“May tumawag sa akin sa trabaho—isang may-ari ng pawnshop—at sinabi, ‘Sa tingin ko may hawak akong bagay na sa’yo.’ Parang gumuho ang sikmura ko—dahil ang Rolex na iniwan ng tatay ko ay dapat nasa drawer ng mesa ko… hanggang sa binuksan ko iyon at wala na. Pagdating ko sa shop, itinulak ng may-ari ang relo ng tatay ko sa counter at sinabi na isang lalaking nasa mid-20s ang nagbenta nito para sa mabilisang pera—tapos inamin niya, ‘Hindi ko inayos ang papeles. Alam kong may mali.’ Pero hindi iyon ang nagparamdam ng panlalamig sa mga kamay ko. Pinindot niya ang gilid, binuksan ang likod na parang may modification, at may lumabas na lihim na compartment na may sulat sa sulat-kamay ng tatay ko: ‘Mia… tingnan mo ang safe deposit box. Box 447.’ Umuwi ako, hinarap ang nanay ko at ang bago niyang asawa, at pinanood silang magpaliwanag kung bakit ninakaw nila ang alaala ng tatay ko para sa “startup” ng anak niya… hanggang sa inilapag ko ang relo, tumingin nang diretso sa kanila, at sinabi, ‘Ibalik ninyo ang bawat sentimo—o magsasampa ako ng kaso.’ Pagkatapos ay tumalikod ako at nagmaneho papuntang bangko, dahil anuman ang itinago ng tatay ko sa kahong iyon, malapit nang baguhin ang kapangyarihan sa pamilyang ito.”

Dumating ang tawag noong Martes ng hapon habang nakayuko ako sa mga report sa cubicle ko, pilit inaayos ang spreadsheet ayon sa gusto ng boss ko. Sa labas ng bintana, maingay ang trapiko—busina, sirena, at walang tigil na ugong ng lungsod na hindi tumitigil para sa kahit kaninong sakit.
Hindi kilalang numero.
Karaniwan, hinahayaan ko lang mag-voicemail ang mga ganitong tawag. Pero may kung anong kutob sa loob ko—isang tahimik na babala na hindi ko maipaliwanag.
“Hello?”
“Ikaw ba si Amelia Chin?” tanong ng boses—seryoso, kontrolado.
“Oo. Sino ito?”
“Ako si Frank DeMarco,” sabi niya. “May-ari ng DeMarco’s Pawn & Gold sa Riverside. Sa tingin ko may hawak akong bagay na sa’yo.”
Pawnshop.
Biglang sumikip ang dibdib ko.
“Isang Rolex Submariner,” dagdag niya.
Huminto ang puso ko.
Imposible, sabi ng isip ko. Nasa drawer ko ang relo.
Pero kumilos na ang mga kamay ko. Binuksan ko ang drawer—
Wala.
Parang hindi kailanman nagkaroon ng laman.
“Ma’am? Nandiyan ka pa?” tanong ni Frank.
“Wala na ang relo…” bulong ko.
Bumuntong-hininga siya. “Natakot na ako doon. Pwede ka bang pumunta rito? May kailangan kang makita.”
Umalis ako agad sa trabaho. “Family emergency,” sabi ko.
Hindi iyon kasinungalingan.
Nanginginig ang kamay ko sa manibela habang nagmamaneho. Paulit-ulit kong naaalala ang huling beses na hinawakan ko ang relo.
Kahapon lang.
Binuksan ko ang drawer, hinaplos ang ukit:
Para sa anak kong si Amelia—nawa’y laging nasa panig mo ang oras. Mahal ka ni Dad.
Araw-araw niya itong suot noon.
Hanggang sa huling sandali niya.
Sa kama ng ospital, ibinigay niya ito sa akin.
“Sa’yo lang ito, Mia.”
Dalawang taon bago nag-asawang muli si Mom.
At dumating si Tyler—na may malalaking pangarap at mas malaking gana sa pera ng iba.
Pagdating ko sa pawnshop, sinalubong ako ni Frank—mukhang matigas, pero may kakaibang kabaitan sa mga mata.
“Kamukha mo siya,” sabi niya.
“Ang tatay ko?”
Tumango siya. “Mabuting tao.”
Nawala siya sandali, tapos bumalik na may dalang kahon.
At sa sandaling iyon, alam kong ang simpleng relo na iyon—
ay hindi lang alaala.
Kundi susi sa isang katotohanang matagal nang nakatago.