Ang silid ay naging tahimik na naririnig ko ang pangalawang kamay ng orasan ng dingding.
Titik.
Titik.
Titik.
Ang hikaw ni Lavanya ay nanginginig sa pagitan ng kanyang mga daliri.
Ang telepono ng aking ama ay dahan-dahang bumaba mula sa kanyang tainga.
Una akong tiningnan ng aking ina, pagkatapos ay sa Lavanya, pagkatapos ay sa harap ng pintuan, na parang ang katotohanan mismo ay naghihintay sa labas kasama ang isang crew ng camera.
“Anong patunay? ” Nag-snap si Rishabh.
Malakas ang boses niya, ngunit hindi malakas.
Sinabi ni G. Iyer, “Isang video. At mga screenshot. Ang channel ay na-verify na sapat upang magtanong. Ananya, nasa labas ako ng iyong gusali. Huwag hayaan ang sinuman na pilitin kang magsalita kung ayaw mo. ”
Natapos ang tawag.
Para sa isang segundo, walang lumipat.
Pagkatapos ay lumuluha si Lavanya.
Hindi mabagal na luha.
Hindi natigil ang luha.
Mga luha sa pagganap.
“Masi! ” sumigaw siya, clutching braso ng aking ina. “Ginawa niya ito! Nais niyang sirain ako! ”
Hindi siya agad niya yakapin ng aking ina.
Iyon ay bago.
Napansin din ni Lavanya.
Ang kanyang pag-iyak ay naging malakas.
“Masi, mangyaring sabihin ang isang bagay! ”
Binalingan ako ni Rishabh. “Ano ang ipinadala mo sa kanila? ”
Tumingin ako sa kanya.
“Wala. ”
“Sinungaling! ”
Malabo akong ngumiti.
Ang salitang iyon ay naging pamilyar na hindi na ito pinutol.
“Kakaibang, ” Sinabi ko. “Nang sumigaw si Lulu, naniniwala ka nang walang patunay. Kapag nagsasalita ako, kahit na ang patunay ay hindi sapat. ”
Humakbang ang aking ama.
“Ananya, makinig. Anuman ang nangyari sa loob ng bahay na ito ay dapat manatili sa loob ng bahay na ito. ”
Tumingin ako sa kanya.
“Hindi ako pinoprotektahan ng bahay. ”
Ang kanyang bibig ay mahigpit.
“Hindi ito ang oras para sa saloobin. Nasa labas ang media. Kung ito ay naging publiko, ang aming pangalan ng pamilya —”
“Ang aming pangalan ng pamilya ay nakaligtas nang sinampal ako ni Maa para sa isang bagay na hindi ko nagawa. Nakaligtas ito nang binalak mo si Goa sa isang lihim na grupo. Nakaligtas ito kapag nais mong gamitin ang aking pakikipanayam para sa mga tagasunod ni Lulu. Ngayon bigla itong marupok? ”
Ang aking ina ay nag-flinched.
Mabuti.
Hayaan ang mga salita na hawakan kung saan inilibing ang aking katahimikan.
Ang doorbell ay tumunog.
Tumalon ang lahat.
Bulong ni Lavanya, “Huwag buksan. ”
Nagmamadali si Rishabh sa pintuan, ngunit pinigilan siya ng aking ama.
“Maghintay. ”
Ang kampanilya ay muli.
Pagkatapos ay isang tinig mula sa labas.
“Ananya? Ito ay si G. Iyer. ”
Naglakad ako papunta sa pintuan.
Hinawakan ni Rishabh ang aking pulso.
“Huwag lumikha ng drama. ”
Tumingin ako sa kamay niya.
Ang parehong kamay na dating nakatali sa mga banda ng pagkakaibigan sa akin.
Ang parehong kamay na nag-drag sa akin sa sala at pinilit akong lumuhod sa harap ni Lavanya.
“Alisin ang iyong kamay, ” sabi ko.
Natitigan niya.
Hindi ko pa siya nakausap ng ganyan.
Inulit ko, malambot, “Alisin ito, o bubuksan ko ang pintuan at sasabihin sa kanila kung paano mo banta ang aking mga bayarin sa kolehiyo. ”
Binuksan ang kanyang mga daliri.
Binuksan ko ang pintuan.
Tumayo si G. Iyer sa labas kasama ang punong-guro ng paaralan, isang reporter ng babae, at isang cameraman na magalang na pinanatili ang itinuro ng camera. Sa likuran nila, dalawang kapitbahay ang nagpanggap na mangolekta ng mga packet ng gatas habang nakikinig sa kanilang buong kaluluwa.
Tiningnan ni G. Iyer ang aking maleta.
Ang kanyang mukha ay lumambot.
“Aalis ka na? ”
“Oo. ”
Ang reporter ay sumulong nang marahan. “Ananya, nagsisisi kami na ganito. Nakatanggap kami ng materyal kagabi mula sa isang hindi kilalang nagpadala. Lumilitaw na ipakita na ang kard ng pag-amin ng iyong pinsan ay sadyang nakatago, at pinlano ng iyong pamilya na i-sideline ka sa panahon ng iyong sariling felicitation. Hindi kami magtatala maliban kung pumayag ka. ”
Agad na ngumiti ang aking ama.
Ang ngiti ng publiko na iyon.
Ang ginamit niya sa mga pagpupulong ng magulang-guro.
“Mayroong ilang hindi pagkakaunawaan, ” aniya. “Lumaban ang mga bata. Ang mga cousins ay nagiging emosyonal. Ang aming Ananya ay napakatalino, ngunit kung minsan ang mga toppers ay sensitibo. ”
Halos tumawa ako.
Sensitibo.
Ang salitang iyon ay kung ano ang ginagamit ng mga pamilya kapag nais nila ang isang nasugatan na tao na magmukhang hindi makatwiran.
Hindi na ngumiti si G. Iyer.
“G. Sharma, ang materyal ay nagsasama ng isang video mula sa iyong sala. ”
Puti ang mukha ni Lavanya.
“Anong video? ” bumulong ang aking ina.
Kinuha ng reporter ang kanyang telepono at pinindot ang paglalaro.
Sa una, ipinakita ng screen ang aming sala sa gabi.
Ang anggulo ay mula sa istante ng sulok malapit sa templo.
Tumigil ang puso ko.
Ang maliit na pandekorasyon na camera.
Na-install ito ni Papa buwan na ang nakalilipas matapos ang isang batang courier na nagnanakaw ng sandalyas mula sa labas ng aming pintuan. Nakalimutan niya ito.
Ngunit hindi kami nakalimutan ng camera.
Sa video, tahimik na pumasok si Lavanya sa aking silid.
Ang stamp ng oras ay 11:48 p.m., ang gabi bago ang pagsusulit.
May hawak siyang isang papel sa kanyang kamay.
Tumingin siya sa pasilyo.
Pagkatapos ay nadulas niya ang conamin card sa loob ng aking unan.
Ang susunod na clip ay nagpakita sa kanya ng 6:10 a.m. nakatayo malapit sa aking desk, na may hawak na isa pang kopya ng parehong conamin card, nakangiti sa kanyang sarili sa salamin bago itago ito sa ilalim ng aking medalya.
Nawala ang silid sa paligid ko.
Naisip ko ito.
Nahulaan ko na ito.
Ngunit ang nakikita ito ay naiiba.
Ang nakakakita ng isang tao ay lumalakad nang mahinahon sa iyong buhay at nagtatanim ng isang krimen sa loob ng iyong unan ay may ginagawa sa kaluluwa.
Pinigilan ng reporter ang video.
Walang nagsalita.
Dahan-dahang umupo si Lavanya sa sofa.
Ang kanyang kalangitan-asul na lehenga ay kumalat sa paligid niya tulad ng hiniram na kawalang-kasalanan.
Ang mga kamay ng aking ina ay nagsimulang iling.
“Lulu, ” bumulong siya.
Natitig si Lavanya sa sahig.
Si Rishabh ay parang siya ay sinuntok.
Binuksan niya ang kanyang bibig, isinara ito, pagkatapos ay binuksan ito muli.
“Bakit? ” tinanong niya.
Ang kanyang tinig ay hindi nagagalit ngayon.
Nasira ito.
Tumingin si Lavanya, luha na dumudulas sa kanyang pisngi.
“Dahil mayroon siyang lahat. ”
Ipinikit ko ang aking mga mata.
Doon na ulit.
Ang parehong katotohanan.
Ngunit sa oras na ito, narinig ito ng buong silid.
“Mayroon siyang mga marka, ” Sumigaw si Lavanya. “Mahal siya ng mga guro. Lahat kayo ay pinag-usapan ang tungkol sa kanya sa lahat ng oras. Ang pagsubok sa pangungutya ni Ananya. Ang ranggo ni Ananya. Hinaharap ni Ananya. Kumusta naman ako? Namatay ang aking ina. Pumunta ako rito at kailangan ko pa ring makipagkumpetensya sa kanyang anino. ”
Ang aking ina ay bumulong, “Hindi mo kailangang makipagkumpetensya. ”
Tiningnan siya ni Lavanya ng biglaang galit.
“Oo, ginawa ko. Dahil kahit na mahal mo ako, naaawa ito. Sa kanya, ito ay pagmamataas. ”
Ang mga salitang iyon ay napunta nang labis.
Sa kauna-unahang pagkakataon, nakita ko ang pagbabago ng mukha ng aking ina hindi sa pagkakasala para sa akin, ngunit pagkakasala sa ating dalawa.
Iyon ang trahedya.
Sinubukan nilang pagalingin ang isang naulila na bata sa pamamagitan ng hindi nakikita ang kanilang sariling anak na babae.
At kahit papaano ay nawasak kaming dalawa.
Ang aking ama ay lumingon sa reporter.
“Mangyaring, madam. Ito ay personal. Siya ay isang bata. ”
“Siya ay labing-walo, ” Tahimik na sinabi ni G. Iyer.
“Gayon din si Ananya, ” idinagdag ng punong-guro. “At kahapon handa ka nang ilagay siya sa telebisyon upang matulungan ang karera ng nilalaman ng ibang batang babae. ”
Ibinaba ng aking ama ang kanyang mga mata.
Tiningnan ako ng reporter.
“Ananya, gusto mo bang magsalita sa camera? ”
Tiningnan ko ang aking maleta.
Sa aking ina.
Sa Rishabh.
Sa Lavanya.
Sa asul na lehenga na dapat ay akin.
Pagkatapos ay inalog ko ang aking ulo.
“Hindi. Hindi dito. ”
Nagpahinga ang aking ama ng kaluwagan.
Masyadong madali.
Nagpatuloy ako, “Magsasalita ako sa paaralan. Hindi bilang drama sa pamilya. Tulad ng aking sarili. Tungkol sa puntos. Tungkol sa masipag. Tungkol sa kung ano ang mangyayari kapag ang mga batang babae ay hiniling na pag-urong. Ngunit hindi ko nais na ang aking sakit ay naging libangan sa loob ng bahay na ito. ”
Tumango ang reporter.
“Naiintindihan. ”
Ipinagmamalaki ni G. Iyer.
Na halos hindi ako nag-alis.
Ang isang guro ay nagpakita ng higit na paggalang sa aking dignidad kaysa sa aking pamilya sa aking pinakamalaking araw.
Sa wakas ay lumapit sa akin ang aking ina.
“Ananya … ”
Bumalik ako.
Huminto siya.
Napuno ang kanyang mga mata.
“Beta, pasensya na. ”
Tumingin ako sa kamay niya.
Ang kamay na sinampal ako.
Ang kamay na hinampas ang buhok ni Lavanya habang kumakain ako ng bigas tulad ng mga bato.
“Kailangan ko iyon bago ang patunay, ” sabi ko.
Sumigaw siya noon.
Tahimik.
Hindi performative.
Hindi para sa reporter.
Para sa kanyang sarili, marahil.
Para sa akin, marahil.
Huli na upang malaman.
Sumunod na dumating si Rishabh.
Ang kanyang mukha ay maputla.
“Mali ako. ”
“Oo. ”
“Dapat tinanong kita. ”
“Oo. ”
“Kinamumuhian kita sa isang bagay na hindi mo ginawa. ”
Tumingin ako sa kanya.
“At nasiyahan ka sa napopoot sa akin. ”
Siya flinched.
Dahil totoo iyon.
May kaginhawaan sa pagsisisi sa isang tao. Nagbibigay ito ng hugis sa iyong paninibugho, iyong pagkakasala, iyong walang magawa. Kinuha niya ang kaginhawaan na iyon at isinusuot ito tulad ng galit ng isang kapatid.
“Hindi ko alam kung paano ayusin ito, ” bumulong siya.
“Hindi mo magagawa. ”
Napuno ang kanyang mga mata.
Hindi ko pa nakita ang aking kapatid na umiiyak bilang isang may sapat na gulang.
Isang kakaibang ache ang lumipat sa akin.
Ngunit ang sakit ay hindi kapatawaran.
Ang aking ama ay tumayo nang matigas malapit sa hapag kainan.
Hindi siya humingi ng tawad.
Ang pagmamataas ay nakikipagbuno pa rin ng katotohanan sa loob niya.
Sa wakas, sinabi niya, “Ang iyong mga bayarin sa kolehiyo ay babayaran. ”
Malungkot akong ngumiti.
“Hindi iyon paghingi ng tawad, Papa. Iyon ay isang invoice na nais mong ayusin. ”
Ang kanyang mukha ay tumigas, pagkatapos ay lumambot.
Siguro naintindihan niya.
Siguro hindi siya.
Kinuha ko ang aking maleta na hawakan.
Biglang tumayo si Lavanya.
“Saan ako pupunta? ” tinanong niya.
Tumingin ang lahat sa kanya.
Para sa isang segundo, ang lumang instinct ay lumipat sa silid.
Protektahan si Lulu.
Aliw Lulu.
Wrap Lulu sa kapatawaran bago ang mga kahihinatnan ay maaaring masira siya.
Ngunit ang aking ina ay hindi lumipat.
Nakita ito ni Lavanya.
Ang kanyang mukha ay gumuho.
“Masi … ”
Pinigilan ng aking ina ang kanyang mga mata.
“Hindi, Lulu. ”
Malambot ang mga salita.
Ngunit pangwakas.
“Wala nang nagsisinungaling. ”
Si Lavanya ay tumingin na natigilan, na parang ipinagkanulo siya ng lupa sa pamamagitan ng hindi pagbubukas sa ilalim ko.
Nagpatuloy ang aking ina, nanginginig ang boses, “Mahal kita dahil ang iyong ina ay aking kapatid. Mahal kita dahil nagdadalamhati ka. Ngunit hinayaan kong bulag ako sa aking pagkakasala. Sinaktan mo si Ananya. At tinulungan kita sa pamamagitan ng hindi nakikita ito. ”
Nag-sobbed si Lavanya.
“Sinabi kong paumanhin! ”
“Hindi, ” Biglang sinabi ni Rishabh. “Hindi mo ginawa. Nahuli ka. ”
Pinihit niya siya. “Kinamumuhian mo rin siya! ”
Ibinaba ni Rishabh ang kanyang mga mata.
“Oo, ” aniya. “At kailangan kong mabuhay kasama iyon. ”
Nagulat ang sagot na iyon sa ating lahat.
Lalo na siya.
Naglakad ako papunta sa pintuan.
Lumipat si G. Iyer.
Ang reporter ay ibinaba ang kanyang telepono nang lubusan.
Nagmadali ang aking ina sa aking silid at bumalik na may hawak na isang plastik na takip.
Sa loob ay ang asul na lehenga.
Isang segundo.
Bago.
Hindi nababagabag.
Hinawakan niya ito gamit ang nanginginig na mga kamay.
“Binili ko pareho, ” bumulong siya. “Isa para sa iyo. Isa para sa kanya. Ngunit kapag nagustuhan niya ang iyong, ako … ”
Hindi siya makatapos.
Tumingin ako sa lehenga.
Maganda.
Masarap.
Huli na.
“Panatilihin ito, ” Sinabi ko.
Nasira ang mukha niya.
Hinawakan ko ang strap ng aking backpack.
“Lahat ng kailangan ko ay narito. ”
Pagkatapos ay lumabas ako.
Naghihintay si Rhea sa ibaba sa isang auto.
Tiningnan niya ang aking mukha at binuksan ang pintuan nang walang salita.
Habang ang auto ay humila palayo, tumingin ako ng isang beses.
Tumayo ang nanay ko sa balkonahe.
Rishabh sa likuran niya.
Ang aking ama sa anino.
Wala nang nakikita si Lavanya.
Sa loob ng labing walong taon, ang balkonahe na iyon ang aking abot-tanaw.
Ngayon ay parang window sa bahay ng ibang tao.
Sa paaralan, nangyari ang felicitation sa susunod na araw.
Hindi sa isang hotel.
Hindi sa mga kamag-anak na kumukuha ng selfies.
Hindi kay Lavanya sa frame.
Sa hall ng pagpupulong.
Sa parehong yugto kung saan ako ay nakatanggap ng isang premyo para sa sulat-kamay sa klase tatlo.
Ang aking punong-guro ay naglagay ng isang shawl sa paligid ng aking mga balikat.
Binigyan ako ni G. Iyer ng mga bulaklak.
Ang ina ni Rhea ay nakaupo sa harap na hilera at sumigaw na tulad ko siya mismo.
Isang tanong sa akin ang reporter.
“Ano ang sasabihin mo sa mga mag-aaral na nakakaramdam ng hindi nakikita sa kabila ng paggawa ng kanilang makakaya? ”
Tumingin ako sa camera.
Pagkatapos ay tiningnan ko ang bulwagan na puno ng mga mag-aaral.
Ang ilan ay nakangiti.
Ang ilan ay mausisa.
Ang ilan ay nagdadala ng mga pribadong sugat sa ilalim ng maayos na uniporme.
Sinabi ko, “Huwag gawing mas maliit ang iyong ilaw dahil ang ibang tao ay hindi komportable sa kadiliman. At huwag maghintay para sa mga taong nasaktan ka upang mag-clap bago ka maniwala na nanalo ka. ”
Ang clip ay kumalat online.
Hindi bilang iskandalo.
Bilang lakas.
Sa kauna-unahang pagkakataon, ang aking mga marka ay akin.
Makalipas ang isang linggo, umalis ako patungong Delhi.
Hindi sa lihim.
Hindi tumatakbo.
Umalis.
Dumating si Rhea sa istasyon na may isang packet ng poha.
Binigyan ako ng kanyang ina ng isang maliit na idolo ng Ganpati na nakabalot sa pulang tela.
Binigyan ako ni G. Iyer ng isang keychain na hugis ng stethoscope at sinabi, “Hinaharap Dr. Ananya Sharma, ipagmalaki kami. ”
Halos umiyak ako.
Pagkatapos ay nag-buzz ang aking telepono.
Maa.
Nag-atubili ako bago buksan ito.
** Nasa Platform kami 3. Maaari ba kaming magkita ng isang beses? Minsan lang.**
Tumingin ako sa buong istasyon.
Tumayo sila malapit sa haligi.
Maa na may hawak na tiffin.
Si Papa ay may hawak na isang maliit na sobre.
Wala nang hawak si Rishabh, ibinaba ang mga mata.
Walang Lavanya.
Dahan-dahang lumakad ako patungo sa kanila.
Hindi ako hinawakan ni Maa nang walang pahintulot.
Ang maliit na pagbabago na iyon ay higit na nasaktan kaysa sa kung niyakap niya ako.
“Gumawa ako ng lemon rice, ” aniya.
Sa oras na ito, kinuha ko ang tiffin.
Ang kanyang mga labi ay nanginginig.
Hinawakan ni Papa ang sobre.
“Mga papeles ng Scholarship, ” tahimik niyang sinabi. “Kinausap ko si Dr. Menon sa AIIMS. Hindi makagambala. Makakatulong lamang kung nais mo ang gabay sa hostel. ”
Kinuha ko ito.
“Salamat. ”
Napalunok siya.
Pagkatapos, sa wakas, sinabi niya, “Pasensya na, Ananya. Nabigo ako bilang iyong ama. ”
Walang mga dahilan.
Walang “ngunit. ”
Walang “pamilya. ”
Basta yan.
Matagal ko siyang tiningnan.
“Alam ko. ”
Tumango siya, tinanggap ang sugat na nakuha niya.
Humakbang si Rishabh.
“Hindi ako karapat-dapat na tanungin ito, ” aniya, “ngunit maaari ba kitang tawagan minsan? ”
Ang aking lalamunan ay tumigas.
“Hindi pa. ”
Tumango siya.
“Okay. ”
Dumating ang anunsyo ng tren.
Nagsimula na umiyak si Maa.
Kinuha ko ang aking maleta.
Nagbulong siya, “Beta, uuwi ka ba para sa Diwali? ”
Tiningnan ko silang lahat.
“Hindi ko alam. ”
Nahulog ang mukha niya, ngunit tumango siya.
Sa oras na ito, hindi siya humiling.
Mabuti.
Ang pag-ibig na hinihingi ang pagbabalik bago ang pag-aayos ay pagmamay-ari lamang.
Sumakay ako sa tren.
Habang nagsimula itong lumipat, lumakad si Maa sa tabi ng ilang mga hakbang.
Pagkatapos ay tumigil.
Mas maliit ang kanyang figure.
Si Rhea ay kumaway ng ligaw mula sa likuran niya.
Umupo ako malapit sa bintana at binuksan ang sobre na ibinigay sa akin ni Papa.
Mga form ng Scholarship.
Isang contact sa hostel.
At isang nakatiklop na pahina.
Sa una, naisip kong liham ito.
Pagkatapos ay nakita ko ang heading.
** Form ng Kagustuhan sa Medikal na College.**
Ang pangalan ko.
Ang aking numero ng aplikasyon.
Ang pirma ko.
Ngunit hindi ang aking sulat-kamay.
Ang aking first-choice college ay nabago.
Mula sa Delhi.
Sa isang pribadong kolehiyo anim na daang kilometro ang layo.
Malamig ang dugo ko.
Sa likod nito ay isang malagkit na tala sa sulat-kamay na nakilala ko kaagad.
Lavanya’s.
** Kung lalayo siya, kakailanganin nila ulit ako.**
Ang tren ay nagtipon ng bilis.
Nawala ang aking pamilya mula sa platform.
Ang aking tagumpay, ang aking pagtakas, ang aking hinaharap — lahat ng ito ay biglang tumagilid.
Hindi lamang nais ni Lavanya ang pakikiramay.
Sinubukan niyang ilipat ang aking buhay.
Malayo.
Wala sa paningin.
Sa labas ng lugar na nakuha ko.
Kinuha ko ang aking telepono at tinawag si G. Iyer.
Sumagot siya kaagad.
“Ananya? Lahat okay? ”
Tiningnan ko ang forged form sa aking kandungan.
Sa labas ng bintana, naging distansya na si Pune.
“Hindi, ginoo, ” Malambot kong sinabi. “Ngunit ito ay. ”
Ang aking pagmuni-muni ay nakatitig sa akin mula sa baso ng tren.
Hindi nasira.
Hindi maliit.
Hindi tinanggal.
Ang isang batang babae na may 720 marka, isang maleta, isang ninakaw na form sa kanyang kamay, at isang hinaharap na sinubukan ng isang tao na mag-redirect.
Maingat kong tiniklop ang papel at inilagay ito sa aking mga sertipiko.
Katibayan.
Pagkatapos ay bumulong ako sa gumagalaw na kalangitan, “Dapat ay hayaan mo akong umalis nang mapayapa, Lulu. ”
Dahil ngayon hindi lang ako magiging doktor.
Susuriin ko ang bawat lason sa loob ng pamilyang iyon at pangalanan ito nang buo.
At sabihin mo sa akin, kung nakipaglaban ka sa isang hinaharap walang maaaring tanggihan, lamang upang makahanap ng isang tao na sinubukan na magnakaw kahit na ang kalsada sa ilalim ng iyong mga paa — magpapatuloy ka bang sumulong sa katahimikan, o tumalikod nang isang beses at tiyakin na ang buong mundo nakita kung sino ang sumubok na baguhin ang iyong patutunguhan?