Sa aking seremonya ng pagtatapos, ang mga magulang na lumakad palayo habang nakikipaglaban ako sa cancer ay nagpakita ng pag-upo sa nakalaan na seksyon tulad ng kahit papaano ay nakakuha sila ng karapatang ipagdiwang ang aking tagumpay. Bulong nila na “inutang sa kanila ang sandaling ito, ” ngunit ang pangalawang dean ay inihayag ang valedictorian gamit ang pangalang burda sa aking puting amerikana, nagbago ang kanilang mga ekspresyon bago pa man ako makarating sa entablado.

Naaalala ko ang nakatitig sa kanyang pitaka, dahil ang gintong clasp ay hugis tulad ng isang buhol at kailangan ko ng isang bagay upang tingnan na walang mga mata.

Tinanong ng aking ama kung maaari ba akong maging ward ng estado.

Sinabi niya na sakupin ni Medicaid ang lahat ng paraan.

Sinabi niya ito sa paraang maaaring sabihin ng isang tao na natagpuan niya ang isang kupon sa online.

Dr. Tumayo si Lawson sa kalahati ng kanyang upuan.

Advertisements

“Hindi ka maaaring maging seryoso. ”

“Mayroon kaming isa pang anak na babae na mag-isip tungkol sa, ” Sinabi ni Karen, at dinala ng kanyang tinig ang malinis, malamig na katiyakan ng isang babae na napili na ang bilang ng bata.

Pagkatapos ay tiningnan ako ng aking ama, talagang tumingin sa akin, hindi bilang isang may sakit na anak na babae o isang natatakot na batang babae, ngunit bilang isang bilang na tumanggi na magkasya sa loob ng kanyang plano.

“May potensyal si Megan, ” aniya. “Siya ay napakatalino, nakatuon, pambihira. Palagi kang naging average, Emily, at hindi kami nagsasakripisyo ng isang promising hinaharap para sa isang average. ”

Takot ako ng cancer.

Tinanggal ako ng kanilang matematika.

Hindi ako sumigaw, itinapon ang tablet, sipa ang pader, o humingi ng tawad sa kanila na tandaan na dati akong gumapang sa kanilang kama sa panahon ng mga bagyo.

Ako ay isang bata, at nang magpasya ang mga may sapat na gulang sa silid na malakas ang aking halaga, ginawa ko ang ginagawa ng mga bata kapag wala silang ligtas na ilagay ang sakit.

Sinubukan kong maging mas maliit.

“Ako rin ang iyong anak na babae, ” Nagbulong ako, at ang aking tinig ay sumira sa anak na babae.

Dr. Itinulak ni Lawson ang kanyang upuan nang husto kaya’t ito ay nag-scrap laban sa sahig.

“Hilingin ko sa iyo na umalis sa silid na ito ngayon habang nakikipag-usap ako kay Emily nang pribado. ”

“Kami ang kanyang mga magulang, ” Nag-snap si Karen.

“Umalis, ” aniya, ang kanyang tinig ay mababa at matalim, “o tatawag ako ng seguridad at serbisyong panlipunan sa pangalawang ito. ”

Si Thomas ay mukhang nasaktan, na parang ininsulto siya ng doktor sa pamamagitan ng pagbibigay ng pangalan sa kanyang nagawa.

Si Karen ay mukhang napahiya, hindi dahil pinabayaan niya ako, ngunit dahil may isang taong kagalang-galang na nakita siyang gawin ito.

Naiinis si Megan.

Umalis sila nang hindi niya ako yakapin.

Umalis sila nang hindi hawakan ang aking balikat.

Umalis sila nang hindi sinasabi na mahal nila ako, o na natakot sila, o malalaman nila ito, o kahit na nagsisisi sila.

Ang pinto ay sarado sa likod ng mga ito ng isang malambot na pag-click.

Ang tunog na iyon ay nanatili sa akin nang mas mahaba kaysa sa salitang leukemia.

Sa loob ng isang oras, si Susan Myers mula sa mga serbisyong panlipunan ay pumasok sa isang clipboard, isang matalinong brown cardigan, at pagod, mabait na mga mata na mukhang nasaksihan nila ang napakaraming pamilya na pumili ng ginhawa sa katapangan.

Sa loob ng dalawang oras, ako ay na-admit sa pediatric oncology.

Sa loob ng tatlong oras, ang aking mga magulang ay pumirma ng mga papeles sa pag-iingat ng emerhensiya na nagbibigay sa pansamantalang responsibilidad ng estado para sa akin.

Walang paalam.

Walang tala.

Walang pagbabalik sa silid pagkatapos nilang huminahon.

Walang bulong na paghingi ng tawad mula kay Megan, walang nanginginig na kamay mula sa aking ina, walang ama na nakatayo sa pintuan na nagsasabing siya ay nag-panic at nagkamali ng pagkakamali.

Ang unang gabi pagkatapos nito ay mas madidilim kaysa sa anumang silid na may mga ilaw na dapat.

Ang mga makina ay beeped sa tabi ng aking kama, malinaw na mga bag ng likido na nakabitin mula sa mga kawit ng metal, at ang pasilyo sa labas ng aking pintuan ay sumulyap sa isang malambot na ningning ng ospital na naging opisyal ng kalungkutan.

Hindi ko iniisip na mamatay ka noon.

Iniisip ko na kung namatay ako nang mabilis, marahil ay maramdaman ng aking mga magulang na ang panukalang batas ay tumigil sa paglaki.

Pagkatapos ay lumakad si Laura Davidson sa aking silid.

Siya ay tatlumpu’t apat, na may madilim na kulot na buhok na nakatali pabalik, asul na mga scrubs, pagod na mga sneaker, at ang uri ng ngiti na hindi hinihiling na magpanggap akong maayos upang maging karapat-dapat sa kabaitan.

“Hoy doon, Emily, ” malumanay niyang sinabi. “Ako si Laura. Ako ang magiging night nurse mo. ”

Pinihit ko ang aking mukha patungo sa bintana dahil nalaman ko na ang pagtingin sa mga mabait na tao ay maaaring mapabagsak ka nang mas mabilis.

“Nakaramdam ako ng kakila-kilabot, ” sabi ko.

Hindi niya sinabi sa akin na maging matapang.

Hindi niya sinabi ang lahat ng nangyari sa isang kadahilanan, o na ang Diyos ay nagbigay lamang ng mga laban sa mga malakas na tao, o alinman sa mga pinakintab na parirala na ginagamit ng mga may sapat na gulang kapag nais nila ang sakit ng isang bata na maging mas madali para sa kanila na tumayo malapit.

Sinuri niya ang aking mga monitor, nababagay ang aking kumot, hinila ang isang upuan sa tabi ng aking kama, at umupo tulad ng napagpasyahan niya na hindi ako isang gawain upang matapos bago ang susunod na ilaw ng tawag.

“Narinig ko ang nangyari ngayon, ” aniya. “At nalulungkot ako. ”

Sumigaw ako ng husto ang aking mga buto-buto na nasaktan.

Ibinigay sa akin ni Laura ang mga tisyu at nanatili.

Iyon ang unang bagay na ibinigay niya sa akin.

Nanatili siya.

Kalaunan nang gabing iyon, nang namamaga ang aking mga mata at ang aking lalamunan ay nakaramdam ng pag-scrap ng hilaw mula sa pag-iyak, bumalik siya kasama ang isang kubyerta ng mga kard at isang manggas ng mga crackers na tinawag niyang kayamanan sa ospital.

Naglaro kami ng Go Fish hanggang sa halos dalawa sa umaga, kahit na patuloy kong nakakalimutan ang mga patakaran dahil ang mga gamot ay naging malabo ang lahat.

Sinabi niya sa akin ang tungkol sa kanyang taba na orange cat, si Waffles, na kinasusuklaman ang lahat maliban sa mailman.

Sinabi niya sa akin ang tungkol sa kanyang maliit na bahay labinlimang minuto mula sa ospital, ang kanyang kapitbahay na naghasik ng kanyang damuhan nang maaga, at ang mga misteryo na podcast na pinakinggan niya habang natitiklop ang paglalaba.

Sinabi niya sa akin na ang kanyang maliit na kapatid ay nakaligtas sa leukemia mga taon na ang nakaraan.

Sinabi niya na ang panonood sa kanya ay nagdurusa kung nais niyang maging uri ng nars na hindi nawala kapag ang mga bagay ay naging pangit.

Hindi binisita ng aking mga magulang ang susunod na araw.

O sa susunod na linggo.

O ang linggo pagkatapos nito.

Binato muna ni Chemotherapy ang aking gana.

Pagkatapos ay ninakaw nito ang aking lakas.

Pagkatapos ay kinuha nito ang aking buhok sa mga kumpol na natigil sa aking unan, ang aking shower drain, at mga madilim na kamay ni Laura nang tulungan niya akong hugasan dahil mahina ako upang tumayo nang nag-iisa.

Nariyan si Laura na may malinis na kumot, kakila-kilabot na mga biro, isang malambot na takip ng niniting, at ang uri ng praktikal na lambing na hindi nangangailangan ng mga dramatikong talumpati upang maging tunay.

Nalaman niya na kinamumuhian ko ang grape gelatin.

Nalaman niya na nagustuhan ko ang pinto na basag sa gabi.

Nalaman niya na nagpapanggap akong hindi natatakot kapag pumasok ang bagong tubing dahil ang ilang bahagi sa akin ay naniniwala na ang mga natatakot na batang babae ay naiwan.

Nalaman niya na ngumiti ako tuwing pumasok ang mga doktor sa silid dahil nagkakamali akong madaling hawakan para madaling mahalin.

Ang mga nars sa sahig ay mabuti sa akin, at madalas na sinuri ako ni Dr. Lawson kaysa sa marahil ay kailangan niya, ngunit si Laura ay naging taong hinanap ko nang ang mga gulong ng pasilyo ay lumubog sa gabi.

Dinala niya ako ng mga puzzle ng crossword na may kalahati ng mga sagot na napuno dahil sinabi niya na ang mga may sakit na bata ay nararapat na manloko.

Umupo siya sa sahig sa tabi ng aking kama sa panahon ng isang kakila-kilabot na lagnat at binibilang ang mga hininga sa akin hanggang sa tumigil ang pag-alog.

Inagaw niya ang huling hindi pantay na mga patch ng aking buhok nang sa wakas ay hindi ako makatayo sa panonood na nahuhulog na ito, at nang sumigaw ako sa paningin ng aking sariling anit, tinanggal niya ang kanyang scrub cap at sinabi, “Ikaw pa rin ikaw, kiddo. Ang buhok ay dekorasyon lamang na may isang kaakuhan. ”

Ito ang unang pagkakataon na tumawa ako pagkatapos ng aking diagnosis.

Sa dalawampu’t walong araw, sinabi sa akin ni Dr. Lawson na maganda ang pagtugon ko.

Sinabi niya na ang pangangalaga sa outpatient ay maaaring magsimula sa lalong madaling panahon kung ang susunod na pag-ikot ay nanatili sa track, at para sa isang walang ingat na pangalawa, naisip kong umuwi.

Pagkatapos ay dumating si Susan gamit ang isang folder at ipinaliwanag na natagpuan nila ang isang paglalagay ng foster.

Dapat na maging off duty si Laura.

Nakatayo pa rin siya sa tabi ng kama ko.

“Nais kong kunin siya, ” Sinabi ni Laura.

Nagpunta pa rin si Susan.

Gayon din ang ginawa ko.

“Nais kong itaguyod si Emily, ” Inulit ni Laura. “Inaprubahan na ako ng estado dahil sa matandang gawaing adbokasiya ng aking kapatid, at alam ko nang eksakto kung ano ang kanyang mga pangangailangan sa medikal. ”

Binalaan siya ni Susan tungkol sa pangako.

Ang mga gamot, appointment, mga plano sa emerhensiya, koordinasyon ng paaralan, papeles ng county, pagbisita sa bahay, pagdinig sa korte, mga huling gabi, mga tawag sa seguro, mga pagbabasa ng ospital, at lahat ng hindi nakikita na paggawa na may pagmamahal sa isang may sakit na bata.

Hindi nag-flinch si Laura.

Pagkatapos ay lumingon siya sa akin.

“Kung nais mong umuwi sa akin. ”

Sa kauna-unahang pagkakataon mula noong Room 314, nakaramdam ako ng isang bagay na tumaas sa loob ko na hindi takot.

“Oo, ” Bulong ko. “Mangyaring. ”

Ang bahay ni Laura ay maliit, na may isang harap na beranda, isang mailbox na bahagyang sumandal sa isang tabi, at isang maliit na watawat ng Amerikano ang sumakay sa isang tagaplano ng mga hakbang dahil ibinigay sa kanila ng kanyang kapitbahay tuwing Ika-apat ng Hulyo.

Ang sala ay naamoy tulad ng naglilinis ng paglalaba, kandila ng kanela, at pagkain ng pusa, na hindi dapat aliwin ako ngunit kahit papaano ay ginawa.

Kinamuhian ako ni Waffles ng tatlong araw, pagkatapos ay umakyat sa dulo ng aking kumot at natulog sa aking mga paa tulad ng hinihintay niya akong lahat.

Nagtakda si Laura ng mga alarma para sa aking mga gamot.

Nag-tap siya ng mga appointment card sa ref.

Nag-label siya ng mga bote ng pill na may mga kulay na sticker, pinanatili ang mga crackers sa bawat silid dahil dumating ang pagduduwal nang walang babala, at natutunan kung aling mga paglabas sa paaralan ang pinakamalapit sa tanggapan ng nars sa mga araw na sinubukan kong magpanggap na mas malakas ako kaysa sa akin.

Pinalayas niya ako sa paggamot nang i-iced ng snow ang mga kalsada at mag-aral nang sapat akong malakas upang bumalik.

Naupo siya sa pamamagitan ng mga pagpupulong sa mga guro na ibinaba ang kanilang mga tinig nang makita nila ang aking kalbo na ulo at pagkatapos ay nagulat nang sumagot ako ng mga katanungan sa harap ng iba.

Hindi niya ako tinawag na average.

Tinawag niya akong matigas ang ulo nang tumanggi akong uminom ng sapat na tubig.

Tinawag niya akong napakatalino nang pumasa ako sa algebra matapos mawala ang kalahati ng semestre.

Tinawag niya akong kiddo kahit na pinagsama ko ang aking mga mata at nagpanggap na ako ay masyadong matanda para dito.

Ang pag-aampon ay hindi nangyari nang magdamag.

Walang opisyal na nagawa.

Mayroong mga pagdinig, pagbisita sa bahay, mga naka-sign na ulat, mga pag-update sa medikal, mga tala sa paaralan, mga tseke sa background, mga petsa ng korte, at ang uri ng paghihintay na ginagawang takot ang isang bata na huwag i-unpack nang labis dahil ang pag-asa ay maaaring makaramdam ng ibang silid na maaaring mai-lock ka ng isang tao.

Ngunit patuloy na nagpapakita si Laura.

Dr. Sumulat si Lawson ng mga liham.

Isinampa ni Susan ang kinakailangang pag-file.

Ang aking mga magulang ay hindi tumutol dahil ang pagtutol ay kakailanganin ang pag-aalaga ng sapat upang lumitaw.

Hindi tumawag si Megan.

At sa kalaunan, pagkalipas ng mga buwan ng mga form at panayam at magalang na wika ng korte na hindi lubos na maitago ang pangit kung bakit kami naroroon, nagbago ang huling pangalan sa aking papeles sa paaralan.

Si Higgins ay naging Davidson.

Hindi sa palagay ko ang isang pangalan ay maaaring pakiramdam tulad ng kanlungan hanggang sa magkaroon ako ng isa na napili para sa akin na may pag-ibig.

Ang mga taon na naipasa sa ordinaryong mahirap na paraan.

Pag-alis.

Mga Checkup.

I-scan ang pagkabalisa.

Mga sayaw sa paaralan na nilaktawan ko dahil ang aking katawan ay naramdaman pa rin tulad ng isang lugar kung saan maaaring maitago ang masamang balita.

Ang mga aplikasyon ng kolehiyo na nakasulat sa talahanayan ng kusina ni Laura habang nagtatrabaho siya sa magdamag na paglilipat at iniwan akong malagkit na tala sa coffemaker na nagsabi ng mga bagay tulad ng, “Kumain ng agahan o pinagmumultuhan kita. ”

Kumita ako ng mga iskolar, kumuha ng pautang, nagtrabaho sa mga trabaho sa campus, at natutunan kung paano mag-unat ng pera ng groseri nang hindi sinabi kay Laura nang natakot ako.

Nagtrabaho siya ng labis na paglilipat kapag kailangan ko ng tulong sa mga bayarin, kahit na hiniling ko sa kanya na huwag.

Sinabi niya na ang mga magulang ay pinahihintulutan na maging abala.

Kailangan kong malaman kung ano ang minamahal nang walang utang sa isang pagganap na mukhang.

Hindi ito madali.

Kapag pinabayaan ka ng isang tao dahil sa pagiging mahal, ang bawat regalo ay parang utang at ang bawat sakripisyo ay parang isang bitag.

Naunawaan ni Laura na bago ako magkaroon ng wika para dito.

Hindi niya kailanman ginamit ang ibinigay niya sa akin bilang isang sandata.

Hindi siya nagbuntong-hininga tungkol sa aking mga medikal na panukalang batas, hindi kailanman nagpapaalala sa akin kung ano ang nagawa niya, hindi kailanman tumingin sa akin tulad ng aking pag-iral ay pinaliit ang kanyang buhay.

Nang makapasok ako sa kolehiyo, sumigaw siya nang malakas na tumakbo si Waffles sa likuran ng sopa at tumanggi na lumabas ng isang oras.

Nang makapasok ako sa medikal na paaralan, sumigaw siya sa parking lot ng isang grocery store dahil doon ko binuksan ang email, nakaupo sa kanyang lumang Toyota na may natutunaw na pint ng sorbetes sa pagitan namin.

Naaalala ko ang kanyang pagpindot sa parehong mga kamay sa kanyang bibig habang nakatitig ako sa screen, hindi makahinga.

“Ginawa mo ito, ” patuloy niyang sinasabi. “Emily, ginawa mo ito. ”

Ngunit ang medikal na paaralan ay hindi kaakit-akit.

Ito ay pagkapagod sa isang library card.

Ito ay mga anatomya lab sa ilalim ng fluorescent lights, kape na natikman tulad ng nasusunog na goma, aching feet, upa ng mga abiso, at pagtawag kay Laura mula sa mga hagdanan nang ako ay kumbinsido na hindi ko mai-memorize ang isa pang landas o mabuhay ng isa pang pagsusulit.

Palagi siyang sumagot.

Minsan sinabi niya, “Sigaw ng sampung minuto, pagkatapos ay kumain ng isang bagay. ”

Minsan sinabi niya, “Pinapayagan kang pagod nang hindi huminto. ”

Minsan sinabi niya, “Mali ang iyong ama, at ang bawat pahina na pinag-aaralan mo ay isa pang saksi. ”

Minsan nanatili lang siya sa telepono habang huminga ako.

Hindi ako naging doktor dahil gusto ko ang paghihiganti, hindi sa una.

Ang kaligtasan ay dumating bago ang ambisyon.

Ang pagpapagaling ay dumating bago ang pagmamataas.

Ngunit sa kalaunan, ang buhay na itinayo ko ay naging katibayan, at ang ilang katibayan ay hindi maikakaila kahit na sa mga taong dalubhasa sa muling pagsulat ng katotohanan.

Sa aking ikatlong taon ng medikal na paaralan, pinaikot ko ang oncology ng pediatric.

Sa unang pagkakataon na lumakad ako sa sahig sa isang maikling puting amerikana, ang aking mga tuhod ay halos bumagsak.

Ang amoy ay pareho.

Antiseptiko, plastik na tubing, kape, at takot na nagpapanggap na propesyonalismo.

Ang isang maliit na batang babae sa Room 309 ay tumingin sa akin mula sa ilalim ng isang rosas na knit cap at tinanong kung gagawin siya ni chemo.

Umupo ako sa tabi ng kanyang kama sa paraan ng pag-upo ni Laura sa tabi ko.

“Hindi, ” Sabi ko. “Maaaring mapagod ka, at maaaring magalit ka, at maaaring mawala ang iyong buhok nang ilang sandali, ngunit hindi ka na gagawing pangit. ”

Ang kanyang ina ay tahimik na sumigaw sa kanyang manggas.

Tiningnan ko ang ina na iyon at hindi naramdaman ang kapaitan, isang malinis lamang, mabangis na pananakit, dahil ang ilang mga magulang ay sumira sa ilalim ng takot ngunit nanatili pa rin.

Nasira ang minahan sa ilalim ng gastos.

Sa pamamagitan ng umaga ng pagtatapos, labinlimang taon ang lumipas mula sa Room 314, ngunit ang trauma ay hindi nagbasa ng mga kalendaryo tulad ng lahat.

Iba ang paglalakbay nito.

Naghihintay ito sa loob ng mga amoy, salita, nakatiklop na papeles, tunog ng elevator, at malambot na pag-click ng mga pintuan.

Tinulungan ako ni Laura na singaw ang aking damit sa silid ng paglalaba dahil ang aking apartment iron ay kakila-kilabot at dahil nagpakita pa rin siya para sa mga ordinaryong bagay na parang mahalaga sa mga emerhensiya.

Siya ay nag-aalala sa aking kwelyo tulad ng ako ay labintatlo pa rin, pagkatapos ay itinaas ang puting amerikana mula sa hanger nito.

Dr. Si Emily Davidson ay natigilan sa puso.

Hinawakan ni Laura ang pagbuburda gamit ang dalawang daliri.

Hindi siya umiyak noon.

Ni ako.

Alam nating pareho na kailangan namin ang lahat ng aming makeup buo para sa ibang pagkakataon.

“Handa na? ” tinanong niya.

Ito ay ang parehong tanong na tinanong niya bago ang mga pamamaraan, bago ang mga petsa ng korte, bago lumipat ang kolehiyo, bago ang aking unang paglipat ng ospital, bago ang bawat nakakatakot na threshold na aking natawid mula pa noong gabing lumakad siya sa aking silid.

Tumango ako.

“Handa na. ”

Nang makarating kami sa auditorium, inatasan ng mga kawani ang mga nagtapos sa isang paraan at pamilya ng isa pa.

Pinisil ni Laura ang aking kamay bago ako umalis.

“Magiging tama ako kung saan mo ako makikita, ” aniya.

Naniniwala ako sa kanya dahil gumugol siya ng labinlimang taon na nagpapatunay dito.

Hindi ko alam na nandoon sina Karen, Thomas, at Megan hanggang sa makita ko silang nakaupo sa seksyon ng pamilya.

Sa una, naisip ko na ang aking isip ay kinaladkad sila mula sa memorya upang parusahan ako.

Pagkatapos ay ngumiti si Karen sa isang babae sa tabi niya at itinuro sa akin nang may pagmamalaki kaya’t isinagawa ito halos mukhang tunay.

Tinanggap ni Thomas ang isang programa mula sa isang usher at na-scan ito tulad ng hinahanap niya ang kanyang pangalan.

Tinawid ni Megan ang kanyang mga binti, na-lock ang kanyang telepono, at nagalit ang sarili patungo sa pasilyo kung sakaling may kumuha ng litrato.

Naalala ng aking katawan ang Room 314 bago nahuli ang aking isip.

Ang malambot na pag-click sa pinto.

Ang gintong clasp sa pitaka ni Karen.

Ang salitang average na landing laban sa aking dibdib tulad ng isang pangungusap.

Hinanap ko si Laura at natagpuan ko siya malapit sa gilid ng entablado.

Nakita niya ang pagbabago ng mukha ko.

Hindi siya nagmamadali o gumawa ng araw tungkol sa gulat.

Pinindot niya ang isang kamay sa kanyang dibdib sa maliit na signal lamang na naintindihan ko.

Nandito ako.

Kaya nanatili ako sa aking upuan.

Nang bumulong si Karen na inutang ko sila sa sandaling ito, halos tumawa ako.

Hindi dahil nakakatawa ito, ngunit dahil ang ilang mga tao ay iwanan ang gawain at darating pa rin para sa palakpakan.

Ang dean ay lumakad sa mikropono.

Tinanggap niya ang mga pamilya, pinarangalan na guro, nagpasalamat sa mga donor, at pinuri ang mga nagtapos sa kanilang pagiging matatag, disiplina, at pangako sa paglilingkod.

Nagsalita siya tungkol sa pribilehiyo ng pag-aalaga sa mga estranghero sa pinakamasamang araw ng kanilang buhay, at nagtaka ako kung alam niya na ang ilan sa atin ay unang natutunan ang katotohanan mula sa kama ng ospital sa halip na silid ng pagsusulit.

Pagkatapos ay nagtaas siya ng isang hiwalay na kard.

“At ngayon, ” aniya, “ito ang aking karangalan na kilalanin ang valedictorian sa taong ito. ”

Ang aking mga daliri ay mahigpit sa paligid ng nakatiklop na puting amerikana.

“Dr. Emily Davidson. ”

Nagsimula ang palakpakan bago ako lumipat.

Sa likuran ko, gumawa si Karen ng isang maliit na basag na tunog.

Tumayo ako.

Ang amerikana ay nagbukas sa aking mga kamay, at ang pagbuburda ay naging nakikita.

Davidson.

Hindi Higgins.

Tinitigan ni Thomas ang pangalan na parang isang hatol na ibinigay sa bukas na korte.

Ang telepono ni Megan ay dahan-dahang bumaba sa kanyang kandungan.

Nawala ang ngiti ni Karen nang lubusan na ang babae sa tabi niya ay sumandal, nalilito sa biglaang pagbagsak ng anumang kwento na sinabi ni Karen.

Naglakad ako papunta sa entablado.

Ang bawat hakbang ay nadama nang mas mahaba kaysa dito, na parang ang auditorium ay nakaunat sa isang tulay sa pagitan ng bata na ako ay naging at ang babaeng naging ako.

Ang dean ay umiling ang aking kamay at bumalik sa mikropono.

“Dr. Hiniling ni Davidson na ang kanyang unang puting amerikana ay iharap ng babaeng nakalista sa kanyang file ng mag-aaral bilang kanyang ina, emergency contact, tagapagtaguyod ng medikal, at pamilya. ”

Humakbang si Laura sa entablado.

Nakasuot siya ng isang navy dress at mababang takong, ngunit nakita ko pa rin ang nars.

Nakita ko ang mga asul na scrubs, pagod na mga sneaker, mga crackers ng ospital, isang kubyerta ng mga kard, isang kamay na nagpapahinga ng marahang malapit sa minahan sa mga gabi ng lagnat, at isang babaeng hindi pa ako nagpaparamdam sa akin.

Ang palakpakan ay nagbago nang maunawaan ng mga tao.

Ito ay naging mas malambot muna, pagkatapos ay mas malalim, pagkatapos ay mas malakas, lumiligid sa auditorium tulad ng pagkilala.

Tinakpan ni Karen ang kanyang bibig.

Si Thomas ay sumandal patungo sa pasilyo tulad ng nais niyang umalis ngunit hindi maaaring makita na umalis.

Inabot ako ni Laura at binuksan ang amerikana.

Ang kanyang mga kamay ay nanginginig.

“Handa, Emily? ” bumulong siya.

Sa oras na ito, hindi ako bumulong.

“Oo. ”

Tinulungan niya ako sa amerikana.

Ang tela ay naayos sa aking mga balikat, malinis at mabigat, at para sa isang nasuspinde na sandali, ako ay labintatlo at hindi labintatlo.

Ako ang babaeng inabandona sa isang silid ng ospital.

Ako ang babaeng nakatayo sa isang entablado.

Ako ang pasyente, ang mag-aaral, ang nakaligtas, ang anak na babae ng ina na nanatili.

Humakbang ako sa mikropono.

Tumahimik ang auditorium.

Inihanda ko ang isang pagsasalita tungkol sa gamot, nababanat, at ang mga taong ginagawang posible ang pagpapagaling.

Hindi ako naghanda para sa aking mga biyolohikal na magulang na umupo sa nakalaan na seksyon ng pamilya tulad ng mga testigo na tinawag ng aksidente.

Kaya’t nakatiklop ko ang mga nakalimbag na pahina nang isang beses at tumingin.

“Noong ako ay labintatlo, ” Sinabi ko, “sinabi sa akin ng isang doktor na mayroon akong leukemia. ”

Ang silid ay nagpunta pa rin sa kumpletong paraan lamang ng isang malaking silid, kung daan-daang mga tao ang tila huminga ng isang hininga.

“Sinabihan din ako, sa araw ding iyon, na ang aking buhay ay hindi katumbas ng halaga ng pag-save nito. ”

Ang mukha ni Karen ay gumuho.

Direkta nang diretso si Thomas.

Tumingin si Megan sa kanyang mga kamay.

“Naligtas ako dahil mahalaga ang gamot, ” Nagpatuloy ako. “Ngunit naging buo ako dahil may nanatili. ”

Medyo lumingon ako kay Laura.

“Ang amerikana na ito ay may pangalan sa akin dahil binigyan ako ni Laura Davidson bago ako magkaroon ng anumang ibabalik. ”

Pinindot ni Laura ang kanyang mga daliri sa kanyang bibig.

Tumingin ang dean.

Sa madla, malapit sa pasilyo, umupo si Dr. Lawson sa tabi ni Susan Myers.

Inanyayahan ko silang dalawa.

Nakita sila ng aking unang pamilya sa parehong oras na ginawa ko, at ang pagkilala ay tumama sa kanilang mga mukha tulad ng malamig na tubig.

Dr. Hindi ngumiti si Lawson kay Thomas.

Hindi tumingin si Susan.

Iyon ang bahagi na hindi ko pinlano na tamasahin, ngunit magsisinungaling ako kung sinabi kong wala akong naramdaman.

Nagsalita ako tungkol sa mga pasyente na ang futures ay hindi dapat mabawasan sa kaginhawaan sa pananalapi.

Nagsalita ako tungkol sa mga bata na nakikinig kapag tinalakay ng mga matatanda ang kanilang halaga.

Nagsalita ako tungkol sa mga nars, doktor, manggagawa sa lipunan, guro, mga magulang na kinakapatid, tagapagtaguyod, at bawat tahimik na tao na nagiging pagkakaiba sa pagitan ng isang saradong pintuan at isang buhay.

Hindi ko pinangalanan si Karen o Thomas.

Hindi ko na kailangan.

Ang ilang mga katotohanan ay hindi nangangailangan ng isang buong address upang mahanap ang kanilang pag-uwi.

Nang matapos ang seremonya, binaha ng mga pamilya ang mga pasilyo na may mga bulaklak, camera, lobo, at mga mapagmataas na tinig na tumatawag ng mga pangalan mula sa bawat direksyon.

Niyakap ako ni Laura na napakahirap ang aking stethoscope pin na hinukay sa aking balikat.

“Ikaw ay perpekto, ” aniya, na umiiyak nang bukas ngayon dahil tumigil kami sa pagprotekta sa aming pampaganda.

“Halos itapon ko, ” sabi ko.

“Hindi mo ito ganito. ”

“Pagsasanay sa medikal na iyon. ”

Tumawa siya, at para sa isang maliwanag na pangalawa, ang araw ay kabilang lamang sa amin.

Pagkatapos ay natagpuan ako ni Karen malapit sa mga pintuan ng lobby.

Ang kanyang pampaganda ay nanirahan sa mga linya sa ilalim ng kanyang mga mata, at mukhang mas matanda siya kaysa sa malayo.

“Emily, ” aniya.

Ang dati kong apelyido ay wala sa kanyang bibig, ngunit ang aking dating buhay ay.

Tumayo si Laura sa tabi ko, hindi sa harap ko, hindi nagsasalita para sa akin, ngunit sapat na malapit na maramdaman ko ang pagiging matatag ng kanyang presensya.

Si Thomas ay lumapit sa likuran ni Karen kasama si Megan na naglalakad ng ilang paa.

“Hindi namin alam kung paano maabot ka, ” Sinabi ni Karen, ang kanyang tinig ay nanginginig sa paraang maaaring lumipat sa akin mga taon na ang nakalilipas.

Tumingin ako sa kanya ng isang mahabang segundo.

“Nag-sign ka ng mga papel sa isang social worker bago kumain ng gabing iyon, ” sabi ko. “Alam mo mismo kung nasaan ako. ”

Binuksan ang kanyang bibig.

Walang mga salita ang dumating.

Nilinis ni Thomas ang kanyang lalamunan at ituwid ang kanyang mga balikat, na umaabot sa awtoridad sa paraang lagi niya kapag ang kahihiyan ay napakalapit.

“Gumawa kami ng isang mahirap na desisyon sa ilalim ng presyon. ”

Dr. Ang tinig ni Lawson ay nagmula sa likuran nila.

“Hindi, ” aniya. “Gumawa ka ng isang desisyon sa pananalapi sa harap ng isang bata. ”

Naging pula si Thomas.

Umakyat si Susan sa tabi ni Dr. Lawson na may parehong kalmado, pagod na mga mata na naalala ko mula sa pinakamasamang araw ng aking buhay.

Tumingin si Megan sa pagitan nila, pagkatapos ay sa akin, at sa kauna-unahang pagkakataon, tila hindi siya nababato kaysa natakot.

Nagsimula na umiyak si Karen.

“Ako ang iyong ina, ” aniya.

Tumingin ako kay Laura.

Pagkatapos ay tumingin ako sa likuran ni Karen.

“Hindi, ” Sabi ko. “Ipinanganak mo ako. Umupo ang aking ina sa tabi ko nang bumagsak ang aking buhok. ”

Ang lobby ay masikip, ngunit ang pangungusap na iyon ay gumawa ng isang maliit na bilog ng katahimikan sa paligid namin.

Inabot ako ni Karen.

Bumalik ako.

Hindi kapansin-pansing.

Hindi malupit.

Sapat na lang.

May mga hangganan na mukhang maliit sa lahat maliban sa taong kailangang dumugo upang maitayo ang mga ito.

Ang mukha ni Thomas ay tumigas sa paraang mayroon ito sa Room 314.

“Kaya iyon? ” aniya. “Mapapahiya mo kami sa publiko pagkatapos naming suportahan ka? ”

Halos ngumiti ako.

“Nakita kang sumusuporta sa akin, ” sabi ko. “May pagkakaiba. ”

Sa wakas ay nagsalita si Megan.

“Emily, ” bumulong siya. “Labing-anim na ako. ”

“Alam ko, ” sabi ko.

Siya flinched, marahil dahil ang kapatawaran ay hindi dumating sa hugis na inaasahan niya.

“Ikaw ay isang bata, ” Nagpatuloy ako. “Ngunit ikaw ay naging isang may sapat na gulang na hindi tumawag. ”

Napuno ang kanyang mga mata.

Hindi ko nasiyahan iyon.

Ang sakit ay hindi hustisya dahil lamang sa lupain ng isang tao na minsan ay hindi pinansin ang iyong.

Ngunit hindi rin ako humingi ng tawad sa pagsasabi ng totoo.

Pinindot ni Karen ang isang kamay sa kanyang dibdib na parang nasugatan siya sa aking pagtanggi na magsagawa ng anak na babae sa utos.

“Akala namin kinasusuklaman mo kami, ” aniya.

“Ako ay labintatlo, ” Sumagot ako. “Hindi ko alam kung paano ka pa mapoot. Masyado akong abala na nagtataka kung bakit mo mapigilan ang pagmamahal sa akin nang mabilis. ”

Tumingin si Thomas.

Pinahid ni Megan sa ilalim ng isang mata, maingat na huwag sirain ang kanyang pampaganda.

“Wala kang ideya kung ano ang ginawa sa akin, ” Sinabi ko, at ang aking tinig ay nanatiling kalmado, na kahit papaano ay pinalala ito. “Sa loob ng maraming taon naisip kong ang pag-ibig ay isang bagay na umatras kapag ang bayarin ay masyadong mataas. ”

Hinawakan ni Laura ang siko ko.

Ang contact ay magaan, hindi isang utos, isang paalala lamang na hindi ko kailangang patuloy na dumudugo sa publiko upang patunayan na nasaktan ako.

Isang hakbang si Karen.

“Maaari kaming magsimula. ”

“Hindi, ” Sinabi ko, at sa oras na ito ang salita ay hindi nanginginig.

Ang kanyang mukha ay gumuho muli, ngunit nalaman ko na hindi lahat ng pagbagsak ay ang aking responsibilidad.

Si Thomas ay nagbigay ng isang bagay sa ilalim ng kanyang hininga tungkol sa pasasalamat, at ang ekspresyon ni Dr. Lawson ay naging malamig na huminto si Thomas.

Tiningnan ko ang taong tumawag sa akin ng average, at mukhang mas maliit siya kaysa sa mayroon siya sa aking mga alaala.

Hindi nakakapinsala.

Tao lang.

Iyon ay halos mas masahol pa.

Dahil ang mga monsters ay mas madaling mapoot kaysa sa mga ordinaryong tao na pumili ng kalupitan kapag ang pag-ibig ay makakakuha ng mahal.

“Inaasahan kong nakatira ka sa iyong pinili, ” sabi ko. “Ginawa ko. ”

Pagkatapos ay lumingon ako kay Laura.

“Handa nang umuwi? ”

Ngumiti siya sa luha.

“Laging. ”

Tahanan.

Ang salita ay mayroon pa ring kapangyarihan pagkatapos ng lahat ng mga taon.

Naglakad kami nang magkasama sa maliwanag na ilaw ng hapon.

Ang hangin ay naamoy tulad ng hiwa ng damo, mainit na simento, at simula ng tag-araw.

Ang isang pamilya na malapit ay kumukuha ng litrato sa tabi ng isang palatandaan sa campus, at ang maliit na kapatid ng isang tao ay nagrereklamo na nasaktan ang kanyang sapatos na damit.

Tumawa si Laura sa kanyang luha nang ibigay ko sa kanya ang aking folder ng diploma.

“Hawakan mo ito, ” Sinabi ko. “Nakamit mo rin ito. ”

Hinawakan niya ito laban sa kanyang dibdib sa paraang dati niyang gaganapin ang aking mga papel sa paglabas.

Pagkatapos ay nahuli kami ni Dr. Lawson at humingi ng larawan.

Tumayo si Susan sa kabilang linya.

Inilagay ni Laura ang kanyang braso sa aking baywang.

Sa larawan, ang aking puting amerikana ay maliwanag, ang aking mga mata ay pula, at ang pangalan sa aking puso ay malinaw.

Davidson.

Ang pangalang hindi nila ako binigyan.

Ang pangalan na nakuha sa akin doon.

Kalaunan nang gabing iyon, umuwi kami ni Laura sa kanyang maliit na bahay, pareho ang may baluktot na mailbox at ang watawat sa planter.

Si Waffles ay nawala noon, ang katandaan na kinuha siya ng dalawang taglamig nang mas maaga, ngunit ang kanyang larawan ay nakaupo pa rin sa mantel tulad ng isang mabagsik na maliit na santo ng pangalawang pagkakataon.

Inutusan ni Laura ang pizza dahil wala sa amin ang may lakas para sa anumang mas matikas.

Kinain namin ito sa mga plato ng papel sa talahanayan ng kusina habang ang aking folder ng diploma ay nagpahinga sa pagitan namin tulad ng isang ikatlong panauhin.

Patuloy siyang nakatingin sa amerikana na bumagsak sa likuran ng upuan.

“Ano? ” Tinanong ko sa wakas.

Umiling iling siya.

“Wala. ”

“Nanay. ”

Ang salitang iyon ay mayroon pa ring kapangyarihan upang lumiwanag ang kanyang mga mata.

Pinahid niya ang kanyang mga kamay sa isang napkin at ngumiti.

“Patuloy lang akong nakikita ka sa labintatlo, ” aniya. “Napakaliit na maliit na bagay, kalbo ulo, galit na galit na mata, na nagpapanggap na hindi ka natatakot. ”

“Natakot ako sa lahat ng oras. ”

“Alam ko, ” aniya. “Matapang ka pa rin. ”

Tumingin ako sa mesa, sa lugar ng grasa na bumubuo sa plato ng papel, sa ordinaryong kalat ng isang bahay na nagligtas sa akin ng isang paulit-ulit na kilos ng pag-ibig sa isang pagkakataon.

“Dati kong iniisip na ang pagsasara ng pinto sa Room 314 ay ang tunog ng pagtatapos ng aking buhay, ” sabi ko.

Naabot ni Laura ang mesa at tinakpan ang aking kamay sa kanya.

“Hindi. ”

“Hindi, ” Sabi ko. “Ito ang tunog ng mga maling tao na umalis bago ang kanan ay pumasok. ”

Sumigaw siya noon.

Gayon din ang ginawa ko.

Hindi ang matalim na pag-iyak ng kalungkutan, ngunit ang pagod na pag-iyak na darating pagkatapos ng kaligtasan ng buhay sa wakas ay nagiging isang lugar na maaari kang tumayo sa halip na isang bagay na patuloy mong tumatakbo.

Kinabukasan, nagising ako bago sumikat ang araw at nakahanap ng isang mensahe mula kay Megan.

Mahaba ito.

Masyadong mahaba.

Isinulat niya na siya ay makasarili, na sinabi sa kanya ng aming mga magulang na mas mahusay ako sa mga espesyalista at pangangalaga ng foster, na naniniwala siya kung ano ang pinakamadali dahil sa paniniwala ng katotohanan ay kakailanganin siyang magbigay ng isang bagay.

Sinabi niya na napanood niya ang video ng seremonya nang tatlong beses.

Sinabi niya na hindi siya karapat-dapat na magpatawad ngunit inaasahan balang araw ay maaari kong hayaan siyang humingi ng tawad sa personal.

Tinitigan ko ang mensahe sa loob ng mahabang panahon.

Pagkatapos ay inilagay ko ang telepono.

Hindi ko nasagot ang araw na iyon.

O sa susunod.

Ang pagpapatawad, natutunan ko, ay hindi isang emergency room.

Hindi ito umiiral upang ihinto ang pagdurugo ng ibang tao habang tinatahi mo pa rin ang iyong sarili.

Baka balang araw ay makakatagpo ako kay Megan ng kape.

Siguro hindi ko gagawin.

Ang pagkakaiba ay ngayon, ang alinman sa pagpipilian ay kabilang sa akin.

Dalawang beses na tumawag si Karen.

Hindi ginawa ni Thomas.

Hinayaan kong umalis ang parehong mga tawag sa voicemail.

Pagsapit ng tanghali, nakaupo ako sa beranda kasama si Laura, umiinom ng kape habang ang kapitbahayan ay nagising sa paligid namin.

Isang trak ng paghahatid ang lumipas.

Ang aso ng isang tao ay walang barkada.

Ang watawat sa planter ay lumipat nang mahina sa simoy ng hangin.

Si Laura ay sumandal sa kanyang upuan at tinanong, “Kaya, Dr Davidson, ano ngayon? ”

Tiningnan ko ang aking mga kamay, ang parehong mga kamay na minsan ay nanginginig sa ilalim ng mga kumot ng ospital, ang parehong mga kamay na malapit nang humawak ng mga tsart, suriin ang mga pasyente, at marahil ay matatag na natatakot na mga bata sa paraang pinatay ako ni Laura.

“Ngayon, ” Sinabi ko, “Nanatili ako. ”

Ngumiti si Laura dahil naintindihan niya.

Hindi sa bahay na iyon magpakailanman, hindi sa isang ospital, hindi sa nakaraan.

Ibig kong sabihin ay mananatili ako kapag mahalaga ito.

Mananatili ako para sa pasyente na ang mga magulang ay masyadong natatakot.

Mananatili ako para sa bata na nag-iisip na may sakit ay gumawa sila ng pasanin.

Mananatili ako para sa batang babae na natutunan nang maaga na ang ilang mga tao ay maaaring makalkula ang isang buhay at bumangon nang maikli.

Labinlimang taon na ang nakaraan, natakot ako ng cancer.

Ang kanilang matematika ay tinanggal sa akin.

Ngunit ang pag-ibig, ang tunay na uri, ay sumulat ng aking pangalan pabalik.

At sa oras na ito, ang pangalan ay akin upang mapanatili.

n

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *