Bahagi 2 …
Nakikita ko ang pangalan.
Fernanda.
Syempre si Fernanda.
Ang mensahe ay lumitaw lamang para sa isang segundo, ngunit ang isang nakakasakit na babae ay nagbabasa ng mas mabilis kaysa sa tanggapan ng pampublikong tagausig sa payweek.
“Nakita ba niya ito? Sinabi ko sa iyo na siya ay magiging reaksyon. Huwag mo akong pasukin sa iyong mga problema, Ricardo. ”
Tumingin ako sa kanya.
Inilagay niya ang mukha ng kanyang cell phone sa mesa, na parang inilibing niya ang isang katawan.
“Sino ito? ” Tinanong ko.
“Ng trabaho.
“Kakaibang. Sa iyong trabaho ngayon lahat ay tinawag na Fernanda.
Ang kanyang mukha ay tumigas.
“Huwag hawakan ang aking cell phone.
“Hindi ako lumipat. Ang iyong pagkakasala na naiilawan ang screen sa pamamagitan ng kanyang sarili. ”
Tumayo si Ricardo mula sa kanyang upuan at nagsimulang maglakad mula sa isang tabi patungo sa isa pa, kasama ang enerhiya ng isang cornered na tao na sumusubok na magmukhang nagagalit bago mukhang nagkasala.
– Tingnan, isinulat niya ako oo. Kaya ano? Nag-post ka ng isang larawan na panunukso sa lahat.
“Nag-post ako ng isang larawan ng aking sarili.
“Sa pangungusap na iyon. ”
“Sa aking mukha. ”
“Upang maging masama ako.
Dahan-dahang tumingin ako.
– Ricardo, nagkomento ka ng “maganda ” sa larawan ng iyong dating. Kung ang isang tao ay nagpaparamdam sa iyo ng masama, kasama ka sa internet.
Pinatakbo niya ang kanyang kamay sa kanyang buhok.
“Hindi ito para sa marami.
Ang pangungusap na iyon.
Hindi ganoon kadami.
Ginagamit nila ito para sa lahat. Para sa mga kasinungalingan, para sa kahihiyan, para sa isang kamay na mananatiling masyadong mahaba kung saan hindi ito dapat, para sa isang kawalan na nakilala bilang pagkapagod. Ang mga kalalakihan tulad ni Ricardo ay palaging may isang espesyal na sukat kung saan ang ginagawa nila ay may timbang na kaunti at ang nararamdaman namin ay may timbang na tonelada.
“Pagkatapos ay huwag mag-alala, ” Sinabi ko. Hindi rin ganoon ang minahan.
Pumunta ako sa silid.
Hindi ko sinampal ang mga pintuan.
Hindi ako umiyak.
Inalis ko ang aking mga hikaw sa harap ng salamin at tiningnan ang aking sarili tulad ng isang taong nakatitig sa isang bahay pagkatapos ng lindol: naghahanap ng mga bitak, hindi nasira.
Nanatili si Ricardo sa silid, tahimik na nakikipag-usap sa telepono. Hindi ko narinig ang lahat, ngunit narinig ko ang aking pangalan, ang salitang “nakakatawa ” at isang pagtawa na hindi siya.
Ito ay kanya.
Iyon ay kapag naalala ko ang isang bagay na hindi ko sinabi.
Bago i-post ang aking larawan, nagpadala ako ng isang mensahe kay Fernanda.
Hindi mula sa isang pekeng account. Hindi sa mga pang-iinsulto. Hindi sa mga banta.
Ipinadala ko ito nang direkta:
“Kumusta, Fernanda. Nakita ko ang komento ni Ricardo. Bukas gagawin ko ang isa sa São Paulo, sa Vila Madalena. Inaanyayahan ka. Nais kong malaman kung ang problema mo, siya o ang bersyon ng sinabi niya sa iyo. ”
Akala ko hindi siya sasagot.
Sumagot siya sa loob ng dalawang minuto.
“Gagawin ko. ”
Iyon ang hindi alam ni Ricardo.
Kinabukasan nagising ako sa harap niya. Gumawa ako ng serbesa na kape, nakasuot ng maong, isang puting shirt at salaming pang-araw kahit na sarado ang kalangitan. Nagising si São Paulo sa kanyang sariling paraan: ang mga bus na dumadaan, mga sungay, nagbebenta ng asawa na sumisigaw sa beach, at ang mga taong tumatakbo na parang laging huli na para sa isang bagay.
Iniwan ni Ricardo ang silid na may madilim na bilog sa ilalim ng kanyang mga mata.
“Kailangan nating pag-usapan.
“Oo, ” Sabi ko. Ngunit hindi dito.
“Ano ang ibig mong sabihin hindi dito? ”
“Sa isang pampublikong lugar. Kung saan tumitigil ka sa pag-arte.
Hindi niya gusto ito.
Ngunit ito ay.
Gumawa ako ng appointment sa Municipal Market ng São Paulo. Hindi sa pamamagitan ng pagkakataon. Sa pagitan ng mga pastel stall, ang amoy ng juice ng tubo, malakas na musika at mga taong sumisigaw ng presyo, walang sinumang maaaring pekeng kagandahan nang matagal. Ang katotohanan ay lilitaw pinakamahusay na kung saan ang buhay ay gumagawa ng ingay.
Nagalit si Ricardo.
“Bakit dito? ”
“Dahil dito nagbebenta sila ng pagkain, pagkalito at katapatan ng kilo. Siguro may matutunan ka.
Naupo ako sa isang talahanayan ng cafeteria. Inutusan ko ang natural na guarana at isang pastry ng keso. Wala namang hiniling si Ricardo.
Limang minuto mamaya, lumitaw si Fernanda.
Hindi ito tulad ng mga larawan sa beach.
Buhok, sneaker, simpleng damit at mukha ng isang tao na hindi rin natulog nang maayos. Nang makita ito ni Ricardo, mabilis siyang bumangon na halos kumatok siya sa kanyang upuan.
“Ano ang ginagawa mo dito? ”
Tiningnan ako ni Fernanda.
“Inanyayahan niya ako.
Naputla si Ricardo.
“Anong ginagawa mo? ”
“Isang bagay na hindi mo alam kung paano gawin, ” Sumagot ako. Magsalita ng head-on.
Umupo si Fernanda nang hindi humihingi ng pahintulot. Inilagay niya ang kanyang cell phone sa mesa.
“Dumating ako dahil pagod na ako.
Pinalo ni Ricardo ang kanyang mga ngipin.
“Fernanda, huwag maglagay ng palabas.
Pinabayaan niya ang isang tuyong pagtawa.
“Ipakita? ” Ricardo, sumulat ka sa akin pagkatapos ng dalawang taon nang hindi ako nakikipag-usap. Sinabi niya na patay na ang iyong kasal, na ginagamot ka ng iyong asawa tulad ng kasangkapan, na nais mo lamang na makita.
Nakaramdam ako ng suntok sa dibdib.
Hindi dahil nagulat ako.
Ngunit dahil ang isang bahagi sa akin ay nais pa rin siyang magkaroon ng mga limitasyon.
“Sinabi mo ba iyon? ” Tinanong ko.
Hindi ako tumingin kay Ricardo.
“Nagalit ako.
Binuksan ni Fernanda ang kanyang cell phone.
“Sinabi ko rin na siya ay walang pag-iingat, na hindi na siya magbihis, na nahihiya kang sumama sa kanya dahil palagi siyang pagod. ”
Naramdaman ko na ang tubig ng hibiscus ay naging isang bakal sa aking bibig.
Pagod na ako, oo.
Pagod na magbayad ng kalahati ng lahat, mga naka-iron na kamiseta na sinabi niya na hindi niya mahanap, naalala ang kaarawan ng kanyang pamilya, naghuhugas ng pinggan pagkatapos ng mga hapunan kung saan siya lumiwanag at nakolekta ko. Pagod na marinig na ako ay “matindi ” para sa paghingi ng minimum.
“Tuloy, ” Sabi ko.
Tinapik ni Ricardo ang kanyang mga daliri sa mesa.
“Sapat na. ”
Hindi tumigil si Fernanda.
“Pagkatapos ay nagsimula siyang magkomento sa aking mga larawan. Sinabi ko sa kanya na huwag makakuha ng problema. Sinabi niya na wala kang napansin.
Tumawa ako.
Mababa.
Mapanganib.
“Paano mausisa. ” Ginugol ko ang aking buhay sa pag-iisip na wala akong makita … At pagod na lang ito sa pagpapaliwanag sa aking nakita.
Sumandal si Ricardo sa akin.
“Nais mo bang sirain ang aming kasal para sa isang puna? ”
“Hindi, mahal. Sinira mo ang mga taon ng pakiramdam na nag-iisa kapag naaangkop ka at ikinasal kapag kailangan mo ng mainit na pagkain.
Ibinaba ni Fernanda ang kanyang tingin.
“Hindi ako dumating upang kumuha ng anuman mula sa iyo, ” aniya. Seryoso. Akala ko emosyonal ka na naghiwalay. Iyon ang sinabi niya sa akin.
“Hindi mo kailangang ipaliwanag ang anumang bagay sa akin, ” Sumagot ako. Hindi ka asawa ko.
Pinabayaan ni Ricardo ang isang mapait na pagtawa.
“Gaano kaganda. ” Ngayon naging magkaibigan ka na.
“Hindi, ” sabi ni Fernanda. Ngayon ay nilinaw ko lang na ang problema mo.
Ang ginang mula sa cafeteria ay tumingin sa amin. Isang lalaki na umiinom din ng sabaw. Kahit na ang batang lalaki sa orange ay tumigil sa isang segundo. Napansin ni Ricardo ang madla at ibinaba ang kanyang tinig.
“Umuwi na tayo. ”
“Hindi.
“Sinabi ko, umalis na tayo. ”
“At sinabi kong hindi. ”
Ito ang unang pagkakataon sa isang mahabang panahon na ang “no ” ay lumabas nang walang panginginig.
Tiningnan ako ni Ricardo na parang nakikita niya ako sa kauna-unahang pagkakataon. At baka siya. Marahil ay hindi pa niya nakita ang babaeng umiiral sa ilalim ng asawa na nalutas ang lahat.
Kumuha ako ng isang bulsa sa labas ng aking bag.
Nag-frown siya.
“Ano yan? ”
—Mga pahayag sa bangko, mga resibo sa upa, mga resibo sa pagbabayad, at kontrata sa apartment.
“Ano ang para sa? ”
“Upang ipaalala sa iyo ang isang bagay. ” Ang apartment ay nasa pangalan ng dalawa. Ngunit nagbabayad ako para sa pasukan. Ang pangunahing kasangkapan ay binili sa akin. Ang kard na ginamit mo para sa paglalakbay sa Cancun, kung saan sinundan mo muli si Fernanda, ay nasa aking pangalan.
Pinalaki ni Fernanda ang kanyang mga mata.
Bulong ni Richard:
“Huwag gawin iyon dito. ”
“Bakit? ” Nahihiya ka bang ipakita na ang iyong pagkalalaki ay pinondohan?
Tumayo siya.
“Baliw ka.
Doon na.
Ang pangwakas na salita kapag natapos na ang mga argumento.
Mabaliw.
Masidhi.
Napalitan.
Dramatic.
Ang apat na mangangabayo sa pahayag ng lalaki.
Tumayo din ako.
“Hindi, Ricardo. Ito ay mabaliw upang patuloy na mabawasan ako para sa iyo upang makaramdam ng malaki.
Hinawakan ko ang bag ko.
Tumayo si Fernanda sa akin.
Tumingin sa kanya si Ricardo.
“Hindi ka makakasali. ”
Tinitigan niya siya nang walang takot.
“Nagulo mo na ako nang ginamit mo ang aking pangalan upang ipahiya siya. ”
Umalis kami sa merkado.
Sa labas, huminga si Pinheiros sa mga lumang puno nito, magagandang facades, cafe na puno ng mga taong nagtatrabaho sa mga laptop at basag na mga sidewalk na nagpapaalala sa amin na kahit na ang mga eleganteng stumbles. Naglakad kami papunta sa Roosevelt Square, kung saan tila napansin ng replika ng David ang lahat sa paghatol sa Renaissance.
Huminto si Fernanda sa harap ng isang rosewood.
“Pasensya na, ” aniya.
Tiningnan ko siya.
“Huwag humingi ng tawad sa kanya. ” Humingi ng tawad sa iyong sarili kung naniniwala ka sa kanya.
Napuno ang kanyang mga mata.
“Naniniwala ako sa kanya dahil maganda rin siyang nagsalita nang nag-iisa ako.
Walang pasensya.
Nakalulungkot na mapagtanto na hindi ka nakikipagkumpitensya sa ibang babae.
Minsan nakikipagkumpitensya ka sa kasinungalingan na ibinebenta ng isang tao sa lahat.
Bumalik ako sa apartment na nag-iisa.
Dumating si Ricardo makalipas ang dalawang oras.
Sa mga bulaklak.
Ang mga pulang rosas mula sa merkado, mayroon pa ring isang label.
“Pag-ibig, ” sinabi niya mula sa pintuan. Akala ko mga bagay.
Tinitigan ko siya.
Mayroong isang bagay na halos nakakatawa tungkol sa eksenang iyon: ang taong hindi ko alam kung paano iginagalang ang pagsisikap na bumili ng kapatawaran sa isang plastik na palumpon.
“At ano ang naisip mo? ”
“Lumabas na lang ito, ” aniya.
“Hindi. Nawala ito sa kanyang kontrol.
Pumasok siya sa silid at iniwan ang mga bulaklak sa mesa.
“Mahal kita. ”
Bago, ang tatlong salitang iyon ay papahiwalayin ako.
Nang gabing iyon ay parang tunog ng isang nag-expire na password.
“Ano ang gusto mo, Ricardo? ” Ako? O ang babaeng naghugas ng iyong pagkakasala, ipinagtanggol ka sa kanyang ina, naniniwala na pagod ka habang nag-flirt ka at nakaramdam ka pa rin ng mali sa pagreklamo?
Ang kanyang mukha ay tumigas.
“Naglagay din ako ng mga bagay.
“Sabihin mo sa akin ang isa. ”
Katahimikan.
“Eksakto.
Pumunta ako sa aparador at hinugot ang isang maleta. Hindi mahusay. Sapat na para sa mga damit, dokumento, aking mahusay na mga hikaw at blusa mula sa photo shoot. Sinundan ako ni Ricardo.
“Ngayon aalis ka na? ”
“Hindi. Ikaw ang pupunta.
Tumawa siya ng hindi makapaniwala.
“Paano? ”
“Ang kontrata ay nasa pangalan ng kanilang dalawa, ngunit nagsalita ako sa tagapangasiwa. Mayroon kang labinlimang araw para sa isang kasunduan o umalis ka ngayon na may hiniram na dignidad. Pinipili mo.
“Hindi mo ako maaaring sipain. ”
“Hindi mo rin ako mapahiya sa publiko, at tingnan mo na … nagtagumpay.
Ang kanyang cell phone ay muling nag-vibrate.
Sa oras na ito ay hindi niya ito itinago.
Galit na galit siya.
Ito ang kanyang ina.
“Sinabi mo sa iyo ang lahat, ” aniya.
“Hindi. Ngunit sinusundan ako ng pinsan mo sa Instagram. Ang iyong pamilya ay may mga mata, kinakailangan lamang ng oras upang magamit ang mga ito.
Hindi siya sumagot.
Ang isa pang cell phone ay nag-vibrate.
Pagkatapos ay isa pa.
Mensahe mula sa kanyang kapatid:
“Totoo bang kasama mo ang iyong dating? Umiiyak ang ina. ”
Halos naaawa ako.
Halos.
Ngunit naalala ko ang “maganda ” nagniningning sa larawan ng ibang babae habang kumakain ako ng sweatshirt cheese bread, naniniwala pa rin sa kasal.
Umupo si Ricardo sa kama.
“Ito ay kaakuhan lamang, ” tahimik niyang sinabi. Gusto ko lang maramdaman na maaari pa rin akong ninanais.
Masakit.
Dahil totoo ito.
“At ano ang gagawin ko? ” Tinanong ko. Ang appliance na pumalakpak sa kusina?
“Huwag makipag-usap nang ganyan. ”
“Kung gayon hindi ka mabubuhay nang ganyan.
Nagsimula siyang umiyak.
Hindi malakas.
Sapat na lang upang subukang hilahin ako pabalik.
Ngunit matagal na akong lumabas.
“Tatanungin kita ng isang bagay, ” sabi ko.
Itinaas niya ang kanyang mukha.
“Anuman ang gusto mo. ”
“Huwag mo akong hilingin sa kapatawaran ngayon upang makatulog ka nang mapayapa. ”
Sinira niya ito ng higit sa anumang hiyawan.
Kinabukasan nagpunta siya sa bahay ng kanyang ina.
Nang walang dignidad, ngunit may dalawang maleta at isang video game na na-load na parang mahalaga ito. Bago umalis, huminto siya sa pintuan.
“Kaya tapos na? ”
Tumingin ako sa kanya.
“Hindi ko alam kung tapos na ang kasal. Ngunit ang bersyon kung saan mo ito ginagawa at nilamon ko ito ay tapos na.
Sinara ko ang pintuan.
Sumandal ako laban sa kanya, nakikinig sa kanyang mga yapak na bumababa.
Pagkatapos ay sumigaw ako.
Syempre umiyak ako.
Hindi ito bato.
Sumigaw ako para sa babaeng inihambing ang kanyang sarili kay Fernanda nang walang utang. Para sa isa na tumigil sa pagsusuot ng mga damit dahil hindi niya napansin. Kaya naisip ko na ang pagiging asawa ay lumulunok ng maliliit na kahihiyan upang hindi magmukhang walang katiyakan.
Pagkatapos ay naligo ako.
Ibalik ko ang pulang damit.
Hindi para sa isang larawan.
Upang bumili ng tinapay.
Nagpunta ako sa isang bakery sa rehiyon ng Ibirapuera. Bumili ako ng isang shell, isang tsokolate at kape. Naupo ako sa isang bench at pinapanood ang lungsod na dumaan sa mga aso, tanggapan, mga kababaihan na may mga bag, mga kabataan na may headphone at mag-asawa ay hindi pa rin alam kung ano ang hindi nila patatawarin isang araw.
Nagpatuloy ang lungsod.
Ako rin.
Pagkaraan ng mga araw, pinadalhan ako ni Fernanda ng isang mensahe.
“Okay ka lang ba? ”
Sumagot ako:
“Natutunan ko. ”
Sinabi niya:
“Ako rin. ”
Hindi kami naging magkaibigan sa pelikula.
Hindi kami lalabas upang ipagdiwang ang pagkahulog ng sinuman.
Tumigil lamang kami sa pagiging mga kaaway sa isang kwento na isinulat ng isang taong nangangailangan ng mga villain upang hindi tumingin sa salamin.
Sinubukan ni Ricardo na bumalik.
Una sa mga mahabang mensahe.
Pagkatapos ay may mga larawan ng aming aso, na parang malulutas nito ang lahat. Pagkatapos ay sinabi ng mga audio na nasa therapy ako, na naintindihan ko, na ito ay hangal, na hindi ko nais na mawala ang aking sarili.
Hindi ako sumagot sa oras na iyon.
Hindi dahil gusto kong parusahan siya.
Ngunit dahil hindi ako tumakbo sa bawat ingay na ginawa niya.
Linggo mamaya, nagpunta ako sa Avenida Paulista. Umakyat ako at nakita ko ang lungsod mula roon, napakalawak, kulay abo, ginintuang, imposible. Naisip ko kung paano ito nagsimula bilang iba pa at natapos bilang isang bantayog. Isang bagay na hindi kumpleto na naging kapalaran.
Nagustuhan ko ang ideya.
Siguro ako rin.
Nang gabing iyon ay nag-post ako ng isa pang larawan.
Walang studio.
Isang simpleng selfie, buhok na humihip sa hangin, lungsod sa likuran.
Sinabi ng pangungusap:
“May mga kababaihan na hindi naghihiwalay sa kakulangan ng pag-ibig. Naghiwalay sila dahil sa wakas ay pinili nila ang bawat isa. ”
Wala akong tag.
Hindi ako nagbigay ng mga pahiwatig.
Kahit na, muling sinunog ang cell phone ni Ricardo.
Sa oras na ito hindi ni Fernanda.
Para sa akin.
Nagpadala siya ng isang mensahe:
“Nangangahulugan ba ito na walang tumalikod? ”
Matagal ko itong tiningnan.
Pagkatapos ay binuksan ko ang bintana. Sa labas ay may trapiko, mga nagbebenta ng tamale, aso na tumatakbo at ang mga taong tumatawa sa bangketa. Karaniwang buhay. Buhay na nawala tayo kapag gumugol tayo ng maraming oras na sinusubukan na hindi mapahiya.
Sumagot ako:
“Hindi ko alam. Ngunit kung ang isang araw ay may pagbabalik, hindi ito para sa babaeng nabawasan mo. ”
Tumahimik ako sa telepono.
Gumawa ako ng kape, sinira ang shell at umupo sa sopa.
Ang parehong sofa.
Ang pagkakaiba ay ngayon ang aking pananampalataya ay wala na sa kasal.
Nasa akin ito.
At iyon, sa kauna-unahang pagkakataon sa mahabang panahon, ay hindi nakakaramdam ng kalahating buhay.
Tila buo ito.