Nang labinlimang ako at umiiyak pa rin sa banyo ng paaralan. Nang magpanggap na matigas si Maria at tinanong ni Sophie kung bakit nagpakita ang nanay ng lahat para sa mga dula sa paaralan. Nang sabihin sa amin ng aking ama na pinili ni Patricia na kalimutan kami.

“Nanay ginawa bumalik, Val. ”

Naramdaman ko ang bag slip sa aking mga daliri. “Ano ang sinabi mo? ”

Pinindot ni Sophie ang kanyang mga labi na parang ang mga salita ay nagkakahalaga ng kanyang mga taon upang mahanap. Pagkatapos ay hinugot niya ang isang salansan ng mga crumpled na papel: mga resibo ng order ng pera, mga dilaw na sobre, isang address na paulit-ulit, at isang larawan. Sa larawan, ang aking ina ay mukhang mas matanda, nakatayo sa harap ng isang maliit na salon na may isang rosas na awning.

Nabasa ang sign: “Patty’s – Gupitin, Kulay at Pako. ” Sa ilalim, sa asul na marker, may sumulat: Chicago, Lower West Side.

Tinitigan ko ang salitang “Chicago ” na parang kasinungalingan. Ang Chicago ay hindi ibang planeta. Hindi ito imposible na distansya. Ito ay dalawang oras ang layo — tatlo kasama ang trapiko — mula sa bahay kung saan lumaki kami na naniniwala na ang aming ina ay simpleng evaporated.

Advertisements

“Alam ni Tatay, ” Nagbulong ako. Tumingin si Sophie. “Sa tingin ko. ”

Binuksan ko ang tala gamit ang aking pangalan dito. Ang papel ay naamoy tulad ng isang basement — lumang karton at mga bagay na pinananatiling nakatago nang masyadong mahaba. Ang sulat-kamay ng aking ina ay nanginginig sa ilang mga linya, ngunit ito pa rin ang parehong kamay na nagsulat ng mga listahan ng groseri at tala ng lunchbox noong bata pa ako.

Valerie:

Hindi ko alam kung bibigyan ka ng iyong ama. Hindi ko alam kung karapat-dapat ako para sa iyo na basahin ito. Ngunit kailangan kong malaman mo ang isang bagay, kahit na galit ka sa akin sa natitirang bahagi ng iyong buhay.

Hindi mo ito kasalanan.

Matagal ko nang nasira ang aming bahay bago mo buksan ang iyong bibig. Sinabi mo lang ang totoo. Ako ang duwag.

Umupo ako sa gilid ng kama dahil hindi ako hahawakan ng aking mga paa. Sa loob ng labindalawang taon, inulit ko ang pangungusap na iyon sa aking ulo: Ito ang iyong kasalanan. Dinala ko ito sa aking likuran, sa aking dibdib, sa ilalim ng aking dila. At ngayon, sa isang nakatiklop na piraso ng papel, ang aking ina ay nagsasabi ng kabaligtaran, na parang ang tinta ay sapat na upang hindi mapalaya ang isang bata.

“Kailan ito dumating? ” Tinanong ko. Ipinakita sa akin ni Sophie ang postmark. Ito ay mula siyam na taon na ang nakalilipas.

Siyam.

Ang Confrontation
Naglakad ako palabas ng silid gamit ang bag sa aking kamay. Ang aking ama ay nasa kusina na naghuhugas ng pinggan. Ang parehong kusina. Ang parehong tunog ng tubig na tumatakbo. Ang parehong pagod na bumalik ay ipinagtanggol ko ang buong buhay ko.

“Bakit mo sila itinago? ”

Hindi siya agad lumingon. Iyon ang aking sagot. Pinatay niya ang gripo at pinatuyo ang kanyang mga kamay sa isang basahan. Nang makita niya ang bag, ang kanyang mukha ay gumuho tulad ng isang lumang pader.

“Val … ” “Huwag mo akong tawagan. ” Ang tinig ko ay mahirap, tinig ng isang estranghero.

Si Maria, na nag-clear ng baso sa sala, nagyelo. Lumitaw si Sophie sa likuran ko, maputla ngunit nakatayo sa kanyang lupa. Sa oras na ito, wala sa atin ang magtatago sa pasilyo.

“Sinabi mo na hindi na siya bumalik, ” Hinamon ko siya. “Sinabi mo na hindi siya tumawag, hindi nagtanong, walang pakialam. ”

Inilagay ng aking ama ang isang kamay sa kanyang noo. “Bumalik siya minsan. ” Nakaramdam ako ng isang bagay na snap sa loob ko. “Kailan? ” “Anim na buwan pagkatapos niyang umalis. ”

Bumagsak si Maria ng baso. Hindi nito sinira ang — tumama ito sa basahan — ngunit ang thud ay sapat na upang masira ang silid. “Nakita mo siya? ” Tinanong ni Sophie, ang boses niya ay parang tunog ng isang maliit na batang babae. Pinigilan ng tatay ko ang kanyang mga mata. “Oo. ” “At ano ang ginawa mo? ” Tinanong ko.

Mahaba ang kinuha niya upang sagutin. “Hindi ko siya pinasok. ” Walang huminga. “Kayong mga batang babae ay nawasak, ” nagpatuloy siya. “Hindi ka kumakain, basang-basa ni Maria ang kama, nagkakasakit si Sophie tuwing dalawang linggo. Nagpakita siya tulad ng maaari lamang siyang kumatok at humingi ng kapatawaran. Ako … Hindi ko kaya. ”

“Ikaw hindi, o ikaw hindi? ” Tiningnan ako ng tatay ko. Hindi ko pa siya nakita na mukhang matanda. “Hindi ko gagawin. ”

Ang pagtatapat ay nahulog nang walang hiyawan, ngunit ito ay tumama tulad ng isang suntok. Mahal ko siya. Mahal ko pa rin siya. Iyon ang problema. Sapagkat kung minsan ang mga taong nagligtas ay nagtatago ka rin ng iyong mga sugat kaya hindi nila kailangang tingnan ang mga ito.

“Hinayaan mo akong maniwala na ako ang nagtulak sa kanya palayo. ” “Naisip ko kung kinamumuhian mo siya, mas masasaktan ito. ” “Kinamumuhian ko ang aking sarili, Tatay. ”

Iyon ay kapag siya ay sumira. Hinawakan niya ang mesa na parang tumagilid ang sahig. Tinakpan ni Maria ang kanyang bibig. Si Sophie ay nagsimulang umiyak nang tahimik.

“Patawad sa akin, ” sinabi ng aking ama. Ngunit nang gabing iyon, ang kanyang kapatawaran ay wala nang umupo.

Ang Salon sa Pilsen
Kinabukasan, sumakay ako ng bus papunta sa Chicago. Pinilit ni Sophie na darating. Hindi kaya ni Maria; sinabi niya kung pupunta siya, sisigaw siya hanggang sa sumuko ang kanyang lalamunan. Nais ng aking ama na dumating, ngunit sinabi ko sa kanya na hindi. Sa kauna-unahang pagkakataon sa aking buhay, hindi niya napagpasyahan kung paano masasaktan ang aking katotohanan.

Umalis kami ng maaga, ang langit ay pa rin isang mapurol na kulay-abo. Sa paglalakbay, ang mga suburb ay nagbigay daan sa pang-industriya na labas ng lungsod. Nang lumitaw ang skyline ng Chicago sa malayo, pinindot ni Sophie ang kanyang noo laban sa baso.

“Sa palagay mo makikita niya tayo? ” Hinawakan ko ang liham sa aking mga daliri. “Hindi ko alam kung handa akong makita siya. ”

Nakarating kami sa Union Station bandang tanghali at sumakay ng taksi Pilsen. Binati kami ng kapitbahayan ng amoy ng inihaw na mais, diesel, at matamis na tinapay. Nagpasa kami ng mga mural ng mga buhay na kulay at mga gusali ng ladrilyo na may sunog na bakal ay nakatakas na tila may hawak na isang siglo ng mga lihim.

Ang address ay humantong sa amin sa isang maliit na shop. Pink awning. Mga pekeng titik. Isang potted plant sa tabi ng pintuan. Nakaramdam ako ng pagduduwal. Pinisil ni Sophie ang aking kamay. “Hindi mo kailangang gawin ito nang nag-iisa. ”

Itinulak ko ang bukas ng pinto. Isang kampanilya ang tumagilid sa itaas ng aming mga ulo. Sa loob, naamoy ito tulad ng pangulay ng buhok, acetone, at murang shampoo. Mayroong dalawang upuan, isang malaking salamin na may mga marumi na gilid, at isang maliit na radyo na naglalaro ng isang lumang balad.

Ang isang babae ay baluktot, na naglalagay ng mga tuwalya. “Magiging tama ako sa iyo, hun. ” Tumingin siya. Ibinaba ng aking ina ang mga tuwalya.

Hindi siya sumigaw. Hindi siya tumakbo upang yakapin ako. Tinitigan lang niya ako na parang nakakita siya ng isang multo na naglalakad sa pagsusuot ng uniporme sa gitnang paaralan. “Valerie. ” Ang kanyang tinig ay pareho. Mas mahirap. Pagod. Ngunit pareho.

Naisip ko ang sandaling ito ng isang libong beses. Sa ilang mga bersyon, sumigaw ako sa kanya. Sa iba, humingi siya ng awa sa kanyang tuhod. Sa mga pinakamasama, tumakbo ako sa kanyang mga bisig tulad ng walang nangyari. Wala akong ginawa sa mga bagay na iyon. Kinuha ko lang ang liham at inilagay ito sa isang talahanayan na sakop sa mga lumang magasin.

“Nabasa ko ito. Labindalawang taon na rin huli. ”

Pinigilan ng nanay ko ang kanyang mga mata. “Arthur. ” “Huwag magsimula sa kanya, ” sabi ko. “Una mo. ”

Dahan-dahang tumango siya. Inalis niya ang kanyang apron. Ang kanyang mga kuko ay mantsa ng itim na pangulay. Hindi ito ang mga kamay ng hindi magagawang babae na umalis na may pulang maleta, ngunit sila ay ang mga kamay na minsan ay ipinagmamalaki ang aking buhok para sa isang spring recital. Nagalit ako. Naaalala ng katawan kahit na ayaw mo ito.

“Hindi ako umalis dahil sa iyo, ” aniya. Tumawa ako, ngunit walang kagalakan dito. “Gaano ka mapagbigay sa iyo, Nanay. Tumagal ka lamang ng labindalawang taon upang linawin iyon. ”

Kinuha niya ang hit. “Ilang buwan na akong nakasama ni Ray. Ang iyong ama at ako ay nasa isang masamang lugar, ngunit wala itong katwiran. Nagsinungaling ako. Niloko ko. Ako ang may sapat na gulang. ” “At sinisi mo ako. ” Ang kanyang baba ay nanginginig. “Oo. ”

Ang salitang iyon ay higit pa sa anumang dahilan. Sigaw ni Sophie sa likuran ko. Tiningnan siya ng aking ina ng isang lambing na dumating isang dekada na huli. “Sophie … ” “Hindi, ” sinabi ng aking kapatid. “Huwag mo pa akong subukang maging matamis sa akin. ”

Sa sandaling iyon, isang batang lalaki ang lumakad sa pagsusuot ng uniporme sa paaralan, nagdadala ng isang asul na backpack at isang bag ng takeout. Tumingin siya ng labing isa. Tumigil siya nang makita niya kami, nalilito. May mata siya ng aking ina. Totoo ang alingawngaw. Ang aking dibdib ay mahigpit sa isang bago, mas pangit na paraan.

“Sino sila? ” tinanong niya. Pinahid ng aking ina ang kanyang mga kamay sa kanyang apron. “Nico, pumunta sa Mrs Miller nang kaunti. ” “Mga customer ba sila? ” Walang sumagot. Tumingin ang batang lalaki kay Sophie, pagkatapos ay sa akin. Naintindihan niya ang isang bagay na — marahil sa pamamagitan ng dugo, marahil sa pamamagitan ng katahimikan. Iniwan niya ang bag sa isang upuan at lumabas.

Parang wala na akong labindalawa. “Itinaas mo siya. ” Ang aking ina ay naglagay ng isang kamay sa kanyang dibdib. “Oo. ” “Ginawa mo siyang tanghalian, sinuri ang kanyang araling-bahay, nagpunta sa kanyang mga laro. ” “Oo. ” “Iniwan mo kami. ” “Oo. ”

Ang bawat “oo ” ay isang bato. Ngunit hindi bababa sa hindi na siya nagtatayo ng kasinungalingan sa kanila.

“Iniwan ako ni Ray nang dalawa si Nico, ” aniya. “Lumipat siya sa ibang tao mula sa trabaho. Nanatili ako rito, pinutol ang buhok, gumagawa ng mga kuko, nagbebenta ng makeup door-to-door. Hindi ko sinasabi sa iyo ito kaya’t ikinalulungkot mo ako. Ang ginawa ko sa iyo ay nangyari sa akin. ”

“At iyon ang dahilan kung bakit hindi ka bumalik? ” “Hindi ako bumalik dahil duwag ulit ako. Isinara ng iyong ama ang pintuan sa aking mukha nang isang beses, at tinanggap ko ito bilang katarungan. Ngunit ang isang ina na nais makita ang kanyang mga anak na babae ay hindi dapat itigil ng isang pintuan. ”

Nakatitig ang mga mata ko. Iyon ang kailangan kong marinig. Hindi sa siya ay nagdusa. Hindi na siya ay napalampas sa amin. Kailangan ko siyang sabihin na dapat ay nakipaglaban siya para sa amin.

“Dapat ay naghintay ako sa labas ng iyong paaralan, ” nagpatuloy siya. “Dapat ay nakaupo ako sa iyong beranda hanggang sa sumigaw ka sa aking mukha. Dapat sinabi ko sa iyo, sa aking sariling tinig, na wala kang masira. Ngunit nahihiya ako para makita mo ako ng ganito. ”

“Ako ay isang bata. ” “Alam ko. ” “Hindi ang iyong hukom. ” “Alam ko. ” “Hindi ang iyong kaaway. ”

Tinakpan ng aking ina ang kanyang bibig at sa wakas ay umiyak. Ngunit ang kanyang luha ay hindi na ako makontrol.

Ang Altar
Ang kampanilya ay muling nag-chimed. Pumasok ang tatay ko. Sa likuran niya ay si Maria. Hindi ko alam kung sino ang tumawag sa kanila. Siguro si Sophie. Marahil ang sakit mismo, na palaging nakakahanap ng isang paraan upang dalhin ang nagkasala sa parehong silid.

Ang aking ina at tatay ay tumingin sa bawat isa sa kauna-unahang pagkakataon sa loob ng isang dekada. Walang pag-ibig. Walang malinis na poot. Nasira lang.

“Arthur, ” aniya. “Patricia. ”

Itinulak sila ni Maria at tumayo sa harap ng aking ina. “Naaalala mo ba ako? ” Mas mahirap sumigaw ang nanay ko. “Araw-araw. ” Umiling iling si Maria. “Hindi. Hindi kita binibigyan. Kung naalala mo araw-araw, darating ka para sa isa. ”

Ito ay isang perpektong welga. Tinanggap ito ng aking ina. Tiningnan ako ng tatay ko. “Nabigo din kita. ” Pinihit siya ni Maria. “Huwag nang magsimula. ” “Kailangan kong sabihin ito. ”

Tumahimik ang salon. Sa labas, ang mga tao ay naglalakad, tumatawa sa ilalim ng araw ng Chicago. Ang mundo ay patuloy na gumagalaw, tulad ng dati, habang ang aming pamilya ay inilatag ang sarili sa pagitan ng isang stained mirror at isang hilera ng mga pulang polishes ng kuko.

“Kinuha ko ang mga liham, ” sinabi ng aking ama. “Inalis ko ang iyong pinili. Akala ko pinoprotektahan kita, ngunit pinarurusahan ko rin siya. At sa parusang iyon, iniwan kita nang walang mga sagot. ”

Niyakap ni Sophie ang sarili. “Dati akong nagdarasal na bumalik si Nanay. ” Bumagsak ang tatay ko. “Patawad sa akin, aking batang babae. ” “Hindi ako babae, ” Sinabi ni Sophie. “At hindi ko alam kung kaya ko. ”

Umalis kami kaninang hapon. Walang yakap na istilo ng pelikula. Walang instant na kapatawaran. Ang katotohanan lamang, sinabi nang buo, na higit pa sa mayroon tayo.

Pagkalipas ng mga buwan, para sa Día de Muertos, Nag-set up ako ng isang maliit na dambana sa aking apartment. Hindi ito para kay Patricia, dahil buhay pa siya. Hindi ito para kay Arthur, dahil nandoon pa rin siya, natututo kung paano humingi ng tawad nang hindi inaasahan ang isang sagot.

Ginawa ko ito para sa batang babae na dati kong.

Naglagay ako ng larawan ng aking sarili mula sa gitnang paaralan, isang kandila, lila na marigolds, at ilan pan de muerto. Nagdala si Maria ng tsokolate. Nagdala si Sophie ng isang teddy bear tulad ng dinala niya sa araw na umalis si Nanay. Sa gitna, inilagay ko ang liham. Ang una. Ang isa na dumating huli na, ngunit dumating gayunpaman.

Nang gabing iyon, nag-buzz ang aking telepono. Ito ay isang teksto mula sa isang code sa lugar ng Chicago.

Val, hindi ko inaasahan na sasagutin mo. Gusto ko lang sabihin kung ano ang dapat kong sabihin sa araw na iyon: Pasensya na. Hindi mo ito kasalanan. Hindi ito kasalanan mo. —Nanay.

Matagal na akong nakatitig sa screen. Hindi ako tumugon. Hindi pa.

Ngunit hindi na ako nakaramdam ng isang kamay na masikip sa aking lalamunan. Hindi ko na narinig ang pulang maleta na nagsasara tulad ng isang parusang kamatayan. Hindi ko na nakita ang aking ina na nakatingin sa akin na parang ipinagkanulo ko siya.

Nakita ko ang isang labindalawang taong gulang na batang babae na nagsasabi ng totoo. At sa kauna-unahang pagkakataon sa labindalawang taon, nagawa kong yakapin siya.

n

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *