Noong ako ay pitong taong gulang, ang lahat sa aming kapitbahayan sa Izmir ang aking pinaka … Alam niya na ako ay isang matigas na batang babae.
Ako ay matigas ang ulo dahil isang araw tumayo ako sa gitna ng patyo ng gusali ng apartment, na may luha at snot, na tumuturo sa aking kapitbahay sampung taong mas matanda kaysa sa akin, na sumisigaw sa harap ng lahat ng mga may sapat na gulang:
“Ikakasal ko si Emre kapag lumaki ako! Hindi ako magpakasal sa ibang tao! ”

Ang kapitbahayan ay sumabog sa pagtawa.
Ang aking ina, sa kahihiyan at galit, hinawakan ako ng tainga at kinaladkad ako pauwi.
Si Emre, sa kabilang banda, ay pula hanggang sa kanyang mga tainga at nanatili doon nang hindi alam kung ano ang gagawin.
“Maloko na batang babae, ano ang nalalaman mo tungkol sa mga bagay na ito? ” ang mga matatanda ay nanunuya.
Ngunit naalala ko nang malinaw ang araw na iyon. Sumandal si Emre, tinapik ang aking ulo at sinabi sa isang malambot na tinig:
“Sinasabi mo ito kapag lumaki ka. Sa ngayon, mahirap mag-aral. ”
Tumango ako nang walang pag-aalangan.
Mula sa araw na iyon, mayroon akong isang napakalinaw na layunin sa aking isip: upang lumaki, magbasa nang maayos … at pakasalan si Emre.
## Aking Kapitbahay
Si Emre ay isang mahal sa kapitbahayan. Siya ay matangkad, matalino at magalang. Nawala niya ang kanyang mga magulang sa murang edad at nanirahan kasama ang kanyang lola sa bahay sa tabi ko.
Noong ako ay nasa unang baitang ng pangunahing paaralan, siya ay isang mag-aaral sa unibersidad.
Tuwing gabi ay uupo siya sa hagdan ng apartment at panonoorin akong maglaro sa looban gamit ang isang libro sa kanyang kamay.
Kung nahulog ako sa bisikleta, linisin niya ang aking mga sugat.
Kung ang aking mga marka ay masama, gagawin niya akong pag-aaral.
Kung sumigaw ako kapag naiinis ako ng isang kaibigan, dadalhin niya ako upang bumili ng sorbetes.
Sa aking maliit na mundo, si Emre ay tulad ng isang superhero.
Noong ako ay labindalawa, wala na siya.
Walang paalam. Isang umaga nakita kong sarado ang kanilang bahay. Namatay ang kanyang lola.
At lumipat siya sa labas ng kapitbahayan.
Tumayo ako sa harap ng kanilang pintuan, nakabalot sa aking backpack, na umiiyak na parang nawalan ako ng isang bahagi ng aking pagkabata.
Hindi ko na siya nakita muli pagkatapos ng araw na iyon.
## 15 Taon Mamaya
Lumaki ako.
Hindi na ako ang pitong taong gulang na batang babae na umiiyak upang magpakasal.
Nagtrabaho ako nang husto. Nanalo ako ng isang prestihiyosong unibersidad sa Istanbul. Nagtapos ako ng mga parangal. Sinasabi ng lahat na mayroon akong isang magandang kinabukasan.
Ngunit ito ay isang maliit na lugar pa rin sa isang sulok ng aking puso … Ito ay kabilang kay Emre.
Hindi ko alam kung paano. Kung saan ka nakatira. Naaalala mo pa rin ako.
Ngunit sa tuwing napapagod ako, naalala ko ang kanyang mga salita:
“Pag-aralan ang iyong mga pag-aaral. ”
At magpapatuloy ako.
Ang araw na pinasok ko ang punong tanggapan ng ** Güneş Holding **, isa sa mga pinakamalaking kumpanya ng Turkey, kasama ang aking mga dokumento, sinabi ko sa aking sarili:
Kailangan mo lang makuha ang trabaho. Huwag humingi ng higit pa.
## Ang Panayam na Binago ang Lahat
Ang silid ng pakikipanayam ay malaki, maliwanag at sobrang lamig na ang aking mga palad ay nagpapawis.
Nakaupo ako nang patayo, sinasagot ang mga tanong ng board nang paisa-isa. Lahat ay maayos … hanggang sa magbukas ang likod ng pintuan.
Isang lalaki ang pumasok.
Tumayo ang lahat sa silid.
“Pangkalahatang tagapamahala. ”
Ang aking puso ay naramdaman na malapit na itong tumalon.
Mas mahaba ito kaysa sa naalala ko. Nakasuot siya ng isang perpektong suit. Natukoy ang kanyang tingin, ngunit hindi malamig. Ang kanyang mukha … ito ay kakaibang pamilyar.
Tumingin siya sa board ng isang maikling sandali, pagkatapos ay nahulog sa akin ang kanyang mga mata.
Sa loob ng mahabang panahon.
Napakatagal na nagsisimula akong makaramdam ng hindi komportable.
Pagkatapos ay bigla siyang ngumiti.
Ang ngiti na iyon ay pinipiga ang aking puso.
At sinabi sa isang bahagyang sarkastiko ngunit malalim na tono:
“Ang pangkalahatang tagapamahala … Nag-apply ka ba upang maging asawa niya? ”
Ang hangin sa silid ay biglang nagyelo.
Pakiramdam ko ay tumigil ang mundo.
Maingat kong tiningnan siya. Wala nang pag-aalinlangan. Ang ngiti na iyon, ang paraan ng pagtagilid niya ng kanyang ulo nang bahagya sa gilid … Ito ay sa kanya.
“Emre … ” Nagbulong ako nang hindi napagtanto ito.
Ang komite ng pagpili ay nagbigay ng mga nakakagulat na hitsura.
Itinaas ni Emre ang kanyang kamay nang bahagya.
“Maaari mo bang bigyan kami ng ilang minuto, mangyaring? ”
Ang mga miyembro ng komite ay umalis sa silid nang paisa-isa. Ang pinto ay sarado na sarado. Ang katahimikan ay naging mas mabigat.
Nakaupo pa rin ako patayo. Hindi ko alam kung dapat ba akong tumawa, umiyak o tumakas.
Siya ang unang nagsalita.
“Marami kang lumaki, Lucía. ”
Ang pakikinig sa aking pangalan mula sa kanyang mga labi ay gumawa ng isang bagay na nanginginig sa akin.
“Ikaw din … ” Nagawa kong sabihin, ang aking tinig ay mahina kaysa sa inaasahan ko.
Kumuha siya ng isang hakbang patungo sa mesa.
“Nakilala kita sa sandaling lumakad ka. Sinubukan kong panatilihin ang aking kabigatan … Ngunit sa palagay ko ay wala akong tagumpay. ”
Ngumiti ako.
“Hindi ka maganda sa pagtatago ng iyong nararamdaman. ”
Tumawa siya nang gaan.
“Ikaw din, lalo na noong ikaw ay pitong taong gulang … Ikaw ay lubos na totoo. ”
Ang aking pisngi ay naging pula.
“Hindi mo pa rin maalala ito … ”
“Syempre naaalala ko. Naaalala ng buong kapitbahayan. Ang isang batang babae na may matapang na buhok ay umiiyak at tumuturo sa akin, na parang pumirma ng isang kontrata. ”
Pareho kaming tumawa. Ang pag-igting ay dahan-dahang nawala.
Ngunit mayroong isang bagay na kailangan kong tanungin.
“Bakit ka umalis nang hindi nagpaalam? ”
Ang kanyang mukha ay naging solemne.
“Biglang nagkasakit ang lola ko. Mabilis na nangyari ang lahat. Matapos ang libing, nanalo ako ng isang iskolar sa Istanbul. Parang gusto kong pumunta. Hindi ko alam kung paano magpaalam … Akala ko mas madali para sa iyo kung nawala ako. ”
Napalunok ako.
“Hindi ito naging mas madali. ”
Ibinaba niya ang kanyang ulo.
“Alam ko. Ngunit sa tuwing nag-atubili ako, may maaalala ako. ”
“Ano? ”
“Isang maliit na anak na babae na nangako sa akin na magsikap. ”
Ang aking mga mata ay napuno ng luha.
“Itinago ko ang aking pangako, ” sabi ko.
“Alam ko. Sinuri ko ang iyong file. Mga karangalan. Hindi magagawang sanggunian. Nagtrabaho ka nang husto. ”
Ilang sandali, nakalimutan ko na nakarating ako sa pulong.
“Well … Na-upahan ba ako? ”
Isang mapaglarong glint ang lumitaw sa kanyang mga mata.
“Nakakonekta. ”
“Ano ang nakasalalay dito? ”
“Kung sasang-ayon ba siyang magtrabaho sa akin nang direkta. ”
Tumaas ang puso ko.
“Direkta sa iyo? ”
“Kailangan ko ng isang tao sa aking koponan ng diskarte na mapagkakatiwalaan ko. Labinlimang taon ang maaaring lumipas … ngunit alam kong mapagkakatiwalaan kita. ”
Pinanood ko siya. Hindi ko na lang nakita ang pangkalahatang tagapamahala. Nakikita ko na ang binata ay naglilinis ng aking tuhod.
“Sumasang-ayon ako, ” Sinabi ko nang walang pag-aalangan.
Pormal niyang pinalawak ang kanyang kamay.
“Maligayang pagdating sa Güneş Holding, Lawyer Lucía Herrera. ”
Hinawakan ko ang kamay niya.
Ngunit ang contact na iyon ay hindi lamang propesyonal.
Mainit ito. Malakas siya. Ito ay pamilyar.
At sa isang iglap, labinlimang taon ang nawala.
## Isang Bagong Simula
Hindi madaling magtrabaho sa kanya.
Masigla si Emre. Siya ay isang perpektoista. Siya ay hinihingi.
Ngunit patas ito.
Hindi siya nagpakita ng mga pribilehiyo. Hindi niya kailanman nalilito ang personal sa propesyonal.
Ako rin.
Ang aming mga unang buwan ay ganap na nakatuon sa negosyo. Mga pagpupulong, proyekto, diskarte, mga paglalakbay sa negosyo.
Ngunit kung minsan ang mga maliliit na sandali ay kinuha ito sa protocol.
Ang pagdadala ng aking kape nang eksakto sa paraang gusto ko.
Matapos ang isang mahirap na pagpupulong, sinabi niya, “Huminga. Palagi kang mas malakas kaysa sa naisip mo. ”
Isang gabi, pagkatapos ng isang makabuluhang pagtatanghal sa mga namumuhunan, lumabas ang koponan upang ipagdiwang.
Ang restawran ay napuno ng pagtawa at malambot na musika.
Nag-iisa kami sa terrace para sa isang habang.
Ang mga ilaw ng lungsod ay nagniningning sa ibaba namin.
“Ipinagmamalaki kita, ” bigla niyang sinabi.
“Dahil ba ito sa proyekto? ”
“Dahil sa lahat. ”
Ang katahimikan ay mas malapit sa oras na ito.
“Lucía … Hindi ko maiwasang isipin ang mangyayari kung nanatili ako noon. ”
“Hindi ko mapigilan ang pag-iisip tungkol sa iyo. ”
Isang hakbang na mas malapit.
“Nang makita kita sa silid nang araw na iyon, wala akong nakitang kandidato. Nakita ko ang maliit na batang babae na naniniwala sa akin nang wala siyang. ”
“Hindi na ako maliit. ”
“Hindi, ” mahina ang sinabi niya. “Ngayon ikaw ay isang pambihirang babae. ”
Ang panahon ay naging mas mabigat.
“Maaari ba akong magtanong? Kung ang pitong taong gulang na batang babae ay narito na ngayon … Gusto pa ba niya akong pakasalan? ”
Ngumiti ako.
“Natukoy ang babaeng iyon. ”
“Naaalala ko. ”
Tumingin ako sa kanyang mga mata.
“Oo. Gagawin pa niya. ”
Hindi siya nag-atubiling.
Sumandal siya at hinalikan ako.
Hindi ito isang mabilis na halik.
Ito ay isang halik na naghintay ng labinlimang taon.
# # Pagbuo ng Sama-sama
Ang aming relasyon ay hindi isang lihim, ngunit hindi rin ito isang show-off.
Nag-iingat kami sa una.
Sa paglipas ng panahon, napagtanto ng koponan na hindi ito isang kapritso.
Nagtrabaho kami nang husto. Lumaki kami sa kumpanya. Binuksan namin ang mga bagong sanga.
Ako ay naging director ng proyekto.
At ang bawat tagumpay ay ibinahagi.
Dinala niya ako sa Izmir sa isang Linggo.
Hindi niya sinabi sa amin kung saan kami pupunta.
Nang tumigil ang kotse, agad kong nakilala ang kalye.
Ang bahay ng aking pagkabata.
Ang bahay sa tabi ng pintuan ay hindi na walang laman. Ito ay na-renovate.
“Binili ko ito dalawang taon na ang nakalilipas, ” aniya.
“Bakit? ”
Ngumiti siya.
“Dahil ang ilang mga salita ay hindi malilimutan. ”
Kumuha siya ng isang maliit na kahon mula sa kanyang bulsa.
Tumaas ang puso ko.
“Lucía Herrera … Ito ay labinlimang taon mula nang gumawa ako ng unang alok. Sa palagay ko ito ang aking oras ngayon. ”
Humarap siya.
“Papakasalan mo ako? ”
Hindi tumigil ang luha ko.
Naalala ko ang maliit na batang babae sa looban.
Ang aking nasugatan na tuhod.
Sarado na pintuan.
At napagtanto ko na sulit ang lahat.
“Oo, ” Sinabi ko, tumatawa at umiiyak. “Oo, Emre. ”
# # Epilogue
Ang aming kasal ay simple.
Isara ang pamilya. Mga kaibigan. Ang araw na nag-iilaw sa hardin.
Ang aking ina ay umiiyak nang higit sa akin.
“Sa wakas ay tama ka, ” bumulong siya. “Palagi kang naging matigas ang ulo. ”
Tumawa ako.
Hinawakan ni Emre ang aking kamay sa kasal.
“Salamat sa hindi pagsuko, ” aniya.
“Salamat sa pagbalik mo, ” sabi ko.
Sa sandaling sinabi namin “oo, ” hindi lamang ito isang salita ng pag-ibig.
Ito ay patunay na ang mga pangarap na ipinanganak sa kawalang-kasalanan ng pagkabata ay maaaring tumayo sa pagsubok ng oras.
Minsan ang buhay ay naghihiwalay sa amin upang lumago.
Minsan ang kapalaran ay sumusubok sa amin.
Ngunit kung ang mga landas ng dalawang tao ay talagang tatawid, ang landas ay tiyak na babalik sa kung saan ito nagsimula.
Ang pitong taong gulang na batang babae ay hindi alam ang distansya o sa hinaharap.
Alam lang niya ang naramdaman niya.
At labinlimang taon mamaya, tama ang kanyang puso.
Dahil ang totoong pag-ibig ay hindi nawala.
Naghihintay siya.
Lumalaki ito.
At pagdating ng oras … namumulaklak.