May sinabi sa akin ang nanay mo bago siya namatay. Nakahawak pa rin si Thomas sa pinto, parang ayaw niya akong palabasin at kasabay nito ay alam niyang hindi na niya ako mapipigilan pa.

“May sinabi sa akin ang nanay mo bago siya namatay.

Nakahawak pa rin si Thomas sa pinto, parang ayaw niya akong palabasin at kasabay nito ay alam niyang hindi na niya ako mapipigilan pa.

“Ano ang sinabi niya sa iyo?”

Ibinaba niya ang kanyang tingin. Nakagat ang kanyang mga kuko, may mantsa ng abo ang kanyang damit, at sa sobrang pagod niya ay parang bahagi na ito ng kanyang balat.

Sinabi niya sa akin: “Kung balang araw ay malaman ni Sofia kung sino ang ama niya, sabihin mo sa kanya na huwag humingi ng pagmamahal. Hingin ang katotohanan. At huwag mahiya na maging anak ng nagpalaki sa kanya.”

Advertisements

May naramdaman akong nabasag sa loob ko.

Hindi kailanman naging mahilig sa yakap o pananalita si Tomás. Matigas siya, tuyot, at halos baluktot ang buhay. Ngunit nang araw na iyon, nakita ko siya bilang isang bata. Para bang may napunit din sa kanya.

“At ikaw?” tanong ko. “Ano ang gusto mong gawin ko?”

Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, hinawakan niya ang aking mga mata nang hindi iniiwasan.

“Gusto kong bumalik kang buhay. At huwag mong hayaang madama mong minamaliit ka ng mga mayayaman na iyon kaysa sa kanila.”

Umalis akong dala ang sobre sa bag at ang lakas ng tibok ng puso ko.

Ang opisina ni Rodrigo del Valle ay nasa isang lumang gusali sa sentro ng lungsod, isa sa mga mukhang tapos na sa labas ngunit sa loob ay mayroon pa ring makakapal na karpet, magagandang kahoy, at mamahaling mga sikreto. Tiningnan ako ng receptionist mula ulo hanggang paa nang banggitin ko ang pangalan ko. Hindi niya ako itinuwid o nagpa-appointment. Tumayo lang siya at dumiretso sa isang opisina sa likod.

Mahigit animnapung taong gulang na si Rodrigo del Valle, may ganap na puting buhok at mga matang tila nakabasa na ng napakaraming trahedya. Pagkakita niya sa akin, dahan-dahan niyang tinanggal ang kanyang salamin.

“Pareho-pareho ka niya,” sabi niya.

“Sana hindi.”

Hindi siya ngumiti. Pinaupo niya ako at inilagay sa harap ko ang isang makapal na asul na folder, na minarkahan ng aking buong pangalan: Sofía Morales.

Morales.

Apelyido ng nanay ko.

Hindi si Velasco.

Wala akong tinanong. Naghintay lang ako.

“Nakilala ko ang iyong ina labing-anim na taon na ang nakalilipas,” aniya. “Pumunta siya rito na suot ang isang napaka-mapagkumbabang damit, may pasa sa braso, at isang dignidad na pumuno sa opisina. Inalok na ni Mauricio Velasco ang kanyang buwanang pera kapalit ng katahimikan. Hindi siya pumunta rito para humingi pa sa akin ng pera. Pumunta siya rito para tanungin ako kung paano ka poprotektahan nang hindi na niya siya muling makikita.”

May bukol sa lalamunan ko.

“Bakit ikaw?”

Dahil abogado ako ng Grupo Velasco noon. At dahil may alam na ang nanay mo na kakaunti lang ang nakakaalam: ang pamilyang iyon ay nagtayo ng kayamanan sa mga kasinungalingan.

Binuksan niya ang folder.

May mga kopya ng mga deposito, kontrata, pahayag, mga ginupit na pahayagan na may parehong pulang marka na nakita ko sa bahay. Ngunit mayroon ding mga mas malala pa: mga panloob na ulat, mga pangalan ng mga shell company, paulit-ulit na lagda, mga pautang na inililipat mula sa isang subsidiary patungo sa isa pa.

“Natuto ang nanay mo na magbasa ng mga balance sheet nang mas mahusay kaysa sa maraming accountant,” patuloy niya. “Tinuruan ko siya ng mga pangunahing kaalaman. Ang iba ay natutunan niya nang mag-isa. Pumupunta siya minsan sa isang buwan. Minsan natatakot. Minsan galit. Palaging may dalang notebook. Sabi niya kung hindi ka niya mabibigyan ng masaganang pagkabata, kahit papaano ay bibigyan ka niya ng isang adulthood kung saan walang maaaring yurakan ka.”

Sumandal ako, nahihilo.

“At ang pera? Mahigit limampung milyon ang nawawala.”

Inayos ni Rodrigo ang isa pang sapin sa harap ko.

Hindi ito isang libro tungkol sa pagtitipid.

Ito ay isang tiwala.

Naroon ang pangalan ko.

Petsa ng pagkakatatag: noong ako ay siyam na taong gulang.

“Nagtago ang nanay mo ng labing-apat na milyon anim na raang libo na pera dahil gusto niya na magkaroon ka ng isang bagay na agaran, isang bagay na malinis, isang bagay na maaari mong hawakan nang hindi umaasa kaninuman,” aniya. “Ang natitira ay ipinuhunan namin. Hindi para yumaman ka. Para palayain ka.”

Hindi ko naintindihan hanggang sa ipinakita niya sa akin ang susunod na pahina.

Mga Pakikilahok.

Mga aksyon.

Binili ang utang nang may diskwento.

Lahat ay mula sa mga kumpanya ng Velasco Group.

Maliliit na piyesa. Binili nang maraming taon. Matiyaga. Tahimik. Para bang pinupunit ng nanay ko ang mga piraso gamit ang karayom.

“Noong una, gusto ko lang masiguro ang kinabukasan,” sabi ni Rodrigo. Pero kalaunan ay nakita niyang may itinatago palang pagkalugi ang grupo. Pinalala pa ng anak na si Leonardo ang lahat. Nabaon siya sa utang para gumanap na negosyante. Pumirma siya ng mga proyektong may malalaking bayarin, mga ospital na hindi pa tapos, mga proyektong hindi naman talaga umuusad. Napagtanto ng iyong ina na sa malao’t madali ay mayayanig ang kastilyo. At nagpasya siyang maghintay sa eksaktong sandali.

“Para saan?”

Tumingin sa akin si Rodrigo nang may halong paggalang.

“Para pagdating ng araw na malaman mo ang katotohanan, hindi ka pupunta sa pamilyang iyon bilang isang pulubi, kundi bilang isang taong hindi nila maaaring balewalain.

Parang gusto kong umiyak at sumigaw nang sabay.

Ang nanay ko, suot ang kaniyang mga lumang sweater at mga daliring tinutusok ng karayom, ay gumugol ng maraming taon sa tahimik na pag-alis ng armas sa mga taong humiya sa kaniya.

“May iba pa,” sabi niya.

May inilabas siyang sobre na selyado ng wax.

Nakilala ko ang sulat-kamay ni mama bago ko ito binuksan.

“Sofi:

Kung binabasa mo ito, hindi ko na kayang magsalita para sa sarili ko. Patawarin mo ako sa maraming bagay na itinatago ko sa iyo. Hindi ko itinago ang katotohanan sa iyo dahil nagduda ako sa iyo. Itinago ko ito sa iyo dahil alam ko ang kalupitan ng mga taong iyon at hindi ko hahayaang hawakan ka nila.

Hindi ang tunay mong ama ang yumakap sa iyo noong nilagnat ka, o ang nagsangla ng mga kagamitan para makabili ka ng sapatos, o ang nagturo sa iyo na magbisikleta kahit pagod na pagod siya. Ang lalaking iyon ay si Thomas. Ang natitira ay dugo, at ang dugo ay minsan ay nagsisilbi lamang na mantsa.

Ngunit may mga utang na hindi nababayaran sa paglipas ng panahon. Binabayaran ang mga ito nang may katotohanan.

Huwag kang magmakaawa sa kanila para sa pagmamahal. Huwag mong yumuko. Kung magpasya kang tingnan sila nang harapan, gawin mo ito nang nakatayo.

At tandaan mo ang isang bagay, anak: Hindi ko pinagsama-sama ang lahat ng ito para maghiganti ka. Pinagsama-sama ko ito para hindi ka na muling matakot.”

Hindi na ako makabasa. Tumulo ang mga luha sa papel.

Hinayaan akong umiyak ni Rodrigo nang tahimik. Pagkatapos ay dinalhan niya ako ng isang basong tubig.

“Bukas ang taunang pagtitipon ng Grupo Velasco,” aniya. “Nag-iwan ang iyong ina ng napaka-tiyak na mga tagubilin. Kung gusto mo, kailangan kong ibigay sa iyo ang lahat ngayon. Kung magpasya kang huwag gumawa ng anumang bagay, sisirain namin ang folder na ito at aalis ka na dala ang pera. Ngunit kung magpasya kang pumasok… papasok ka na may kapangyarihan.”

Levanté la vista.

“Gaano kalaki?”

“Sapat na para sirain ang umaga nila. At baka masira ang buhay nila.”

Hindi ko matandaan na sinabi kong “oo.” Pero makalipas ang isang oras, nasa kwarto ko na ako, bukas ang folder, binabasa ang bawat pahina hanggang sa magsimulang mag-usap ang mga sulat. Pumirma si Mauricio Velasco, ilang taon na ang nakalilipas, ng isang pribadong pagkilala sa pagiging ama. Hindi pampubliko. Hindi marangal. Hindi disente. Isang duwag na dokumento, na itinatago nang may kandado, para matiyak na kung sakaling siya ay kasuhan, makakapag-ayos siya bago ang iskandalo.

Ang aking pag-iral ay isinampa bilang isang legal na panganib.

Iyon ang tuluyang pumatay sa takot ko.

Kinabukasan, isinuot ko ang beige na blusa na binili sa akin ni mama noong sale noong nakaraang taon. Tinali ko ang buhok ko. Kinulayan ko ang mga mata ko gaya ng sa kanya kapag gusto kong magmukhang malakas. At bago umalis, pinigilan ako ni Tomás.

Akala ko may sasabihin akong malaking bagay.

Inayos niya lang ang kwelyo ng blusa ko.

“Huwag mong iyuko ang ulo mo,” bulong niya.

Ginanap ang asamblea sa isa sa mga hotel ng pamilya. Puting marmol, mga inangkat na bulaklak, nagyeyelong hangin at mga taong amoy pera mula sa malayo. Walang magpapahintulot sa akin na dumaan nang mag-isa, ngunit pumasok ako kasama si Rodrigo del Valle sa aking tabi at biglang nagsimulang magpanggap ang lahat na kabilang ako roon.

Si Leonardo ang una kong nakita.

Naka-navy blue na suit, malaswang relo, at ngiti mula sa mga patalastas. Mas matangkad siya kaysa sa inaakala niya. At mas banal. Kausap ko ang dalawang mamumuhunan nang lumingon siya sa akin. Nakatayo siyang hindi gumagalaw nang dalawang segundo, nakatitig sa mukha ko na parang isang taong nakakakita ng retouched na litrato ng kanyang ama sa isang mas bata at mas mahirap na bersyon.

Tapos nakita ko si Rebeca.

Maganda pa rin siya sa malupit na paraan. Yung tipong babaeng tumatanda nang hindi nababawasan ang panganib. Sinuyod niya ang mga damit ko, sapatos ko, at ang simpleng bag. Tapos ay umakyat ang mga iyon sa mukha ko.

At alam niya iyon.

Hindi dahil may nagsabi sa kanya.

Alam niya iyon dahil minsan ang katotohanan ay pumapasok na parang kutsilyo, nang hindi humihingi ng pahintulot.

Nasa likuran si Mauricio, binabasa ang ilang dokumento. Nang tumingala siya sa akin, namutla siya.

Hindi ito isang eleganteng reaksyon. Hindi ito sinematiko. Ito ay makatao.

Tila naubusan na ng lakas ang lalaking nagpadala sa akin ng pera sa loob ng labingwalong taon nang hindi nangangahas na banggitin ang pangalan ko.

Hindi siya binigyan ng oras ni Rodrigo.

Lumapit siya sa pangunahing mesa, nakipag-usap sa mga organizer at, taglay ang nakakatakot na kalmadong anyo ng mga taong alam na alam kung saan eksaktong ilalagay ang scalpel, inanunsyo na kinakatawan niya ang isang kaugnay na holding company na may dalang dokumentasyon na nagpabago sa agenda.

May mga bulungan. Gumagalaw ang mga upuan. May mga taong naglalabas ng kani-kanilang mga cellphone.

Galit na sumulong si Leonardo.

“Ano ba ang ibig sabihin nito?”

Hindi man lang kumurap si Rodrigo.

Ibig sabihin, bago bumoto, dapat malaman ng mga naroroon na itinago ng kumpanya ang utang sa mga subsidiary sa loob ng maraming taon at ang bahagi ng mga desisyong iyon ay pinirmahan ninyo.

Malakas na natahimik ang paligid.

Humakbang paharap si Rebeca.

“At sino siya?”

Ako na naman.

Naramdaman ko ang goma kong mga binti. Naramdaman ko ang nanay ko. Naramdaman ko ang pag-aayos ni Tomás sa leeg ko. Naramdaman ko ang lahat ng kahihiyan na nilamon nila ako simula pa noong bago pa ako isinilang.

At sa pagkakataong ito ay hindi ko na ito nilunok.

“Ako si Sofía Morales,” sabi ko. “Anak ni Elena Morales.”

Parang ladrilyo na tumama sa alaala ni Mauricio ang pangalang iyon.

Tumawa si Rebeca, ngunit mahina lang ang tawa nito.

“Hindi ko alam kung sino ang nagpadala sa’yo, anak, pero—”

Gumawa si Rodrigo ng isang sertipikadong kopya ng pagkilala sa pagiging ama.

“Si Miss Morales ay anak din ni G. Mauricio Velasco.”

Sabay-sabay na sumabog ang lahat.

Mga Tinig.

Mga sigaw.

Nagre-record ng mga cellphone.

Lumingon si Leonardo para tingnan ang kanyang ama nang may halos mala-hayop na galit.

Nawawalan ng kulay si Rebeca.

At si Mauricio… Si Mauricio ay lumulubog sa sarili niyang amerikana.

“Sabihin mo sa kanila na kasinungalingan iyon,” galit na sabi ni Leonardo.

Ibinuka ni Mauricio ang kanyang bibig at walang lumabas na kahit ano.

Hindi ko alam kung ano ang inaasahan niya. Siguro isa na namang kaduwagan. Siguro isa na namang pagtanggi.

Pero sa wakas, pagkatapos ng labingwalong taon, tumingin siya nang diretso sa akin.

“Hindi ‘yan kasinungalingan,” aniya.

Hindi ako nasiyahan.

Hindi ko naramdaman ang tagumpay.

Isa lamang nagyeyelong kawalan, na parang isang bahagi ng buhay ko ang naging opisyal na huli na.

Sinampal siya ni Rebekah sa harap ng lahat.

Nanginginig ako sa tunog.

“Pinahiya mo kami dahil sa babaeng iyon at sa anak na walanghiya!” sigaw niya, na parang wala sa sarili.

Gusto ko sanang sumagot. Gusto kong ipagtanggol ang nanay ko. Pero si Mauricio, na hindi naman siya kailanman ipinagtanggol noong mga panahong mahalaga ito, ay nagkaroon man lang ng huling pagpapakita ng kagandahang-asal.

“Huwag mo na siyang tawaging muli niyan.

Maliit lang iyon.

Katawa-tawa.

Hindi sapat.

Pero may natulungan ako nitong maintindihan: nabuhay din siya nang nakaluhod.

Sinubukan ni Leonardo na agawin ang folder ni Rodrigo. Nakapasok ang mga security. Nagsimulang lumabas ng kwarto ang mga investor, ang iba naman ay tumawag. Wala pang sampung minuto, tila nasusunog na ang hotel nang walang usok.

Hiniling ni Rodrigo ang suspensyon ng asembliya. Inanunsyo niya na ang impormasyon ay nasa kamay na ng mga awtoridad sa pananalapi at ilang mga nagpautang. Hindi ito isang banta. Nagawa na ito.

Humakbang ako palapit sa mesa at kinuha ang sulat ni nanay mula sa aking bag. Inilagay ko ito sa harap ni Mauricio.

“Ginugol niya ang mga taon sa pagtatanggal ng butas sa kuwentong ito na binuksan mo,” sabi ko. “At natatakot ka pa ring tingnan siya nang harapan.”

Tinanggap ni Mauricio ang sulat nang nanginginig ang mga kamay.

Hindi niya ito binuksan.

“Pasensya na,” bulong niya.

Kinamuhian ko siya dahil doon.

Dahil may mga lalaking naniniwala na ang dalawang salita ay sapat na upang malagpasan ang labingwalong taon ng pagkawala, isang pabrika, isang babaeng hinihila ng buhok, isang anak na babaeng pinalaki sa bingit.

“Hindi,” sabi ko. “Nararamdaman mo iyan ngayon dahil pinapanood ka nila.”

At umalis na ako.

Sa labas ng hotel, napabuntong-hininga ako dahil sa kaba. Hinawakan ni Rodrigo ang braso ko hanggang sa makahinga akong muli. Hindi ko alam kung gaano katagal ang lumipas. Kalahating oras. Isang buhay.

Kinagabihan, pumunta ako sa sementeryo.

Naroon na si Tomás, nakaupo sa tabi ng puntod ng aking ina na may dalang isang supot ng matamis na tinapay at dalawang kape, na para bang kahit ang sakit ay maaaring hintayin sa tamang panahon.

Nakita niya akong dumating at hindi man lang nagtanong.

Isang baso lang ang inabot niya sa akin.

Natahimik kami nang ilang sandali.

Tapos kinuwento ko sa kanya ang lahat.

Tungkol sa asembliya. Tungkol sa sampal. Tungkol sa tuluyang pagtanggap ni Mauricio dito. Tungkol kay Rebeca na nadurog sa galit. Tungkol kay Leonardo na natumba kasama ang kanyang mga proyekto. Tungkol sa tiwala. Tungkol sa takot na naramdaman ko na baka maging isang taong may sama ng loob.

Nakinig si Tomás nang hindi sumasabad.

Nang matapos ako, pinunasan ko ang mga luha ko nang may lakas ng loob.

“Kamukha ko siya,” sabi ko, habang nakatingin sa puntod ng nanay ko. “Lagi na lang ako ang unang titingnan at makikita ng mga taong iyon.”

Isang ungol ang pinakawalan ni Tomás.

“Sige, hayaan mo na silang magkuyom ng kamao, mija. Alam mo naman kung sino talaga ang kamukha mo.”

“Para kanino?”

Itinuro niya ang lapida.

“Ang tanga diyan sa baba. At kahit kaunti lang ako, kahit na masaktan ka.”

Tumawa ako nang umiyak.

Nang gabing iyon ay naunawaan ko na may mga apelyido na nagmamana ng bahay at ang iba naman ay nagmamana ng iyong gulugod.

Sa mga sumunod na buwan, mas mabilis na bumagsak ang Grupo Velasco kaysa sa ipinangahas na isulat ng kahit anong pahayagan. May mga kaso, audit, at pagbibitiw. Ilang beses akong hinanap ni Mauricio. Una, sa mga abogado. Pagkatapos, nang wala sila. Gusto niyang ibigay sa akin ang kanyang apelyido, isang bahay, isang “karapat-dapat” na bahagi ng kanyang mana.

Hindi ko kailanman tinanggap ang apelyido niya.

Tinanggap ko naman kung ano ang nararapat sa akin.

Pero hindi para umupo sa mesa niya.

Gamit ang perang nalikom, bahagi ng trust, at ang pagbebenta ng ilang shares bago bumagsak ang lahat, nagbukas ako ng workshop-school sa dating kapitbahayan ng nanay ko. Hindi ito isa sa mga lugar na ginagamit lamang para sa pagkuha ng mga litrato para sa kawanggawa. Totoong paaralan. May magagandang makinarya, daycare, legal na payo para sa mga kababaihan, at mga scholarship para sa mga anak na babae ng mga mananahi.

Pinangalanan ko itong Elena.

Noong araw ng inagurasyon, dala ko ang libro ng ipon sa aking bag, walang laman ngunit buo. Si Tomás ang naggupit ng laso kasama ko dahil gusto ko. Dahil ang lalaking nagturo sa akin kung paano mamuhay ay hindi mananatili bilang panauhin sa sarili kong kwento.

Nang matapos ang lahat at umalis na ang mga tao, naiwan akong mag-isa sa pagawaan. Naghalo ang amoy ng bagong tela at ang amoy ng bagong pintura. Madilim na sa labas.

Kinuha ko ang lumang litrato ni Mauricio at tiningnan ito sa huling pagkakataon.

Oo.

Pareho kami ng mukha noon.

Pareho ang hugis ng mga mata.

Ang parehong bibig.

Pero hindi na ako natakot.

Dahan-dahan ko itong tinupi at itinago sa ilalim ng drawer, kung saan nakatago ang mga bagay na umiiral ngunit hindi na naghahari.

Pagkatapos ay pinatay ko ang mga ilaw, isinara ang pinto, at bago umalis, hinawakan ko ang karatula na may pangalan ni nanay.

Buong buhay ko, akala ko ay iniwan niya ako ng mga tanong.

Sa huli ay naunawaan ko na iniwan niya sa akin ang mga armas.

At isang katotohanang hindi na muling inagaw sa akin ninuman: ang dugo ang makapagbibigay sa iyo ng mukha, ngunit ang pag-ibig lamang ang nagtuturo sa iyo na hawakan ito nang hindi yumuyuko.

n

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *