Bahagi 2
Ang papeles ay tumagal ng isa pang linggo, ngunit ginagamot ni Laura ang mga pitong araw na tulad namin ay pamilya na. Dinala niya ako ng mga larawan ng kanyang bahay, tinanong kung nagustuhan ko ang lavender o maputla na asul na mas mahusay, at pinag-usapan ang tungkol sa “ang iyong silid ” kaya natural na halos umiyak ako sa tuwing sinabi niya ito.
Noong ika-15 ng Nobyembre, eksaktong isang buwan pagkatapos ng aking pagsusuri, pinalayas ako ni Laura mula sa Medical Center ng St Jude sa kanyang lumang sedan na pilak. Naupo ako sa upuan ng pasahero na may isang maliit na bag sa aking kandungan, na hawak ang lahat ng pag-aari ko, habang ang ospital ay nawala sa salamin sa gilid tulad ng pagtatapos ng isang buhay at simula ng isa pa.
Ang kanyang bahay sa Maple Street ay maliit, mainit-init, at karaniwan sa pinakamagagandang paraan. May mga bulaklak sa beranda, hangin chimes sa tabi ng pintuan, at isang taba na orange cat na nagngangalang Waffles na nanonood sa akin mula sa pasilyo tulad ng pagpapasya kung nararapat akong manirahan doon.
“Ito ang iyong silid, ” Malambot na sinabi ni Laura, pagbubukas ng isang pintuan sa itaas.
Humakbang ako sa loob at nagyelo. Ang mga pader ay pininturahan ng lavender, ang aking paboritong kulay, isang detalye na nabanggit ko lamang isang beses habang ang kalahating tulog sa ospital, at mayroong isang bagong kama na may isang lilang comforter, isang puting desk sa tabi ng bintana, at isang bookhelf na napuno ng mga nobela.
Sa desk nakaupo ang isang naka-frame na larawan ni Laura at ako mula sa ospital, pareho kaming nakangiti kahit na ang aking mukha ay maputla at namamaga mula sa paggamot. Sa ilalim ng frame ay isang sulat-kamay na tala na sinabi, Maligayang pagdating sa bahay, Emily.
Lumingon ako, sinusubukan kong sabihin salamat, ngunit ang aking tinig ay sumabog bago lumabas ang mga salita. Binuksan lang ni Laura ang kanyang mga bisig, at lumakad ako sa kanila tulad ng paglalakad ko patungo sa yakap na iyon sa buong buhay ko.
“Ligtas ka na ngayon, ” bumulong siya sa aking buhok. “Ito ang iyong tahanan, at hindi ako pupunta saanman. ”
Ang mga salitang iyon ay naging pundasyon na kinatatayuan ko sa susunod na dalawang taon. Ang Chemotherapy ay hindi naging mas madali dahil mayroon akong isang taong nagmamahal sa akin, ngunit ito ay naging nakaligtas dahil tumanggi si Laura na pabayaan akong mag-isa.
Pinalayas niya ako sa bawat appointment, umupo sa tabi ko sa bawat pagbubuhos, at gaganapin ang isang malamig na tela sa aking noo nang ang pagduduwal ay nag-iling sa akin sa sahig ng banyo. Kapag ako ay masyadong mahina upang magsalita, naintindihan niya ang kailangan ko mula sa paggalaw ng aking mga mata.
May mga araw na ang aking mga buto ay nagkasakit ng masama na nais kong ma-crawl ako sa aking sariling katawan. May mga gabi nang magising ako mula sa mga bangungot, kumbinsido na ang aking mga magulang ay bumalik lamang upang talikuran ako muli, at si Laura ay uupo sa tabi ng aking kama hanggang sa mabagal ang aking paghinga.
“Narito ka, ” sasabihin niya nang marahan, brush ng pawis-damp na buhok mula sa aking noo. “Nasa bahay ka, sanggol, at walang nagpapadala sa iyo. ”
Ang aking mga biyolohikal na magulang ay hindi tumawag. Hindi sila kailanman bumisita, hindi nagpadala ng isang kard, hindi kailanman tinanong si Dr. Lawson kung buhay ako, at kalaunan ay sinabi sa akin ni Susan na permanenteng isinuko nila ang lahat ng mga karapatan ng magulang.
Akala ko ang pakikinig na sisirain ako, ngunit pagkatapos ay sinimulan ko na maunawaan ang katotohanan. Ang pagkawala ng mga taong hindi tunay na mahal sa iyo ay hindi katulad ng pagkawala ng pamilya, kahit na masakit ito tulad ng kalungkutan.
Anim na buwan pagkatapos kong lumipat, umupo si Laura mula sa akin sa talahanayan ng kusina na may isang pagpapahayag ng nerbiyos na bumagsak sa aking tiyan. Akala ko pagod na siya sa mga bill ng ospital, ang mga walang tulog na gabi, ang marupok na batang babae na may mga gamot, appointment, at labis na sakit.
“Emily, ” aniya, kinuha ang parehong mga kamay ko, “Nais kong tanungin ka ng isang bagay na napakahalaga. ”
Pinagtalian ko ang aking sarili nang husto ang aking mga daliri ay malamig. Nalaman kong masyadong bata na ang mga may sapat na gulang ay maaaring ngumiti ng mabait bago masira ang iyong puso.
“Nais kong ampon ka, ” Sinabi ni Laura, nanginginig ang boses niya. “Hindi pansamantala, hindi dahil itinalaga ka ng estado sa akin, ngunit magpakailanman, dahil ikaw ay aking anak na babae sa lahat ng paraan na mahalaga. ”
Sa loob ng ilang segundo, maaari ko lamang titigan siya. Pagkatapos ay tumango ako nang napakabilis na ang luha ay bumagsak sa aking baba, at si Laura ay lumapit sa mesa upang hawakan ako habang si Waffles ay sumigaw mula sa sahig na parang karapat-dapat din siyang opinyon.
Pagkalipas ng apat na buwan, sa aking ika-labing-apat na kaarawan, ako ay naging Emily Davidson. Itinapon ni Laura ang isang maliit na partido sa kanyang pinakamalapit na kaibigan, ilang mga bata mula sa grupo ng suporta sa ospital, at si Dr. Lawson, na sumigaw nang pirmahan ng hukom ang pangwakas na pagkakasunud-sunod ng pag-aampon.
Nang gabing iyon, binigyan ako ni Laura ng isang maselan na kuwintas na pilak kasama ang aming mga inisyal na magkakaugnay. Habang pinapabilis niya ito sa aking leeg, sinabi niya, “Ikaw ay akin ngayon, magpakailanman at palaging. ”
Sinusuot ko ang kuwintas na iyon sa bawat natitirang paggamot. Nang magkasakit ako ng chemo, nang bumagsak ang aking buhok, kapag ang aking balat ay mukhang kulay-abo at natakot ako ng aking pagmuni-muni, hinawakan ko ang mga inisyal at naalala kong kabilang ako sa isang tao.
Sa oras na ako ay naging labinlimang, ang aktibong paggamot ay sa wakas natapos, kahit na ang mga regular na pag-checkup ay pinasiyahan pa rin ang aking buhay. Ako ay pisikal na mahina kaysa sa iba pang mga bata sa aking edad, emosyonal na nabugbog sa mga lugar na hindi maipakita ang pag-scan, at sa akademya sa likod mula sa pagkawala ng napakaraming paaralan.
Hindi magpanggap si Laura na madali ito, ngunit hindi rin niya ako pinaniwalaan na nasira ako. Pinalista niya ako sa isang advanced na online na kurikulum, natagpuan ang isang pribadong tagapagturo, at umupo sa akin sa talahanayan ng kusina tuwing gabi pagkatapos ng mahabang paglipat ng ospital.
“Naglalaban ka para sa iyong buhay, ” sinabi niya sa akin nang sumigaw ako sa algebra. “Hindi ka nito ginagawang tanga, Emily. Ginagawa kang isang nakaligtas na nakakakuha. ”
Ilang gabi na siya ay napapagod na natulog siya sa aking mga aklat-aralin, ang kanyang pisngi ay pinindot laban sa mga pahina ng mga tala sa biology. Takpan ko ang kanyang mga balikat ng isang kumot at pakiramdam ng isang kakaibang halo ng pagkakasala at pag-ibig na matalim ito ay halos nasaktan.
“Bakit mo ginagawa ang lahat ng ito? ” Tinanong ko minsan. “Nagtatrabaho ka sa buong araw, pagkatapos ay umuwi at magtrabaho sa akin. ”
Itinaas ni Laura ang kanyang ulo, pagod ang kanyang mga mata ngunit mabangis. “Dahil tinawag ka ng iyong ama ng average, at tumanggi akong hayaan na iyon ang huling salita na sinasalita sa iyong hinaharap. ”
Ang pangungusap na iyon ay nagbago ng isang bagay sa akin. Napatigil ako sa pag-aaral para lang makahuli at nagsimulang mag-aral tulad ng pagbuo ko ng isang pintuan sa labas ng silid na ikinulong ako ng aking mga magulang.
Sa pamamagitan ng labing-anim, bumalik ako sa antas ng grado. Sa pamamagitan ng labing pitong, nauna ako, kumuha ng mga klase sa agham na antas ng kolehiyo, pagbabasa ng mga journal journal na halos hindi ko maintindihan, at nagtanong kay Dr. Lawson na mga katanungan na nagpapangiti sa kanya.
Tiniyak ni Laura na ang aking buhay ay hindi lamang tungkol sa kaligtasan at paaralan. Dinala niya ako sa mga museyo, mga pista ng maliit na bayan, konsiyerto sa parke, at mga appointment sa therapy kung saan dahan-dahang natutunan ko na ang pag-abandona ay isang bagay na ginawa sa akin, hindi isang bagay na sanhi ng akin.
Sa aking ikalabing walong kaarawan, binigyan ako ni Dr. Lawson ng balita na pinangarap ko ng maraming taon. Naabot ko ang limang taong malinaw, at ang cancer ay hindi malamang na bumalik.
Dinala ako ni Laura sa aming paboritong restawran ng Italya nang gabing iyon, at sa pasta at mga tinapay, itinulak niya ang isang maliit na kahon sa buong mesa. Sa loob ay isang singsing na pilak na itinakda kasama ang pareho ng aming mga birthstones na magkatabi.
“Ikaw ay ligal na may sapat na gulang ngayon, ” aniya, pinupunasan ang kanyang mga mata. “Ngunit ikaw pa rin ang aking anak na babae, kung ikaw ay labing-walo o walumpu. ”
Tinapik ko agad ang singsing sa aking daliri. “Ikaw pa rin ang aking ina, ” Sinabi ko, at sa kauna-unahang pagkakataon, ang salitang iyon ay naramdaman sa aking bibig.
Sa aking senior year, si Duke University ay naging imposible kong pangarap. Gusto ko ng pre-med, pagkatapos ng medikal na paaralan, pagkatapos ng oncology ng bata, dahil nais kong maging uri ng taong sina Dr. Lawson at Laura ay para sa akin.
Mahal na mahal si Duke upang makaramdam ako ng makasarili kahit na mag-apply. Ngunit nang sabihin ko kay Laura, pinatuyo lamang niya ang kanyang mga kamay sa isang tuwalya sa kusina at sinabi, “Pagkatapos iyon mismo kung saan ka pupunta. ”
Noong Marso, ang sulat ng pagtanggap ay dumating kasama ang isang iskolar na nagpasigaw sa amin, umiyak, at sumayaw sa paligid ng kusina habang si Waffles ay tumakas sa ilalim ng sopa sa terorismo. Ginawa ni Laura ang liham na tulad nito ay banal, at alam kong nakikita niya ang bawat walang tulog na gabi, bawat medikal na panukalang batas, ang bawat sakripisyo ay sumasalamin sa kanya.
Nang gabing iyon, tiningnan ko ang babaeng pumili sa akin nang wala akong mag-alok kundi takot at sakit. Ipinangako ko sa aking sarili na sa isang araw, malalaman ng buong mundo kung sino mismo ang nagligtas sa akin.
Bahagi 3
Napakalaking pakiramdam ng Duke University noong una akong dumating, hindi lamang dahil sa campus, ngunit dahil ang bawat gusali ay tila nagtanong kung tunay akong kabilang doon. Dinala ko ang aking mga bag sa aking dorm kasama si Laura sa tabi ko, sinusubukan na kumilos nang matapang habang ang aking tiyan ay baluktot sa matandang takot na ang isang tao ay mapagtanto na ako lamang ang inabandunang may sakit na batang babae na nagpapanggap na pambihira.
Napansin ni Laura, siyempre, dahil napansin ni Laura ang lahat. Tinulungan niya akong gawin ang kama, inayos ang aking mga aklat-aralin sa desk, pagkatapos ay kinuha ang aking mukha nang marahan sa pagitan ng kanyang mga kamay at sinabi, “Emily Davidson, nakamit mo ang bawat pulgada ng lugar na ito. ”
Nais kong paniwalaan siya, kaya nagtrabaho ako tulad ng paniniwala ay isang bagay na maaari kong itayo sa pamamagitan ng pag-uulit. Ang organikong kimika, cellular biology, pisika lab, walang katapusang pagsusulit, at huli na gabi sa ilalim ng fluorescent library light ay naging bagong plano sa paggamot para sa aking hinaharap.
Ang pre-med ay brutal, at may mga gabi nang tinawag ko si Laura mula sa isang tahimik na sulok ng dorm hallway, na umiiyak dahil ang lahat sa paligid ko ay tila mas matalinong, mas mayaman, at mas tiyak. Palagi siyang sumagot, kahit na pagkatapos ng labindalawang oras na paglilipat sa ospital, at lagi niyang sinabi ang parehong bagay.
“Tinalo mo ang cancer, ” paalalahanan niya ako. “Nakaligtas ka na itinapon, at narito ka pa rin, lumalaban pa rin, na nagiging eksakto kung sino ang iyong sinadya. ”
Sa pamamagitan ng taon ng sophomore, natagpuan ko ang aking ritmo. Nagboluntaryo ako sa pananaliksik ng pediatric oncology, mga shade na manggagamot, at natuklasan na ang amoy ng antiseptiko ng ospital ay hindi na nagpapaalala sa akin ng takot, kundi pati na rin sa mga taong nagligtas sa akin.
Sa tuwing nakakita ako ng isang kalbo na bata na kumapit sa isang kumot sa isang upuan ng pagbubuhos, nakita ko ang labing-tatlong taong gulang sa akin. Sa tuwing nanonood ako ng isang magulang na nakaupo sa tabi ng isang kama sa ospital nang maraming oras, na may hawak na isang maliit na kamay sa pamamagitan ng sakit, naintindihan ko muli kung ano ang tinanggihan ng aking mga biyolohikal na magulang.
Sa panahon ng Christmas break sa taong iyon, umuwi ako at napansin kong mas payat si Laura. Ang kanyang mga pisngi ay sharper, ang kanyang mga mata ay mas pagod, at lumipat siya sa paligid ng kusina na may maingat na pasensya ng isang tao na ang katawan ay humihingi ng pahinga.
“Okay ka lang ba? ” Tinanong ko habang pinukaw niya ang sopas sa kalan.
“Buti na lang, honey, ” mabilis niyang sinabi. “Ang pagpili lamang ng ilang dagdag na paglilipat upang makatulong sa iyong mga libro at bayad sa lab. ”
Kalaunan ay natutunan ko mula sa isa sa kanyang mga kaibigan na ang “ilang dagdag na paglilipat ” ay nangangahulugang limampu hanggang animnapung oras sa isang linggo. Si Laura ay nagtatrabaho sa kanyang sarili halos guwang kaya hindi ko na kailangang pumili sa pagitan ng pag-aaral at nakaligtas.
Nang harapin ko siya, hindi siya humingi ng tawad. Ibinuhos lang niya ako ng isang mangkok ng sopas at sinabi, “Mayroon kang sapat na ninakaw mula sa iyo na, Emily, at tumanggi akong hayaan ang pera na magnakaw ng anupaman. ”
Iyon ang pag-ibig ng wika ni Laura. Hindi siya gumawa ng mga dramatikong talumpati araw-araw, ngunit nagpakita siya, nagbabayad ng mga bayarin, nakaimpake na mga pakete ng pangangalaga, ipinadala ang mga sulat-kamay na sulat-kamay, at dinala ang aking kinabukasan tulad ng isang bagay na sagrado.
Sa pamamagitan ng junior year, malapit ako sa tuktok ng aking klase. Sa pamamagitan ng senior year, nag-aaplay ako sa mga medikal na paaralan na may isang transcript na napakalakas na kahit na minsan ay nakatitig ako dito sa hindi paniniwala.
Ang pagtanggap sa Duke University School of Medicine ay dumating sa isang ordinaryong hapon habang ang ulan ay naka-tap laban sa aking window ng apartment. Binuksan ko ang email, basahin ang unang linya, pagkatapos ay sumigaw nang malakas na naisip ng aking kasama sa silid na may nangyari.
Tinawagan ko si Laura na may mga kamay na nanginginig. “Nanay, ” Sinabi ko, dahil pagkatapos nito ay kung sino siya, ganap at walang pag-aalangan. “Pumasok ako. ”
Sa isang iglap, may katahimikan lamang. Pagkatapos ay napakahirap ni Laura na halos hindi ko siya maintindihan, tumatawa at umiiyak nang sabay-sabay tulad ng sinabi niya, “Ang aking batang babae ay magiging Dr. Davidson. ”
Ang medikal na paaralan na ginawa undergraduate pre-med na mukhang banayad. Ang presyon ay walang humpay, ang mga oras ay parusahan, at ang mga klinikal na pag-ikot ay tinanggal ang anumang kawalang-kasalanan na naiwan ko tungkol sa sakit at kamatayan.
Ngunit mahal ko ito. Gustung-gusto ko ang agham, ang responsibilidad, ang sagradong tiwala ng pagtayo sa tabi ng mga tao sa pinakamasamang sandali ng kanilang buhay at pinili na huwag tumingin sa malayo.
Pinili ko ang pediatric oncology dahil ang aking nakaraan ay hindi talaga ako iniwan. Sa halip na tumakbo mula sa silid ng ospital na iyon, nagpasya akong maglakad pabalik sa mga silid tulad nito para sa natitirang bahagi ng aking buhay at maging may sapat na gulang na minsan kong kailangan.
Dumating si Laura sa bawat milestone na magagawa niya. Sumigaw siya sa aking puting seremonya ng amerikana, pumalakpak hanggang ang kanyang mga kamay ay naging pula sa aking pagtatanghal ng pananaliksik, at tumayo sa harap na hilera sa araw ng tugma nang malaman kong ipagpapatuloy ko ang aking pagsasanay sa oncology ng pediatric.
Sa lahat ng mga taon na iyon, sina Karen, Thomas, at Megan ay nanatiling multo. Walang mga tawag, walang mga kard ng kaarawan, walang pasensya, walang pagtatangka na malaman kung ang bata na kanilang pinabayaan ay nakaligtas.
Sinabi ko sa aking sarili na hindi ako nagmamalasakit, at sa karamihan ng mga araw, totoo iyon. Ngunit kung minsan, huli na sa gabi, nagtaka ako kung nagsalita ba sila ng aking pangalan, o kung tinanggal nila ako nang lubusan na kahit na ang pagkakasala ay hindi ako makahanap.
Pagkatapos ng Abril ng aking ika-apat na taon ay dumating, at kasama nito ang balita na naging umupo ako nang husto sa gilid ng aking kama. Napili ako bilang valedictorian ng aking klase sa medikal na paaralan.
Sa isang daan at dalawampu’t makikinang na mag-aaral, nakakuha ako ng pinakamataas na pang-akademikong paninindigan, ang pinakamalakas na pagsusuri sa klinikal, at isang talaan ng pananaliksik na ipinagmamalaki ng aking mga propesor. Ihahatid ko ang address ng mag-aaral sa pagsisimula.
Nang tinawag ko si Laura, halos hindi ko nakuha ang mga salita bago siya sumigaw. “Valedictorian? ” umiyak siya. “Emily, baby, naiintindihan mo ba ang ibig sabihin nito? ”
Naiintindihan ko. Nangangahulugan ito tuwing gabi ng ospital, ang bawat sesyon ng pagtuturo, ang bawat shift na si Laura ay nagtrabaho hanggang sa magkasakit ang kanyang mga paa, ang bawat malupit na salita na sinasalita ng aking ama ay nabigo.
Ang pagtatapos ay itinakda para sa Mayo 20, at itinuring ito ni Laura tulad ng isang pambansang holiday. Bumili siya ng isang bagong damit, humiling ng oras sa mga buwan nang maaga, at inanyayahan ang pamilyang patchwork na itinayo namin mula sa mga nars, kaibigan, kapitbahay, at mga taong nagmamahal sa amin kapag ang mga kamag-anak ng dugo ay hindi.
Dalawang linggo bago magsimula, isang email mula sa coordinator ng mga kaganapan sa unibersidad ang lumitaw sa aking inbox. Dahil valedictorian ako, pinayagan ako ng karagdagang nakalaan na pag-upo, at isinumite ko na ang pangalan ni Laura kasama ang anim na tao na naging tunay kong pamilya.
Ang mensahe ng coordinator ay magalang, propesyonal, at ganap na nagwawasak. Nakipag-ugnay sina Karen at Thomas Higgins sa unibersidad na sinasabing aking ligal na magulang at humihingi ng mga nakalaan na upuan malapit sa harap.
Natitig ako sa screen hanggang sa lumabo ang mga salita. Labinlimang taon ng katahimikan, at ngayon gusto nila ang mga upuan.
Ang aking mga kamay ay nanginginig habang tinawag ko si Laura. “Nanay, ” Sinabi ko, mahigpit ang boses ko. “Nais nilang makarating sa aking pagtatapos. ”
Tahimik si Laura sa loob ng mahabang panahon. “Ano ang pakiramdam mo tungkol doon? ”
“Hindi ko alam, ” Inamin ko. “Ang bahagi sa akin ay nais na sila ay wala kahit saan malapit sa akin, ngunit ang isa pang bahagi ay nais nilang makita nang eksakto kung ano ang naging wala ako. ”
Malumanay na huminga si Laura. “Ito ang iyong araw, Emily, at susuportahan ko ang anumang pinili mo. Ngunit kung nais mo ang aking matapat na opinyon, hayaan silang lumapit at hayaan silang makita kung ano ang kanilang itinapon. ”
Nang gabing iyon, nakaupo ako nang nag-iisa gamit ang aking laptop na bukas at naisip ko ang tungkol sa labintatlo-taong-gulang na ako sa talahanayan ng pagsusuri. Naisip ko ang tungkol sa aking ama na tumatawag sa akin ng average, ang aking ina ay pumipili ng reputasyon sa pag-ibig, at si Megan ay naglalakad nang hindi lumingon.
Pagkatapos ay nag-type ako ng isang pangungusap sa coordinator. “Oo, mangyaring idagdag ang mga ito sa nakalaan na seksyon. ”
Hindi ko sinabi kay Laura kung ano ang pinaplano kong sabihin sa aking pagsasalita. Akala niya nagsusulat ako tungkol sa gamot, tiyaga, at responsibilidad namin sa mga pasyente, at ako, ngunit mayroong isang katotohanan sa ilalim ng mga salitang iyon na naghintay ng labinlimang taon upang masabi nang malakas.
Noong ika-20 ng Mayo, ang arena ay nakaimpake sa libu-libong mga tao. Tumayo ako sa linya kasama ang aking mga kamag-aral na nakasuot ng aking puting amerikana, karangalan ng mga kurdon, kuwintas ni Laura, at ang singsing na pilak kasama ang aming mga birthstones na pinindot laban sa aking balat.
Habang nagmartsa kami sa loob, nakita ko muna si Laura. Umiiyak na siya, na may hawak na mga bulaklak sa kanyang kandungan, tinitingnan ako ng labis na pagmamalaki na halos huminga ako.
Pagkatapos ay nakita ko sila.
Si Karen at Thomas Higgins ay nakaupo nang mahigpit na dalawang upuan ang layo mula sa aking tunay na pamilya, mas matanda at mas maliit kaysa sa mga monsters sa aking memorya. In-scan nila ang programa na may mga nalilito na mukha, hinahanap si Emily Higgins, hindi pa nauunawaan na ang anak na babae na kanilang pinabayaan ay naging Emily Davidson.
Nang lumakad ang dean sa podium at inihayag ang valedictorian ng klase, tumahimik ang arena. “Mga kababaihan at mga ginoo, ” aniya, buong kapurihan na nakangiti, “mangyaring tanggapin si Dr. Emily Davidson. ”
Tumayo ako mula sa aking upuan at nagsimulang maglakad patungo sa entablado. Sa likod ng mga maliwanag na ilaw, nakita ko ang kamay ng aking biyolohikal na ina na nag-freeze sa kalahati ng kanyang bibig, at ang mukha ng aking ama ay alisan ng kulay bilang pagkilala sa wakas ay sinaktan sila.
Alam nila.
At ngayon ang lahat ay malapit nang malaman.
Bahagi 4
Umakyat ako ng mga hakbang sa entablado kasama ang aking puso na tumitibok nang husto ay maramdaman ko ito sa aking lalamunan. Ang mga ilaw ay maliwanag, ang arena ay tahimik, at sa isang lugar sa harap ng mga hilera, ang dalawang tao na dating nagpasya na hindi ako nagkakahalaga ng pag-save ay sa wakas ay nakatingin sa akin.
Inayos ko ang mikropono at pinilit kong huminga. Pagkatapos ay tiningnan ko ang dagat ng mga takip, puting coats, mapagmataas na pamilya, at mga luha na mukha, at nagsimula ako sa mga salitang isinagawa ko ng isang daang beses ngunit hindi pa nagsalita nang hindi nanginginig.
“Salamat, Dean Morrison, ” Malinaw kong sinabi. “Sa aming guro, ang aming mga pamilya, aming mga kaibigan, at ang aking mga kapwa nagtapos, binabati kita. Ginawa namin ito. ”
Ang Applause ay tumaas at gumulong sa arena, ngunit bahagya kong narinig ito. Natagpuan ng aking mga mata si Laura sa harap na hilera, na umiiyak na may isang kamay na pinindot sa kanyang puso, at binigyan ako ng kanyang mukha ng lakas ng loob na magpatuloy.
“Noong ako ay labing-tatlong taong gulang, ” Sinabi ko, “Nasuri ako na may talamak na lymphoblastic leukemia. Naaalala ko ang pag-upo sa isang silid ng ospital sa isang gown ng papel, natakot, habang ipinaliwanag ng isang doktor na nagkaroon ako ng isang magandang pagkakataon na mabuhay kung mabilis na nagsimula ang paggamot. ”
Lumaki pa rin ang arena. Nararamdaman ko ang paglilipat ng atensyon, pagpapalalim, dahil napagtanto ng mga tao na hindi ito magiging karaniwang makintab na pagsasalita sa pagtatapos tungkol sa masipag at pangarap.
“Naaalala ko rin ang sandaling nalaman ko na ang biology ay hindi awtomatikong gumawa ng isang pamilya, ” Nagpatuloy ako. “Ang aking mga biyolohikal na magulang ay tumingin sa gastos ng aking paggamot at nagpasya na ang aking buhay ay masyadong mahal. ”
Ang isang gasp ay lumipat sa pamamagitan ng madla tulad ng hangin sa pamamagitan ng mga tuyong dahon. Hindi ko pa tinitingnan si Karen o Thomas, dahil hindi ako handa na ibigay sa kanila kahit na maraming kapangyarihan sa aking tinig.
“Sinabi nila na ang aking kapatid na babae ay may hinaharap na nagkakahalaga ng pagprotekta, ” sabi ko. “Sinabi nila na average ako, na ang aking kaligtasan ay hindi nagkakahalaga ng pagsakripisyo ng pera na na-save nila para sa isang taong pinaniniwalaan nilang mas mahalaga. ”
Ang aking mga kamay ay mahigpit sa paligid ng mga gilid ng podium, ngunit ang aking tinig ay nanatiling matatag. Ang bawat salita ay naramdaman na ibalik ang isang piraso ng labintatlo-taong-gulang na batang babae na naiwan nila sa silid 314.
“Naglakad sila palabas ng silid ng ospital na iyon, ” sabi ko. “Nag-sign sila ng mga papel, sumuko sa kanilang mga karapatan, at nawala mula sa aking buhay habang nagsimula ang chemotherapy. ”
Ang katahimikan ay naging napakalaking. Nakita ko ang mga tao sa nakalaan na seksyon na lumiliko ang kanilang mga ulo, bumubulong, at dahan-dahang nauunawaan nang eksakto kung sino ang nakaupo sa dalawang upuan na malayo kay Laura.
“Ngunit hindi iyon ang katapusan ng aking kwento, ” Sinabi ko, at lumambot ang aking tinig. “Dahil sa gabing iyon, isang nars na nagngangalang Laura Davidson ang lumakad sa aking silid at ginagamot ako na hindi ako pasanin, hindi isang panukalang batas, at hindi isang pagkakamali. ”
Tinakpan ni Laura ang kanyang bibig ng parehong mga kamay. Ang kanyang mga balikat ay nanginginig, at ang mga kaibigan sa tabi niya ay umabot upang hawakan siya nang matatag.
“Naging una siyang night nurse, ” Nagpatuloy ako. “Pagkatapos siya ay naging aking tagapagtanggol, ang aking ina na kinakapatid, ang aking ligal na ina, at ang nag-iisang magulang na tunay na nakakuha ng pangalang iyon. ”
Ang tagapakinig ay sumabog sa palakpakan, ngunit naghintay ako hanggang sa mawala ito. Patuloy na inalog ni Laura ang kanyang ulo na parang hindi siya makapaniwala na sinasabi ko ang lahat ng ito sa harap ng lahat.
“Hinawakan niya ang aking kamay sa pamamagitan ng chemotherapy, ” sabi ko. “Nilinis niya ang aking sakit, umupo sa tabi ng aking kama pagkatapos ng dobleng paglilipat, tinulungan akong makibalita sa paaralan, at sinabi sa akin na ako ay napakatalino hanggang sa wakas ay naniniwala ako sa kanya. ”
Ang aking lalamunan ay tumigas, ngunit hindi ako tumigil. Gumugol ako ng labinlimang taon na naging sapat na malakas para sa sandaling ito, at inutang ko si Laura sa harap ng mundo.
“Nang sabihin ko sa kanya na nais kong pumunta kay Duke, hindi niya ako tinatawanan, ” sabi ko. “Sinabi niya, ‘Pagkatapos iyon mismo kung saan ka pupunta, ’ at kahit papaano ay tinulungan niya itong mangyari. ”
Sa oras na ito, ang palakpakan ay dumating nang malakas. Nakatayo ang mga tao ngayon, hindi pumalakpak para sa akin, ngunit para sa babaeng naghihingalo, nag-iwan ng anak sa kanyang tahanan at tinawag ang kanyang anak na babae.
Inalis ko ang aking cap cap at hinawakan ito laban sa aking dibdib. “Ang degree na ito ay kabilang kay Laura Davidson hangga’t kabilang ito sa akin. ”
Yumuko si Laura, na umiiyak nang husto na ang isa sa kanyang mga kaibigan ay kailangang balutin ang isang braso sa paligid ng kanyang baywang. Ngumiti ako sa aking luha dahil alam kong magtatalo siya mamaya, ngunit sa sandaling iyon, kahit na hindi niya maitatanggi kung ano ang naintindihan ngayon ng lahat.
“Dalawang beses niyang nai-save ang aking buhay, ” sabi ko. “Una, sa pamamagitan ng pagtiyak na nakaligtas ako sa cancer, at pangalawa, sa pamamagitan ng pagtuturo sa akin na karapat-dapat akong mabuhay nang lubusan pagkatapos mabuhay ito. ”
Pagkatapos lamang ay lumingon ako sa aking mga mata kina Karen at Thomas. Ang aking ina ay nakaupo sa frozen, maputla at nanginginig, habang ang aking ama ay nakatitig sa sahig gamit ang kanyang mukha na baluktot sa kahihiyan.
“Sa aking mga biyolohikal na magulang na nakaupo dito ngayon, ” Sinabi ko, at ang buong arena ay tila tumigil sa paghinga. “Salamat sa pagpapakita sa akin na ang mga pamagat ay nangangahulugang walang pag-ibig, at salamat sa pagbibigay sa akin upang mahanap ko ang aking tunay na ina. ”
Pinindot ni Karen ang isang kamay sa kanyang bibig. Hindi pinataas ni Thomas ang kanyang ulo, ngunit nakita ko ang kanyang mga balikat na matigas bilang katotohanan na inilibing niya sa loob ng labinlimang taon sa wakas ay naging publiko.
“Hindi ako nakatayo dito dahil sa iyo, ” sabi ko. “Nakatayo ako rito sa kabila mo, at dahil pinili ako ng isang babae nang lumakad ka palayo. ”
Bumalik ako kay Laura. “Nanay, salamat sa bawat sakripisyo, bawat walang tulog na gabi, bawat appointment, bawat panukalang batas, bawat yakap, at sa tuwing sinabi mo sa akin na mahalaga ako. ”
Sumabog ang arena sa palakpakan. Ang mga tao ay tumaas sa kanilang mga paa sa mga alon, na nagpapasaya habang si Laura ay nag-mouthed, “Mahal kita, ” sa pamamagitan ng kanyang luha.
“Mahal din kita, ” Bumalik ako.
Pagkatapos nito, natapos ko ang nalalabi kong pagsasalita sa paraang pinlano ko, nagsasalita tungkol sa gamot, pakikiramay, responsibilidad, at sagradong tungkulin na huwag tratuhin ang isang pasyente tulad ng isang numero. Ngunit ang puso ng pagsasalita ay naihatid na, at alam ng lahat sa arena na iyon.
Nang matapos ang seremonya, ang reception hall ay napuno ng mga kaklase, propesor, mamamahayag, at estranghero na nais yakapin ako. Ngunit nais ko lamang ang isang tao, at nang sa wakas ay naabot ako ni Laura, nahulog kami sa bawat isa at sumigaw sa gitna ng lahat.
“Hindi mo kailangang gawin iyon, ” bumulong siya laban sa aking balikat. “Hindi mo kailangang bigyan ako ng lahat ng kredito. ”
“Oo, ginawa ko, ” Sinabi ko, na pinipigilan ang kanyang tighter. “Dahil totoo ang bawat salita. ”
Sa buong silid, nakita kong nag-iisa sina Karen at Thomas. Ang aking ina ay mukhang parang nais niyang lumapit sa akin, ngunit ang galit ng aking ama at ang mga mata ng lahat sa paligid nila ay pinanatili silang nakulong sa lugar.
Umalis sila dalawampung minuto mamaya nang hindi ako nakikipag-usap sa akin. Sa oras na iyon, naisip kong nakakahiya ang nagtulak sa kanila, ngunit sa lalong madaling panahon natutunan ko ang katotohanan ay pangit at higit na mahuhulaan.
Sa susunod na ilang araw, nagsimula ang mga voicemail. Sumigaw si Karen sa aking telepono, na nagsasabing nagkamali sila, na sinasabi na hindi na sila matutulungan ni Megan, na sinasabi na nahaharap sila sa foreclosure at inaasahan kong tatawag ako dahil doktor ako ngayon.
Nag-email si Thomas sa susunod, malamig at galit na galit. Sinabi niya na napahiya ko sila, sinabi kong may utang ako sa kanila, at iginiit na nagawa nila ang makakaya nila sa ilalim ng mahirap na kalagayan sa pananalapi.
Nalaman ko na ang matagumpay na buhay ni Megan ay gumuho matapos ang kanyang mayamang asawa ay nahatulan sa isang kaso ng pangangalakal ng pederal na tagaloob. Ang kanilang bahay ay nasamsam, nasira ang kanyang karera, at nawala ang suporta sa pananalapi na dati nilang napili sa akin.
Hindi sila nakarating sa aking pagtatapos dahil na-miss nila ako. Dumating sila dahil naisip nila na ang kanilang inabandunang anak na babae ay maaaring maging kapaki-pakinabang ngayon.
Sa loob ng dalawang linggo, tumawag sila, nag-email, at nagpadala ng mga mensahe sa bawat account na mahahanap nila. Ang bawat salita ay nagdadala ng parehong nakatagong demand sa ilalim ng pekeng panghihinayang: tulungan mo kami ngayon na ang anak na babae na pinili namin ay hindi na mai-save sa amin.
Sa ikalabing limang araw, nagpadala ako ng isang email. “Sinabi mo sa akin noong ako ay labintatlo na hindi mo kayang bayaran ang isang may sakit na bata, at napagpasyahan mong hindi ako nagkakahalaga ng pag-save. ”
Ang aking mga kamay ay perpektong matatag habang isinulat ko ang natitira. “Si Laura Davidson ay aking ina, pamilya, at aking tahanan. Wala akong utang na loob, at hindi mo na ako muling makipag-ugnay sa akin. ”
Pagkatapos ay hinarang ko sila kahit saan.
Tatlong taon na ang lumipas mula noong araw na iyon. Ako ngayon ay tatlumpu’t isang taong gulang, nakumpleto ang aking pakikisama sa pediatric oncology, naglalakad sa mga silid ng ospital kung saan naghihintay ang mga takot na bata at nagwawasak na mga magulang.
Sa tuwing nakaupo ako sa tabi ng isang batang pasyente, naalala ko kung sino ako. Naaalala ko ang batang babae sa papel na gown, at tinitiyak kong nabubuhay siya sa paraang tinatrato ko ang bawat bata na inilagay sa aking pangangalaga.
Araw-araw pa akong tinawag ni Laura. Sa wakas ay pinutol niya ang part-time na pag-aalaga, kahit na iginiit pa rin niya na siya ay “masyadong bata upang magretiro, ” at binisita niya ako tuwing binibigyan kami ng aking iskedyul kahit na ang pinakamaliit na window.
Narinig ko sa pamamagitan ng ibang tao na nawala sina Karen at Thomas sa kanilang bahay at ngayon ay nakatira sa isang maliit na apartment. Lumipat si Megan sa buong bansa at tumigil sa pagsasalita sa kanila matapos nilang patuloy na humingi ng pera sa kanya na wala na siya.
Wala akong naramdaman nang marinig ko ito. Wala rin akong naramdaman na pagkakasala, dahil ang mga kahihinatnan ay hindi kalupitan kapag sila ay kumita.
Minsan tinatanong ng mga tao kung nagsisisi ako sa sinabi ko sa pagtatapos. Itinatanong nila kung sa palagay ko ay masyadong malupit ako, kung ang pamilya ay nararapat magpatawad, kung ang dugo ay dapat na higit pa sa sakit.
Ang sagot ko ay palaging pareho. Ang pagsasalita na iyon ay hindi paghihiganti; ito ay ang katotohanan, at kung minsan ang katotohanan ay tunog lamang ng malupit sa mga taong gumugol ng maraming taon na nagtatago mula rito.
Itinuro sa akin ni Laura na ang pag-ibig ay hindi isang salita, isang pamagat, o isang ibinahaging apelyido. Nagpapakita ang pag-ibig, manatili sa mga pangit na bahagi, nagbabayad ng gastos nang hindi pinapanatili ang marka, at pagpili ng isang tao sa bawat solong araw.
Ako si Dr. Emily Davidson. Tinalo ko ang cancer, naging doktor, natagpuan ang aking tunay na ina, at nagtayo ng isang buhay na lampas sa mga taong nagsabi sa akin na hindi ako nagkakahalaga ng pag-save.
Hindi iyon paghihiganti.