicki.
Gusto sana ng tatay mo iyon. Walang mga tagalabas, ang mga taong talagang mahalaga. Tumawa si Victoria. Talagang tumawa siya. Sinabi niya, “Alam ko, di ba? Iyon mismo ang gusto ko. Tunay na pamilya lang. ” Tumingin ako kay Patricia. Nakatitig siya sa spreadsheet. Hindi siya tumingin. Si Connor ay lumipat nang hindi komportable sa sopa. Tinanong ko si Victoria kung ano ang ibig sabihin ng kanyang tiyuhin.
Tiningnan niya ako na parang nagambala ako sa isang bagay na pribado. Kinuha niya ang telepono sa tagapagsalita at lumakad sa kusina. Naririnig ko ang kanyang tinig na namumula, na nagsasabi ng isang bagay tungkol sa pagtawag sa kanya pabalik mamaya. Nang bumalik siya, tinanong ko ulit. Nagbuntong-hininga siya. Sinabi niya na hindi ito isang malaking deal. Sinabi niya na si Uncle James ay nasasabik lamang sa kasal. Sinabi ko, “Victoria, ano ang ibig niyang sabihin ng walang mga tagalabas? ” Tumingin siya kay Connor.
Tumingin si Connor sa kanyang mga kamay. Pagkatapos ay sinabi niya ito. Sinabi niya, “Robert, naging mahusay ka. Mayroon ka talaga. Ngunit ito ang araw ng kasal ko. Tungkol ito sa akin at kay Connor at ito ay tungkol sa paggalang sa memorya ng aking tunay na ama. Sa palagay ko mas mabuti kung hindi ka dumating. Hindi ko maintindihan sa una. Akala ko mali ako sa kanya. Sabi ko, “Ano? ” Sinabi niya, “Ayaw kita sa kasal. ” Sa wakas ay tumingin si Patricia.
Binuksan niya ang kanyang bibig tulad ng sasabihin niya, ngunit walang lumabas. Sinabi ko, “Victoria, nagbabayad ako para sa kasal. ” Sinabi niya, “Alam ko at nagpapasalamat ako. Ako talaga. Ngunit hindi ito tungkol sa pera. Ito ay tungkol sa nararamdaman ng tama sa akin. At sa pagkakaroon mo doon, nakaupo sa harap na hilera tulad mo ang aking ama. Mali lang ang pakiramdam nito. Namatay ang tatay ko.
Hindi ka siya. Ikaw si Robert. Naging maganda ka sa akin, ngunit maging tapat tayo sa kung ano ito. Tumahimik ang silid. Tahimik na sinabi ni Connor. Vicki, marahil ay dapat nating pag-usapan ito mamaya. Hindi niya siya pinansin. Tinitingnan niya ako ngayon, at ang kanyang pagpapahayag ay hindi nagagalit. Halos maawa ito.
Sinabi niya, “Marami akong iniisip tungkol dito. Ang mas plano ko ang kasal na ito, mas napagtanto kong nais kong maging tunay ito. Nais kong parangalan ang aking ama. Gusto ko ang memorya niya doon. At hindi ko magagawa iyon kung nakaupo ka doon na nagpapanggap na siya. ” Sinabi ko, “Hindi ako nagpanggap na iyong ama. ” Sinabi niya, “Ikaw ay uri ng ginawa, bagaman.
Palagi kang kumikilos tulad ng mayroon kang karapatang makisali sa aking buhay. Palagi kang kumilos tulad ng may utang ako sa iyo. ” Malambot na sinabi ni Patricia. Victoria, hindi patas iyon. Pinihit ni Victoria ang kanyang ina. Sinabi niya, “Nanay, alam mong totoo ito. Si Robert ay palaging nag-hovering, palaging nagtatanong, palaging sinusubukan na maging bahagi ng lahat. 28 taong gulang ako.
Hindi na ako nangangailangan ng tatay. Lalo akong hindi nangangailangan ng isang pekeng. ” Tumayo ako. Kailangan kong ilipat. Kailangang gumawa ng iba pa kaysa umupo doon na nakikinig dito. Sinabi ko, “Kaya, nais mo akong magbayad para sa iyong kasal, ngunit hindi dumalo? ” Sinabi niya, “Ibig kong sabihin, kung nais mong ilagay ito sa ganoong paraan, oo, hindi ko sinasabi na kailangan mong bayaran ito, ngunit inaalok mo.
Kung ayaw mo na, ayos lang iyon. Kami at si Connor ay may isang bagay. ” Tumingin ulit ako kay Patricia. Umiiyak siya ngayon, tahimik, luha lang ang tumatakbo sa kanyang mukha, ngunit wala siyang sinabi. Hindi niya sinabi kay Victoria na huminto. Hindi niya ako ipinagtanggol. Iyon ay kapag alam kong hindi lamang ito si Victoria. Sumang-ayon si Patricia sa kanya.
Marahil ay hindi malakas, ngunit sa paraang siya ay nanatiling tahimik, sa paraang hindi niya ako tignan, nakikita ko ito. Gusto niya ang parehong bagay. Ako ang tagalabas. Palagi akong naging tagalabas. Lugod akong sinabi. Lahat tama. Nag-blinked si Victoria. Sinabi niya, “Sige, ano? ” Sinabi ko, “Sige, hindi ako darating sa kasal.
Mayroon pa bang kailangan mong sabihin sa akin? ” Mukha siyang hinalinhan. Talagang ngumiti siya ng kaunti. Sinabi niya, “Hindi, ito na. Natutuwa akong naiintindihan mo, Robert. Ako talaga. Hindi ito nagbabago sa pagitan namin. Nag-aalaga pa rin ako sa iyo, ngunit ang araw na ito ay espesyal at kailangan ko itong maging tama. Tumayo si Connor. Sinabi niya na marahil ay dapat silang pumunta. Pumayag si Victoria.
Inipon nila ang kanilang mga papel at tumungo sa pintuan. Bago siya umalis, lumingon si Victoria at sinabi, “Salamat sa pagiging cool tungkol dito, Robert. Ikaw ay isang mabuting tao. ” Pagkatapos ay wala na sila. Si Patricia at ako ay nakaupo sa sala nang mahabang panahon nang hindi nagsasalita. Sa wakas, sinabi niya na hindi niya ibig sabihin ito sa paraan ng tunog nito.
Sabi ko, “Oo, ginawa niya. ” Sinabi niya, “emosyonal lang siya tungkol sa kasal. Namimiss niya ang kanyang ama. Hindi mo maaaring kunin ito nang personal. ” Sinabi ko, “Patricia, sinabi lang sa akin ng iyong anak na babae na hindi ako pamilya, na ako ay isang tagalabas, na nagpapanggap ako sa loob ng 14 na taon. Paano eksaktong dapat kong kunin iyon? ” Hindi siya sumagot, sabi ko.
At wala kang sinabi. Naupo ka doon at hayaan siyang sabihin ang lahat ng iyon. At hindi mo sinabi ang isang salita sa aking pagtatanggol. Sinabi niya, “Ano ang gusto mong sabihin sa akin? Anak ko siya, Robert. Hindi ko makontrol kung ano ang nararamdaman niya. ” Sinabi ko, “Maaari mong sabihin sa kanya na siya ay mali. Maaari mong sabihin sa kanya na napunta ako para sa kanya mula noong siya ay 18 taong gulang.
Maaari mong sabihin sa kanya na ang pamilya ay hindi lamang dugo. ” Pinahid ni Patricia ang kanyang mga mata. Sinabi niya, “Siguro tama siya, bagaman. Siguro lahat kami ay nagpapanggap. ” Iyon ang sandaling alam kong tapos na ang kasal ko. Hindi ako nagtalo sa kanya. Hindi ko sinubukan na baguhin ang kanyang isip. Tumayo lang ako, lumakad sa itaas ng aking tanggapan, at isinara ang pintuan. Pagkatapos ay sinimulan kong gawin ang mga tawag sa telepono.
Kinabukasan, sinabi ko kay Patricia na kailangan kong alagaan ang ilang negosyo. Lalabas na ako sa araw. Bahagya siyang tumingin mula sa kanyang kape. Nakilala ko muna ang aking abogado. Ang kanyang pangalan ay Dorothy, at nakilala namin ang bawat isa sa loob ng 30 taon. Sinabi ko sa kanya ang lahat. Nakinig siya nang hindi nakakagambala, pagkatapos ay hinila ang isang notepad at nagsimulang magsulat.
Sinabi niya, “Sigurado ka ba tungkol dito, Robert? ” Sinabi ko, “Ganap. ” Sinabi niya, “Masasaktan ito ng maraming tao. ” Sabi ko, “Sinaktan muna nila ako. ” Tumango siya. Sinabi niya, “Sige, kung gayon. Pag-usapan natin ang bahay. ” Ang bahay na si Patricia at ako ay nakatira ay nasa aking pangalan lamang. Pag-aari ko ito ng 5 taon bago kami magpakasal, at hindi namin kailanman binago ang pamagat.
Ito ay isang magandang bahay sa North Vancouver. Apat na silid-tulugan, view ng mga bundok, nagkakahalaga ng halos 2 milyon. Lumipat si Patricia nang magpakasal kami. Ang kanyang pangalan ay wala sa anumang bagay. Sinabi ni Dorothy na mayroon akong bawat ligal na karapatang ibenta ito. Si Patricia ay walang pag-angkin maliban kung mapatunayan niya na malaki ang naambag niya sa kanila o renovations.
Wala siya. Binayaran ko ang lahat. Tinanong ko si Dorothy kung gaano katagal aabutin upang magbenta ng isang bahay na tulad nito kung nais kong mabilis na gumalaw. Sinabi niya, “Sa pamilihan na ito, maaari mo itong ibenta sa 2 linggo kung presyo mo ito ng tama. ” Sabi ko, “Gawin mo. ” Susunod, nakilala ko ang aking tagapayo sa pananalapi, si Gerald. Sinabi ko sa kanya na kailangan kong likido ang ilang mga pamumuhunan at ilipat ang pera sa paligid.
Nais kong maghiwalay ang lahat, malinis ang lahat, walang magkasanib na account, walang ibinahaging mga pag-aari. Nais kong malaman nang eksakto kung ano ang akin at kung ano ang kinakailangan upang maprotektahan. Tinanong ni Gerald ang parehong tanong na mayroon si Dorothy. Sigurado ba ako? Sigurado ako. Sinabi niya na aabutin ng ilang araw upang ayusin ang lahat, ngunit maaari itong gawin.
Pagkatapos ay nakilala ko ang isang ahente ng real estate na nagngangalang Marcus. Ibinebenta niya ako sa bahay. Sinabi ko sa kanya na nais kong ilista ito kaagad. Nais kong ibenta ito bago matapos ang buwan. Nag-whistled siya. Sinabi niya, “Mabilis iyon, Robert. Ano ang nangyayari? ” Sabi ko, “Gumagawa ako ng pagbabago. ” Sinabi niya na magagawa niya ito. Magkakaroon siya ng mga litrato sa linggong iyon. Ilista namin ito ng mataas, tingnan kung ano ang nangyari.
Pinasalamatan ko siya at umuwi. Nasa kusina si Patricia nang makabalik ako. Tinanong niya kung nasaan ako. Sinabi ko, “Pag-aalaga ng mga bagay. ” Sinabi niya, “Tumawag si Victoria, nais malaman kung maaari tayong lahat kumain sa susunod na linggo upang wakasan ang ilang mga detalye sa kasal. ” Sabi ko, “Maaari kang kumain sa kanya. Hindi ako pupunta. ” Napuno si Patricia.
Sinabi niya, “Robert, huwag maging ganito. ” Humingi siya ng tawad. Sinabi ko, “Hindi, hindi niya ginawa. ” Sinabi ni Patricia, “Well, masama ang pakiramdam niya. ” Iyon talaga ang parehong bagay. Sabi ko, “Hindi. ” Umakyat ako sa itaas. May trabaho akong dapat gawin. Sa susunod na dalawang linggo, lumipat ako sa bahay tulad ng isang multo. Ilang beses na tinanong ako ni Patricia kung ano ang mali.
Wala akong sinabi sa kanya. Abala lang ako. Parang tinatanggap niya iyon. Ang para sa pag-sign sign ay umakyat sa isang Martes. Nakita ito ni Patricia nang umuwi siya mula sa kanyang book club. Pumasok siya sa aking tanggapan na may hawak na mga susi ng kotse, mukha maputla. Sinabi niya, “Bakit mayroong isang para sa pag-sign sign sa aming damuhan? ” Sabi ko, “Dahil nagbebenta ako ng bahay.
” Sinabi niya, “Ikaw ano? ” Sabi ko, “Nagbebenta ako ng bahay. Akin ito. Ibinebenta ko ito. ” Sinabi niya, “Hindi mo magagawa iyon. Nakatira ako dito. ” Sinabi ko, “Hindi mas matagal. ” Tinitigan niya ako. Sinabi niya, “Robert, ano ang nangyayari? ” Sabi ko, “Nawala ako, Patricia. ” Iyon ang nais ni Victoria, hindi ba? Para sa akin na hindi doon.
Well, kumukuha ako ng payo niya. Tinatanggal ko ang aking sarili sa pamilyang ito. Sinabi niya, “Ito ay mabaliw. Nakakatawa ka. ” Sabi ko, “Hindi, malinaw ako. Malinaw na nilinaw ng iyong anak na babae na hindi ako pamilya. Malinaw mong ginawa ito sa pamamagitan ng pananatiling tahimik, kaya kumikilos ako nang naaayon. ” Nagsimula na umiyak si Patricia. Sinabi niya na hindi ito patas, na labis akong nasobrahan, na hindi ito ibig sabihin ni Victoria. Sinabi kong ibig sabihin niya ito, at ganoon din ang ginawa mo.
Pinakiusap niya akong muling isaalang-alang. Sinabi niya, “Maaari naming pag-usapan ito, pumunta sa pagpapayo, magtrabaho ng mga bagay. ” Sinabi ko na ang pagpapayo ay hindi magbabago sa katotohanan na pagkatapos ng 14 na taon, ako pa rin ang tagalabas na nagbabayad para sa mga bagay. Ang bahay na nabili sa loob ng 9 na araw. Isang batang mag-asawa mula sa Hong Kong. Nag-aalok ng cash ng 2.3 milyon. Personal na tinawag ako ni Marcus na sabihin na ito ang pinakamabilis na pagbebenta na nakita niya sa maraming taon.
Tinanggap ko kaagad. Ang pagsasara ay itinakda para sa 3 linggo mamaya. Lumipat si Patricia sa isang hotel. Araw-araw niya akong tinawag, minsan dalawang beses sa isang araw, na humihiling sa akin na itigil ito. Hindi ko sinasagot ang karamihan sa mga tawag. Kapag ginawa ko, itinago ko ito. Ang desisyon ay ginawa. Tinawag din ako ni Victoria. Galit siya. Sinabi niya na malupit ako sa kanyang ina.
Sinabi niya na pinarurusahan ko silang dalawa sa isang pagkakamali. Sinabi niya na humingi na siya ng tawad. Ano pa ang gusto ko? Sinabi ko, “Hindi ka humingi ng tawad, Victoria. Sinabi mong masama ang pakiramdam mo. Hindi iyon ang parehong bagay. ” Sinabi niya, “Fine, pasensya na. ” Okay, pasensya na. Iyon ba ang nais mong marinig? Sinabi ko, “14 na taon na rin ang huli. ” Sinabi niya, “Ano ang ibig sabihin nito? ” Sinabi ko, “Nangangahulugan ito na gumugol ako ng 14 na taon para sa iyo.
At sa sandaling ito ay mahalaga, sinabi mo sa akin na wala ako. Kaya ngayon kumikilos ako tulad ng walang tao. Nawala ako tulad ng gusto mo. ” Nagsimula siyang umiyak. Sinabi niya na sinisira ko ang kanyang kasal, sinisira ang kanyang buhay, sinisira ang lahat. Sabi ko, “Victoria, hindi ako darating sa kasal mo. Hindi ako nagbabayad para sa iyong kasal. Wala na akong binabayaran. 28 taong gulang ka.
Malalaman mo ito. ” Sinabi niya, “Nangako ka na magbayad. ” Sinabi ko, “At ipinangako mo na bahagi ako ng pamilya. Pareho kaming nagsabi ng mga bagay na hindi naging totoo. ” “Pagkatapos ay nag-hang ako. ” Tinawag ako ni Connor sa susunod na araw. Siya ay magalang, “Maingat. ” Sinabi niya na naintindihan niya na nagagalit ako, ngunit maaari ba nating pag-usapan ito tulad ng mga may sapat na gulang? Sinabi ko, “Conor, hindi ito kasangkot sa iyo.
” Sinabi niya, “Ito ay uri ng ginagawa. Humihila ka ng pondo para sa aming kasal. ” Sinabi ko, “Humihila ako ng pondo para sa isang kasal na hindi ako inanyayahan. Iyon ay tila patas sa akin. ” Sinabi niya na handang anyayahan ako ni Victoria ngayon kung iyon ang kinuha nito. Sinabi ko, “Hindi ko gusto ang isang paanyaya sa awa, si Connor. Nais kong iginagalang.
Dahil tila hindi posible iyon, inaalis ko ang aking sarili sa sitwasyon. ” Sinubukan niyang magtaltalan. Nagustuhan ko siya ng maayos at natapos ang tawag. Dumating ang petsa ng pagsasara. Inilipat ko na ang karamihan sa aking mga personal na pag-aari sa isang yunit ng imbakan. Nagrenta ako ng isang maliit na bayan ng condo, isang bagay na pansamantala, habang naiisip ko ang aking susunod na paglipat. Ang gabi bago, ang mga bagong may-ari ay nagmamay-ari.
Bumalik ako sa bahay ng isang beses. Walang laman. Ang lahat ng mga kasangkapan sa bahay ay nawala, naibenta o naibigay. Ang aking mga yapak ay sumigaw sa mga sahig na hardwood. Dahan-dahang lumakad ako sa bawat silid. Ang sala kung saan sinabi sa akin ni Victoria na hindi ako pamilya. Ang kusina kung saan kami ni Patricia ay may kape tuwing umaga.
Ang silid-tulugan kung saan kami ay natulog ng 14 na taon. Sa kusina, nag-iwan ako ng isang bagay sa counter, isang itim na binder. Sa loob ng binder na iyon ay isang talaan ng bawat solong gastos na natamo ko para sa Victoria sa nakaraang 14 na taon. Mga resibo sa matrikula, pagbabayad ng upa, pagbabayad ng kotse, pagbabayad ng pautang sa negosyo, groceries, kagamitan, medikal na panukalang batas, gastos sa paglalakbay, lahat.
Ginugol ko ang maraming buwan sa pag-iipon nito, dumadaan sa mga lumang pahayag sa bangko, mga bill ng credit card, mga resibo na itinago ko sa mga kahon ng file. Tinulungan ako ni Dorothy na ayusin ito nang sunud-sunod. Ang kabuuan ay dumating sa $ 473,000. Ang bawat pahina ay may label na may petsa, ang halaga, at kung ano ito. Sa pagtatapos ng binder, nagsasama ako ng isang liham. Sinabi ng liham, “Victoria, sinabi mo sa akin na hindi ako ang iyong ama.
Sinabi mo sa akin na ako ay isang tagalabas. Sinabi mo sa akin na 14 na taon na akong nagpapanggap. Mali ka tungkol sa pagpapanggap. Hindi ako nagpanggap. Ako ay tunay sa lahat ng ginawa ko para sa iyo. Ngunit tama ka na hindi ako ang iyong ama. Namatay ang iyong ama noong ikaw ay 12. Ako lang ang taong nag-aalaga sa iyo pagkatapos nito.
Ang binder na ito ay kumakatawan sa kung ano ang hitsura ng pangangalaga na iyon sa mga tuntunin sa pananalapi. Hindi kita hinihiling na bayaran ako. Ang pera ay hindi kailanman ang punto, ngunit nais kong makita mo ito. Nais kong maunawaan mo kung ano ang ibig sabihin kapag may pumili na makasama para sa iyo. Ang iyong tunay na ama ay gagawa ng parehong mga bagay na ginawa ko, marahil higit pa.
Mahal ka niya nang walang pasubali. Susuportahan niya ang iyong mga pangarap, kahit na ang mga nabigo. Pupunta siya doon sa 2 ng umaga kapag kailangan mo siya. Sinubukan ko ring gawin iyon. Sinubukan kong maging isang tao na maaari mong asahan. Nilinaw mo na hindi sapat. O marahil na ito ay labis.
O marahil ay hindi ito mahalaga dahil hindi ako ang tamang tao. Iyon ang iyong pinili upang gawin. Ngunit pinili ko rin na tanggapin ito at sumulong. Hindi ako darating sa kasal mo. Hindi ako nagbabayad para sa iyong kasal. Wala na akong binabayaran sa buhay mo. Hindi dahil galit ako, kahit na ako. Hindi dahil gusto ko ang paghihiganti, kahit na bahagi ako.
Ngunit dahil hiniling mo sa akin na mawala, at iginagalang ko ang kahilingan na iyon. Inaasahan ko na ang iyong kasal ay lahat ng gusto mo. Inaasahan kong pinapasaya ka ni Connor. Inaasahan ko na ang iyong buhay ay puno ng mga taong nakakatugon sa iyong mga pamantayan para sa kung ano ang ibig sabihin ng tunay na pamilya. Hindi ako magiging isa sa mga taong iyon. Alagaan ang iyong sarili, Victoria. Robert.
Iniwan ko ang binder sa counter, ikinulong ang pintuan sa likuran ko, at sumakay sa aking bagong condo. Kinabukasan, nagsimulang tumunog ang aking telepono sa 7:30. Ito ay si Patricia. Nagsisigawan siya. Hindi ko na siya naririnig na sumigaw ng ganyan dati. Pumunta siya sa bahay upang kunin ang ilang mga item na naiwan niya. Ang mga bagong may-ari ay nagbigay ng pahintulot sa kanya na huminto bago sila lumipat.
Iyon ay nang matagpuan niya ang binder. Nabasa niya ang buong bagay, pagkatapos ay tinawag niya si Victoria. Pinalayas si Victoria. Pareho nilang basahin ito muli, nakaupo sa sahig ng walang laman na kusina. Patuloy na sumisigaw si Patricia sa telepono. Sinabi niya na malupit ako. Sinabi niya na maliit ako. Sinabi niya na ako ay naging isang hindi pagkakasundo ng pamilya sa isang digmaan. Sinabi ko, “Patricia, sinabi sa akin ni Victoria na mawala. Nawala ako.
Hindi ko maintindihan kung bakit ka nagulat. ” Sinabi niya, “Sinira mo ang lahat. Ang kasal ay nasa 6 na linggo. Paano siya dapat magbayad para dito? Sinabi ko, “Hindi na iyon ang aking problema. ” Sinabi niya, ” $ 400,000, Robert. Sinusubaybayan mo ang bawat sentimos. Anong uri ng tao ang gumagawa nito? ” Sinabi ko, “Ang uri ng tao na nais tandaan na siya ay mahalaga dahil tila walang ibang maaalala para sa akin.
” Nakakuha ng telepono si Victoria. Umiiyak siya nang husto na halos hindi ko siya maintindihan. Sinabi niya na nagsisisi siya. Sinabi niya na hindi niya ito ibig sabihin. Sinabi niya na siya ay hangal at makasarili, at naintindihan niya ngayon ang gagawin ko para sa kanya. Sinabi ko, “Victoria, sinadya mo ito. Ibig mong sabihin ang bawat salita. Ang tanging bagay na ikinalulungkot mo ay may mga kahihinatnan.
” Sinabi niya, “Mangyaring, Robert, mangyaring huwag gawin ito. Inaanyayahan kita sa kasal. Maaari kang umupo sa front row. Maaari mo akong lakarin sa pasilyo. Anuman ang gusto mo. ” Sinabi ko, “Hindi ko gusto ang isang paanyaya sa awa. Gusto ko ng paggalang. Nais kong tratuhin tulad ng mahalaga sa akin. Nilinaw mo na hindi ko. Kaya ngayon nabubuhay ako nang naaayon. Nagpaalam siya.
Sinabi niya na ibabalik niya ako sa bawat sentimos. Kahit na wala siyang ideya kung paano. Sabi ko, “Panatilihin ang iyong pera. Palawakin ito sa therapy sa halip. Siguro alamin kung bakit sa palagay mo ay maaaring itapon ang mga tao. ” Pagkatapos ay nag-hang up ako. Sa susunod na mga araw, tumawag si Ireceved mula kay Uncle James sa Toronto, mula kay Connor, mula sa dalawa sa mga kapatid ni Patricia, mula sa matalik na kaibigan ni Victoria.
Nais ng lahat na sabihin sa akin na hindi ako makatuwiran. Nais ng lahat na sabihin sa akin na sinasaktan ko ang mga tao nang wala. Napatigil ako sa pagsagot sa aking telepono. Kalaunan ay pinadalhan ako ni Connor ng isang email. Sinabi niya na kailangan nilang ibagsak ang kasal nang malaki. Inilipat nila ito mula sa ubasan ng Okonagan sa isang maliit na restawran sa Vancouver. Ang listahan ng panauhin ay pinutol mula 200 hanggang 50.
Walang string quartet, walang na-import na mga bulaklak, isang simpleng seremonya at hapunan lamang. Sinabi niya na nawasak si Victoria. Sinabi niya na hindi nakikipag-usap si Patricia kay Victoria, sinisi siya sa pagsira sa pamilya. Sinabi niya na ang buong bagay na ito ay napunit sa lahat. Nagtanong pa siya ng isa pang oras kung isasaalang-alang ko. Hindi ako tumugon. Nangyari ang kasal sa iskedyul.
Alam ko dahil ang kapatid ni Patricia ay nag-post ng mga larawan sa Facebook. Mukhang maganda. Maliit, ngunit maganda. Si Victoria ay nagsuot ng isang simpleng damit. Si Connor ay nagsuot ng suit. Ngumiti sila para sa camera. Wala akong naramdaman na nakatingin sa mga larawang iyon. Hindi kasiyahan, hindi galit, hindi kalungkutan, wala lang. 3 buwan pagkatapos ng kasal, nagsampa si Patricia para sa diborsyo.
Hindi ko ito pinasukan. Hinawakan ni Dorothy ang lahat. Ang diborsyo ay na-finalize sa 6 na buwan. Nagpadala sa akin si Patricia ng isang sulat. sa oras na iyon. Sinabi niya na inaasahan niyang masaya ako ngayon na sinira ko ang aming pamilya. Sinabi niya na nasayang niya ang 14 na taon sa akin. Sinabi niya na ako ay isang mapait, maliit na tao na hindi makayanan ang kanyang kaakuhan na nabugbog.
Hindi ko rin ito tumugon. Nagpadala din ako ng liham ni Victoria. Ito ay mahaba, mabagsik, puno ng paghingi ng tawad at paliwanag. Sinabi niya na nai-stress siya tungkol sa kasal. Sinabi niya na hindi niya naisip ang sinasabi niya. Sinabi niya na naintindihan niya ngayon kung magkano ang nagawa ko para sa kanya at gugugol niya ang natitirang bahagi ng kanyang buhay na nagpapasalamat.
Hindi ako naniniwala sa kanya, ngunit pinahahalagahan ko ang pagsisikap. Hindi rin ako tumugon doon. 6 na buwan pagkatapos ng diborsyo, lumipat ako sa Victoria, lungsod, hindi ang tao. Gusto ko laging nagustuhan ang isla. Ito ay mas tahimik doon. Bumili ako ng isang maliit na bahay na tinatanaw ang karagatan, isang bagay na madali kong kayang bayaran sa pera mula sa pagbebenta ng bahay ng Vancouver at paghahati ng mga ari-arian kay Patricia.
Nagsimula akong magboluntaryo sa isang sentro ng komunidad na nagtuturo ng literasiya sa pananalapi sa mga kabataan. Sumali ako sa isang pangkat ng hiking. Kumuha ako ng pagpipinta, isang bagay na nais kong subukan ngunit hindi kailanman nagkaroon ng oras para sa. Ang mga tao ay nagtanong sa akin minsan kung mayroon akong pamilya. Sinabi kong dati, ngunit hindi na. Karaniwan silang hindi nagtanong ng mga follow-up na katanungan.
63 taong gulang na ako ngayon. Mayroon akong sapat na pera upang mabuhay nang kumportable para sa natitirang bahagi ng aking buhay. Mayroon akong mga libangan na tinatamasa ko, mga kaibigan na nakikita kong regular, isang nakagawiang nagpapasaya sa akin. Hindi ko na iniisip ang tungkol kay Victoria. Kapag ginawa ko, hindi ako nagagalit. Malayo lang ang pakiramdam ko, tulad ng isang tao na dati kong alam.
Hindi ko rin iniisip ang tungkol kay Patricia. Iniisip ko ang tungkol sa aking sarili at ang mga pagpipilian na ginawa ko at kung may iba akong gagawin. Hindi ko gagawin. Sa tingin ng mga tao ang paghihiganti ay tungkol sa pagsakit sa taong nakakasakit sa iyo. Hindi. Ang paghihiganti ay tungkol sa pagkuha ng iyong dignidad. Tungkol ito sa pagtanggi na hayaan ang isang tao na tratuhin ka tulad ng hindi mo mahalaga at pagkatapos ay magpatuloy na makinabang mula sa iyong presensya.
Hindi ko sinira ang aking pamilya. Ginawa nila iyon nang magpasya silang disposable ako. Tinanggap ko lang ang kanilang desisyon at kumilos nang naaayon. Nais ni Victoria na mawala ako. Kaya, ginawa ko. Hindi sa paraang ibig sabihin niya kung saan tahimik kong wala ang aking sarili sa kasal, ngunit naroroon pa rin upang mabayaran ang lahat. Pumunta pa rin upang tumawag kapag kailangan niya ng isang bagay.
naroroon pa rin upang i-play ang papel ng nagpapasalamat na ama na nakakaalam ng kanyang lugar. Nawala ako nang lubusan. Kinuha ko ang aking pera, ang aking oras, ang aking enerhiya, at nai-redirect ko ito sa mga taong talagang pinahahalagahan ito. Hindi iyon kalupitan. Iyon ang paggalang sa sarili. Noong nakaraang buwan, nakakuha ako ng isang mensahe sa pamamagitan ng Facebook mula kay Connor. Sinabi niya na ipinanganak ni Victoria ang kanilang unang anak, isang anak na babae.
Sinabi niya na pinangalanan nila siyang Patricia pagkatapos ng kanyang lola. Sinabi niya na maraming pinag-uusapan si Victoria tungkol sa pamilya kani-kanina lamang, tungkol sa kung paano niya nais na gumawa ng mas mahusay sa kanyang anak na babae kaysa sa ginawa niya sa mga taong nag-aalaga sa kanya. Sinabi niya na gusto niyang kausapin ako minsan kung bukas ako dito. Dalawang beses kong binabasa ang mensahe, pagkatapos ay tinanggal ito.
Ako ay 63 taong gulang. Wala akong oras upang magturo sa mga may sapat na gulang kung paano ituring ang mga taong may paggalang. Iyon ay isang bagay na dapat nilang malaman nang matagal. Mayroon akong isang klase ng pagpipinta ngayong hapon. Bukas, nag-hiking ako sa Mount Douglas kasama ang aking pangkat. Sa susunod na linggo, nagsisimula ako ng isang pagawaan sa pagpaplano ng pagreretiro sa sentro ng komunidad. Puno ang buhay ko.
Tahimik ito, ngunit puno na ito at akin ito. Nakuha ni Victoria ang hiniling niya. Nawala ako. At sa paggawa nito, may nakita akong bagay na hindi ko alam na nawala ako.