Bilang lugar kung saan nagtawanan kami ni Bradley, nagtalo, nagplano, at nanirahan.
Isinampa ko ang sertipikadong gawa sa isang maliwanag na pulang folder.
Inilagay ito sa desk ni Bradley.
Isinara nang mabuti ang drawer.
Pagkatapos ay lumakad ako sa dingding.

Ang pagpipinta ng flea-market ay nakabitin pa rin ng bahagyang baluktot.
Sa likod nito, ang tape ay nagmamarka kung saan ang sobre ay naiwan ng mahina na mga balangkas.
Iniwan ko sila doon.
Isang tahimik na paalala.
Sa wakas, kinuha ko ang isang naka-frame na litrato mula sa istante.
Hindi ito ang mula sa libing.
Mas matanda na.
Si Bradley na nakatayo sa walang sapin sa isang beach sa Florida, ligaw ang buhok mula sa hangin, na tumatawa tulad ng mundo ay hindi pa niya hinawakan.
Inibitin ko ito sa dingding.
Pagkatapos ay tumayo ako doon nang mahabang panahon.
Ang huli na ilaw ng hapon ay dumulas sa bintana.
Dust floated lazily sa hangin.
At sa kauna-unahang pagkakataon mula nang siya ay namatay, ang apartment ay hindi nakakaramdam ng isang lugar kung saan natapos ang isang bagay.
Ito ay parang isang lugar kung saan nagsimula ang isang bagay.
Hinawakan ko nang basta-basta ang frame.
“Huwag kang mag-alala, ” Bulong ko.
“Hindi na sila makakapunta sa pagsigaw. ”
Nanatili ang tahimik sa silid.
Ngunit kahit papaano ay hindi ito nakakaramdam ng walang laman.
“Ngayon, ” Sinabi kong mahina, “kailangan nilang kumatok. ”
At ipaliwanag.
Nandoon pa rin si brief.
Pupunta doon bukas.
At ang araw pagkatapos nito.
Ngunit iniwan ako ni Bradley ng mas malakas kaysa sa proteksyon.
Iniwan niya akong kontrolin sa sarili kong buhay.
At walang sinumang — hindi pamilya, hindi galit, hindi ingay — ay maaaring itulak ako muli.