Ang aking tinig ay tila malayo.
Pinigilan ni Roberto ang kanyang mga mata.
Ang doktor ay mukhang hindi komportable, tulad ng isang tao na nagbukas ng maling pintuan sa loob ng isang nasusunog na bahay.
– Dona Luciana … Ang kanyang asawa ay pumirma ng isang kasunduan sa kumpidensyal labing walong taon na ang nakalilipas. Tinanong niya na walang impormasyon na ibabahagi sa pamilya maliban kung ang kanyang kondisyon ay naging nagbabanta sa buhay.
Nagsimula ang aking puso sa martilyo.
“Kondisyon? ” Anong kondisyon?
Mga bulong ni Roberto:
“Mangyaring … Hindi.
Hindi siya tiningnan ng doktor. Tiningnan niya ako ng kalupitan na pagod sa katotohanan.
“Ang iyong asawa ay nasuri labing walong taon na ang nakalilipas na may isang talamak na impeksyon sa dugo. Dahan-dahang nasira niya ang kanyang atay. Ngayon, ang mga komplikasyon ay naging seryoso.
Ang silid ay tumagilid.
“impeksyon sa dugo? ”
Inalis ng doktor ang kanyang baso.
“Ayon sa mga lumang tala, napunta siya rito pagkatapos ng isang posibleng eksibisyon. Paulit-ulit itong nasubok. Ang paunang paggamot ay nakatulong sa loob ng maraming taon, ngunit ang pagkarga ng virus at pagkakapilat sa atay ay nagpapakita ngayon ng advanced na pinsala.
Hinawakan ko ang upuan.
“Hindi, ” Sabi ko.
Hindi dahil naintindihan ko.
Ngunit dahil naintindihan ng ilang bahagi sa akin.
Labing walong taon na ang nakalilipas.
Ulan.
Isang murang motel malapit sa Brás.
Ang singsing ko sa mesa.
Carlos ’ kamay sa aking balat.
Tumingin si Roberto sa aking kamay at nagsasabing:
“Naamoy mo tulad ng ibang tao. ”
Dahan-dahang lumingon ako sa asawa ko.
“Alam mo ba? ”
Ang kanyang mukha ay naging kulay-abo.
“Luciana …
“Alam mo bang may sakit si Carlos? ”
Ang kanyang mga labi ay nanginginig.
Ang doktor ay tumingin mula sa isa hanggang sa isa pa.
“Dumating si G. Ferreira dahil nalaman niya na ang taong kasangkot sa eksibisyon ay nasubok na positibo para sa hepatitis C. Sa oras na ito, nagkaroon din ng pag-aalala tungkol sa iba pang mga impeksyon. Humingi ng emergency test ang kanyang asawa.
Hindi ako makahinga.
“Ngunit ako ang isa …
“Oo, ” sabi ni Roberto.
Isang salita lang.
At ito ay nabasag tulad ng baso.
Mabilis akong bumangon na ang upuan ay kumamot sa sahig sa likuran ko.
“Kumuha ka ba ng mga pagsusulit dahil sa akin? ”
Hindi siya sumagot.
Tahimik na sinabi ng doktor:
“Sinasabi ng mga tala na nagdala siya ng mga halimbawa mula sa dalawa.
Binuksan ang bibig ko.
Walang lumabas.
Napuno ang mga mata ni Roberto, ngunit ang luha ay hindi bumagsak.
“Natulog ka nang dalhin kita, ” aniya.
Patuloy akong nakatingin sa kanya.
“Ano? ”
“Kinabukasan. ” Sumigaw ka buong gabi. Pagkatapos ay nanghihina siya mula sa lagnat at pagkabigla. Sinabi kong dadalhin kita sa klinika dahil sa isang virus. Kinuha nila ang kanyang dugo. Akin din.
Ang aking mga alaala ay baluktot.
Oo.
Isang klinika.
Malakas na ilaw.
Cotton sa braso ko.
Nakatayo si Roberto malapit sa pintuan, hindi ako nakatingin sa akin.
Akala ko naiinis ito.
Natakot siya.
Ang doktor ay naging isang pahina.
– Mrs Luciana, negatibo ang iyong mga pagsubok. Hindi niya ginawa.
Ang aking mga tainga ay nagsimulang tumunog.
“Hindi, ” Nagbulong ako. “Hindi, imposible iyon.
Tumingin si Roberto sa kanyang sariling mga kamay.
“Hindi ito dahil sa iyo. ”
Ang parirala ay walang kahulugan.
“Kaya ito ay paano? ”
Katahimikan.
Malakas.
Matanda.
Sarado ang mukha ng doktor.
“Sa palagay ko ito ay isang pag-uusap na kailangan mong magkaroon ng pribado. Ngunit, sa medikal, ipinapakita ng mga talaan na si G. Ferreira ay nagkaroon ng kasaysayan ng pagsasalin ng dugo pagkatapos ng aksidente sa pabrika, labing siyam na taon na ang nakalilipas.
Naalala ko.
Syempre naalala ko.
Ang aksidente sa makina sa pagawaan.
Dinurog ang braso niya.
Napakaraming dugo sa aking shirt na sumigaw ako sa koridor ng ospital.
Isang pagsasalin ng dugo mula sa isang bangko ng emergency na dugo.
Isang doktor na nagsasabi:
“Masuwerte siya.
Suwerte.
Ang aking asawa ay nagdala ng kamatayan sa kanyang dugo kahit na bago ko siya ipinagkanulo.
Ngunit binigyan ko ng pangalan ang kamatayan na iyon.
Carlos.
Dirt.
Parusa.
Ang kasalanan ko.
Dahan-dahan akong umupo.
Ang tinig ng doktor ay naging malambot.
“Pinayuhan si G. Ferreira na ang panganib ng paghahatid sa loob ng kasal ay maaaring kontrolin, ngunit natakot siya. Nag-sign siya ng mga term na tumanggi sa pagsisiwalat. Tumanggi din siyang ipagpatuloy ang mga relasyon sa pag-aasawa nang walang ganap na kaalaman ang kanyang asawa. Ngunit hindi niya sinabi sa ginang.
Tumingin ako kay Roberto.
“Bakit? ”
Napalunok siya.
Ang taong namuno sa aming bahay nang may katahimikan sa loob ng labing walong taon ay biglang tila mas maliit kaysa sa unan na inilagay niya sa pagitan namin.
“Dahil sinisi mo na ang iyong sarili.
Isang sob ang bumangon sa aking lalamunan.
Nagpatuloy siya, halos walang saysay:
“Kinumpirma mo ang lahat. Nasa sahig ito, hinawakan ang aking mga paa, na sinasabi na ito ay naging marumi. Sinasabi na dapat kong itapon ka. Sinasabi na nararapat siya sa anumang ginawa ko.
Ipinikit niya ang kanyang mga mata.
“At pagkatapos ay sinabi sa akin ng doktor na ang iyong dugo ay malinis … at ang minahan ay hindi.
Ang aking mga kamay ay nagsimulang manginig.
“Akala ko ang Diyos ay gumagawa ng isang biro sa akin, ” aniya. “Nagkasala ka, at ako ang panganib.
— Roberto …
“Nagalit ako. Napakaraming galit na hindi ko makita nang maayos. Hindi lang ikaw. Mula sa aking sarili. Ng aking dugo. Mula sa ospital na iyon. Mula sa ideya na kung hinawakan kita, kung isang araw nagkasakit ka dahil sa akin, sasabihin ng mga tao na pinarusahan kita ng isang sakit.
Tumawa siya minsan, walang katatawanan.
“Kaya ginawa ko ang tanging magagawa ko. Naglagay ako ng unan sa pagitan namin.
Ang unan.
Ang puting pader ng libing.
Ang kanyang labing walong taon.
Hindi dahil sa naisip niyang marumi ang aking balat.
Ngunit dahil naisip niya ang kanyang.
Tinakpan ko ang aking bibig, ngunit ang tunog ay nakatakas pa rin.
Isang basag, pangit na tunog.
“Sa lahat ng mga taong ito, ” Bulong ko, “Akala ko kinamumuhian mo ako.
“Kinamumuhian ko ito.
Ang sagot ay tumama sa akin.
Pagkatapos ay tiningnan niya ako.
“Dahil gusto ko. ”
Tumigil ang luha ko.
Hindi siya.
“Kinamumuhian ko pa rin na nais na yakapin ka matapos mong ipagkanulo ako. ” Kinamumuhian ko na kapag namatay ang iyong ina at gumuho ka, ang aking unang salpok ay upang maiangat ka. Kinamumuhian ko na pagkatapos ng iyong operasyon, nais kong umupo sa tabi mo at patakbuhin ang aking kamay hanggang sa makatulog ka. Kinamumuhian ko na tuwing Pasko, nang magsuot ka ng berdeng damit na iyon, pinaalalahanan ako ng aking mga kamay na sila ay mga kamay pa rin ng asawa.
Ang kanyang tinig ay basag.
“Ngunit kung hinawakan kita ng pagmamahal, magkakaroon ka ng pag-asa. Kung hinawakan kita bilang asawa, kailangan kong sabihin sa iyo ang katotohanan. At kung ginawa ko, ititigil mo ang pagsisi sa iyong sarili at simulang makaramdam ng paumanhin para sa akin.
“Paumanhin para sa iyo? ”
“Hindi ko nais ang iyong awa.
“Kaya pinili mo ang aking kamatayan? ”
Siya shuddered.
“Hindi kamatayan.
“Oo, ” Sinabi ko, nakatayo. “Kamatayan. ” Inilibing mo ako sa tabi mo tuwing gabi at tinawag itong proteksyon.
Umalis ang doktor sa katahimikan.
Sarado ang pintuan.
Sa kauna-unahang pagkakataon sa labing walong taon, nag-iisa kami ni Roberto nang walang seguridad ng katahimikan.
Naupo siya sa kahabaan, matanda at pagod, ang kanyang puting buhok na manipis sa kanyang mga templo, ang kanyang mga balikat ay naghabol sa ilalim ng isang parusa na itinayo niya para sa aming dalawa.
Maraming beses kong naisip ang sandaling ito.
Sa aking mga pantasya, magmakaawa ako.
Patawarin niya ako.
Magiyak kami.
Mawala ang unan.
Ngunit ang katotohanan ay hindi malinis bilang imahinasyon.
Minsan ay niloko ko ang aking asawa.
Ipinagkanulo niya ang aking panghihinayang araw-araw pagkatapos nito.
“Bakit hindi mo ako iniwan? ” Tinanong ko.
Tumingin siya.
“Dahil mahal kita. ”
Tumawa ako, at lumabas ito ng malupit.
“Hindi. Huwag magbihis ng kalupitan sa pag-ibig.
Ang kanyang mukha ay baluktot.
“Nanatili ako dahil mahal kita, ” aniya. “Pinarusahan kita dahil duwag ka.
Na pinatahimik ako.
“Nais kong malapit ka, ” bumulong siya. “Ngunit hindi sapat na malapit upang makilala ako. ” Nais kong maging marangal sa harap ng mundo at nasugatan sa pribado. Nais kong sabihin ng lahat na ako ay isang mabuting tao, dahil kung sapat na ang sinabi nila, baka paniwalaan ko ito.
Pinindot niya ang parehong mga kamay laban sa kanyang mukha.
“At tuwing gabi nang bumulong ka sa aking pangalan, nais kong lumingon. ” Ngunit pagkatapos ay naalala ko ang motel na iyon. At pagkatapos ay naalala ko ang aking pagsubok sa dugo. At naisip ko: na pareho kaming nagdurusa. Hindi bababa sa pagdurusa ay matapat.
Matagal ko siyang tiningnan.
Labing walong taon na ang nakalilipas, sinira ko ang aming kasal.
Pagkatapos nito, napanatili niya ang mga piraso bilang isang dambana sa sakit.
Wala sa atin ang walang kasalanan.
Wala sa atin ang naging malaya.
Bumalik ang doktor na may maraming papel.
Cirrhosis ng atay.
Posibleng mga sugat sa cancer.
Urgent referral sa espesyalista.
Mga pagpipilian sa paggamot.
Pagsusuri para sa paglipat.
Ang mga salitang nakasalansan tulad ng mga bato.
Mahinahon na nakinig si Roberto, na parang pinag-uusapan ng doktor ang oras ng bus.
Isang bagay lang ang narinig ko.
Hindi iyon nangyari sa magdamag.
Hindi.
Wala sa aming kasal ang nangyari sa magdamag.
Ni ang aking pagtataksil.
Ni ang kanyang katahimikan.
Ni ang mabagal na pagkalason ng dalawang buhay na natutulog pabalik sa ilalim ng parehong bentilador.
Nang umalis kami sa klinika, ang kalangitan ng Santo Amaro ay nakabukas ang kulay ng basa na kulay-abo. Sumigaw ang trapiko. Tumawag ang mga nagbebenta. Ulan na nakasalansan sa hangin, ngunit hindi ito nahulog.
Naglakad si Roberto sa tabi ko, mas mabagal kaysa sa dati.
Sa gate, sumakay siya.
Sa loob ng labing walong taon, sinanay ko ang aking mga kamay na huwag maabot ito.
Sa araw na iyon, nakalimutan ng aking katawan ang tungkol sa pagsasanay.
Hinawakan ko ang braso niya.
Nagyelo siya.
Ako rin.
Ang kanyang balat ay mainit-init sa ilalim ng aking mga daliri.
Hindi ito marumi.
Hindi mapanganib.
Tao.
Tiningnan niya ang aking kamay na parang isang himala at isang pangungusap.
Dapat ay pinakawalan ko na.
Hindi ko pinakawalan.
Umuwi kami sa katahimikan.
Tinawag ng mga bata ang gabing iyon, isa-isa.
Ang aming anak na si Rafael, ay sumigaw muna:
“Ano ang ibig mong sabihin sa pinsala sa atay? ” Bakit walang nakakaalam?
Ang aming anak na babae, si Camila, ay sumigaw sa telepono:
“Tatay, itinago mo ba ito? ” Sa ating lahat?
Maliit na sumagot si Roberto.
Sapat na ang sagot ko.
Hindi lahat.
Ang ilang mga katotohanan ay nabibilang muna sa dalawang tao na sumabog sa loob nila.
Nang gabing iyon, nagluto ako ng sopas ng manok.
Kumain siya ng tatlong kutsara.
Inalis ko ang plato nang hindi nakikipaglaban.
Sa oras ng pagtulog, tumayo ako sa pintuan ng silid.
Ang puting unan ay nasa karaniwang lugar nito, maayos at masunurin.
Lumabas sa banyo si Roberto, biglang payat, naligo ang kanyang mukha, mamasa-masa ang kanyang buhok.
Nakita niya akong nakatingin sa kanya.
“Luciana, ” tahimik niyang sinabi, “Hindi ko alam kung paano mailabas iyon. ”
Halos masira ako ng katapatan.
Sa loob ng labing walong taon, pinangarap kong itapon ang unan na iyon sa labas ng bintana.
Ngunit ngayon, nakatayo bago ang lumang larangan ng digmaan ng aming kama, naintindihan ko ang isang bagay na kakila-kilabot.
Ang isang pader ay maaaring maging pamilyar.
Kahit na ang isang bilangguan ay maaaring makaramdam ng hindi ligtas kapag bubukas ang pinto.
Naglakad ako papunta sa kama at kinuha ang unan.
Ito ay mas magaan kaysa sa inaasahan ko.
Ang koton lamang.
tela lamang.
Hindi kasalanan.
Hindi sakit.
Hindi labing walong taong gulang.
Dinala ko siya sa aparador at inilagay siya sa loob.
Pagkatapos ay isinara ko ang pintuan.
Hindi lumipat si Roberto.
Nakahiga ako sa gilid ng kama.
Patuloy siyang tumayo.
“Halika, ” Sabi ko.
Napuno ang kanyang mga mata.
“Natatakot ako.
“Ako rin.
“Hindi ko nararapat …
“Hindi ko rin nararapat, ” sabi ko. “Ngunit binigyan pa rin namin ang bawat isa ng sakit. Siguro ngayon maaari nating subukan ang iba pa.
Dahan-dahang humiga siya, pinapanatili ang isang maingat na distansya.
May puwang pa rin sa pagitan namin.
Ngunit walang unan.
Sa loob ng mahabang panahon, nakatitig kami sa kisame.
Ang tagahanga ay umikot sa itaas sa amin, pinutol ang katahimikan.
Pagkatapos, sa dilim, bumulong si Roberto:
– Pinatawad kita, Luciana.
Ang luha ay dumaloy sa aking buhok.
“Kailan? ”
“Maraming beses. Pagkatapos ay nagalit ulit ako.
Halos ngumiti ako.
“Mukhang kasal ito.
Ang kanyang hininga ay nanginginig.
“Pasensya na. ”
Binalingan ko ang mukha ko sa kanya.
Sa loob ng labing walong taon, humingi ako ng tawad sa mga salitang iyon nang hindi alam na may utang siya sa akin.
“Sorry din, ” sabi ko.
Itinaas niya ang kanyang kamay.
Huminto siya sa kalahati sa pagitan namin.
Matandang takot.
Isang matandang ugali.
Sinaunang lason.
Lumipat muna ako.
Inilagay ko ang aking mga daliri sa kanyang palad.
Siya inhaled hard, tulad ng isang tao na humipo ng apoy at natuklasan na ito ay init lamang.
Hindi namin yakapin ang bawat isa.
Hindi kami humalik.
Humahawak lang kami sa dilim.
Ngunit nang gabing iyon ay natulog ako nang hindi nangangarap tungkol sa motel.
Ang mga sumusunod na linggo ay hindi matamis.
Ang mga tao ay tulad ng malinis na pagtatapos dahil hindi nila kailangang manirahan sa loob nila.
Nakatira kami sa loob namin.
May mga ospital, pagsusulit, espesyalista, kuwenta, mapait na gamot, kamag-anak na dumating na may payo at umalis sa tsismis. May mga araw nang sumuka si Roberto hanggang sa siya ay nanginginig. Mga araw nang kinamumuhian ko siya dahil sa pagtatago ng sakit. Mga araw nang kinamumuhian niya ako sa pagtatanong ng huli. Mga araw kapag nanatili kami sa magkahiwalay na silid dahil ang kapatawaran, tulad ng lagnat, ay umakyat at pababa.
Isang hapon, habang nag-aayos ng mga lumang file para sa koponan ng transplant, nakakita ako ng isang talaarawan.
Siya.
Hindi ko dapat basahin ito.
Nabasa ko ito.
Ang unang pagpasok ay mula sa tatlong buwan pagkatapos ng aking kaso.
Sumigaw ulit siya ngayong gabi. Nais kong hawakan ang kanyang buhok. Hindi ko ito hinawakan. Hindi ako mabuting tao. Ang mabubuting lalaki ay nagpapatawad. Ang mga masasamang lalaki ay nagpapanggap na mabuti.
Isa pang tala.
Sinabi ng doktor na ang panganib ay mababa kung ang pangangalaga ay kinuha. Gayunpaman, hindi ko kaya. Paano kung ipapasa ko ang aking sakit sa kanya? Paano kung mananatili siya sa akin dahil sa palagay niya ay may utang siya sa akin? Mas mahusay na kinamumuhian niya ang kanyang sarili kaysa sa pakiramdam ng paumanhin para sa akin. Pinatawad ako ng Diyos sa pagsulat nito.
Pagkatapos, pagkalipas ng mga taon, pagkatapos ng aking operasyon.
Ngumiti siya habang sinubukan niyang umupo. Halos hawakan ko siya. Tumayo ako sa pintuan tulad ng isang magnanakaw. Pinarusahan ko ang aking relihiyon. Walang Diyos sa ito.
Sinara ko ang talaarawan at sumigaw hanggang sa masaktan ang aking dibdib.
Nang gabing iyon, inilagay ko ito sa harap niya.
Mukha siyang napahiya.
“Nabasa mo ba ito? ”
“Li. ”
“Kaya alam mo ang lahat ng pangit.
“Hindi, ” Sabi ko. “Alam kong nag-iisa ka rin.
Bumagsak ang mukha niya.
Ito ang unang pagkakataon na hayaan niya akong hawakan siya.
Hindi tulad ng asawa at asawa na bumalik sa pag-iibigan.
Ngunit tulad ng dalawang naubos na makasalanan na nagpapahinga sa mga lugar ng pagkasira.
Ang kanyang ulo ay dahan-dahang lumapit sa aking balikat.
Pagkatapos, ang lahat ng kanyang timbang.
Sumigaw siya sa aking damit tulad ng isang bata.
Maingat kong hinawakan siya, naramdaman ang mga buto sa ilalim ng balat, ang mga taon sa ilalim ng mga buto.
“Sinayang ko ang ating buhay, ” aniya.
“Hindi, ” Nagbulong ako. “Sinaktan namin siya. May pagkakaiba.
— Mayroon ba ito?
“Oo. Ang mga masasamang bagay ay hindi na lumalaki. Masakit ang mga bagay minsan bumalik.
Tumawa siya sa luha.
“Naging matalino ka.
“Ako ay labing walong taong gulang.
Hindi nangyari ang transplant.
Masyado siyang mahina, huli na, masyadong kumplikado. Gumamit ang mga doktor ng mga mabait na salita. Nakontrol. Palliative. Oras. Aliw.
Dinala ko siya sa bahay dahil tinanong niya ako.
“Hindi sa ospital, ” aniya. “Kung kailangan kong pumunta, nais kong marinig ang pressure cooker at ang mga pulseras nito. ”
Pagkatapos ay dumating ang aming mga anak.
Rafael de Salvador.
Si Camila mula sa Curitiba kasama ang kanyang dalawang anak na babae.
Ang bahay ay napuno ng tsinelas, pack ng gamot, bulong na talakayan at ang amoy ng gatas ng saffron. Lahat ng tao ay nakita kami nang iba noon. Hindi ang banal na asawa at ang may kasalanan na asawa. Hindi ang perpektong matandang mag-asawa. Dalawang tao lamang ang nabigo sa bawat isa at nakaupo pa rin sa tabi.
Isang gabi, nagsimula ang ulan.
Malakas na ulan sa tag-araw.
Ang parehong uri na bumagsak ng labing walong taon na ang nakaraan, nang tumawid ako sa isang linya na hindi ko mai-uncross.
Si Roberto ay nakasandal sa mga unan, mas payat kaysa sa memorya, pinapanood ang tubig na naubusan ng bintana.
“Luciana, ” aniya.
Umupo ako sa tabi niya.
— Hm?
“Mahal ka ba niya? ”
Ang tanong ay hindi nasaktan tulad ng dati.
“Hindi, ” Sabi ko. “Gusto niya ako. Nagkamali ako sa nakikita.
Dahan-dahang tumango si Roberto.
“At mahal mo siya? ”
“Hindi.
“Mahal mo ba ako? ”
Tiningnan ko ang aming mga kamay, ngayon ay sumali nang bukas sa sheet.
“Oo. Ngunit masama.
Ngumiti siya ng bahagya.
“Mahal din kita ng masama.
Ang ulan ay pinalo sa zinc na sumasakop sa labas.
Pagkaraan ng ilang sandali, sinabi niya:
“Alisin ang unan sa labas ng aparador. ”
Ang aking puso ay mahigpit.
“Bakit? ”
— Mangyaring.
Dinala ko siya.
Ang puting unan.
Ngayon matanda na. Pinalambot ng mga taon. Malinis, nakatiklop, hindi nakakapinsala.
Hinawakan niya ito gamit ang kanyang mga daliri.
“Burn. ”
Kaya’t sa gabing iyon, sa loob ng isang maliit na tambol ng metal sa beranda, kasama ang aming mga anak na nanonood mula sa pintuan at ang pag-agos na basa ang aming mga mukha, sinunog ko ang unan.
Hindi ito sumunog nang malaki.
Walang malaking apoy.
Walang kulog na nagmula sa kalangitan.
Ito ay nahuli ng apoy nang dahan-dahan, curling papasok, ang usok na tumataas tulad ng isang pagod na multo.
Napanood ni Roberto hanggang walang naiwan kundi itim at kulay-abo na tela.
Pagkatapos ay ipinikit niya ang kanyang mga mata.
“Sapat na, ” bumulong siya.
Namatay siya makalipas ang labindalawang araw.
Hindi galit.
Hindi sa katahimikan.
Ang kanyang ulo ay nagpahinga sa aking kandungan, ang aking kamay sa kanyang noo, ang aming mga anak na umiiyak sa paligid.
Bago pa man matapos, nagbukas ang kanyang mga mata.
“Luciana, ” huminga siya.
“Oo? ”
“Walang pader. ”
Sumandal ako at hinalikan ang kanyang noo sa kauna-unahang pagkakataon sa labing walong taon.
“Walang pader. ”
Matapos ang libing, ang mga tao ay dumating sa parehong mga lumang parirala.
“Siya ay isang santo.
“Masuwerte ka.
“Nanatili siya sa iyo. ”
Sa oras na ito, hindi ako ngumiti ng isang dumudugo na kaluluwa.
Sabi ko:
“Siya ay isang tao. Ako ay isang babae. Sinaktan namin ang bawat isa. Mahal namin ang bawat isa. Iyon lang.
Ang ilan ay nagulat.
Hayaan silang manatili.
Gumugol ako ng maraming oras sa pagprotekta sa mga kwento na pumapatay sa akin.
Sa ika-labintatlo na araw, pagkatapos umalis ang lahat, umupo ako mag-isa sa aming silid.
Ang kama ay tila napakalaki.
Ang tagahanga ay umiikot sa itaas ko.
Ang aparador ay amoy nang mahina ng usok.
Hinawakan ko ang walang laman na puwang kung saan nakatira ang unan.
Sa loob ng labing walong taon, naisip ko na ang aking kasalanan ay ang pinakamasamang bagay na nagawa ko.
Mali ako.
Ang aking pinakamasamang kasalanan ay ang paniwalaan na ang sakit ay naging banal sa akin.
Ang pinakamasamang kasalanan ni Roberto ay ang paniwalaan na ang katahimikan ay nagpalakas sa kanya.
Pareho kaming nagbabayad.
Pareho kaming natutunan huli.
Ngunit hindi kailanman.
Nang gabing iyon, natulog ako sa gitna ng kama.
Hindi sa aking tabi.
Hindi sa kanyang tagiliran.
Sa gitna.
Kung saan ang pader.
Ang ulan ay tumama sa bintana, mas malambot ngayon, tulad ng mga daliri na humihingi ng kapatawaran.
Lumingon ako sa walang laman na unan at bumulong:
“Matulog, Robert. ” Wala na ako sa kabilang panig ng hangganan.
Sa kauna-unahang pagkakataon sa labing walong taon, walang sumagot sa kabilang panig.
At kahit papaano, ang katahimikan na iyon ay sa wakas ay kapayapaan.