“Patawad sa akin, anak. Hindi ako pasanin. Ako ay isang duwag. ”
Hindi ko mapigilan ang pagbabasa. Ang pahina ay nakatiklop sa pagitan ng aking mga daliri. Tiningnan ako ni Helen ng mga mata na puno ng luha. Pinahintulutan ni Robert ang isang tuyong pagtawa, na parang ang kalungkutan ng ibang tao ay nagbigay sa kanya ng isang itch.
“Napaka-dramatiko ni Tatay, ” aniya. “Laging nais na i-play ang biktima. ”
Tumingin ang abogado. “Inirerekumenda kong makinig ka sa dulo. ”
Huminga ako ng malalim. Nagpatuloy ang liham.

“Sa loob ng dalawampung taon kumain ako sa iyong mesa at narinig ang iyong mga buntong-hininga kapag naisip mong hindi ako nakikinig. Narinig ko, Martin. Narinig ko nang binibilang mo ang mga barya para sa bill ng gas. Narinig ko noong sinabi mong kailangan ng puwang ng iyong mga anak. Narinig ko nang magalit ka dahil buhay pa ako. ”
Naramdaman kong sumunog ang mukha ko. Dahil totoo ito. Narinig ni Arthur ang lahat. Kahit na hindi ko sinabi.
“At hindi kita masisisi. Ang isang pagod na tao ay maaaring malito ang gutom sa galit. Ginawa ko rin noong bata pa ako. Iyon ang dahilan kung bakit hinihiling ko ang iyong kapatawaran. Hindi para sa pagkain ng iyong pagkain. Ngunit para sa hindi pagsasabi sa iyo nang mas maaga na ang bawat pagkain na ibinigay mo sa akin, nagse-save ako sa ibang anyo para sa inyong lahat. ”
Tumingin ako. “Ano ang ibig sabihin nito? ”
Binuksan ng abogado ang asul na notebook. Hindi lamang ito notebook. Nagkaroon ito ng mga petsa, halaga, pangalan, at mga taped na resibo. Ang bawat pahina ay isinulat sa nanginginig na sulat-kamay ni Arthur.
“Gas bill, Marso. ” “sapatos ni David. ” “Pag-enrol ng paaralan ni Maria. ” “Ang operasyon ng kataract: utang sa moral kay Martin. ” “Pag-aayos ng bubong. ”
Nakilala ko ang mga taon. Nakilala ko ang mga panahon ng suweldo. Nakilala ko pa ang aking mga sandali ng galit.
Ang abogado ay naglabas ng isang resibo sa bangko. “Binuksan ni Arthur ang isang pondo labing siyam na taon na ang nakalilipas sa pangalan ng kanyang mga apo, sina David at Mary Saunders. ”
Ang aking anak na si David, na ngayon ay may sapat na gulang, ay tumayo sa tabi ng bintana. Sakop ng aking anak na babae na si Mary ang kanyang bibig. “Anong pondo? ” Tanong ni Helen.
“Isang pondo sa edukasyon at tiwala. Inideposito ni Arthur ang anumang makakaya niya bawat buwan. Minsan kaunti. Minsan marami. ”
Tumawa si Robert na tumatawa. “Marami? Ang tatay ko? Mangyaring. Wala rin siyang pera para sa medyas. ”
Tiningnan siya ng abogado nang hindi kumurap. “Wala siyang mga bagong medyas dahil pinili niyang huwag bilhin ang mga ito. ”
Humugot siya ng isa pang pahina. “Labinlimang taon na ang nakalilipas, ipinagbili ni Arthur ang isang parsela ng lupa sa Greensburg. Hindi niya ginugol ang pera. Namuhunan niya ito. Siyam na taon na ang nakalilipas, nakatanggap siya ng isang pag-areglo para sa isa pang pag-aari ng pamilya na nasa landas ng isang komersyal na zone ng pag-unlad. Hindi rin niya ginugol iyon. ”
Tumayo si Robert. “Anong mga pag-aari? Ang mga kabilang sa ating lahat. ” “Hindi, ” sumagot ang abogado. “Pag-aari sila ng iyong ama. Sa ligal. Sinubukan mong gawin siyang mag-sign sa kanila nang maraming beses, ngunit hindi niya nagawa. ”
Nanginginig si Helen. “Wala nang sinabi si Tatay. ” “Dahil hindi niya nais na hanapin mo siya para sa kanyang pera, ” sinabi ng abogado. “Nais niyang malaman kung sino ang magpapanatili sa kanya ng kumpanya nang hindi inaasahan ang anumang kapalit. ”
Nakaramdam ako ng isang bagay na tumusok sa akin. Nang walang inaasahan. Inaasahan kong mamatay siya. Hindi palaging. Hindi araw-araw. Ngunit tiyak sa mga madilim na sandali kung saan ang pagkapagod ay nagiging isang malupit na tao.
Ang abogado ay naglagay ng isang lumang litrato sa mesa. Si Arthur ay lumitaw na bata, na nakatayo sa harap ng isang arko ng bato sa Makasaysayang Distrito ng Philadelphia, nakasuot ng isang bagong sumbrero na may isang nakangiting babae sa tabi niya. Sa likod ng mga ito ay isang kalye ng cobblestone at isa sa mga makasaysayang facades na ang oras ay hindi maglakas-loob na mapunit. Ang lugar ay puno ng mga makasaysayang landmark na kinikilala para sa kanilang malalim na ugnayan sa pagtatatag ng bansa, katulad ng mga lumang ruta ng mangangalakal na tumatawid sa estado.
“Sino siya? ” Tinanong ni Maria. Hinawakan ni Helen ang larawan. “Aking ina. ”
Hindi kailanman napag-usapan ni Arthur ang tungkol sa kanyang asawa. Sinabi lang niya na namatay siyang bata at kinuha ang musika sa labas ng bahay kasama niya.
Binuksan ng abogado ang isa pang sobre. “Iniwan din niya ang pag-aari na ito. ”
Si Robert ay sumandal tulad ng isang karne ng sniffing. “Anong pag-aari? ” “Isang lumang bayan ng bayan malapit sa bayan. Hindi ito ibinebenta. Iniwan ni Arthur ang isang estate sa buhay para kina Helen at Martin, at pagkatapos nito, sa kanyang mga apo. ”
Tumayo ako. “Hindi. Hindi iyon maaaring. ” “Oo, maaari, ” sinabi ng abogado. “At may kondisyon. ”
Sinampal ni Robert ang mesa. “Ito ay isang biro! Kami ang kanyang mga anak. ”
Kalmado na nababagay ng abogado ang kanyang mga papel. “Alin ang eksaktong dahilan kung bakit siya nag-iwan ng liham para sa iyo. ”
Naging maputla si Robert. Nabasa ng abogado: “Sa aking mga anak na dumating huli kahit na sa aking kamatayan: Hindi kita iniwan sa bahay dahil ang isang bahay ay hindi naiwan sa isang taong hindi alam kung paano kumatok sa pintuan. Hindi kita iniwan ng pera dahil ang pera sa iyong mga kamay ay nagiging gutom para sa iba. Iniwan kita, kung nais mo ito, ang aking kapatawaran. Ngunit hindi iyon mai-notarized. ”
Naging pula si Robert. “Walang utang na loob na matanda. ”
Biglang tumayo si Helen. “Hindi ka ba nagsasalita tungkol sa aking ama na ganyan sa bahay na ito. ” Ito ang kauna-unahang pagkakataon na nakita kong ipinagtanggol siya ng aking asawa nang walang luha.
Sinubukan ni Robert na tumugon, ngunit ang aking anak na si David ay gumawa ng isang hakbang pasulong. “Sapat na ang narinig namin. ”
Ang aking bayaw na lalaki ay nag-mutter, nagreklamo, nagbanta na dalhin ang mga abogado. Sinabi nila na si Arthur ay senile, na manipulahin ko siya, na ihiwalay siya ni Helen. Nakakatawa. Sa loob ng dalawampung taon hindi sila nagmamalasakit kung saan natulog ang matanda, ngunit kumuha lamang ito ng isang folder na may mga selyo para sa kanila na alalahanin na mayroon silang isang ama.
Ang abogado ay hindi nagtalo. Humugot lang siya ng isa pang dokumento. “Hiniling ni Arthur ang mga pagsusuri sa medikal at sikolohikal sa nakaraang tatlong taon. Ang lahat ay nasa pagkakasunud-sunod. Bukod dito, umalis siya sa mga pag-record. ”
Nagyelo ako. “Mga Pagrekord? ”
Ang abogado ay naglagay ng isang flash drive sa mesa. “Hiniling niya na isa lamang ang i-play. ”
Isinaksak niya ito sa aking TV. Lumitaw si Arthur, nakaupo sa aking beranda. Ang kanyang kulay-abo na sumbrero sa kanyang tuhod. Ang puno ng dogwood sa likuran niya, tuyo sa isang sulok dahil palagi kong nakalimutan na tubig ito.
Ang kanyang tinig ay lumabas na mahina, ngunit malinaw. “Martin, kung nakikita mo ito, nangangahulugang wala na ako. Hindi ko nais na yumuko ka sa harap ng aking mga anak. Hindi ka nagnanakaw sa akin. Pinagsama mo ako. At ang paglalagay ng isang tao ay isang malungkot na paraan din ng pagmamahal kapag ikaw ay pagod. ”
Tinakpan ko ang aking bibig. Huminga ng mabagal si Arthur.
“Alam kong tinawag mo akong pasanin. Hindi kita kinapopootan para doon. Minsan naramdaman ko rin ang isang pasanin. Ngunit nais kong malaman mo ang isang bagay. Hindi mo binayaran ang aking operasyon sa mata. Ibinenta ko ang aking relo sa kasal at inilagay ang kalahati ng pera sa iyong account nang hindi mo alam. Ang bubong na hindi mo ayusin, binayaran ko ito mamaya sa pondo. Sakop na ang kolehiyo ni David. Si Maria din. At ang bahay na iyong nakatira sa … ay binabayaran. ”
Pinabayaan ni Helen ang isang sob. Tumingin ako sa abogado. “Ang mortgage? ” “Bayad sa anim na buwan na ang nakalilipas, ” aniya. “Gumawa si Arthur ng paunang bayad sa pamamagitan ng isang pag-aayos. Hindi niya nais na malaman mo hanggang sa huli. ”
Naupo ako dahil hindi ako hahawakan ng aking mga paa. Ang bahay. Ang bahay na nagtrabaho ako dalawampung galit na taon para sa. Ang bahay na akala ko ay akin sa pamamagitan ng sakripisyo. Ito ay gaganapin din ng tahimik na matanda sa likurang silid.
Nagpatuloy ang video. “Hindi ko ito ginawa upang mahalin mo ako. Mabilis na nag-rots ang pagmamahal. Ginawa ko ito dahil tumakbo ang aking mga lolo at lola sa beranda na ito at dahil makatulog nang mapayapa si Helen nang hindi ka sumigaw tungkol sa pera. ”
Masakit. Dahil kahit sa kanyang paalam, sinasabi niya sa akin ang katotohanan nang hindi niya ako pinapahiya.
“Wala akong mga sama ng loob laban sa aking iba pang mga anak. Ngunit hindi ko ibibigay ang hindi nila alam kung paano alagaan. Kung nais nilang labanan, hayaan silang lumaban. Pagod na ako. ”
Ang imahe ay huminto. Pagkatapos ay tumingin nang direkta si Arthur sa camera. “Martin, sa tela ng tela ay ang aking tunay na pagbabayad. ”
Ibinigay sa akin ng abogado ang bag. Napakaliit nito. Sa loob ay ang ilang mga lumang barya, isang medalya ng St Jude, isang rusty key, at isang nakatiklop na piraso ng papel.
Binuksan ko ito. Ito ay isang listahan. Hindi ng pera. Ng mga araw.
“Dinala ako ni Martin sa doktor nang magkaroon ako ng lagnat. ” “Inayos ni Martin ang aking radyo. ” “Binili ako ni Martin ng isang cinnamon roll kahit na sinabi niya na ito ay para sa lahat. ” “Hindi ako sinipa ni Martin nang tumigil si Robert sa pagsagot sa kanyang telepono. ” “Ibinenta ni Martin ang kanyang trak para sa aking mga mata. ” “Si Martin ay nagngangalit, ngunit nanatili siya. ”
Nasira ako. Doon, sa harap ng aking mga anak, ang aking asawa, ang aking bayaw, at isang abogado na halos hindi ko alam, sumigaw ako na parang hindi ako sumigaw sa libing.
Dahil sinusubaybayan ni Arthur ang aking galit. Ngunit din ang aking maliit na kilos ng kabaitan. At sinusubaybayan ko lang ang kanyang pagkain.
Humakbang si Robert patungo sa folder. “Tingnan natin, tagapayo. Magkano ang pinag-uusapan natin? ”
Inilagay ng abogado ang kanyang kamay sa mga dokumento. “Hindi ka isang benepisyaryo. ” “Ako ang kanyang pinakalumang anak na lalaki. ” “Lumilitaw ka rin sa isang ulat ng pag-iwas sa pulisya para sa pagtatangka ng pagnanakaw sa pag-aari. ”
Nagyelo si Robert. “Ano? ”
Ang abogado ay naglabas ng mga kopya ng mga mensahe, audio file, at papel. “dokumentado ni Arthur ang mga pagbisita kung saan sinubukan mong makuha siya upang mag-sign sa mga gawa ng pag-aari. Naitala din niya ang mga tawag kung saan sinabi mo sa kanya na idedeklara mo siyang ligal na walang kakayahan. ”
Puti ang puti ni Helen. “Hindi kailanman sinabi sa akin ni Tatay iyon. ” “Dahil ayaw niyang hatiin pa ang pamilya, ” sumagot ang abogado. “Ngunit nag-iwan siya ng katibayan. ”
Tiningnan ako ni Robert ng poot. “Itinakda mo ito. ”
Pinahid ko ang mukha ko. “Nais kong alagaan ko ang matandang lalaki na may kalahati ng katalinuhan na dati niyang alagaan ang ating lahat. ”
Nagtapon si Robert ng upuan. Tumalon ang aking mga anak. Tinawag ng abogado ang pulisya mula sa kanyang cell phone nang hindi pinalaki ang kanyang tinig.
Nag-bagyo si Robert sa pagmumura, ang kanyang mga kapatid sa likuran niya. Sa pintuan, sinigawan niya na ihabol niya kami, na ang lumang bahay ay kabilang din sa kanya, na nawala sa isip ni Arthur.
Sinara ni Helen ang pintuan. At pagkatapos ay tumahimik ang bahay. Hindi ang katahimikan ng kawalan. Isa pang uri. Isang katahimikan na puno ng kahihiyan.
Walang kumain ng hapunan nang gabing iyon. Pumasok ako sa back room.
Sa loob ng dalawampung taon nakita ko ito bilang nasasakupang silid. Hindi ko ito nakita bilang mundo ng isang tao.
May isang makitid na kama, isang damit, isang banal na kard ng Our Lady of Grace, isang lumang radyo, at isang shoebox na puno ng mga clippings. Sa dingding ay mga larawan ng aking mga anak mula sa kindergarten hanggang kolehiyo. Mga larawan na hindi ko alam na siya ay naka-print.
Sa drawer, natagpuan ko ang mga maliit na baggies na may mga may label na barya. “Para sa hapunan sa bakasyon. ” “Para sa mga kandila ng simbahan. ” “Para sa mga sariwang pierogies sa Strip District kasama ang mga bata. ”
Naalala ko ang isang oras na iginiit ni Arthur na dalhin sina David at Mary sa merkado ng Strip District. Nagalit ako dahil “wala kaming pera para sa mga outings. ” Nagpakita siya ng ilang mga mainit na pierogies na nakabalot sa papel, ang mga mabait na tao sa Pittsburgh ay kumakain bilang isang mapagkakatiwalaan, tradisyonal na agahan. Sinabi niya na hayaan nila siyang bilhin ang mga ito sa kredito. Ngayon naintindihan ko na hindi totoo.
Naglakad si Helen sa likuran ko. “Hindi ko rin alam ang lahat. ”
Naupo ako sa kama ng kanyang ama. “Ginawa ko siyang parang nasa daan siya. ” “Minsan ginawa mo. ” Hindi ko ipinagtanggol ang aking sarili.
“Ngunit inaalagaan mo rin siya, ” aniya. “Kahit na nagreklamo ka. Kahit na nagalit ka. Inalagaan mo siya nang iwan siya ng kanyang sariling mga anak sa dugo. ” “Hindi nito mabubura ang sinabi ko. ” “Hindi. Ngunit ipinapaliwanag nito kung bakit siya sumulat sa iyo. ”
Kinuha ko ang kulay-abo na sumbrero mula sa damit. Naamoy ito tulad ng alikabok, sabon sa paglalaba, at beranda.
“Nais kong humingi ng tawad. ” Umupo si Helen sa tabi ko. “Pagkatapos gawin ang hiniling niya. ”
Kinabukasan ay sumama kami sa abogado upang makita ang lumang bahay. Malapit ito sa mga kalye kung saan ang mga facades ng ladrilyo ay may hawak na kasaysayan tulad ng isang cool na anino. May mga panloob na patyo, matangkad na mga pintuan ng kahoy, mga bintana na gawa sa bakal, at ang amoy ng bayan ng Pittsburgh ng sariwang lutong tinapay, basa na bato, at kape. Itinago ito ni Arthur nang maraming taon, nagbabayad ng mga buwis sa pag-aari at kaunting pag-aayos na may disiplina na hindi nakilala.
Binuksan ang pintuan gamit ang rusty key. Sa loob, walang luho. May memorya. Isang kahoy na hapag kainan. Mga putot. Isang lumang tile na kusina. At sa likuran, isang napakalaking puno ng dogwood.
Ipinakita sa amin ng abogado ang buong kalooban. Ang bahay ay hindi maaaring ibenta sa loob ng sampung taon. Kailangang magamit ito bilang isang sopas na kusina tatlong araw sa isang linggo para sa mga matatanda na walang pamilya, at bilang isang workshop sa iskolar para sa mga kalakalan sa pag-aaral ng kabataan. Kung nabigo tayong sumunod, ang pag-aari ay ipapasa sa isang lokal na pundasyon.
Dalawang beses kong binabasa ang sugnay. “Isang sopas na kusina? ”
Ngumiti si Helen sa luha niya. “Hindi nais ng aking ama na kumain ng pakiramdam tulad ng isang pasanin. ” Iyon ay ganap na sinira ako.
Sa loob ng maraming buwan naayos namin ang bahay. Hindi sa pera mula sa aking mga anak ’ pondo. Sa aking sariling mga kamay.
Matapos magtrabaho sa auto shop, pupunta ako sa bayan sa mga talahanayan ng buhangin, mga pader ng pintura, at mga upuan sa pag-aayos. Nag-install si David ng mga de-koryenteng saksakan. Nagpinta si Maria ng isang maliit na mural sa pader ng patio: isang tao sa isang sumbrero na naghahain ng kape sa ilalim ng puno ng dogwood.
Sa unang araw ng kusina ng sopas, anim na mas matandang tao ang nagpakita. Pagkatapos labindalawa. Tapos dalawampu.
Ang isang lalaki na nagngangalang Everett ay nakaupo sa pangunahing upuan at tinanong: “Nagbabayad ba tayo? ”
Naramdaman kong pinapanood ako ni Arthur mula sa isang lugar. “Hindi, ” Sumagot ako. “Maaari mong sabihin salamat dito kung gusto mo. Ngunit hindi ka nagbabayad. ”
Nagsilbi kami ng sinigang, bigas, inihaw na kalabasa, mainit na tinapay, at itim na kape. Hindi pinayagan ni Helen ang sinumang umalis nang walang pastry. Naghugas ako ng pinggan. Ang bawat plato na aking scrubbed ay parang isang belated prayer.
Hinahabol kami ni Robert. Hindi ito nagtagal. Malinis ang papeles. Malinaw ang mga pag-record. Ang kanyang mga pagtatangka sa pagpindot sa kanyang ama ay din. Sa pagdinig, ang hukom ay nakinig sa isang clip kung saan sinabi ni Robert: “Mag-sign ito, matandang lalaki. Si Martin ay nakikipag-ugnay lamang sa iyo dahil ginagawa siya ni Helen. ”
Ipinikit ko ang aking mga mata. Hindi lang alam ni Arthur ang sinasabi ko. Alam niya kung ano ang iniisip ng iba.
Nawala si Robert. Sa paglabas niya, hinarap niya ako sa pasilyo. “Tangkilikin kung ano ang iyong milked sa labas ng aking ama. ”
Tiningnan ko siya nang may pagkapagod. “Ang tanging bagay na nakuha ko sa kanya ay ang pasensya. At hindi ko alam kung paano magpasalamat para dito. ”
Hindi siya sumagot. Hindi siya kailanman napunta sa kusina ng sopas. Ni ang kanyang mga kapatid.
Ngunit isang hapon, isang batang lalaki na halos labindalawang nagpakita. Siya ay apo ni Robert. Nagkaroon siya ng isang napunit na backpack at tumingin sa ibaba. “Sinabi ng aking lolo na nagbibigay ka ng libreng pagkain dito. ”
Tumingin sa akin si Helen. Huminga ako ng malalim. “Hindi namin ito ibibigay dito, ” Sinabi ko sa kanya. “Dito, ibinabahagi namin. ”
Naglingkod ako sa kanya ng isang plato. Dahil kung mayroong isang bagay na itinuro sa akin ni Arthur, huli na ang paghihirap ng mga matatanda ay hindi dapat magmana ng kanilang mga anak.
Lumipas ang isang taon. Ang “Arthur Miller ” sopas na kusina ay binuksan din sa Sabado. Ang isang retiradong guro ay nagturo sa matematika sa mga bata sa kapitbahayan. Ang isang babaeng Amish na nagmula sa Lancaster County ay nagbebenta ng mga hand-stitched quilts at sinabi sa amin ang tungkol sa mga lumiligid na burol at ang malalim na pamana ng bansa ng Pennsylvania Dutch.
Mas nakinig ako kaysa sa nagsalita ako. Nalaman ko na mula sa matanda din.
Isang Nobyembre, nag-set up kami ng isang talahanayan ng alaala para sa kanya. Inilagay ni Helen ang kanyang larawan gamit ang kulay-abo na sumbrero. Dinala ni David ang radyo. Si Maria, isang tasa ng kape. Nagtakda ako ng isang plato ng sinigang at isang matamis na rolyo.
Tumayo ako sa harap ng alaala sa loob ng mahabang panahon. “Pasensya na, Arthur, ” Malambot kong sinabi. “Paumanhin ako sa pagbibilang ng iyong gastos sa halip na kung ano ang halaga mo. ”
Kinuha ni Helen ang aking kamay. “Sa palagay ko alam na niya. ” “Na mahal ko siya? ” “Hindi. Na aabutin ka ng ilang sandali. ”
Sumigaw ako. Ngunit hindi tulad ng unang pagkakataon. Sumigaw ako ng isang mas malinis na kalungkutan. Isang kalungkutan na mayroon nang isang bagay na mabuti.
Nang gabing iyon, habang isinara namin ang kusina, nakaupo ako sa upuan sa patio. Ang parehong namatay siya. Dinala namin ito sa lumang bahay at inilagay ito sa ilalim ng puno ng dogwood. Uminom ako ng kape. Sinira ko ang isang piraso ng tinapay. Umupo si Silence sa tabi ko. Hindi ito Arthur. Ngunit parang ganito siya.
Sa loob ng dalawampung taon naisip ko na ang isang tao na nakaupo sa aking mesa ay kumukuha ng aking puwang, ang aking pera, ang aking kinabukasan. Hindi ko nakita na nai-save niya ang aming kinabukasan sa isang asul na notebook. Hindi ko nakita na ang bawat “salamat, anak na lalaki ” ay isang paraan ng paghingi ng tawad sa hindi maipaliwanag ang kanyang sarili. Hindi ko nakita iyon, kung minsan, ang mga matandang tao ay wala sa paraan. Sinakop lamang nila ang eksaktong puwang kung saan nasubok ang ating sangkatauhan.
Maraming beses akong nabigo. Alam ito ni Arthur. At kahit na, sa huli, isinulat niya ang aking pangalan sa sobre. Hindi dahil ako ang pinakamahusay. Ngunit dahil maaari pa rin akong magbago.
Ngayon, sa tuwing ang isang matandang lalaki ay pumupunta sa kusina ng sopas at nagtanong kung maaari siyang umupo, hinila ko ang isang upuan para sa kanya. At kapag sinabi ng isa sa kanila, “Ayaw kong maging abala, ” magsara ang aking lalamunan.
Pagkatapos ay naalala ko ang matandang lalaki sa likurang silid, ang kanyang kulay-abo na sumbrero, ang kanyang maligamgam na kape, ang kanyang paraan ng paglaho kaya hindi niya kailangang humingi ng isang bagay.
At sumasagot ako sa dapat kong sabihin sa kanya mula sa pinakaunang araw: “Umupo. Ang talahanayan na ito ay sa iyo din. ”