Pareho kaming buntis ng kabit ng asawa ko.
At sa araw na nalaman ko iyon… akala ko iyon na ang pinakamasakit na bagay na mararanasan ko. Hindi pa pala.
Hindi ko malilimutan ang umagang iyon.
Tahimik ang bahay. Nasa kusina ako, hawak ang pregnancy test na nanginginig sa kamay ko. Dalawang guhit.
Dalawang malinaw na guhit.

Buntis ako.
Dapat sana masaya ako. Ilang taon na kaming kasal ni Marco, ilang beses na rin kaming umasa… at nabigo. Kaya noong araw na iyon, halos hindi ako makapaniwala.
Agad ko siyang tinawagan.
“Marco… buntis ako,” bulong ko, halos maiyak.
Tahimik siya sa kabilang linya. Ilang segundo. Masyadong mahaba.
“Talaga? Ah… okay… uuwi ako mamaya,” sagot niya.
Walang saya. Walang sigla.
Doon pa lang, may kung anong mali na.
Gabing iyon, umuwi siya nang huli.
Hindi niya ako niyakap. Hindi niya hinawakan ang tiyan ko. Hindi niya ako tinignan na parang may himala na nangyari sa amin.
Kumain lang siya, tahimik. Tapos nagkulong sa kwarto.
At doon nagsimulang mabasag ang mundo ko.
Ilang araw ang lumipas, napansin kong mas madalas siyang wala. Mas tahimik. Mas malamig.
Hanggang sa isang gabi, nag-iwan siya ng phone sa sala habang naliligo.
Hindi ako sanay mangialam.
Pero may kung anong nagtulak sa akin.
Isang mensahe ang nakabukas.
“Miss na kita… ingat ka lagi. Para sa baby natin.”
Nanginginig ang mga kamay ko habang binuksan ko ang buong usapan.
At doon ko nakita ang pangalan.
Lia.
Hindi ko kilala.
Pero malinaw ang lahat.
Mga litrato. Mga mensahe. Mga plano.
At isang linya na parang kutsilyo:
“Buti na lang buntis ako… hindi na niya ako kayang iwan.”
Napaupo ako.
Hindi ako makahinga.
Buntis siya.
Buntis ang kabit ng asawa ko.
Hindi ko siya kinompronta agad.
Hindi ako sumigaw.
Hindi ako umiyak sa harap niya.
Sa halip, ngumiti ako kinabukasan.
“Marco,” sabi ko, “gusto kitang isama sa check-up ko bukas.”
Napatingin siya sa akin, parang nagulat.
“Ah… oo, sige.”
Hindi niya alam… na may plano na ako.
Kinabukasan, hindi ko siya dinala sa ospital ko.
Dinala ko siya sa isang private clinic.
At nandoon na siya.
Si Lia.
Nakaupo sa waiting area, hawak ang tiyan niya.
Nang makita niya si Marco, namutla siya.
“Marco…?” bulong niya.
Parang natigilan ang mundo.
Lumingon si Marco sa akin. Tapos sa kanya. Tapos pabalik sa akin.
“Anong—anong ginagawa mo rito?” tanong niya, nanginginig.
Ngumiti ako.
“Check-up din,” sabi ko. “Pareho kaming buntis eh.”
Tahimik.
Mabigat na katahimikan.
Tumingin si Lia sa akin, halatang natatakot.
“Hindi ko alam…” sabi niya.
“Talaga?” putol ko. “Hindi mo alam na may asawa siya?”
Wala siyang nasabi.
Huminga ako nang malalim.
At sa unang pagkakataon, hindi ako umiiyak.
Hindi ako mahina.
“Congratulations,” sabi ko sa kanya. “Mukhang pareho tayong may dala.”
Tumingin ako kay Marco.
“At ikaw… doble ang responsibilidad mo ngayon.”
Nawala ang lahat ng kulay sa mukha niya.
“Please… makinig ka muna—”
“Hindi,” sabi ko, kalmado. “Matagal na akong nakinig. Ngayon ako naman.”
Iniabot ko sa kanya ang isang envelope.
Mga papeles.
“Divorce papers,” sabi ko.
Napaatras siya.
“Hindi… huwag naman ganito—”
“Ganito talaga,” sagot ko. “Hindi ako lalaban para sa lalaking hindi marunong pumili.”
Lumipas ang mga buwan.
Hindi naging madali.
May mga gabing umiiyak ako.
May mga araw na parang hindi ko kaya.
Pero unti-unti… natuto akong tumayo.
Mag-isa.
Isang araw, nagkita kami ulit ni Lia.
Sa parehong clinic.
Mas malaki na ang tiyan namin pareho.
Tahimik kaming nagkatitigan.
“Kamusta ka?” tanong niya.
“Okay lang,” sagot ko.
Tahimik siya sandali.
“Tama ka,” sabi niya. “Hindi siya marunong pumili.”
Ngumiti ako—hindi sa kanya, kundi sa sarili ko.
“Hindi na natin problema iyon,” sabi ko.
Nang araw na ipinanganak ko ang anak ko, wala si Marco.
At okay lang iyon.
Dahil habang hawak ko ang maliit niyang kamay, may isang bagay akong naintindihan:
Hindi ako natalo.
Hindi ako iniwan.
Pinili ko lang… na hindi manatili.