Ipinagkanulo ko ang aking asawa minsan, at pinarusahan niya ako ng labing walong taon sa pamamagitan ng pagtulog sa tabi ko tulad ng aking balat ay marumi. Ngunit sa araw ng kanyang pag-checkup sa pagretiro, binuksan ng isang doktor ang isang lumang file at sinabi ang isang pangungusap na sumira sa akin ng mas masahol kaysa sa aking kasalanan.

“Mrs Naina … bago ako magsalita tungkol sa kalagayan ng iyong asawa, kailangan kong malaman kung sinabi mo ba kung ano ang nilagdaan niya labing walong taon na ang nakalilipas. ”

Tumigil ang paghinga ng silid.
Tumingin ako kay Arvind.
Ang kanyang mukha ay naging kulay-abo.
Hindi maputla. Grey.

Tulad ng abo pagkatapos nakalimutan ng sunog na ito ay isang beses na kahoy.
“Ano ang nilagdaan niya? ” Tinanong ko.
Ipinikit ni Arvind ang kanyang mga mata.

“Naina, ” aniya, at ang aking pangalan sa kanyang bibig ay mas matanda kaysa sa aming dalawa. “Huwag. ”
Hindi komportable ang hitsura ng doktor. Bata pa siya, baka ang edad na anak namin ay noong una siyang umalis sa bahay para kay Pune. Masyadong bata upang hawakan ang aming labing walong taon sa kanyang malinis na mga kamay.

Advertisements

“Pasensya na, ” aniya. “Ngunit nakalista siya bilang asawa at tagagawa ng desisyon sa medikal. Kailangan niyang malaman. ”
“Alamin kung ano? ” Bulong ko.

Binuksan ng doktor ang dilaw na file at kumalat ang tatlong papel sa desk.
Ang una ay isang ulat sa lab.
Ang pangalawa ay isang form ng pahintulot.
Ang pangatlo ay isang sulat-kamay na tala.

Ang petsa sa tuktok ay ginawa ang aking tiyan.
Labing walong taon na ang nakalilipas.

Tatlong araw pagkatapos ng gabi ay nagkumpisal ako.

Tinapik ng doktor ang ulat. “Si G. Deshmukh ay nasuri pagkatapos ay may advanced na nakakahawang komplikasyon. Lumilitaw na kinontrata niya ang isang malubhang impeksyon sa dugo at tumanggi sa buong pagsisiwalat sa kanyang pamilya. ”

Ang aking mga tainga ay nagsimulang tumunog.
impeksyon sa dugo.

Ang murang lodge.
Ang ulan.

Mga kamay ni Sameer.
Ang aking mangalsutra sa bedside table.

“Hindi, ” Sabi ko.

Natigil si Arvind sa sahig.

Nagpatuloy ang doktor, “Ayon sa file, iginiit niya na masuri agad ang kanyang asawa, ngunit hindi nagpapakilala. Binayaran niya ito mismo. Ang iyong mga resulta ay negatibo. ”
Hinawakan ko ang gilid ng upuan.

“Ang aking mga resulta? ”
“Oo. Dinala ka niya rito sa ilalim ng posibilidad ng isang kampo sa kalusugan ng kababaihan. Maaaring hindi mo matandaan. ”
Naalala ko.

Isang linggo pagkatapos ng aking pagtatapat, sinabi ni Arvind na ang munisipalidad ay gumagawa ng mga libreng pagsubok sa kolonya ng tanggapan at sinabi sa akin na pumunta dahil ang mga kababaihan ay nagpapabaya sa kanilang sarili. “ Nawala na ako, nahihiya kahit na tumayo sa linya, iniisip na ito ay isa pang paraan na ipinapaalala niya sa akin na ang aking katawan ay naging marumi.

Hindi ko alam na sinusuri niya kung mabubuhay ako.
Kinuha ng doktor ang form ng pahintulot.

“Matapos ang kanyang sariling diagnosis, tumanggi siyang permanenteng makipag-ugnay sa pag-aasawa upang maiwasan ang anumang panganib sa iyo. Iyon ang sinasabi ng deklarasyong ito. ”
Iniwan ako ng hininga ko.
Ang puting unan.
Labing walong taon.

Tuwing gabi.
Tuwing hindi pa nababasa umaga.
Hindi parusa?

Hindi.
Lumingon ako kay Arvind.

Nakatingin pa rin siya sa sahig, magkasama ang mga kamay, maputi ang knuckles.
“Alam mo? ” Bulong ko.
Hindi siya sumagot.
“Alam mo ang lahat ng mga taong ito? ”

Ang kanyang tinig ay halos hindi naririnig. “Oo. ”
Isang tunog ang lumabas sa akin, masyadong nasira upang maging isang salita.

Ang doktor ay tumingin sa malayo, na nagbibigay sa amin ng awa ng hindi panonood.
Sinuntok ko ang sulat-kamay na tala.

Ang papel ay nanginginig nang labis na hindi ko halos mabasa.

Kung negatibo ang aking asawa, hindi siya dapat sabihin maliban kung kinakailangan sa medikal. Hindi ko nais na mabuhay siyang takot sa akin. Nagkamali na siya. Hindi ko hahayaan na ang pagkakamaling iyon ay kumuha ng kanyang buhay. Panatilihin ko ang distansya. Tumatanggap ako ng responsibilidad para sa kanyang kaligtasan.
Nilagdaan,

Arvind V. Deshmukh.
Ang aking luha ay nahulog sa kanyang pangalan.
Responsibilidad.
Kaligtasan.

Sa loob ng labing walong taon, natulog ako sa tabi ng isang pader at tinawag itong poot.
Sa loob ng labing walong taon, natulog siya sa tabi ko tulad ng isang lalaki na nagbabantay ng isang siga mula sa kanyang sariling bagyo.
Tumingin ako sa kanya.

“Bakit? ” Tinanong ko.
Isang maliit na salita.

Isang buhay sa loob nito.
Ang bibig ni Arvind ay mahigpit. Mukhang sa wakas ay maaaring siya ay sumigaw, sa wakas ay masira, sa wakas ay naging galit na tao na naisip kong karapat-dapat.

Sa halip, sinabi niya, “Dahil mahal kita. ”
Sinira ako ng pangungusap.
Umupo ako ng husto.
“Hindi, ” Nagbulong ako. “Hindi, huwag sabihin iyon. ”
“Totoo ito. ”
“Hindi. ” Pinindot ko ang parehong mga kamay sa aking dibdib. “Huwag itong lalala. Maaari kong mabuhay ang iyong poot. Nagtayo ako ng isang buong buhay sa loob ng iyong poot. Hindi ko alam kung paano mabuhay ito. ”
Napuno ang kanyang mga mata noon.

Sa labing walong taon, nakita ko lamang ang sigaw ni Arvind nang dalawang beses. Kapag ang aming anak na babae ay ipinanganak nang maaga at asul. Minsan nang mamatay ang kanyang ama.
Ngayon ang luha ay tumayo sa kanyang mga mata dahil sa akin.

Maaring nagsalita ang doktor. “Gng Deshmukh, ang kanyang kasalukuyang mga ulat ay nagpapakita ng matinding pinsala sa atay at pilay ng puso. Ang lumang impeksyon, pang-matagalang gamot, at hindi naalis na mga komplikasyon ay umunlad. Kailangan niya ng kagyat na pangangalaga. ”
Narinig ko ang mga salita, ngunit sila ay nagmula sa malayo.
“Bakit hindi nagawa? ” Tinanong ko.

Hinawakan ni Arvind ang kanyang noo.
Sumagot ang doktor para sa kanya. “Ang file ay nagpapahiwatig na tumigil siya sa regular na pag-follow-up nang maraming beses. Kahirapan sa pananalapi, marahil. ”
Kahirapan sa pananalapi.
Naalala ko ang mga taong iyon.

Ang bayad sa paaralan ng aming mga anak.
Ang cancer ng aking ina.
Ang operasyon ng gallbladder ko.

Ang pautang sa kasal para sa aming anak na babae.

Ipinagbibili ni Arvind ang kanyang iskuter at sinasabi na ang mga tren ay mas mahusay para sa kalusugan. Tumanggi si Arvind sa mga bagong baso. Pinutol ng Arvind ang kanyang mga tablet sa kalahati at sinabi sa akin na binawasan ng doktor ang dosis.
Dahan-dahan akong lumingon sa kanya.
“Binayaran mo ang aking operasyon. ”

Ipinikit niya ang kanyang mga mata.
“Binayaran mo ang paggamot ni Aai. ”
Katahimikan.

“Binayaran mo ang kolehiyo ng mga bata. ”
Ang kanyang panga ay nagtrabaho nang isang beses.
“At pinigilan mo ang iyong mga gamot? ”

Wala siyang sinabi.
Iyon ay sapat na sagot.
Nagsimula akong iling.

Inilagay ng doktor ang isang kamay sa file. “Kailangan niya ng pagpasok ngayon. ”
“Hindi, ” Sinabi ni Arvind.
Tinitigan ko siya.

“Hindi? ”
“Matanda na ako. Pagod. Hayaan mo na. ”
Isang bagay sa loob ko ang bumangon tulad ng apoy.

Sa loob ng labing walong taon, baluktot ko ang aking ulo.
Sa loob ng labing walong taon, tinanggap ko ang unan, ang katahimikan, ang malamig na tsaa ng aming kasal.
Ngunit hindi ito.

Tumayo ako.
“Sapat na. ”
Tumingin sa akin si Arvind.
Ang aking tinig ay lumabas ng sharper kaysa sa inaasahan ko. “Hindi ka na makapagpasya na mag-isa pa. ”
“Naina —”

“Hindi. Gumawa ka ng isang desisyon para sa aming dalawa labing walong taon na ang nakalilipas. Ginawa mo ito mula sa pag-ibig, oo, ngunit mula rin sa pagmamalaki. Akala mo maaari kang magdusa nang tahimik at tawagan itong proteksyon. Akala mo masyadong mahina ako upang magdala ng katotohanan. ”
Ang kanyang mukha ay nag-flinched.

“Mahina ako, ” sabi ko. “Ako ay tanga. Ako ay makasarili. Sinira ko ang aming kasal sa aking sariling mga kamay. Ngunit ako pa rin ang iyong asawa. ”
Bumalik ang doktor, nagpapanggap na mag-ayos ng mga papel.
Wala akong pakialam.
“Dapat sinabi mo sa akin. ”
Nasira ang tinig ni Arvind. “At ano ang gagawin mo? Hinawakan ako ng awa? Sat sa labas ng mga ospital dahil sa pagkakasala? Gumastos araw-araw na naaalala siya? ”
Siya.

Parehong.
Ang kanyang pangalan ay hindi pa sinasalita sa aming tahanan sa loob ng labing walong taon, gayon pa man siya ay natutulog sa pagitan namin nang mas matapat kaysa sa anumang unan.

“Naalala ko na, ” sabi ko. “Araw-araw. Tuwing gabi. Akala ko hindi mo madadala ang aking balat dahil hinawakan ito ng ibang lalaki. ”
Tinakpan ni Arvind ang kanyang mukha gamit ang isang kamay.
“Nais kong hawakan ka, ” bumulong siya.

Ang silid ay lumabo.
Ibinaba niya ang kanyang kamay.

“Alam mo ba kung ano ang kagaya ng pagsisinungaling sa tabi ng babaeng mahal mo at hindi maabot para sa kanya kapag siya ay umiyak? Nang mamatay ang iyong ina, nanginginig ka sa iyong pagtulog. Ang iyong kamay ay nahulog sa unan. Nanatili akong gising hanggang sa pagsikat ng araw dahil nais kong hawakan ito. Nais kong ilagay ang iyong ulo sa aking dibdib at sabihin, ‘Cry, Naina, narito ako. ’ Ngunit paano kung nakalimutan ko? Paano kung ang isang kalungkutan sa gabi ay naging mas malaki kaysa sa pag-iingat? Paano kung sinaktan kita dahil hindi ko makontrol ang aking puso? ”
Pinindot ko ang aking kamao sa aking bibig.

Tumawa siya minsan, mapait at pagod.
“Kaya’t ginawa ko ang aking sarili na bato. Pagkatapos ay sinimulan mo akong tingnan tulad ng ako ang iyong kulungan. Siguro naging isa ako. Siguro ang pag-ibig ay maaaring maging kalupitan kung tumanggi itong magsalita. ”
Humakbang ako sa kanya.

Bumalik siya.
Kahit ngayon.
Kahit na pagkatapos ng katotohanan.
Ang ugali ng distansya ay tumayo sa pagitan namin.
Kinamumuhian ko ito.

Kinamumuhian ko ang aking sarili.
Kinamumuhian ko ang lodge na iyon, ang ulan na iyon, ang nakababatang Naina na naghanap ng init sa mga maling kamay at sinunog ang buong bahay.
Ngunit higit sa lahat, sa sandaling iyon, kinamumuhian ko ang katahimikan.

Kinuha ko ang puting unan mula sa aking memorya at itinapon ito.
Pagkatapos ay naabot ko ang kamay ng aking asawa.
Bumalik si Arvind.
“Hindi. ”
Iningatan ko ang aking kamay sa hangin.
“Sinabi ng doktor na negatibo ako. ”

“Iyon ay noon. ”
“Pagkatapos ay subukan mo ulit ako. Subukan kaming pareho. Magsuot ng guwantes. Hugasan ang mga kamay. Turuan mo ako sa bawat patakaran. Ngunit huwag tumayo roon at mamatay na hindi napapansin dahil natatakot kang mahalin ako. ”
Ang kanyang mga labi ay nanginginig.

“Naina … ”
“Sa loob ng labing walong taon, pinarusahan mo ang iyong sarili at inisip ko na ito ang aking parusa. Ngayon pakinggan mo ako. Nagkamali ako. Ipinagkanulo kita. Dadalhin ko ang katotohanan na iyon hanggang sa aking huling araw. Ngunit hindi mo mai-on ang iyong sakripisyo sa ibang libingan. ”
Malambot na nilinis ng doktor ang kanyang lalamunan. “Sa modernong paggamot at pag-iingat, maraming mga panganib ang maaaring pamahalaan. Ang agarang isyu ay ang kanyang hindi pagtupad sa kalusugan. Ang pagpasok ay hindi dapat maantala. ”

“Aminin mo siya, ” sabi ko.
Tiningnan ako ni Arvind nang walang magawa.

Tumingin ako pabalik sa lahat ng lakas na hindi ko alam na mayroon pa rin ako.
“Aminin ang aking asawa. ”

Nang gabing iyon, ang aming mga anak ay dumating sa ospital.
Dumating muna si Rohan, shirt half-tucked, gulat sa kanyang mukha. Dumating si Priya na may basa na buhok at sinaktan si kajal, na hawak pa rin ang bag ng paaralan ng kanyang anak na babae.

“Anong nangyari? ” umiyak siya. “Bakit hindi sinabi sa amin ng sinuman? ”
Tumingin sa akin si Arvind.

Para sa isang beses, hindi ko binababa ang aking mga mata.
“Dahil ang iyong ama at ako ay mga dalubhasa sa pagtatago ng sakit, ” sabi ko.
Sinabi namin sa kanila kung ano ang kinakailangan. Sakit. Matandang kondisyon. Ang matagal na paggamot ay napabayaan. Agarang pangangalaga.
Hindi ang kapakanan.

Hindi ang unan.
Hindi pa.

Ang ilang mga katotohanan ay nabibilang muna sa mga sumabog sa loob nila.
Sumigaw si Rohan sa koridor kung saan hindi nakikita ng kanyang ama. Umupo si Priya sa tabi ni Arvind at kinurot siya sa pamamagitan ng luha para sa paglaktaw ng gamot “tulad ng isang walang pananagutan na batang lalaki sa kolehiyo. ”

Talagang ngumiti si Arvind.
Isang maliit, pagod na ngiti.

Tumayo ako malapit sa pintuan, pinapanood ang aking pamilya na orbit ang taong ginugol ko ng labing walong taon na natalo.
Sa hatinggabi, pagkatapos umalis ang mga bata, pinayagan ako ng nars sa loob.

Ang Arvind ay nakalagay sa ilalim ng isang manipis na kumot ng ospital, isang IV na naka-tap sa kanyang kamay. Mas maliit ang hitsura niya nang wala ang kanyang shirt ng opisina, mas maliit na walang tungkulin sa paligid niya tulad ng nakasuot.

Umupo ako sa tabi niya.
Sa loob ng mahabang panahon, alinman sa amin ay nagsalita.
Pagkatapos ay sinabi niya, “Namatay si Sameer. ”

Nagyelo ako.
“Ano? ”

“Pitong taon na ang nakalilipas. Nabigo ang atay. Narinig ko mula sa isang tao sa iyong dating tanggapan. ”
Ipinikit ko ang aking mga mata.

Ang isang tao na minsan kong nagkakamali sa pagtakas ay naging anino lamang sa gilid ng aking buhay. Wala akong pakiramdam na pag-ibig. Walang kalungkutan. Tanging isang mapurol na kalungkutan para sa lahat ng pagkawasak na ipinanganak mula sa gutom at kalungkutan.

“Galit ka pa ba sa akin pagkatapos nito? ” Tinanong ko.
Pinihit ni Arvind ang kanyang mukha patungo sa bintana.
“Kinamumuhian ko pa ang aking sarili. ”
“Bakit? ”

“Dahil ang bahagi sa akin ay hinalinhan. ”
Ang katapatan ay nakaupo sa pagitan namin, pangit at tao.
Tumango ako.

“Naiintindihan ko. ”
Tiningnan niya ako, nagulat.

“Ikaw ba? ”

“Oo. ” Umiling ang boses ko. “Dahil ang bahagi sa akin ay gumugol ng maraming taon na nais mong sumigaw, pindutin ako, iwanan mo ako, gumawa ng anuman maliban sa maging disente sa harap ng mundo at patay sa tabi ko. Pagkatapos ay kinamumuhian ko ang aking sarili sa pagnanais ng kalupitan mula sa isang mabuting tao. ”

Ang kanyang mga mata ay lumiwanag.

“Hindi ako maganda, Naina. Ipinagmamalaki ko. Nasugatan. Takot. Nais kong protektahan ka, ngunit nais ko ring tandaan mo ang nasira mo. ”

Napalunok ako.
“Ginawa ko. ”
“Alam ko. ”

“Pasensya na. ”
“Alam ko. ”

“Mapapatawad mo ba ako? ”
Ipinikit niya ang kanyang mga mata.
“Nakalimutan kita maraming taon na ang nakalilipas. ”

Ang mga salita ay tumigil sa aking hininga.

“Kung gayon bakit … ”
“Dahil ang kapatawaran ay hindi katulad ng pag-alam kung paano bumalik. ”
Binaluktot ko ang aking ulo at tahimik na sumigaw sa aking saree.

Pagkaraan ng ilang sandali, nakaramdam ako ng isang bagay na hawakan ang aking buhok.
Liwanag.

Paghihinang.
Halos doon.

Mga daliri ni Arvind.
Sa kauna-unahang pagkakataon sa labing walong taon, hinawakan ako ng aking asawa.

Hindi tulad ng isang magkasintahan.
Hindi pa.
Tulad ng isang tao na nagbubukas ng pintuan ng isang bahay na akala niya ay sinunog.

Hindi ako lumipat.
Hindi ako huminga.

Ang kanyang kamay ay nanatili sa aking ulo sa loob ng tatlong segundo.
Pagkatapos lima.
Pagkatapos sampu.

Nang siya ay umalis, pareho kaming umiiyak.

Hindi madali ang paggamot.
Ang mga ospital ay hindi mga lugar kung saan ang pag-ibig ay nagiging maganda. Ang pag-ibig ay may mga papeles, mga bote ng ihi, hindi bayad na mga bayarin, mga alarma sa tablet, na nakikipagtalo sa mga nars, mga epekto sa pag-aaral, pag-aalis ng pagsusuka, pagpapanggap na ang ulat ng dugo ay hindi nakakatakot.
Ang katawan ni Arvind ay matagal nang nagdusa sa katahimikan.

May masamang gabi.
Nights nang sunugin siya ng lagnat.

Nights nang itulak niya ang pagkain palayo.
Nights nang bumulong siya, “Hayaan mo akong umalis, ” at bumulong ako pabalik, “Hindi hanggang sa malaman mo kung paano maging maayos na matigas ang ulo sa akin. ”

Lumipat ako sa upuan ng ospital.
Pagkatapos ay sa silid-tulugan pagkatapos niyang umuwi.

Ang unang gabi pabalik, tumayo siya sa aming kama at tumingin sa puting unan sa gitna.
Matanda na ngayon.
Flat.

Tapat.
Mapopoot.
Kinuha niya ito.

Umiling ang kanyang mga kamay.
“Hindi ko alam kung paano matulog nang wala ito, ” inamin niya.

Tumango ako.
“Pagkatapos ay hindi namin ito itatapon. ”
Nahulog ang mukha niya.
Kinuha ko ang unan mula sa kanya at inilagay ito sa paanan ng kama.
“Hindi sa pagitan namin, ” sabi ko. “Ngunit hindi nakalimutan. ”
Matagal na niya akong tiningnan.

Pagkatapos ay humiga siya sa kanyang tagiliran.
Nakahiga ako sa tabi niya.
May puwang sa pagitan namin.
Isang maingat, nanginginig na puwang.

Ngunit walang pader.
Sa dalawa sa umaga, ang kulog ay gumulong sa Mumbai.

Nagising ako, karera ng puso.
Nagising din si Arvind, nakatitig sa kisame tulad ng mga lumang panahon.
Nagbulong ako, “Arvind … ”
Sa loob ng labing walong taon, sasabihin niya, “Matulog. ”

Nang gabing iyon, pinatay niya ang kanyang ulo.
“Oo? ”

Ang salita ay sumira sa isang bagay na bukas sa loob ko.
“Maaari ko bang hawakan ang iyong kamay? ”
Takot na tumawid sa kanyang mukha. Pagkatapos ay tiwala. Pagkatapos ay matakot muli.
Sa wakas, dahan-dahan, inilagay niya ang kanyang palad sa kamay sa sheet.
Inilagay ko ito.

Mainit ang balat niya.
Manipis.
Buhay.
Nakahiga kami ng ganyan hanggang umaga.
Hindi gumaling.
Hindi bata pa.

Hindi inosente.
Ngunit magkasama sa katotohanan.
Lumipas ang mga buwan.

Napansin ng mga bata ang mga pagbabago sa harap ng iba pa. Nakita kami ni Priya na nakaupo nang malapit sa panahon ng tsaa at lumuluha sa kusina. Nahuli ni Rohan si Arvind na nag-aayos ng aking shawl at nakatitig tulad ng nasaksihan niya ang isang himala.
Sinabi ng mga kamag-anak na ang pagretiro ay naging malambot sa kanya.

Sinabi ng mga kapitbahay na ang sakit ay naging tapat sa akin.
Hayaan mo sila.

Laging ginusto ng mga tao ang mga simpleng kwento.

Hindi nila madadala ang mga magulo kung saan ang kasalanan at sakripisyo ay natutulog sa parehong kama sa loob ng labing walong taon at nagising pa rin ang paghinga.

Isang gabi, sa panahon ng Ganesh Chaturthi, hiniling sa akin ni Arvind na kunin ang aming album sa kasal.

Naupo kami sa sahig, tuhod na masakit, tumatawa sa mga lumang hairstyles at malubhang mukha.
Sa isang larawan, tinitingnan niya ako sa panahon ng mga pheras.

Kaya bata pa.
Kaya tiyak.

“Mahal na mahal kita sa araw na iyon, ” aniya.
Hinawakan ko ang larawan.

“Sinira ko ang pag-ibig na iyon. ”
“Hindi, ” tahimik niyang sinabi. “Nasugatan mo ito. Inilibing ko ito ng buhay. Pareho kaming dapat sagutin para sa ginawa namin. ”
Tumingin ako sa kanya.
“Nariyan pa ba? ”

Hindi siya agad sumagot.
Pagkatapos ay naabot niya ang aking kamay nang hindi nagtanong.

“Oo, ” aniya. “Matanda. Scarred. Masamang kumilos. Ngunit doon. ”

Isang taon pagkatapos ng pag-checkup ng pagreretiro, bumalik kami sa parehong klinika.
Ngumiti ang batang doktor nang makita niya kaming magkasama. Sa oras na ito, ang mga daliri ni Arvind ay nakabalot sa akin.
Ang kanyang mga ulat ay hindi perpekto.

Hindi sila magiging perpekto.
Ngunit mas mahusay sila.

Ang gamot ay humalili sa kanya. Ang paggamot ay nagbigay sa kanya ng oras. Hindi walang katapusang oras. Walang nakakakuha ng iyon. Ngunit totoong oras. Matapat na oras.

Sa labas ng klinika, nagsimulang bumagsak ang ulan sa Andheri.
Ang parehong uri ng pag-ulan na dating sumaklaw sa aking pinakamasamang pagkakamali.
Binuksan ni Arvind ang kanyang payong.

Para sa isang segundo, pareho naming naalala ang isa pang monsoon, isa pang bersyon sa akin, isa pang bersyon sa amin.
Nagbulong ako, “Kung maaari kang bumalik, iiwan mo ba ako? ”

Tumingin siya sa ulan sa loob ng mahabang panahon.
Pagkatapos ay sinabi niya, “Kung makakabalik ako, sasabihin ko sa iyo na malungkot din ako. ”
Sarado ang lalamunan ko.

“Pakinggan ko na. ”
“Siguro, ” aniya. “Siguro hindi. Kami ay bata at mapagmataas at napaka-hangal. ”

Tumawa ako sa luha.
Ngumiti siya.
Pagkatapos, sa ilalim ng kulay-abo na kalangitan ng Mumbai, itinaas ng aking asawa ang aking kamay sa kanyang mga labi.

Ang halik ay magaan.
Halos wala.
Ngunit pagkatapos ng labing walong taon ng wala, halos walang uniberso.

Ang mga tao ay naglalakad sa paligid namin ng mga payong at bag at walang tiyaga na mga sungay na sumasabog mula sa kalsada.
Walang napansin.
Walang nakakaalam.
Buti na lang.
Ang ilang mga parusa ay nangyayari nang pribado.
Kaya gumawa ng ilang mga muling pagkabuhay.

Nang gabing iyon, nang umuwi kami, kinuha ni Arvind ang lumang puting unan mula sa paanan ng kama.
Napanood ko siyang dalhin ito sa balkonahe.
“Anong ginagawa mo? ” Tinanong ko.
Mukha siyang napahiya. “Ito ay koton lamang. ”

“Hindi, ” Malambot kong sinabi. “Ito ay labing walong taon. ”
Tumango siya.

Sama-sama, binuksan namin ang takip.
Ang koton sa loob ay may dilaw na may edad. Dahan-dahang hinila niya ito. Tumulong ako. Piraso sa pamamagitan ng piraso, inilagay namin ito sa isang palayok ng luad, ang uri na ginamit ko para sa tulsi.

Kinabukasan, pinaghalo namin ito ng lupa.
Nagdala si Priya ng isang maliit na halaman ng jasmine.

Tumawa si Rohan at sinabi lamang na ang aming pamilya ay magsasagawa ng mga huling ritwal para sa isang unan.
Ngumiti si Arvind.

Hindi ko ipinaliwanag.
Linggo mamaya, namumulaklak ang jasmine.
Maliit na puting bulaklak.

Galit.
Malambot.
Tuwing gabi, maingat na natubig ito ni Arvind.

Tuwing gabi, tumayo ako sa tabi niya.
Minsan hinawakan ng kanyang balikat ang minahan.

Minsan natagpuan ng kanyang kamay ang aking walang takot.
At sa tuwing ginawa ito, pinatawad ko ang nakaraan ng kaunti pa — hindi dahil nararapat na kapatawaran, ngunit dahil nararapat nating anuman ang buhay ay nanatili pagkatapos nito.

Minsan ko ipinagkanulo ang aking asawa.
Sa loob ng labing walong taon, naisip kong pinarusahan niya ako sa hindi niya ako hinawakan.

Ngunit ang katotohanan ay mas kakila-kilabot, at mas malambot.
Nagtayo siya ng isang pader upang mailigtas ang aking buhay, pagkatapos ay nakulong sa likuran nito gamit ang kanyang sariling puso.

Ngayon, luma at scarred, natututo kaming manirahan nang walang mga pader.
At sa mga gabi nang bumagsak ang ulan sa Mumbai laban sa aming bintana, hindi na natulog si Arvind sa likuran niya sa akin.
Natulog siyang nakaharap sa akin.
Isang kamay na nagpapahinga sa pagitan namin.
Buksan.

Naghihintay.
At tuwing gabi, kinuha ko ito.

n

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *