Siya ay magiging MAHALAGA sa madaling araw para sa isang krimen na hindi niya ginawa, ngunit isang RAT ang nagligtas sa kanyang buhay …
Kinondena na mamatay sa isang piitan para sa isang krimen na hindi niya ginawa, ibinahagi niya ang kanyang huling piraso ng tinapay na may daga. Hindi niya naisip na ang maliit na hayop na ito ay gaganapin ang susi sa kanyang kalayaan.

Si Bruno ay isang taong may kayamanan, ngunit nagmamay-ari siya ng pinakadakilang kayamanan na maaaring magkaroon ng tao. Isang malinaw na budhi. Nagtrabaho siya bilang isang valet sa mansyon ng gobernador, isang malakas at mahigpit na tao na namuno sa rehiyon na may isang kamao ng bakal. Kilala si Bruno sa kanyang walang tigil na katapatan.
Maaari siyang makahanap ng isang gintong barya sa lupa at ibalik ito nang walang pag-aalangan. Gayunpaman, sa isang mundo na hinihimok ng ambisyon, ang katapatan ay madalas na pukawin ang inggit ng madilim na puso. Si Gaston, ang punong butler, ay kinasusuklaman si Bruno. Kinamumuhian niya siya dahil ang integridad ng binata ay binigyang diin ang kanyang sariling katiwalian. Si Gaston ay nagnanakaw ng maliit na dami mula sa pantry at alak ng gobernador nang maraming buwan, at alam niya na sa lalong madaling panahon ay matutuklasan ito ng matulungin na mata ni Bruno. Nagpasya siyang hampasin muna.
Isang hapon, ang singsing ng pirma ng gobernador, isang natatanging piraso ng ginto at rubies, nawala. Kinuha ni Chaos ang mansyon. Si Gastón, na may isang pagganap na karapat-dapat sa isang teatro, ay natagpuan ang singsing na nakatago sa ilalim ng kutson ng mapagpakumbabang kama ni Bruno. “Narito siya, ginoo, ” Si Gaston ay sumigaw ng maling pagkagalit. “Ang ahas na pinapakain niya sa kanyang sariling bahay ay nakagat ang kanyang kamay. ” Si Bruno, na paralisado ng pagkabigla, ay halos hindi mapigilan ang kanyang kawalang-kasalanan, ngunit ang ebidensya na nakatanim ay pinapahamak.
Ang gobernador, pula na may galit, ay hindi nais na makinig. Naramdaman niyang ipinagkanulo siya ng lingkod na pinagkakatiwalaan niya. “Alisin mo siya, ” iniutos ng gobernador, “hayaan siyang mabulok sa tore ng limot at bigyan siya ng walang tinapay at tubig hanggang sa aminin o mamatay. ” Ang paglilitis ay mabilis at malupit, kung maaari itong tawaging isang pagsubok. Walang mga abogado o saksi na pabor, tanging ang nakakalason na salita ni Gastón laban sa desperadong pag-iyak ni Bruno. Siya ay pinarusahan sa buhay sa bilangguan.
Sa pinakamalalim na cell ng bilangguan ng lungsod, isang lugar na nakalaan para sa mga mamamatay-tao at traydor, isang butas ng bato kung saan sinabi na walang lumabas na buhay. Habang kinaladkad siya ng mga guwardya sa mga kalye ng cobblestone patungo sa bilangguan, ang mga mamamayan, na isang beses ay binati si Bruno nang may pagmamahal, ay naghahagis ngayon ng basura at dumura sa kanya. “Thief! ” sumigaw sila ng mga mapagkunwari sa kanya. Ang sakit ng kawalan ng katarungan ay mas matalim kaysa sa mga kadena na mahigpit sa kanyang mga pulso.
Tumingin si Bruno sa kalangitan para sa isang sagot, ngunit nakita lamang ang mga mabibigat na ulap na ulap. Nasaan ang banal na katarungan? Bakit pinahintulutan ng Diyos ang mga kasinungalingan upang magtagumpay sa katotohanan? Napanood ni Gaston mula sa balkonahe ng mansyon na may ngiti ng kasiyahan sa kanyang mga labi, na pinupunasan ang kanyang mga kamay na parang natapos na lang niya ang isang marumi ngunit kinakailangang trabaho. Si Bruno ay itinulak sa pamamagitan ng mabibigat na pintuang bakal ng bilangguan at ang tunog ng mga bolts na nagsasara sa likuran niya ay parang tunog ng pagtatapos ng kanyang buhay.
Ang tore ng limot ay hindi isang tore, ngunit isang malalim, mamasa-masa, madilim na silong. Ang cell ni Bruno ay isang walang window na kubo ng malamig na bato, kung saan ang tanging ilaw ay nagmula sa isang malayong sulo sa koridor na bahagyang nag-flick. Ang hangin ay makapal, puno ng amoy ng mojo, marumi, at desperasyon mula sa daan-daang mga kalalakihan na namatay doon sa harap niya. Ang bantay, isang malupit na tao, nang walang bakas ng pakikiramay, ay nagtulak sa kanya sa loob at isinara ang gate.
“Gawing komportable ang iyong sarili, magnanakaw, ” siya ay nag-sneak. “Ito ang iyong libingan. Walang maaalala sa iyo sa isang linggo. ” Si Bruno ay naiwan sa dilim. Ang katahimikan ay ganap, nasira lamang sa pamamagitan ng patuloy na pagtulo ng na-filter na tubig sa isang lugar. Bumagsak siya sa bulok na palapag ng dayami, niyakap ang kanyang tuhod. Ang malamig na tumagos sa kanyang mga buto, ngunit ang malamig sa kanyang kaluluwa ay mas masahol pa. Nawalan siya ng trabaho, ang kanyang reputasyon, ang kanyang kalayaan, at ang kanyang kinabukasan sa isang araw. Galit, walang magawa at takot na halo-halong sa kanyang dibdib na bumubuo ng isang buhol na pumigil sa kanya sa paghinga.
Umiyak siya nang tahimik, mainit na luha na mabilis na lumalamig sa kanyang maruming pisngi. Nakaramdam siya ng ganap na inabandona ng tao at ng Diyos. Lumipas ang mga Linggo sa ganap na kadiliman. Ang gutom ay naging isang palaging sakit na nagpahina sa kanyang katawan, ngunit ang labanan sa kaisipan ay mas masahol pa. Sa pag-iisa, may pag-aalinlangan na sumalakay sa kanya. Kung umiiral ang Diyos, hindi niya ito papayagan. Si Bruno, sa gilid ng kawalan ng pag-asa, ay bumulong sa isang nasirang tinig, “Lord, kung nandiyan ka, bigyan mo ako ng isang senyas. Hindi ako humihingi ng isang himala, para malaman lamang na hindi ako nag-iisa sa impiyerno na ito. ” Ngunit ang tanging tugon ay ang katahimikan at ang pagtulo ng tubig.
Isang gabi, habang si Bruno ay tumingin nang malungkot sa maliit na piraso ng tuyong tinapay na kanyang hapunan, narinig niya ang isang malabong ingay na malapit sa kanyang paa. Tumayo siya nang walang galaw. Ang isang pares ng maliit, maliwanag na mga mata ay nanonood sa kanya mula sa isang crack sa pader ng bato. Ito ay isang malaki, kulay-abo na daga na may maruming balahibo at isang nakagat na tainga. Karamihan sa mga kalalakihan ay sumigaw o sinubukan na patayin siya. Ang mga daga ay mga peste, mga tagadala ng sakit, ang iba pang mga naninirahan sa sinumpaang lugar na iyon.
Ngunit si Bruno, sa kanyang walang hanggan na pag-iisa, ay nakaramdam ng ibang bagay. Nakita niya sa hayop ang parehong kagutuman at pagdurusa na naramdaman niya. “Gutom ka rin, di ba, maliit? ” bumulong kay Bruno sa isang madilim na tinig. Ang daga ay hindi tumakas. Inilipat niya ang kanyang ilong na amoy ang tinapay. Tumingin si Bruno sa kanyang pagkain. Napakaliit nito, sapat na lamang upang mapanatili siyang buhay sa ibang araw. Ang kanyang likas na kaligtasan ng buhay ay sumigaw sa kanya upang kainin ang lahat, ngunit ang kanyang puso, ang mabait na puso na kahit na ang bilangguan ay nagawang ganap na tumigas, nakontrol.
Hinati niya ang piraso ng tinapay sa dalawa! Dito, sinabi niya nang marahan, na inihagis ang mas maliit na kalahati patungo sa crack. Ito ay maliit, ngunit ito ay ibinahagi …
Bahagi 2 …
Ang daga ay binaril, kinuha ang tinapay at nawala sa kadiliman. Kinain ni Bruno ang kanyang bahagi na nakakaramdam ng kakaibang init sa kanyang dibdib. Sa kauna-unahang pagkakataon sa mga linggo ay nakakonekta siya sa isa pang buhay na pagkatao. Hindi niya alam na ang gawaing ito ng awa, napakaliit at hindi gaanong mahalaga sa mga mata ng mundo, ay nagtakda lamang sa paggalaw ng mga gears ng kanyang paglaya.
Narinig ng Diyos ang kanyang dalangin at ang kanyang messenger ay walang mga pakpak, ngunit isang buntot. Mula nang gabing iyon, isang sagradong gawain ang itinatag sa kadiliman ng cell. Sa tuwing dinala ng bantay ang pagkain, ang daga ay lilitaw nang sunud-sunod na parang may panloob na orasan na naka-synchronize sa gutom ni Bruno. Pinangalanan niya ang kanyang Spark dahil sa matalinong sparkle sa kanyang itim na mata. Hindi na ito nagbabahagi lamang ng pagkain, nagbabahagi ito ng kumpanya. Kinausap siya ni Bruno, sinabi sa kanya ang tungkol sa kanyang buhay bago ang bilangguan, tungkol sa kawalan ng katarungan ni Gastón, tungkol sa kanyang takot.
“Ikaw lamang ang nilalang na hindi humatol sa akin dito, Spark, ” bumulong siya bilang ang maliit na hayop na kumpiyansa na kumain ng mga mumo mula sa kanyang kamay. Marahil ikaw ay maharlika kaysa sa lahat ng mga kalalakihan na naglalakad doon. Ang daga, sa sarili nitong paraan, ay tila naririnig siya. Minsan mananatili siya ng ilang sandali pagkatapos ng tanghalian, pinupunasan ang kanyang mga mustasa, pinapanood siya ng isang pagkamausisa na tila halos tao. Gayunpaman, ang kalusugan ni Bruno ay mabilis na lumala. Ang kahalumigmigan mula sa bato ay nakuha sa kanyang baga.
Nagsimula siyang umubo ng dugo. Si Fever ay bumisita sa kanya sa gabi, na nagdulot sa kanya ng delirium, kung saan nakita niya si Gastón na tumatawa at ang gobernador na pumirma sa kanyang death warrant. Pakiramdam niya ay ang kanyang buhay ay kumukupas tulad ng sulo sa pasilyo, dahan-dahan, nang walang sinumang nagmamalasakit. Sa itaas na palapag sa mansyon, ang buhay ni Gaston ay ibang-iba, ngunit hindi gaanong pinahirapan. Na-promote siya. Nasa buong kontrol siya ngayon sa bahay, ngunit iniwan siya ng kapayapaan. Ang Guilt ay isang multo na hindi nangangailangan ng mga kadena upang makulong.
Si Gastón ay naging paranoid. Itinago niya ang ninakaw na singsing kasama ang iba pang mga hiyas na ninakaw niya sa mga nakaraang taon sa isang lihim na ligtas, sa likod ng isang pagpipinta sa kanyang pribadong silid. Tuwing gabi ay doble niyang i-lock ang pintuan, kunin ang singsing at tingnan ito, tinitiyak na nandoon pa rin ito. Ang kumikinang na ginto at ruby na minsan ay nagbigay sa kanya ng kasiyahan ngayon ay naging sanhi ng pagkabalisa sa kanya. Kung may nakakita sa kanya, patay na ako, naisip niya. Kailangan kong ibenta ito, kailangan kong alisin ito.
Ngunit ang takot na mahuli na sinusubukan na ibenta ang tulad ng isang sikat na hiyas na paralisado sa kanya. Isang hapon, nadama ni Gaston ang hindi malusog na pangangailangan upang makita ang kanyang biktima. Bumaba siya sa bilangguan, suhol ang bantay at tumayo sa harap ng cell ni Bruno. “Tumingin sa iyo, ” Sinabi ni Gastón, na sumasakop sa kanyang ilong ng isang mabangong panyo. “Mukha kang bangkay. ” Si Bruno, nanginginig sa lagnat, ay tumingala. “Maaari mo akong i-lock, Gaston, ngunit nakatira ka sa isang bilangguan na mas maliit kaysa sa akin. Ang bilangguan ng iyong takot. ”
Gaston, galit na galit sa hindi nakikita si Bruno na ganap na nasira, kumatok sa mga bar. “I-save ang iyong mga salita, magnanakaw. Nagpasya ang gobernador. Sa tatlong araw sa madaling araw ay mai-hang ka sa pampublikong parisukat. Masiyahan sa iyong huling oras. ” Ang balita ay nahulog sa Bruno tulad ng isang slab ng tingga. Tatlong araw. 72 oras. Iyon ang lahat na naiwan sa kanyang pag-iral. Ang takot sa kamatayan, na naging tahimik, ay naging isang matalim, malamig na gulat. Nang umalis si Gaston, gumuho si Bruno.
Sumigaw siya hanggang sa wala siyang luha na naiwan. Pinalo niya ang kanyang mga kamao sa lupa hanggang sa sumabog sila. “Sumigaw ang Diyos sa dilim, hindi ito patas. Mamamatay ako para sa kasakiman ng ibang tao. Nasaan ka? Bakit mo ako pinabayaan? ” Nang gabing iyon ay hindi dumating si Chispa upang kumain. Iniwan ni Bruno ang tinapay sa lupa, ngunit lumitaw ang hayop. Ang kalungkutan ay naging ganap. Inisip ni Bruno na kahit na ang daga ay tumalikod sa kanya sa diskarte ng kamatayan. Siya huddled sa isang sulok, nanginginig, naghihintay para sa pagtatapos.
“Siguro mas mabuti sa ganoong paraan, ” naisip niya. Ang kamatayan ay magiging kaluwagan mula sa pagdurusa na ito. Ngunit alam ni Bruno na hindi siya pinabayaan ni Spark. Ang maliit na daga ay nasa isang misyon na ginagabayan ng isang likas na ugali na hindi natural, ngunit banal. Ang hayop ay natagpuan ang isang paraan sa pamamagitan ng mga sinaunang tubo at crevice sa pundasyon, isang labirint na nakakonekta ang bulok ng bilangguan na may luho ng mansyon sa itaas.
Kinabukasan, ang penultimate night ni Bruno, isang ingay ang nagising sa kanya mula sa kanyang lagnat na pagtulog.
“Spark, ” bumulong siya sa isang bahagyang naririnig na tinig. Nariyan ang daga, ngunit sa oras na ito ay hindi darating upang maghanap ng pagkain. May isang bagay sa kanyang bibig, isang bagay na lumiwanag nang mahina sa kadiliman. Umabot si Spark sa kamay ni Bruno at ibinaba ang bagay sa kanyang palad. Dinala siya ni Bruno sa kanyang mga mata, pinipintasan ang mga ito upang makita sa kadiliman. Ang kanyang puso ay lumaktaw ng isang marahas na matalo. Ito ay hindi isang bato o isang piraso ng basura, ito ay isang pindutan. Ngunit hindi lamang ang anumang pindutan, ito ay isang solidong pindutan ng ginto na may sagisag ng isang fleur-de-lis na nakaukit.
Alam ni Bruno ang pindutan na iyon, pinakintab niya ito ng daan-daang beses. Ito ay isang pindutan sa damit ng damit ni Gaston, isang vest na maingat na binabantayan ni Gaston sa kanyang pribadong silid. “Saan mo ito nakuha? ” tinanong si Bruno na natigilan, nakatingin sa hayop. Ang daga ay lumubog nang marahan at tumakbo patungo sa crack sa dingding. Pagkatapos ay bumalik siya na parang inanyayahan siyang sundin siya o ipakita sa kanya ang isang landas. Ang isip ni Bruno, sa kabila ng lagnat, ay nagsimulang magtrabaho nang buong bilis. Kung ang daga ay maaaring bumalik mula sa silid ni Gaston patungo sa cell, nangangahulugan ito na mayroong isang direktang pisikal na koneksyon at nangangahulugang iba pa.
Ang daga ay isang forager, naaakit sa mga makintab na bagay. Ang isang baliw, desperado, at halos imposible na ideya ay nagsimulang mabuo sa isipan ng nahatulang tao. Ito ay isa sa isang milyong pagkakataon, ngunit ito lamang ang mayroon ako. Inalis ni Bruno ang kanyang tanging mahalagang pag-aari, isang lumang medalya ng pilak. Ipinakita niya ito sa Spark, na ang mga mata ay lumiwanag nang may kamangha-manghang. “Kunin mo ito, ” Sinabi sa kanya ni Bruno, na kinumpirma ang kanyang huling pag-asa sa isang hayop. “Ngunit dalhin mo sa akin ang itinatago niya. Dalhin mo sa akin ang katotohanan. ” Kinuha ng daga ang medalya gamit ang mga ngipin nito at nawala sa madilim na crack.
Si Bruno ay naiwan na nag-iisa, na nananalangin na ang Diyos ng maliliit na bagay ay gagabay sa mga hakbang ng kanyang hindi pangkaraniwang messenger. Ang kanyang buhay ngayon ay nakasalalay sa isang rodent. Ang pinakamahabang gabi ng buhay ni Bruno ay dahan-dahang natupok. Bawat oras ay isa pang hakbang patungo sa madaling araw, patungo sa mga bitayan. Hindi natulog si Bruno. Tumayo siya na nakadikit sa basag sa dingding, ang kanyang mga mata ay nag-dugo mula sa pilay ng pagsilip sa kadiliman, naghihintay ng isang himala na tila imposible.
“Mangyaring, Spark, ” bumulong siya, “bumalik. ” Ngunit ang katahimikan ang tanging sagot. Sinimulan ni Doubt na kainin siya. Naging tanga ba siya? Ipinagkatiwala ba niya ang kanyang buhay sa isang maruming hayop? Marahil ay kinuha lamang ng daga ang medalya sa pugad nito at hindi na babalik. Siguro nahulog siya sa isang bitag.
Sa itaas na palapag sa mansyon, natulog si Gaston ng isang hindi mapakali na pagtulog, lasing sa alak at kapangyarihan, hindi alam na ang isang maliit na anino ay tahimik na gumagalaw sa kanyang silid. Ang daga, na naaakit ng pamilyar na amoy ng kasamaan at ang ningning ng metal, ay natagpuan ang lugar ng pagtatago sa likod ng pagpipinta. Sa kanyang mga walang imik na binti at matalim na ngipin, nagawa niya kung ano ang walang bantay: ipasok ang hindi nakikita. Sa uniberso ng daga walang krimen o hustisya, isang palitan lamang: isang makintab na bagay, ang pilak na medalya, para sa isa pang makintab na bagay na naamoy ng takot ni Gaston.
Ang tunog ng mga mabibigat na bota sa bato hallway ay nag-jolted kay Bruno mula sa kanyang pag-iingat. Sila ang mga guwardya. Dumating na ang oras. Ang araw ay hindi pa bumangon, ngunit ang kulay-abo na bukang-liwayway ay na-sneak sa pamamagitan ng mga bitak. Bumagsak si Bruno laban sa dingding, natalo. Tapos na. Hindi na bumalik si Spark. Ang bolt ng cell creaked at ang pintuan ay binuksan gamit ang isang metal na pag-crash. “Bumangon ka, magnanakaw, ” lumaki ang bantay. “Naghihintay sa iyo ang tagapatay. ” Tumayo si Bruno sa kahirapan, nanginginig ang kanyang mga binti na may kahinaan. Kumuha siya ng isang hakbang patungo sa pintuan at pagkatapos ay nakaramdam ng isang bagay, isang biglaang bigat sa kanyang hubad na paa. Tumingin siya pababa. May Chispa. Ang hayop ay nakatanim ng balahibo nito na parang nagpatakbo ng isang marathon at sa bibig nito ay may hawak itong isang bagay na mabigat at makintab.
Lumapit ang bantay upang kunin si Bruno. “Maghintay! ” sumigaw kay Bruno ng lakas na hindi niya alam na mayroon siya. Mabilis siyang yumuko at kinuha ang dinala ng daga. Nahiya ang Spark at tumakbo upang itago. Binuksan ni Bruno ang kanyang kamay. Sa kanyang maruming palad ay lumiwanag sa isang hindi maiisip na pula at gintong ilaw: ang singsing ng gobernador. Ang malaking ruby ay tila nasusunog sa kadiliman ng cell. “Ang Diyos ay umiiral, ” Si Bruno ay bumulong, na kumapit sa hiyas sa kanyang dibdib.
Kinaladkad nila siya sa looban ng bilangguan kung saan naitayo ang isang improvised na bitayan. Ang gobernador ay naroon na nakasuot ng itim na may mahigpit na pagpapahayag. Sa tabi niya, si Gastón ay ngumiti ng sabik na makita ang pagtatapos ng kanyang problema. Ang isang maliit na pangkat ng mga manonood ay nagtipon upang masaksihan ang pagpapatupad. Inilagay ng tagapatay ang noose sa leeg ni Bruno.
“Mayroon ka bang pangwakas na sabihin bago ka magbayad para sa iyong krimen? ” sinabi ng gobernador sa isang malamig na tinig. Tumagal ng hakbang si Gastón. “Tapusin natin ito, ginoo. Hindi siya karapat-dapat na makipag-usap. ”
Itinaas ni Bruno ang kanyang ulo. Sa kabila ng kanyang basahan at marumi, mayroon siyang higit na dignidad sa sandaling iyon kaysa sa lahat ng mga kalalakihan na naroroon. “Hindi ako magnanakaw, ang Iyong Kahusayan, ” Sinabi ni Bruno sa isang malinaw na tinig. “At mayroon akong patunay dito. ” Sa pamamagitan ng isang mabilis na paggalaw, sa kabila ng pagkakaroon ng kanyang mga kamay na nakatali, pinamamahalaang niyang buksan ang kamao na mahigpit niyang isinara. Ang tumataas na araw ay tumama sa ruby ng singsing, naglalabas ng isang flash na pansamantalang nabulag ang mga naroroon.
Ang gobernador ay tumulo. Ang Gastón ay naging maputi bilang isang piraso ng papel. “Ang singsing ko! ” bulalas niya, tumatakbo sa Bruno upang i-snatch ang hiyas mula sa kanyang kamay. “Paano? Paano ito posible? Ilang linggo ka nang naka-lock at nagbabantay. Walang pumasok o umalis. ”
Isang nakamamatay na katahimikan ang nahulog sa looban. Imposible ang lohika ng sitwasyon. Maaaring ninakaw ni Bruno ang singsing habang nasa cell siya. At kung mayroon siyang lahat, makikita na siya sa maraming mga paghahanap.
“Hindi ako ang nagdala sa kanya, ginoo, ” Sinabi ni Bruno, na nakatitig kay Gastón. “Siya ay isang messenger ng Diyos, isang maliit at mapagpakumbabang messenger na maaaring makapasok kung saan ang mga tao ay hindi maaaring. Kung pupunta ka ngayon sa silid ni Gaston, makakahanap ka ng isang pilak na medalya ng Birhen, kung saan itinago niya ang singsing na ito. ”
Si Gaston ay nagsimulang manginig nang marahas. “Siya ay nagsisinungaling, ito ay pangkukulam, ” sumigaw siya, ngunit ang kanyang tinig ay mataas na gulat.
“Patayin mo siya ngayon! ” Ang gobernador, na walang tanga, ay nakakita ng takot sa mga mata ng kanyang butler. “Guards, ” inutusan niya sa isang kulog na tinig, “pumunta sa silid ni Gaston ngayon at hanapin ang lahat. ”
Sampung minuto mamaya, bumalik ang mga guwardya. Ang kapitan ng bantay ay may isang maliit na maliit sa kanyang kamay. “Ang iyong Kahusayan, natagpuan namin ito sa lihim na ligtas sa likod ng pagpipinta, sa silid ni Gaston. ” Kinuha ng gobernador ang pilak na medalya, luma at pagod, magkapareho sa isang Bruno na laging isinusuot. Tumingin siya kay Gaston.
“Ang pagtataksil ay maliwanag. Binato mo ang aking singsing, nakatanim ka ng katibayan at halos may isang inosenteng lalaki na nakabitin. ” Si Gaston ay lumuhod na umiiyak at nagmamakaawa, ngunit huli na. Ang parehong mga guwardya na humahawak kay Bruno ay pinakawalan siya at hinawakan si Gastón. Ang hustisya, kahit na belated, ay dumating na may banal na katumpakan.
Lumapit ang gobernador kay Bruno at sa kanyang sariling mga kamay ay tinanggal ang lubid mula sa kanyang leeg. “Patawad sa akin, anak, ” sinabi ng malakas na tao na nagpapababa ng kanyang ulo sa pagkapahiya. “Nabulag na ako. Ibabalik ko sa iyo ang iyong lugar. Bibigyan kita ng ginto. Bibigyan kita ng anumang hinihiling mo. ”
Hinawakan ni Bruno ang kanyang leeg sa sakit, tiningnan ang maliit na window sa silong kung saan siya naka-lock. Alam kong bumaba doon si Spark. “Hindi ko gusto ang ginto, ginoo. Gusto ko lang ang kalayaan ko. At na ang lahat ng mga nilalang, kahit gaano kaliit, ay tratuhin nang may paggalang. Sapagkat minsan ay ginagamit ng Diyos ang hindi bababa sa kahihiyan sa mas malaki. ”
Umalis si Bruno sa bilangguan bilang isang malayang tao. Hindi niya nakalimutan ang daga. Sinasabi na araw-araw ay nag-iwan siya ng isang piraso ng sariwang tinapay at keso malapit sa mga pader ng bilangguan. Isang alay ng pasasalamat sa kaibigan na nagligtas sa kanyang buhay.
Ang kuwentong ito ay para sa iyo na nakakaramdam ng nakulong sa isang hindi patas na sitwasyon, para sa iyo na naniniwala na walang paraan at walang nakakakita ng iyong pagdurusa. Alalahanin si Bruno, kung minsan ang tulong ay hindi nagmula sa inaasahan natin ito. Minsan hindi ito nagmula sa isang hukbo o isang hari, ngunit mula sa pinaka mapagpakumbaba at hindi inaasahan.
Huwag tumingin sa maliit na kilos ng kabaitan. Pagbabahagi ng iyong tinapay kapag mayroon kang maliit, pagiging mabait kapag nagdurusa ka. Iyon ang mga buto ng mga himala. Tiwala. Ang Diyos ay may mga messenger sa lahat ng dako, kahit na sa pinakamalalim na kadiliman. Lalabas ang iyong katotohanan at masisira ang mga kadena.