Nagpakasal ako sa Pinakamahusay na Kaibigan ng Aking Late Husband – at Pagkatapos Siya Sa wakas ay Nagbahagi ng isang Katotohanan na Ginawa ang Aking Pag-drop ng Puso
Pinakasalan ko ang pinakamalapit na kaibigan ng aking yumaong asawa dalawang taon matapos mawala ang pag-ibig sa aking buhay. Sa aming kasal sa gabi, tiningnan niya ako sa pamamagitan ng luha at sinabi, “Nararapat mong malaman ang katotohanan. Hindi ko na ito maiiwasan. ” Ang ipinagtapat niya ay nagbago ng lahat ng naisip kong naintindihan ko tungkol sa gabi na aking asawa d: ied.
Ang pangalan ko ay Eleanor. Pitumpu’t isa ako. Matapos ang dalawang taon ng pagdurog ng kalungkutan, naniniwala ako na ikakasal kay Charles — ang aking asawa na si Conan na pinakamahabang-buhay na matalik na kaibigan — ay maaaring sa wakas ay magdala ng kapayapaan. Wala akong ideya na mabubuksan nito ang mga sugat na akala ko ay na-scarred.

Nabuo na imahe
Dalawang taon na ang nakaraan, si Conan ay k: pinatay sa isang pag-crash.
Isang lasing na driver ang sumakit sa kanya sa Ruta 7 at tumakas. Si Conan ay hindi nakaligtas nang matagal para sa tulong na makarating.
Ang kalungkutan ay naghihirap — ang uri na nagnanakaw ng iyong gana, ang iyong pagtulog, ang iyong pakiramdam ng oras. Gisingin ko na maabot siya, nakakalimutan na wala na siya.
Si Charles ang naghawak sa akin.
Inayos niya ang libing kapag hindi ako gumana. Dumating siya araw-araw para sa mga linggo. Lutuin para sa akin. Sat sa katahimikan kapag ang mga salita ay masyadong mabigat. Hindi siya kailanman overstepped. Siya ay matatag, maaasahan — tulad ng isang bagay na matatag na pinapanatili akong patayo.
Ang mga buwan ay naging isang taon. Nagsimula akong huminga muli.
Si Charles ay titigil sa kape. Uupo kami sa beranda na nakapagpapaalaala tungkol kay Conan. Isang hapon, pinatawa niya ako. Hindi ko rin naaalala ang sinabi niya — ang pagkabigla ng napagtanto na maaari pa rin akong makaramdam ng kagalakan.
Pagkatapos isang araw dinala niya ako ng mga daisies.
“Inisip nila ako sa iyo, ” aniya.
Inanyayahan ko siya. Napag-usapan namin ang maraming oras — tungkol sa pag-iipon, tungkol sa kalungkutan, tungkol sa kung ano ang buhay na gaganapin para sa amin sa aming mga pitumpu.
Isang gabi dumating siya kinakabahan, isang bagay na nakatago sa kanyang bulsa.
“Ellie, maaari ba akong magtanong sa iyo? ”
“Siyempre. ”
Binuksan niya ang isang maliit na kahon na may isang simpleng gintong singsing sa loob.
“Alam kong hindi kami bata, ” mahina ang sinabi niya. “Ngunit isasaalang-alang mo bang pakasalan ako? ”
Natigilan ako. Nagmamadali siyang magdagdag, “Hindi mo na kailangang sagutin ngayon. Ako lang … ang pagiging kasama mo ay nagpaparamdam muli sa buhay. ”
Tiningnan ko ang taong tumulong sa akin na mabuhay ang aking pinakamadilim na araw. Matapos ang dalawang araw na pagmuni-muni, sinabi kong oo.
Natuwa ang aming mga anak at apo.
“Lolo Charles! ” sila ay nagpalakpakan.
Ang kasal ay maliit at matalik. Nagsuot ako ng cream. Si Charles ay nagsuot ng isang angkop na suit. Ngumiti kami tulad ng bata pa kami.
Ngunit sa aming unang sayaw, napansin ko ang isang bagay na hindi mapakali. Hindi naabot ng kanyang ngiti ang kanyang mga mata.
Sa aking edad, natutunan mong kilalanin ang pagkakaiba sa pagitan ng tunay na kagalakan at isang maskara. Ang ngiti na iyon ay isang maskara.
“Lahat ba kayo? ” Bulong ko.
“Ayos lang ako, ” aniya. “Masaya lang. ”
Ngunit hindi siya.
Sa biyahe sa bahay, hindi siya tahimik. Sinubukan kong punan ang katahimikan.
“Maganda ang seremonya. ”
“Oo. ”
“Masayang-masaya ang mga bata. ”
“Sila ay. ”
“Charles, sigurado ka bang okay ka? ”
Pinahigpit niya ang kanyang pagkakahawak sa gulong. “Sakit ng ulo lang. ”
Pag-uwi namin, ang aming silid-tulugan ay pinalamutian ng mga rosas at kandila — malamang na ginagawa ng aking anak na babae.
“Gaano kaganda, ” sabi ko.
Wala namang sinabi si Charles. Dumiretso siya sa banyo at isinara ang pintuan.
Nagbago ako sa aking nightgown at naghintay. Tumakbo ang tubig. Pagkatapos ay narinig ko ito — tahimik na humihikbi.
Naglakad ako papunta sa pintuan at nakinig.
Umiiyak siya.
“Charles? ” Tumawag ako ng marahan.
“Buti na lang, ” sumagot siya, kahit na nanginginig ang boses niya.
Kalaunan, lumabas siya. Ang kanyang mga mata ay namamaga at pula.
Umupo siya sa gilid ng kama, nakatitig sa sahig.
“Kailangan mong malaman ang katotohanan, ” aniya. “Hindi ko na ito maitago. ”
“Anong katotohanan? ”
“Hindi kita karapat-dapat, Ellie. Hindi ako ang taong akala mo ako. ”
“Charles, ano ang pinag-uusapan mo? ”
“Naaalala mo ba ang gabing namatay si Conan? ”
Mabilis ang tibok ko. “Siyempre. ”
“Nakakonekta ako dito, ” aniya.
Ang silid ay tila ikiling.
“Ano ang ibig mong sabihin? ”
“Nang gabing iyon … darating siya upang makita ako. Tinawagan ko siya. Sinabi ko sa kanya na kailangan ko siya ng mapilit. ”
Isang chill ang tumakbo sa akin.
“Bakit? ”
Tumingin siya palayo. “Hindi mahalaga ang dahilan. Ang mahalaga ay tinawag ko siya. Nagmamaneho siya upang matulungan ako. ”
“At iyon ay nangyari ang aksidente, ” bumulong ako.
“Oo. Kung hindi ako tumawag, hindi siya magiging sa kalsada na iyon. Hindi na siya pupunta doon sa sandaling iyon. Kasalanan ko, Eleanor. Pinatay ko ang aking matalik na kaibigan. ”
Tinitigan ko siya.
“Ano ang emergency, Charles? ”
Umiling iling siya. “Hindi na mahalaga. Wala na siya dahil sa akin. ”
Ang kanyang paliwanag ay nadama … sinaktan. Tulad ng kung ang pinakamadulas na mga gilid ng katotohanan ay napababa.
“Charles, ” Malambot kong sinabi, “hindi mo ito kasalanan. Isang lasing na driver ang gumawa ng pagpipilian na iyon. ”
“Ngunit kung wala akong —”
“Kailangan mo ang iyong matalik na kaibigan. At dumating siya. Iyon ang ginagawa ng mga kaibigan. ”
Hinila niya ako sa kanyang mga bisig, nanginginig.
Ngunit kahit na hinawakan ko siya, hindi ko maialog ang pakiramdam na marami pa ang hindi niya sinasabi sa akin.
Ang mga araw na sumunod ay naiiba ang pakiramdam. Tila mas magaan si Charles, na parang sa wakas ay nagkumpisal tungkol sa gabing iyon ay nagtaas ng pasanin na dinala niya nang maraming taon.
Ngunit sinimulan kong mapansin ang iba pang mga bagay.
Nagsimula siyang mawala sa mahabang “paglalakad, ” kung minsan ay nawala nang maraming oras. Nang siya ay bumalik, tumingin siya na pinatuyo — maputla, pagod.
“Lahat ba kayo? ” Tatanungin ko.
Mapangiti siya nang mahina. “Nararamdaman mo lang ang aking edad. ”
Hindi ako naniniwala sa kanya.
Isang gabi, nang umuwi siya, binalot ko ang aking mga braso sa paligid niya — at nahuli ang matalim na amoy ng antiseptiko.
“Nakarating ka na ba sa isang ospital? ” Tinanong ko.
Mabilis siyang umatras. “Hindi. Bakit mo iisipin iyon? ”
“Naamoy mo tulad ng disimpektante. ”
“Oh … na, ” sinabi niya, napakabilis. “Bumagsak ako ng ilang papeles. Walang mahalaga. ”
Hinalikan niya ang aking noo at tumungo sa shower.
Tumayo ako doon, hindi mapakali. Siya ay nagsisinungaling — Sigurado ako dito. Ang tanong kung bakit.
Iyon ang sandaling napagpasyahan kong malaman.
Kinabukasan, inihayag ni Charles na pupunta siya sa paglalakad.
“Babalik ako sa isang oras. ”
Binigyan ko siya ng limang minuto, pagkatapos ay hinawakan ang aking amerikana at sumunod.
Maaari akong maging pitumpu’t isa, ngunit maaari pa rin akong gumalaw nang tahimik kapag kailangan ko. Itinago ko ang aking distansya habang pinatay niya ang pangunahing kalsada — at pagkatapos ay napanood ko siyang lumakad nang diretso sa isang ospital.
Ang aking pulso ay nagsimulang lumakad.
Makalipas ang ilang minuto, sinundan ko siya sa loob, na pinaghalo sa abot ng makakaya ko.
Narinig ko ang kanyang tinig sa pasilyo at sinubaybayan ito sa isang silid ng konsultasyon. Ang pinto ay hindi ganap na sarado. Nanatili ako sa labas.
“Ayaw kong mamatay, ” Sinasabi ni Charles. “Hindi ngayon. Hindi kapag sa wakas ay mayroon akong isang bagay upang mabuhay para sa. ”
Ang isang doktor ay sumagot nang mahinahon, “Ang operasyon ay ang iyong pinakamahusay na pagpipilian. Ngunit kailangan itong mangyari sa lalong madaling panahon. Ang iyong puso ay hindi mapapanatili ito nang mas mahaba. ”
Nahuli ang hininga ko.
Ang kanyang puso?
“Gaano karaming oras ang mayroon ako? ” Tanong ni Charles.
“Buwan, marahil sa isang taon. Ngunit sa operasyon, maaari kang magkaroon ng marami pa. ”
Itinulak ko ang bukas ng pinto.
Tumingala si Charles, ang kanyang mukha ay dumadaloy ng kulay. “Eleanor? ”
Humakbang ako sa loob. “Ano ang nangyayari? ”
Sumasalamin sa akin ang doktor. “Pamilya ka ba? ”
“Ako ang kanyang asawa. ”
Dahan-dahang bumangon si Charles. “Ellie, maipaliwanag ko. ”
“Pagkatapos gawin ito. ”
Tinanong niya ang doktor para sa privacy. Kapag nag-iisa kami, bumagsak siya pabalik sa kanyang upuan.
“Nabigo ang iyong puso, ” Tahimik kong sinabi.
“Oo. ”
“Gaano katagal mo nakilala? ”
Natitig siya sa kanyang mga kamay. “Dalawang taon. ”
“Dalawang taon? ” Umiling ang boses ko. “Dahil … ”
“Mula nang mamatay si Conan, ” inamin niya. “Iyon ay nang magsimula ang pinsala. Nasuri ako hindi nagtagal. Pinamamahalaan ko ito … at itinago kung gaano ito kaseryoso. ”
Bigla, lahat ay nahulog sa lugar.
“Iyon ang dahilan kung bakit mo tinawag si Conan nang gabing iyon. Nagkaroon ka ng isang episode ng puso. ”
Tumango siya, tumulo ang luha. “Hindi ito isang buong atake sa puso, ngunit malapit ito. Nag-panic ako. Tinawagan ko siya at hiniling ko sa kanya na dalhin ako sa ospital. ”
“At nagmamadali siyang tulungan ka. ”
“Oo. Natapos ang isang kapitbahay na tumawag ng isang ambulansya para sa akin. Halos hindi ko maalala ang alinman dito. Nagising ako sa ospital … at wala na si Conan. ”
Umabot ako para sa kanyang kamay. “Bakit hindi mo sinabi sa akin? ”
“Dahil hindi ko maisip na muli kang nagdadalamhati — sa oras na ito para sa akin. Nanatili akong malapit upang matulungan kang gumaling. At sa isang lugar sa kahabaan ng paraan, umibig ako sa iyo … habang natatakot kung ano ang maaaring gawin ng aking puso. ”
“Bakit hindi mo sinabi sa akin bago kami magpakasal? ”
“Dahil hindi ko nais na piliin mo ako sa pakikiramay. Nais kong piliin mo ako dahil mahal mo ako. ”
Hindi niya ako pinakasalan na umaasang mamatay. Pinakasalan niya ako na umaasang mabuhay ang — tahimik lang na natatakot na baka hindi siya.
Mahigpit kong pinisil ang kanyang kamay. “Hindi kita pinakasalan ng awa. Pinakasalan kita dahil mahal kita. Dahil pinaparamdam mo muli ang buhay. ”
Tiningnan niya ako, mahina at natakot. “Akala ng mga doktor na marami akong oras. Naniniwala rin ako. Ngunit … ”
“Hindi mo ako iniwan, ” Malakas ang sinabi ko. “Hindi ganito. Nagkakaroon ka ng operasyon. ”
“Eleanor … ”
“Walang mga argumento. Labanan natin ito. Sama-sama. ”
Hinila niya ako sa kanyang mga bisig at umiyak.
“Hindi kita karapat-dapat. ”
“Well, ” Malambot kong sinabi, “natigil ka sa akin. ”
Sa mga linggo na sumunod, itinapon ko ang aking sarili sa paghahanda sa kanya para sa operasyon. Sinaliksik ko ang kanyang kalagayan. Spoke sa mga espesyalista. Siguraduhin na sinundan niya ang bawat tagubilin sa liham.
Ang aming mga anak at apo ay dumating upang bisitahin. Natakot sila nang sabihin namin sa kanila, ngunit tumayo sila sa tabi namin.
Hinawakan ng aking apo ang kanyang kamay at sinabi, “Kailangan mong gumaling, Lolo Charles. Nangako kang magturo sa akin ng chess. ”
Ngumiti siya sa kanya sa pamamagitan ng matubig na mga mata. “Gagawin ko. Ipinangako ko. ”
Sa araw ng operasyon, nakaupo ako sa waiting room ng anim na oras. Ang bawat minuto ay naramdaman tulad ng isang kawalang-hanggan.
Sa wakas, lumabas ang doktor. “Naging maayos ang operasyon. Siya ay matatag. ”
Sumabog ako sa luha.
Pagkalipas ng dalawang buwan, magkasama kami ni Charles sa libingan ni Conan.
Dinala namin si Daisies, paborito ni Conan. Inilagay ko sila sa headstone.
“Namimiss kita, ” Bulong ko. “Araw-araw. Ngunit okay lang ako ngayon. At sa palagay ko matutuwa ka tungkol doon. ”
Tumayo si Charles sa tabi ko, ang kanyang kamay sa akin.
Hindi pinalitan ng pag-ibig ang nawala sa akin. Dinala ito pasulong. At kung minsan, iyon ang pinakadakilang kalungkutan ng regalo na maaaring ibigay sa iyo.
Walang mga kaugnay na post.