Binili ng aking lolo ang lupang ito pitumpu’t taon na ang nakalilipas, nang ang pinakamalapit na aspaltadong kalsada ay tatlong milya sa silangan at ang nag-iisang kapitbahay ay iba pang mga magsasaka ng gatas na nauunawaan na ang amoy ng isang nagtatrabaho na bukid ay ang amoy lamang ng matapat na pamumuhay.
Nagbayad siya ng cash para sa animnapung ektarya ng pag-ikot ng pastulan, isang kamalig na gawa sa kahoy na nangangailangan ng isang bagong bubong, at isang view ng ridgeline na sinabi niya sa malinaw na umaga ay mukhang may nagpinta ng partikular upang ipaalala sa iyo na ang mundo ay nagkakahalaga ng pagkuha. Tumakbo siya ng mga baka dito sa loob ng tatlumpung taon. Pinatakbo ito ng aking ama pagkatapos niya, na-convert sa mga hilera na pananim at hay, pinanatili ang isang sulok ng mas mababang pastulan bilang hardin ng kusina hanggang sa lumipas ang aking ina at ang hardin ay napunta sa klouber. Kinuha ko ito ng tatlumpu’t dalawa nang ibigay ang tuhod ng aking ama, at narito ako mula pa noon, ginagawa ang ginagawa ng mga magsasaka, na kung saan ay trabaho hanggang madilim at gumising bago magaan at subukang huwag hayaan ang lupain na unahan mo.
Ang korona ng buong pag-aari ay ang puno ng oak sa silangang tagaytay.
Dalawang daang taong gulang, magbigay o kumuha ng isang dekada. Ang puno ng kahoy ay mas malawak kaysa sa aking haba ng braso at pagkatapos ay ang ilan. Ang canopy ay kumakalat ng apatnapung talampakan sa bawat direksyon, at sa tag-araw ay naglalagay ito ng isang lilim na napakalalim at kumpleto na ang lupa sa ilalim nito ay mananatiling mamasa-masa sa pinakamainit na araw ng Hulyo. Sinabi ng aking lolo na ang puno ay naroon bago ang county ay isang county, bago ang estado ay isang estado, bago ang karamihan sa mga pamilya sa rehiyon ay may isang mahusay na lola na matandaan. Hindi siya isang sentimental na tao, ang aking lolo, ngunit pinag-usapan niya ang tungkol sa punong iyon na may isang bagay na malapit sa paggalang.
Ang tagaytay na ito ay nakaupo sa likuran hanggang sa silangang linya ng pag-aari. Sa kabilang panig ng linya na iyon ay ang Whispering Pines.
Walang mga pines sa Whispering Pines. Mayroong vinyl fencing at propesyonal na binhi ng mga damuhan at isang asosasyon ng mga may-ari ng bahay na may isang dokumento na patnubay ng aesthetic na tumatakbo sa apatnapu’t pitong pahina, o kaya’t ipinagbigay-alam ako sa ibang pagkakataon. Ang pag-unlad ay nagpunta noong mga walong taon na ang nakalilipas, na itinayo sa lupain na naging mga patlang ng mais at toyo na kabilang sa pamilyang Hadley hanggang sa napagpasyahan ng matandang Frank Hadley na siya ay tapos na at ibenta sa isang developer mula sa lungsod na wastong nakilala na ang mga taong may pera ay lalong interesado sa ideya ng bansa na nabubuhay nang walang anuman sa mga tunay na abala ng bansa.
Ang mga bahay ay sapat na maganda. Malaki, na may mahusay na pagtatapos, tatlong-kotse na garahe. Ang uri ng mga bahay na litrato nang maayos. Ang mga taong lumipat ay, para sa karamihan, hindi makatuwiran. Nag-wave sila nang pumasa ka. Ang ilan sa kanila ay dumaan sa mga unang taon upang ipakilala ang kanilang sarili, magdala ng isang pie, magtanong tungkol sa bukid na may tunay na pagkamausisa. Wala akong pag-aaway sa alinman sa kanila.
Pagkatapos ay mayroong Brenda.
Nakilala ko si Brenda noong isang Martes ng umaga noong unang bahagi ng Abril, ang taon bago ang kasal. Nag-aayos ako ng isang post ng bakod na malapit sa linya ng pag-aari, ang walang kamali-mali na gawain ng pagmamaneho ng isang driver ng bakal na post sa mga pagtaas habang ang pawis ay natipon sa ilalim ng aking kwelyo, nang marinig ko ang pag-crunching ng graba at tumingin upang makita ang isang babae na tumatawid mula sa panig ng pag-unlad patungo sa akin kasama ang hakbang ng isang tao na hindi pa sa kanilang buhay ay naglalakad sa isang lugar na walang layunin.
Nakasuot siya ng puting pantalon ng capri at isang blusa ng salmon at isang visor at siya ay clutching isang plastic clipboard sa kanyang dibdib tulad ng dokumentasyon na inilaan niyang gamitin. Huminto siya nang eksakto sa linya ng bakod, tumingin sa kanyang walang bahid na sapatos na tennis na may nakikitang pag-aalala, at pagkatapos ay tumingin sa akin.
Hindi siya kumusta. Hindi niya pinalawak ang kanyang kamay.
Hinawakan niya ang clipboard at tinapik ito ng isang manicured daliri. “Mayroon kang isang komersyal na sasakyan na naka-park sa payak na pagtingin sa subdibisyon. Ito ay isang paglabag sa mga patnubay sa aesthetic sa kapitbahayan. ”
Tumingin ako sa aking balikat. Ang naka-park na limampung yarda ang layo, ganap sa aking pag-aari at hindi sa loob ng isang daang yarda ng nakikitang paningin ng kanyang subdibisyon, ay ang aking traktor. Isang malaking kupas na berdeng makina na tumatakbo mula pa sa administrasyong Eisenhower. Bumalik ako.
“Iyon ay isang traktor, ” sabi ko.
Siya ay nagbuntong-hininga sa paraan ng isang guro ng kindergarten sa isang bata na patuloy na kumakain ng i-paste. “Anuman ito, ito ay isang paningin. Mayroon kaming isang bukas na bahay sa modelo ng bahay ngayong katapusan ng linggo at ang mga prospective na mamimili ay hindi maaaring tumingin sa mga labi ng agrikultura. Ako ang pangulo ng samahan ng mga may-ari ng bahay. Ito ay isang pormal na babala. Sa susunod, ito ay isang multa. ”
Tiningnan ko siya. Tumingin ako sa traktor. Tumingin ako sa kanya.
“Hindi ako nakatira sa Whispering Pines, ” Sinabi ko, pinapanatili ang aking tinig. “Wala ako sa iyong samahan. Ito ay isang nagtatrabaho bukid at naging pitumpu’t taon. ”
Inayos niya ang kanyang visor. Ang kanyang ngiti ay mahigpit at ganap na walang init. “Makikita natin ang tungkol doon, ” aniya, at pinatay ang kanyang sakong at nagmartsa pabalik patungo sa subdibisyon, na nag-navigate sa mga putik na putik na may katumpakan ng isang taong partikular na nagsanay para sa sandaling ito.
Naisip ko na ang pagtatapos nito. Mali ako.
Sa mga sumusunod na tatlong buwan ang aking mailbox ay naging isang imbakan para sa mga hinaing ni Brenda sa katotohanan. Nakatanggap ako ng mga nakalimbag na abiso tungkol sa taas ng aking damo sa timog pastulan. Nakatanggap ako ng isang malakas na sulat tungkol sa amoy ng mga hayop, na kapansin-pansin na ibinigay na hindi ko pinanatili ang mga hayop sa apat na taon at ang nag-iisang hayop sa pag-aari ay isang matandang pusa ng kamalig na nagngangalang Harold na may mga opinyon tungkol sa lahat ngunit pinanatili ang mga ito sa kanyang sarili. Nakatanggap ako ng isang paunawa tungkol sa visual na epekto ng aking mga bales ng hay, na kung saan ay mga malalaking cylindrical na bagay na nakabalot sa puting plastik na naging tampok ng mga patlang na pang-agrikultura sa county na ito sa loob ng apatnapung taon at kung ano pa man ang maaari mong sabihin tungkol sa kanila, hindi isang bagay ang isang pangulo ng asosasyon ng may-ari ng bahay ay makakakuha ng mga opinyon tungkol sa.
Itinapon ko ang bawat liham sa kalan ng kahoy nang hindi tumugon. Naisip ko kung binigyan ko ang sitwasyon ng walang oxygen na sa kalaunan ay susunugin ang sarili.
Iyon ang aking unang tunay na pagkakamali. Ang pagtitiyaga, kasama ang isang taong tulad ni Brenda, ay nagbabasa bilang pahintulot.
Ang Biyernes sa huling bahagi ng Setyembre ay nagsimula tulad ng isang normal na araw. Crisp air, ang kalangitan na partikular na lilim ng malalim na asul na nangyayari lamang sa taglagas, mahabang listahan ng mga gawain. Sumakay ako sa bayan upang pumili ng ilang mga bahagi para sa baler, huminto sa kainan para sa isang sandwich, ginugol ng dalawang oras sa feed store na nakikipag-usap sa mga taong kilala ko sa loob ng dalawampung taon. Bumalik ako sa bukid bandang dalawa sa hapon, pinatay ang graba ng graba, at tiningnan ang tagaytay sa paraang lagi kong ginagawa kapag umuwi ako, sinuri ang pag-aari sa paraan ng pagsuri ng mga magsasaka, awtomatiko, wala sa ugali.
Pinigilan ko ang trak. Iniwan ko ang makina na tumatakbo.
May isang tolda sa aking tagaytay.
Hindi isang kamping tolda. Ang isang napakalaking puting marquee tent na may mga peaked na bubong at maliit na mga bandila ng pennant na nakahuli sa simoy ng hapon. Umupo ako doon sandali gamit ang aking mga kamay sa gulong at hayaan ang proseso ng aking utak kung ano ang iniuulat ng aking mga mata. Pagkatapos ay inilagay ko ang trak sa parke at lumabas.
Naglakad ako sa burol na may tuyong damo ng Setyembre na dumadaloy sa ilalim ng aking mga bota. Ang mas malapit na nakuha ko ang mas masahol pa sa accounting. Isang daang puting natitiklop na upuan sa perpektong simetriko na mga hilera sa ilalim ng puno ng oak. Ang mga floral arches na nakabalot sa mga rosas na rosas, apat sa kanila, nakaposisyon sa mga sulok ng tolda. Ang isang portable na sahig ng sayaw na natipon ng apat na kalalakihan sa pagtutugma ng mga polo shirt na sumulyap sa akin at bumalik sa trabaho nang walang anumang indikasyon na naisip nila na gumagawa sila ng anumang hindi pangkaraniwan.
At sa gitna ng lahat ng ito, ang pagdidirekta ng trapiko sa nakatuon na enerhiya ng isang pangkalahatang pagsasagawa ng isang pagkubkob, ay si Brenda. Nakasuot siya ng isang pantalon ng beige at dinala ang kanyang clipboard at sumigaw siya sa isang tinedyer na nakikipaglaban sa isang salansan ng mga tablecloth ng linen.
Naglakad ako papunta sa gilid ng pagpupulong sa sahig ng sayaw.
“Brenda, ” Sabi ko. Ang aking tinig ay napakatahimik.
Umikot siya. Sa loob ng isang sandali, isang maikling bahagi ng isang segundo, ang kanyang mga mata ay malapad. Pagkatapos ang kanyang mukha ay nanirahan pabalik sa pamilyar na pag-aayos ng condescension at katiyakan.
“Oh, mabuti, narito ka, ” sinabi niya, na parang inaasahan niya ako at banayad na inis sa aking kalungkutan. Nag-wave siya ng isang kamay sa aking trak na nakaupo pa rin sa burol. “Kailangan mong ilipat iyon. Sinisira nito ang mga paningin. ”
Matagal ko siyang tinitigan. Sa paligid ko ang mga tauhan ng pagpupulong ay nagpatuloy sa kanilang trabaho sa nakatuon na kawalang-kilos ng mga taong nagpasya na anuman ang nangyayari sa pagitan ng dalawang may sapat na gulang na ito ay tiyak na hindi ang kanilang problema.
“Ano ito, Brenda, ” sabi ko. Hindi talaga ito isang katanungan.
“Ito ay isang kasal, ” aniya, na parang nagsasalita sa isang mabagal. “Ang aking pamangkin ay ikakasal bukas ng hapon. Napagpasyahan ko na ang tagaytay na ito ay ang perpektong lugar. Ang mga tanawin ng paglubog ng araw ay ang pinakamahusay sa county. ” Tumawid siya sa kanyang mga braso. “Mayroon kang animnapung ektarya. Hindi mo ginagamit ang lugar na ito. Mga damo lang. Aalis na kami sa Sabado ng gabi, paglilinis ng crew Linggo ng umaga. Kailangan mong malaman na maging isang mabuting kapitbahay para sa isang beses sa iyong buhay. ”
Mayroong isang tiyak na uri ng galit na nagmula sa pagkakaroon ng isang tao na tumayo sa iyong lupain, lupain ang iyong pamilya ay nagbabayad ng buwis sa loob ng pitumpung taon, at ipaliwanag sa iyo sa mga sinusukat na tono kung bakit perpektong karapat-dapat silang makasama doon. Hindi ito ang mainit na galit ng isang argumento. Malamig ito. Nag-aayos ito sa likuran ng iyong lalamunan at sa likod ng iyong mga mata. Ito ay ang galit ng isang tao na sinabihan lamang na ang mga patakaran ay hindi nalalapat sa taong nagsasabi sa iyo tungkol sa mga patakaran.
Huminga ako sa pamamagitan nito.
“Mayroon kang isang oras, ” sabi ko.
“Excuse me? ”
“Isang oras upang makuha ang tolda na ito at ang mga upuang ito at ang sahig ng sayaw sa aking pag-aari. Pagkatapos nito, tinawag ko ang sheriff. ”
Pinagpalit ni Brenda ang kanyang mga balikat at humakbang sa akin. Naamoy niya ang agresibo ng sintetikong lavender. “Tumawag sa kanila, ” aniya, at ang kanyang tinig ay bumaba sa isang bagay na halos matalik sa kumpiyansa nito. “Mayroon kaming isang kadalian. Sinuri ko ang mga tala sa county. Ang tagaytay na ito ay nahuhulog sa ilalim ng isang makasaysayang nakamamanghang paglalaan ng pagtingin. Hindi mo kami ligal na hadlangan. At ang mga angkla ng tolda ay nasa lupa na. Hindi mo kami maiiwan. ”
Tumingin ako sa kanya saglit. Pagkatapos ay tumalikod ako at lumakad sa burol at tinawag ang sheriff.
Dalawang representante ang dumating ng apatnapung minuto mamaya. Alam ko ang mas matanda mula sa bayan. Ang mas bata ay mukhang naipasa niya ang kanyang academy finals noong nakaraang linggo. Naglakad kami sa burol nang magkasama at natagpuan si Brenda na naghihintay kasama ang kanyang clipboard at isang ngiti kaya itinayo ito ay maaaring gawin sa isang pabrika.
Ibinigay niya ang mas matandang representante ng isang salansan ng mga papel. Siya squinted sa kanila. Tumingin siya sa tolda. Tiningnan niya ako. Tumingin ulit siya sa mga papeles.
Alam kong walang magagandang kadalian sa tagaytay na iyon. Ang aking lolo ay naging masalimuot tungkol doon nang ibenta niya ang silangang mga parsela. Ang nai-print ni Brenda ay isang pagpipilian ng mga naka-highlight na mga batas ng HOA na walang kinalaman sa aking pag-aari. Ngunit ang representante ay hindi isang abogado ng pag-aari, at ang tanggapan ng klerk ng county ay sarado sa isang hapon ng Biyernes, at hindi siya gagawa ng desisyon sa isang pagtatalo sa sibil na walang dokumentasyon na maaari niyang mapatunayan.
Ibinalik niya ang mga papeles kay Brenda at sinabi sa amin na ito ay isang bagay na sibil at kakailanganin nating dalhin ito sa isang hukom noong Lunes. Hindi niya maaaring hilahin ang isang tolda sa pag-upa nang walang utos ng korte. Kung siya ay mali, ang county ay mananagot. Kung hinawakan ko ito, mananagot ako sa pinsala sa pag-aari. Ang payo niya ay hayaan silang magkaroon ng partido at ihabol ang samahan sa susunod na linggo.
Mukha siyang tunay na humihingi ng tawad tungkol dito, na pinahahalagahan ko, ngunit ang paghingi ng tawad ay hindi gumagalaw ng mga tolda.
Umalis ang mga representante. Bumalik si Brenda sa pagdidirekta ng kanyang mga tauhan sa pag-setup na may nabagong enerhiya. Naglakad ako pababa sa kamalig.
Naupo ako sa isang napabagsak na balde sa dim light para sa isang habang, nakikinig sa tunog ng lugar. Ang kamalig ay may isang partikular na kalidad ng katahimikan sa hapon, na puno ng amoy ng lumang kahoy at langis ng motor at ang naipon na alikabok ng mga dekada, at lagi kong natagpuan na mas madaling mag-isip doon kaysa sa halos saan pa man.
Tama ang representante tungkol sa isang bagay. Kung naglalagay ako ng isang chainaw sa mga poste ng tolda ay magiging isa ako sa mga posas para sa pagkawasak ng pag-aari. Sinabi lang sa akin ng batas na hintayin ang aking pagliko habang may isang taong gaganapin ang isang partido sa aking lupain nang walang pahintulot. Ang batas ay hindi mali, eksakto. Mabagal lang ito.
Narinig ko ang isang diesel engine sa daanan ng daanan at tumingin upang makita ang kupas na asul na pickup ng aking kapitbahay na si Dave.
Si Dave ay nasa kanyang ika-animnapung taon, na binuo ang paraan ng mga lalaki na maitayo kapag sila ay gumagawa ng pisikal na paggawa ng kanilang buong buhay, at gumagamit siya ng mga salita nang halos ang rate ng isang dolyar ng isang piraso, na nangangahulugang lahat ng sinasabi niya ay may posibilidad na makinig. Pumasok siya sa kamalig nang hindi kumakatok, sapagkat iyon ang uri ng pagkakaibigan na mayroon kami, gumawa ng dalawang malamig na bote ng root beer mula sa kanyang mga bulsa ng dyaket, binuksan ang kanyang sarili sa isang pares ng mga plier na itinago niya sa kanyang bulsa ng shirt, at ibinigay sa akin ang minahan.
Tiningnan niya ang mga pintuan ng kamalig patungo sa tagaytay sa loob ng mahabang panahon.
“Malaking tolda, ” aniya.
“Oo. ”
“Iyo? ”
“Hindi. ”
Kumuha si Dave ng isang mabagal na inumin ng kanyang root beer. Tumingin ulit siya sa tolda. Tumingin siya sa kanyang bota. Pagkatapos ay tiningnan niya ang likurang sulok ng kamalig.
Sa mga anino, kung saan itinago ko ito sa pagitan ng taglagas na kumakalat ng panahon at ang tagsibol, ay nakaupo sa aking manure spreader.
Ito ay isang magandang makina sa paraan na ang matapat na kagamitan sa agrikultura ay maganda, gumagana at malakas at binuo ng layunin. Ito ay naka-hook sa power take-off shaft sa likuran ng traktor. May hawak itong dalawang libong galon ng likidong pataba ng pagawaan ng gatas. Kapag nakikipag-ugnay ka sa baras, ang isang mabibigat na bakal na auger ay umiikot sa mataas na bilis at tumatagal ng anuman sa tangke at inihagis ito ng tatlumpung talampakan sa hangin sa isang malawak na tuluy-tuloy na arko. Ito ay, sa inilaan nitong paggamit, isa sa mga pinaka-epektibong paraan upang maibalik ang nitrogen sa damo ng pastulan.
Tumingin sa akin si Dave.
“Ang Grass ay mukhang isang maliit na manipis sa tagaytay na iyon, ” aniya.
“Ginagawa nito, ” Sumang-ayon ako.
“Nangangailangan ng pataba. ”
“Ito ang tamang panahon para dito. ”
Tumango si Dave nang isang beses, dahan-dahan, kasama ang mapanghusga na paraan ng isang tao na nagpapatunay ng isang meteorological na obserbasyon. “Kailangan mo ng isang kamay na greasing ang auger bearings? ” tinanong niya.
“Pinahahalagahan ko iyon, Dave. ”
Gumugol kami ng dalawang oras upang maghanda ang spreader. Pinukaw namin ang mga bearings at sinuri ang auger at sinubukan ang mga koneksyon ng haydroliko at tinamaan ang buong rig sa lumang berdeng traktor na may pamamaraan na pansin ng mga kalalakihan na naniniwala na ang kagamitan ay dapat tratuhin nang may paggalang. Nang maayos ang lahat, pinalayas ko ang rig patungo sa operasyon ng pagawaan ng gatas na tatlong milya sa kalsada, na pag-aari ng isang lalaki na nagngangalang Tom na siya mismo ang tumanggap ng mga reklamo ni Brenda tungkol sa kanyang mga trak sa highway ng county. Nang sabihin ko kay Tom kung ano ang kailangan ko at kung bakit, tumayo siya roon sandali kasama ang kanyang mga hinlalaki sa kanyang mga bulsa sa harap at pagkatapos ay sinabi niya na hindi niya kailangan ng anumang pagbabayad at pinaputok ang kanyang mga bomba at pinuno ang aking tangke sa ganap na brim na may pinaka puro, pungent, eye-watering liquid dairy slurry ang kanyang operasyon ay maaaring makagawa.
Hindi ito solidong pataba. Ang slurry ng gatas ng likido ay isang iba’t ibang kategorya ng karanasan sa agrikultura. Ang amoy ay hindi lamang sinakop ang hangin sa paligid mo. Ito ay coats sa likod ng iyong lalamunan. Ginagawa nito ang iyong mga mata na gumawa ng luha bilang isang reflexive na panukalang proteksyon. Nag-bonding ito sa tela at buhok at upholstered na ibabaw sa mga paraan na nangangailangan ng pang-industriya na solvent upang matugunan. Ito ay, sa pamamagitan ng karamihan sa mga layunin na hakbang, isa sa mga pinaka-agresibo na mga sangkap ng olfactory na ginawa ng normal na operasyon ng isang nagtatrabaho na bukid.
Pinarada namin ang traktor sa kamalig at naghintay.
Sabado ng hapon ay pumasok tulad ng isang regalo. Pitumpu’t dalawang degree. Isang langit na walang isang ulap. Ang isang banayad, matatag na simoy ng hangin na humihip sa labas ng kanluran sa halos walong milya bawat oras, na, mula sa aking kamalig na nakaharap sa silangan, ay nangangahulugang gumagalaw ito sa burol patungo sa tagaytay na may katumpakan ng isang bagay na idinisenyo para sa isang tiyak na layunin.
Nagsimula ang mga panauhin na dumating sa paligid ng tatlo. Nag-park sila sa subdibisyon at lumakad sa maliit na landas na inihasik ni Brenda sa aking mas mababang pastulan, na kung saan mismo ay isang pagkakasala na pinili kong mag-imbak nang malayo sa halip na tugunan sa sandaling ito. Napanood ko sila sa aking mga binocular mula sa loob lamang ng pintuan ng kamalig.
Maganda silang bihis, ang paraan ng pananamit ng mga tao para sa mga panlabas na kasal na inaasahan nila nang maraming buwan. Ang mga kalalakihan sa matalim na navy at charcoal suit. Ang mga kababaihan sa pastel silk dresses na may malawak na mga sumbrero. Marahil ay may isang daan at dalawampung panauhin sa kabuuan sa oras na ang mga pagdating ay nag-tape. Ang isang string quartet ay naka-set up sa sulok ng tolda at naglalaro ng isang bagay na nakilala ko nang malinaw bilang Vivaldi, at ang musika ay bumagsak sa burol sa kanlurang simoy sa paraang, sa ilalim ng anumang iba pang mga pangyayari, ay tunay na kaaya-aya.
Sa tatlong apatnapu’t limang Brenda ang dumating.
Nakasuot siya ng isang sahig na haba ng pilak na gown na nahuli sa huling araw ng hapon at malinaw na gumugol siya ng maraming oras sa kanyang buhok, na kung saan ay nakulong sa isang istraktura ng kahanga-hangang ambisyon ng arkitektura. Lumipat siya sa mga nakalap na panauhin na may lakas ng isang tao na nagtayo ng sandaling ito sa kanyang imahinasyon sa loob ng maraming buwan at sa wakas ay naninirahan ito, itinuro ang mga bagay sa mga kawani ng pagtutustos, pag-aayos ng mga centerpieces, beaming sa mga taong natipon niya sa lugar na ito kinuha niya nang hindi nagtanong.
Sinuri ni Dave ang kanyang relo mula sa hay bale kung saan niya nakatayo ang kanyang sarili.
“Apat na oras, ” aniya.
“Showtime, ” Sabi ko.
Umakyat ako sa upuan ng traktor. Ang metal ay mainit-init mula sa araw ng hapon. Inilagay ko ang susi at pinihit ito at ang lumang diesel engine ay nagising sa paraang palaging ginagawa nito, na may isang buong katawan na shudder at pagkatapos ay isang matatag na chugging na naramdaman mo pa sa iyong dibdib kaysa sa naririnig mo sa iyong mga tainga. Hinayaan kong magpainit ito ng tatlumpung segundo. Inilagay ko ito sa mababang gear. Lumabas ako mula sa kamalig papunta sa ilaw ng hapon.
Hindi ako nagmadali. Nagmaneho ako nang eksakto sa bilis ng pagmamaneho mo kapag gumagawa ka ng gawaing pang-agrikultura, mabagal at sinasadya at ganap na hindi mapapansin, isang magsasaka na nagpapatakbo ng kagamitan sa kanyang sariling pag-aari sa isang Sabado ng hapon, na hindi isang hindi pangkaraniwang o kahina-hinalang bagay sa anumang paggalang.
Inihayag ng makina ang aking diskarte nang maayos bago ko ma-crest ang tagaytay. Habang tumataas ako ay nakikita ko ang mga ulo na nagsisimulang lumiko. Ang string quartet ay nawala ang thread ng himig nito sa isang iglap. Ang mga kalalakihan sa demanda ay nag-shaded ng kanilang mga mata at squinted, sinusubukan upang matukoy kung ano ang ginagawa ng isang malaking berdeng traktor na lumipat patungo sa kanilang lugar ng kasal.
Nagmaneho ako kahanay sa tolda, pinapanatili ang isang linya na halos dalawampung talampakan mula sa pinakamalapit na poste, malapit na maging isang hindi maikakaila na presensya, sapat na malinaw na ako sa aking sariling lupain na gumagawa ng aking sariling gawain. Ang pastulan sa ilalim ng aking mga gulong ay kailangang kumalat. Ang sinumang pamilyar sa kasanayan sa agrikultura ay makikilala kaagad na ito ang naaangkop na kagamitan para sa gawain.
Umabot ako at nakikibahagi sa power take-off.
Sa likuran ko ang bilis ng bilis ng auger na may tumataas na makina ng makina, isang tunog na nangangahulugang negosyo, isang tunog na nangangahulugang dalawang libong galon ng likidong pataba ng pagawaan ng gatas ay malapit nang ipakilala sa nakapalibot na kapaligiran sa mataas na bilis.
Hinila ko ang balbula ng paglabas.
Ang slurry ay tumama sa mga umiikot na blades at sumabog mula sa likuran ng kumakalat sa isang malawak, mataas na arko, isang mayaman na madilim na kayumanggi na tagahanga na ang ilaw ng hapon ay nahuli sa isang paraan na halos maganda kung maaari mong hiwalayan ito mula sa agarang praktikal na implikasyon nito. Itinapon ito ng auger ng tatlumpung talampakan sa hangin at nahuli ito ng westerly breeze, sa tuktok ng arko nito, at dinala ito sa silangan.
Ang paraan ng pagkalat ng likidong pataba kapag nagkalat sa taas na iyon at nahuli ng isang walong milya-isang-oras na hangin ay hindi dramatiko sa paraan ng isang hose ng sunog. Ito ay subtler at, sa maraming paraan, mas masahol pa. Nagkalat ito sa isang mahusay na ambon na umaayos sa isang malaking lugar tulad ng isang hindi nakikita na hamog na ulap. Hindi ito dumating na may pag-crash. Dumating ito tulad ng panahon. Tulad ng isang pagbabago sa kapaligiran na naramdaman mo bago mo lubos na maunawaan kung ano ito.
Ang unang indikasyon na mayroon ang mga panauhin ay olfactory.
Napanood ko ang sulok ng aking mata habang ang mga hilera sa harap ay nagsimulang irehistro ito. Ang isang tao sa isang light grey suit ay kumalas sa kanyang ilong at tiningnan ang sapatos ng taong katabi niya, na parang naghahanap ng mapagkukunan sa antas ng lupa. Ang babae sa tabi niya ay inilagay ang kanyang kamay sa kanyang bibig. Pagkaraan ng isang segundo, ang natitirang bahagi ng tolda ay ginagawa rin.
Ang string quartet ay tumigil sa paglalaro. Ang cellist ay talagang ibinaba ang kanyang busog at tiningnan ito, pagkatapos ay tiningnan ang hangin sa paligid niya, na parang ang problema ay maaaring magmula sa instrumento.
Pagkatapos ay nagsimulang tumira ang ambon.
Pinalaya nito ang mga puting linen na tablecloth na may daan-daang maliliit na brown specks. Nag-ayos ito sa makintab na portable na sahig ng sayaw sa isang manipis kahit na amerikana. Hinawakan nito ang mga rosas na rosas sa mga floral arches at beaded sa canvas ng tolda sa itaas. Natagpuan nito ang sutla ng mga damit ng kababaihan at ang mga balikat ng mga demanda ng kalalakihan at maingat na inayos ang buhok ng isang daan at dalawampung tao na dumating upang ipagdiwang ang isang kasal sa isang parang sa isang burol at hindi, sa alinman sa kanilang pagpaplano, accounted para dito.
Patuloy akong nagmamaneho. Hindi ako mukhang galit. Wala akong ginagawa. Ako ay isang kagamitan sa pagpapatakbo ng magsasaka sa kanyang sariling pag-aari sa naaangkop na panahon para sa ganitong uri ng trabaho, naghahanap nang diretso sa nakatuon na pansin ng isang tao na sineseryoso ang kanyang mga responsibilidad sa agrikultura.
Ang kaguluhan ay may sariling arkitektura. Una ang mga tunog ng pagkalito, ang mga tinig na nagtatanong sa bawat isa, ano iyon, kung saan nanggaling ito, iyon ba, oh diyos na iyon. Pagkatapos ang pag-scrap ng mga binti ng upuan habang nakatayo ang mga tao. Pagkatapos ang unang hiyawan, mataas at maikli, mula sa isang babae na maputla dilaw na nakaramdam ng isang patak na lupa sa kanyang hubad na balikat at tiningnan ito at naintindihan agad kung ano ito.
Ang exodo ay hindi maayos. Ang mga tao ay kumukuha ng mga bisig ng bawat isa, nangongolekta ng mga pitaka at dyaket, na nakakataas ng mga hems ng mga sutla na damit, na gumagalaw sa bawat direksyon nang sabay-sabay sa paraan ng paglipat ng mga tao kapag ang exit ay hindi malinaw at ang pagkadali ay kaagad. Ang mga kawani ng pagtutustos ay tumalikod sa kanilang mga talahanayan. Ang string quartet ay nag-iimpake ng kanilang mga kaso sa nakatuon na bilis ng mga musikero na nagpasya na walang oras-oras na rate ay sapat para sa sitwasyong ito.
Pagkatapos ay mayroong Brenda.
Lumabas siya sa gilid ng tolda tulad ng isang bagay na inilunsad. Ang pilak na gown ay nakuha na ang mga spot nito, maliit na madilim na konstelasyon na lumilitaw sa tela habang siya ay tumawid sa bukas na hangin. Ang kanyang buhok, ang tagumpay ng arkitektura na iyon, ay nakatanggap ng isang mapagbigay na application na pinong-mist at nagsisimula upang maipakita ang binagong kondisyon nito sa araw ng hapon. Tumatakbo siya patungo sa traktor na may nakatuon na hangarin ng isang babae na nagpasya na maaari niyang pisikal na ihinto ang dalawang libong galon ng likidong pataba ng gatas sa pamamagitan ng manipis na puwersa ng kalooban.
Nakasuot siya ng apat na pulgada na takong.
Tumatakbo siya sa hindi na-alis na pastulan ng lupa na ang isang hayop sa bukid ay naghuhukay nang mas maaga sa linggo, na nangangahulugang kasama ang ibabaw, sa hindi regular at hindi mahuhulaan na agwat, mga butas ng gopher.
Napanood ko ito na nangyayari sa walang magawa na kawalan ng kakayahang manood ng isang bagay na mahulog.
Tatlong hakbang. Apat. Sa ika-apat, ang kanyang kanang sakong ay natagpuan ang isang butas na may katumpakan ng isang bagay na nadama, sa ngayon, halos inhinyero. Ang kanyang bukung-bukong gumulong. Malawak ang kanyang mga braso. Ang relasyon ng kanyang katawan sa patayo ay bigla at hindi napagkasunduan ang sakuna. Inilarawan niya ang isang maikling airborne arc, ang pilak na gown na nakakakuha ng ilaw sa huling pagkakataon, at pagkatapos ay nakarating siya sa mukha-una sa pastulan na damo na may tunog na hindi ko susubukan na ilarawan.
Slid niya marahil dalawang paa. Humiga pa siya.
Ang aking kamay ay lumipat patungo sa throttle mula sa tunay na pag-aalala ng reflex. Ngunit pagkatapos ay itinulak niya ang kanyang sarili sa kanyang mga kamay at tuhod. Ang kanyang mukha ay nagdadala ng isang bagong layer ng impormasyon. Ang kanyang damit ay gumawa ng matalik na kakilala sa lupa at lahat ng natanggap ng lupa kamakailan. Tiningnan niya ako mula sa isang paa mula sa lupa na may isang expression na lumampas sa galit, lampas sa kahihiyan, sa ilang teritoryo na walang pangalan na alam ko.
Hindi ako tumigil. Hindi ako ngumiti. Ako ay isang magsasaka na gumagawa ng kanyang hapon na kumakalat, at sumakay ako sa dulo ng tagaytay at gumawa ng isang malawak na mabagal na pagliko at isinara ang balbula at hayaang bumagsak ang mas mataas na gear at bumalik sa burol sa kamalig.
Kapag pinutol ko ang makina ang katahimikan ay pambihira.
Si Dave ay nasa kanyang hay bale pa rin. Hindi niya inilipat ang buong oras. Natapos niya ang kanyang root beer, maingat na itakda ang walang laman na bote sa isang kahoy na crate, at tumingin sa tagaytay.
“Mukhang tapos na ang partido, ” aniya.
“Mukhang ito, ” sabi ko.
Naglakad ako palabas papunta sa daanan at tumingin sa burol. Ang mga panauhin ay hindi naglalakad sa mowed path. Lumipat sila sa isang tulin ng lakad na maaaring inilarawan bilang pag-atras, mga damit na hiked, sapatos sa mga kamay, na nag-navigate sa pastulan gamit ang galit na lakas ng mga taong may karanasan na balak nilang ilarawan nang maraming taon. Ang string quartet ay humahatak sa kanilang mga kaso sa isang masikip na pormasyon, na gumagalaw sa may layunin na bilis ng mga taong naka-pack sa ilalim ng mahirap na mga kondisyon bago at nakabuo ng isang sistema.
Hindi nakikita si Brenda. Tila siya ay umatras sa kanyang bahay, na siyang pinaka matalinong desisyon na ginawa niya sa mga buwan.
Makalipas ang isang oras ang mga puting kahon ng trak ay dumating mula sa kumpanya ng pag-upa. Ang mga tripulante ay nakasuot ng mga maskara sa pang-industriya na mukha. Nagtrabaho sila nang humigit-kumulang dalawang beses sa bilis ng orihinal na pag-setup, pagbuwag sa mga floral arches at pag-ripping ng mga panel ng sayaw ng sayaw at paghila sa mga pusta ng tolda at gumuho ng marquee na may kabuuang kawalan ng maingat na pansin na marahil ay sinanay silang mag-aplay. Na-load nila ang lahat sa mga trak na may nakatuon na kahusayan ng mga taong nais na maging ibang lugar at maunawaan na ang bilis ay ang tanging variable na kinokontrol nila.
Sa pamamagitan ng anim na oras ang tagaytay ay walang laman.
Lamang ang punong kahoy na oak na nakatayo sa ilaw ng maagang gabi, ang damo ng pastulan sa paligid nito, ang langit ay pupunta orange sa abot-tanaw. Ang paraan na laging tumingin. Ang paraan ng pagtingin nito sa loob ng dalawang daang taon.
Hindi ako nakatanggap ng demanda. Ang mga magsasaka ay may karapatang sakahan ang kanilang sariling pag-aari ng agrikultura na may karaniwang kagamitan sa panahon ng naaangkop na mga panahon, at hindi ko hinawakan ang kanyang tolda, ang kanyang mga upuan, o ang kanyang sahig ng sayaw, o tao. Pinatatakbo ko ang isang kumakalat sa pastulan ng lupa na tunay na nangangailangan ng nitrogen. Ang batas ay isang kumplikadong instrumento ngunit may posibilidad ito, sa mga nasabing kaso, upang magkahanay sa magsasaka.
Ang kumpanya ng pag-upa ay sisingilin si Brenda ng isang bayad sa paglilinis na narinig ko sa pamamagitan ng iba’t ibang mga channel ay malaki. Maraming libong dolyar upang ma-decontaminate ang canvas ng tolda at ang mga panel ng sayaw ng sayaw at mga unan ng upuan. Ang pamangkin ay ikinasal ng tatlong araw mamaya sa sentro ng piging hall ng bayan ng komunidad. Tila hindi dumalo si Brenda, na kinontrata kung ano ang mga kakilala sa isa’t isa na inilarawan bilang isang matinding sakit sa tiyan na nangangailangan sa kanya na manatili sa bahay nang maraming araw.
Huminto ang mga liham ng HOA. Ang aking mailbox ay bumalik sa nararapat na pag-andar nito sa pagtanggap ng mga bill ng utility at mga katalogo ng binhi. Hindi ko pa nakita si Brenda sa linya ng pag-aari mula pa.
Mga isang linggo pagkatapos ng kasal, bumangon ako ng maaga sa isang umaga nang ang langit ay lila pa rin at mayroong hamog na nagyelo sa mga bintana ng trak. Gumawa ako ng itim na kape at inilagay ang aking mga bota at lumakad sa daanan ng daanan at papunta sa tagaytay.
Tumayo ako sa ilalim ng puno ng oak para sa isang habang at uminom ng aking kape at tumingin sa libis sa paraang tinitingnan ito ng aking lolo. Ang umaga ay darating sa mabagal at tahimik ang paraan ng pagkahulog ng umaga, ang ilaw na nagbabago ng mga degree.
Tumingin ako sa damo sa ilalim ng aking mga paa.
Tama si Dave. Kailangan ito ng pastulan.
Ang damo ay papasok sa makapal at malalim, ang pinaka matinding lilim ng berde na nakita ko sa tagaytay na iyon sa mga taon, na lumalaki nang malakas sa paligid ng mga ugat ng isang dalawang daang taong gulang na punong kahoy na oak na nakatayo sa lupang ito mula pa bago ang sinumang buhay ay may isang mahusay na lola na alalahanin.
Natapos ko ang kape ko.
Naglakad ako pabalik sa kamalig at nagtatrabaho.
ANG KATAPUSAN.