
BAHAGI 2: MGA GALAW SA LIKOD NG DILIM
Hindi agad sumagot si Carmen.
Nakatayo lang siya, ang mga mata’y puno ng pag-aalinlangan—sa pagitan ng takot at pagdududa. Sa malamig na silid ng ospital, ang hiling ni Lucía ay parang isang panganib… ngunit may kakaibang bigat.
“Ano po ang gusto ninyong ipagawa sa akin…?” mahina niyang tanong.
Pumikit si Lucía sandali, tila tinitipon ang natitira niyang lakas.
“Ang telepono ko… nasa drawer,” bulong niya. “I-unlock mo. May contact doon—‘Valdés Legal.’ Tawagan mo sila. Sabihin mong oras na.”
Nag-alinlangan si Carmen. “Hindi po ba dapat alam ng asawa ninyo—”
Biglang humigpit ang hawak ni Lucía sa kanyang pulso.
“Huwag mong banggitin ang pangalan niya,” malamig niyang sabi. “Hindi siya ang kalaban na inaakala mong kilala mo.”
Nanahimik si Carmen.
Makalipas ang ilang segundo, tumango siya.
Kinuha niya ang telepono.
Sa labas ng silid, si Alejandro ay patuloy sa kanyang palabas.
“Hindi ko alam kung kakayanin ko ito…” sabi niya sa doktor, hawak ang noo, kunwari’y wasak na wasak.
Ngunit sa sandaling siya’y mapag-isa, ang ekspresyon niya ay nagbago—naging malamig, kalkulado.
Tinawagan niya ang isang numero.
“Ihanda mo na ang mga papeles,” bulong niya. “Kailangan kong mapirmahan ang lahat bago siya mawala.”
Sa loob ng silid, nagsimula nang gumalaw ang mga piraso.
Tahimik na kinausap ni Carmen ang taong nasa kabilang linya.
“Opo… kasama ko po si Lucía… Oo, gising siya… At sinabi niya—oras na.”
Huminto siya sandali, nakikinig.
Pagkatapos ay tumingin siya kay Lucía—ngayon ay may kakaibang paggalang sa kanyang mga mata.
“Darating daw sila sa loob ng isang oras.”
Isang bahagyang ngiti ang lumitaw sa labi ni Lucía.
“Mabuti,” bulong niya. “Simula pa lang ito.”
BAHAGI 3: ANG PAGBALIK NG REYNA
Isang oras ang lumipas.
Tahimik pa rin ang silid—ngunit ang katahimikan ay puno na ng tensyon.
Bumukas ang pinto.
Tatlong tao ang pumasok: isang matandang lalaki na may matalim na tingin, isang babaeng may dalang mga dokumento, at isang lalaking naka-suit na halatang hindi basta-basta.
“Ako si Valdés,” sabi ng matanda. “At mukhang huli na kami… o tama lang ang oras?”
Bahagyang ngumiti si Lucía.
“Eksakto lang.”
Sa parehong sandali, nasa labas si Alejandro—kausap ang kanyang abogado.
“Kailangan kong makuha ang kontrol ng kumpanya agad,” mariin niyang sabi. “Kapag wala na siya, wala nang hahadlang.”
Ngunit hindi niya alam…
…na sa loob ng silid, ang lahat ng plano niya ay unti-unting nabubura.
“Handa na ba ang mga dokumento?” mahina ngunit matatag na tanong ni Lucía.
Tumango ang babaeng kasama ni Valdés.
“Lahat po ay ayon sa inyong utos. Ang mga account sa Geneva ay nailipat na. Ang shares ng kumpanya—hindi na niya magagalaw.”
Sandaling tumigil si Carmen sa paghinga.
“At ang asawa ko?” tanong ni Lucía.
Ngumiti si Valdés—isang ngiting walang awa.
“Wala na siyang hawak. Sa papel… at sa batas… wala na siyang makukuha.”
Sa labas, biglang tumunog ang telepono ni Alejandro.
“Sir… may problema po,” sabi ng boses sa kabilang linya. “Ang mga account—hindi na po sa inyo nakapangalan. At ang kumpanya—may bagong controlling authority…”
“Anong sinasabi mo?!” sigaw niya.
Ngunit sa unang pagkakataon—
nakaramdam siya ng takot.
Sa loob ng silid, marahang ipinikit ni Lucía ang kanyang mga mata.
Hindi dahil sa kahinaan.
Kundi dahil—
natapos na ang unang hakbang.
At ngayon…
siya na ang may kontrol.