Hindi ako makaupo nang walang imik … Kailangan kong malaman kung sino ang nasa likod ng malupit na plano na iyon.

Kung nagpatuloy ako sa aking paglalakbay, habang paulit-ulit ko sa aking sarili sa loob ng tatlong taon, walang makakaalam sa nangyari noong hapon sa agwat ng Oaxaca.
Walang sinuman, maliban sa isang ina na nakatali sa isang puno.
At dalawang mazacuatas na bumababa sa paglubog ng araw.

Bumalik siya mula sa kanayunan nang ang araw ay naghahati na laban sa mga burol. Nasusunog pa rin ang mundo. Dahan-dahang gumagalaw ang kidlat. Naglakad si Tinto sa tabi ko, matanda ngunit alerto.

Anim na kilometro sa ranso.


Anim na kilometro na hindi dapat isipin.

Dahil namatay si Teresa, natutunan kong mabuhay nang walang labis na pakiramdam. Ang ranso ay isang bubong. Wala nang iba pa. Inulit niya sa akin na sa mga bundok ang isa ay nakaligtas sa pamamagitan ng pag-asa, hindi mga patagilid. Ang sinumang pumapasok sa kung saan hindi sila tinawag, nagtatapos sa ilalim ng lupa.

Advertisements

Iyon ang sinabi niya sa akin.

Hanggang sa nagbago ang katahimikan.

Biglang tumahimik ang mga cicadas. Ang kidlat ay hinigpitan ang kanyang leeg. Bumaba si Tinto, na parang isang bagay na hindi nakikita ang kanyang back bristle.

Pagkatapos ay nakita ko siya.

Sa paanan ng lumang ahuehuete, isang bagay na madilim na hindi dapat naroroon.

Naisip ko ang hindi naghahanap.
Naisip ko ang pagpapatuloy.
Ang hindi mo nakikita ay hindi pinipilit kang kumilos.

Ngunit sumulong ako.

At nang malapit na ako, naramdaman kong baluktot ang aking mundo.

Ang isang batang babae ay nakatali sa puno ng kahoy. Ang makapal na lubid ay lumubog sa kanyang balat. Ang kanyang bibig ay tuyo at ang kanyang mga mata ay bukas na may dalisay na takot.

“Tulungan mo ako, ” bumulong siya.

At pagkatapos ay narinig ko ang pag-iyak.

Ang ilang mga hakbang ang layo, sa isang palad, isang bagong panganak na sanggol ang sumigaw sa marupok na tinig na tila masira sa bawat pagtatangka.

Ang babae ay tumalikod sa kanyang ulo patungo sa bundok.

“Ang mga vipers … ” palagi silang dumarating sa paglubog ng araw …

Sinundan ko ang kanyang tingin.

At doon sila.

Dalawang malaking mazacuatas na dumudulas sa bush. Mabagal. Ligtas. Para bang alam nila na walang pagtakas.

May umalis doon.

May naglagay ng sanggol sa sahig.

May nakakaalam nang eksakto kung anong oras bumaba ang mga ahas na iyon.

At na may isang taong nais na panoorin ang kanyang anak na mamatay nang hindi makagalaw.

Ang babae ay nanginginig sa isang puwersa na hindi tao.

“Anak ko! ” Mangyaring!

Ang mga ahas ay ilang metro ang layo.

Wala akong shotgun. Wala siyang malaking machete. Tanging ang stick na kung saan ay nag-aanak ako ng mga baka … at ang memorya ni Teresa na may hawak na isang anak na hindi huminga.

Ang memorya na iyon ay tinusok ako.

Para sa isang walang hanggang segundo naisip ko ang tungkol sa pagtakbo palayo.
Akala ko: wala ito sa iyong negosyo.
Naisip ko: may mga kalalakihan na mas masahol kaysa sa mga vipers sa likod nito.

Ngunit sumigaw ulit ang sanggol.

At hindi ko magawa.

Tumakbo ako.

“Dito, sinumpa mo ang mga! ” Sumigaw ako, hinampas ang lupa.

Binaril ni Tinto na parang wala ang mga taon. Nag-bark siya ng isang galit na gumawa ng sakit sa aking dibdib.

Ang unang mazacuata ay nakataas ang ulo nito sa aking taas. Ang kanyang mga mata ay itim, walang laman, nang walang poot. Kagutom lang.

Sinubukan ng iba pang bilugan ang maliit na batang lalaki.

“Hindi! ”

Nag-interposed ako. Itinapon ko siya ng mga bato. Tinamaan ko ang lupa.

Ang ahas ay gumawa ng isang mahina at naramdaman kong pinutol ng hangin ang aking mukha. Nag-back off ako ng awkwardly. Itinapon ni Tinto ang kanyang sarili nang diretso sa ulo, sentimetro mula sa mga fangs.

“Pula! ”

Sa isang iglap ang viper ay lumingon sa kanya. At sa pangalawang iyon, inalis ko ang stick sa kanyang likuran gamit ang lahat ng aking lakas.

Ang suntok ay nag-reverberated.

Ang ahas ay baluktot. Binuksan niya ang kanyang bibig. Nakita ko ang aking kamatayan doon, malinaw, malamig.

Ngunit hindi bumalik si Tinto.

Nagpatuloy siya sa pag-barking. Mapanghamong.

Hindi ko alam kung gaano katagal ang tumagal. Sa aking memorya ito ay isang walang katapusang hininga na puno ng alikabok at sumisigaw. Hanggang sa ang una ay nagsimulang umatras. Ang pangalawang nag-alinlangan … at sinundan siya sa bundok.

Bumalik si Silence.

Ngunit hindi na siya pareho.

Tumakbo ako sa babae at pinutol ang mga lubid. Ang mga buhol ay tiyak na ginawa. Mga Knots ng mga nagtatali ng mga baka araw-araw.

“Sino ang gumawa nito sa iyo? ” Tinanong ko.

Napalunok siya ng husto.

“Efraín … ama ng bata. At ang kanyang kapatid. Sinabi niya na kung hayaan ko siya … Inalis ko ang tanging bagay na mayroon ako.

Ang paraan ng pagpapahayag niya sa kanyang pangalan ay sinabi sa akin ang lahat. Hindi ito isang paglabas. Ito ay parusa.

“Babalik ka ba? ”

Tumango siya.

“Kapag madilim. ” Upang matiyak.

Tumingin ako sa araw. Halos lumubog ito.

Walang oras.

Tinulungan ko siyang makakuha ng Lightning. Buhay pa ang sanggol. Sapat na iyon.

“Ano ang iyong pangalan? ”

“Marina. ” At siya si Diego.

Mabilis kaming gumagalaw.

Ngunit hindi nakalimutan ng bundok.

Huminto muna si Tinto. Narinig ko mamaya: isang makina.

Mga headlight sa likod.

“Bumaba, ” Nagbulong ako.

Pumasok kami sa mga bushes. Pinindot ni Marina si Diego sa kanyang dibdib.

Huminto ang trak. Mga pintuan. Mga Tinig.

“May mga bakas ng paa dito.

Nakilala ko ang tinig bago ko ito nakita. Seryoso. Huwag kang mag-alala. Ang uri na ngumiti kapag tumama sila.

Isang lampara ang pumalo sa bundok. Ang ilaw ay lumipas ng pulgada mula sa mukha ni Marina. Hinawakan ni Diego ang kanyang luha na parang naintindihan niya.

“Wala. Nauna sila.

Nagsimula ang trak.

Nangunguna sa aking ranso.

Tiningnan ako ni Marina, bumalik ang terorismo.

“Hihintayin ka nila doon. ”

At sa sandaling iyon naintindihan ko ang isang bagay na mas masahol kaysa sa mga ahas.

Ang pag-atake ng mga ahas sa gutom.

Ang mga kalalakihan tulad ng Efraín … inaatake sila dahil sa pagmamalaki.

Ngunit ano pa ang hindi pa natin alam …
ito ay ang bundok ay hindi magiging pinaka mapanganib na bagay sa gabing iyon.

Ang pinaka-mapanganib na bagay … Naghihintay na siya sa amin.

Bahagi 2 …

At naintindihan ko ito.

Ang aking bahay ay hindi na kanlungan.
Ito ang lugar kung saan hihintayin nila ako … na may pasensya.

Naalala ko ang inabandunang kubo sa tabi ng stream.
Isang baluktot na bubong ng lata, basag na mga pader ng adobe. Walang sinuman ang naroroon mula nang mamatay ang dating manggagawa, isang malamig na umaga.

“Pumunta tayo doon, ” sabi ko.

Hindi ito isang mahusay na pagpipilian.
Siya lang ang nag-iisa.

Nagsusulong kami sa mga puno ng mesquite at tinik. Ang gabi ay bumabagsak na makapal. Isang beses na natitisod si Marina. Kinuha ko siya. Ang isa pang natitisod. Ang sanggol ay halos dumulas mula sa kanyang mga bisig at nahuli ko siya bago siya tumama sa lupa.

Si Diego ay maligamgam. Maliit. Mabilis siyang huminga.

Masyadong maliit para sa sobrang poot.

Nakarating kami sa kubo. Itinulak ko ang bukas ng pinto. Ito ay gumagapang na parang nagprotesta upang mabuhay muli.

Sa loob nito ay naamoy ang lumang kahalumigmigan at pag-abandona.

“Pahinga, ” Sinabi ko.

Hindi ako umupo.

Tumayo ako sa pintuan gamit ang kutsilyo sa aking kamay. Nakahiga si Tinto sa tabi ko, nang hindi isinasara ang kanyang mga mata.

Ang bundok ay hindi tahimik.
Naghihintay ako.

Sa madaling araw, sinira ng mga makina ang hangin.

Sa oras na ito ay hindi ito isang trak.

Mayroong maraming.

Tumayo si Tinto nang hindi tumahol. Pininturahan lang niya ang kanyang katawan.

“Natagpuan nila kami, ” Bulong si Marina.

At pagkatapos ay malinaw sa akin: hindi sila darating para sa bata.

Darating sila para sa akin.

Mula sa labas, ang tinig ni Efraín ay tinusok ang mga pader ng adobe.

“Rogelio! ”
Huwag pumunta kung saan hindi ka nila tinawag.

Mahinahon niyang sinabi ito. Halos palakaibigan.

Iyon ay nakakatakot.

Tiningnan ko ang tuyong kahoy na panggatong sa isang sulok. Tumingin ako sa marupok na kisame. Tumingin ako sa Marina na niyakap si Diego.

Hindi ako ipinagmamalaki sa ginawa ko.

Ngunit may mga oras na tumigil ka sa pagtataka kung tama … at nagsisimulang magtaka kung kinakailangan.

Sinaksak ko ang kahoy na kahoy laban sa harap na pader.
Pinihit ko ito.

Mabilis na bumangon ang apoy. Gutom. Para bang gusto din niya ang hustisya.

Sa labas sila sumigaw.

“Nasusunog! ”

Narinig ko ang mga yapak na tumatakbo patungo sa harap ng pintuan.

Sinipa ko ang back open.

“Tumakbo sa stream, ” Sinabi ko kay Marina. Sundin ito nang hindi umaalis sa ilog hanggang sa makita mo ang isang malaking bukid na may puting bakod. Huwag lumingon.

—Te ng isang matar …

Tinitigan ko siya.

“Kung susundin nila ako … ” nai-save ka.

Walang oras para sa mahabang paalam.

Nag-atubili si Tinto para sa isang segundo sa pagitan niya at sa akin.

“Pumunta, ” Inutusan ko.

At sinunod niya ako.

Na nasaktan ako ng higit sa apoy.

Lumabas ako sa harap nang ang apoy ay nagdila na ng pintuan. Nag-coughed ako. Sumigaw ako.

“Narito ako! ”

Mga Gunshot.

Sumabog ang lupa sa aking paanan. Nakaramdam ako ng isang bala na graze ang aking braso. Tumakbo ako tulad ng hindi ako tumakbo mula noong inilibing ko si Teresa.

Nag-roll down ako ng isang bangin. Binuksan ang noo ko laban sa isang bato. Ang mundo ay naging pula at alikabok.

Narinig ko ang tinig ni Efraín sa itaas.

“Hindi ka maaaring lumayo. Nasugatan siya.

Hindi siya sumigaw. Hindi siya nang-insulto.

Kinumpirma lang niya.

Ito ay naging mas masahol pa.

Gumapang ako sa ilang mga bato sa pamamagitan ng stream at tumayo nang hindi gumagalaw. Ang dugo ay tumakbo sa aking kilay. Ang aking puso ay tumalsik na parang nais nitong tumakas mag-isa.

Hindi ko alam kung gaano karaming oras ang lumipas.

Tumahimik ulit ang bundok.

Nang maglakas-loob akong lumipat, sinundan ko ang pag-staggering ng stream. Ang bawat hakbang ay isang sugal.

Hanggang sa nakita ko ang usok ng pagluluto.

Isang maliit na bahay. Ang isang mas matandang babae ay lumabas na may isang firm revolver sa kanyang kamay.

“Sino ka? ”

“Rogelio, ” Sinabi ko bago lumuhod. “Kailangan ko ng tulong.

Matagal na niyang hinawakan ang aking tingin.

“Ipasa ito. Ako si Doña Lupita. At kung nais nila siyang patay … nabigo sila.

Nilinis niya ang aking sugat. Tinahi niya ako nang hindi nanginginig. Binigyan niya ako ng malakas na kape ng palayok bilang katotohanan.

“Si Padre Tomás ay nasa nayon, ” sinabi niya sa akin. “Kung dumating ang batang babae, malalaman niya.

Hindi ako nakatulog nang gabing iyon.

Sa madaling araw ay lumakad ako sa simbahan.

Hinihintay ako ng ama sa pintuan, na parang alam na niya.

“Ikaw ba ang kumuha sa kanya sa bush? ”

Hindi ako sumagot.

“Buhay ba siya? ” Tinanong ko.

Naramdaman ko na kung sinabi kong hindi … isang bagay sa loob ko ay masisira magpakailanman.

Dahan-dahang ngumiti ang ama.

“Buhay siya. Siya at ang sanggol. At naaresto na ng pulisya si Efraín at ang kanyang kapatid. Hindi ito ang unang pagkakataon. Ang ibang mga kababaihan ay nagsalita.

Binigyan ako ng aking mga paa.

Hindi dahil sa kahinaan.

Para sa kaluwagan.

Dinala niya ako sa parsonage.

Nakaupo si Marina sa tabi ng isang bintana. Natulog si Diego sa kanyang dibdib, kalmado. Nang makita niya ako, bumangon siya na parang pamilya ako.

At pagkatapos ay nakarinig ako ng isang gasgas sa sahig.

Pula.

Nakahiga siya sa isang lumang kumot. Nang makita niya ako, bahagya siyang tumaya sa kanyang buntot. Para bang sabihin, “Tumagal ka ng ilang sandali. ”

Iyon ay kapag sumigaw ako.

Hindi dahil sa takot.
Hindi dahil sa sakit sa braso ko.
Hindi dahil sa apoy.

Sumigaw ako para kay Teresa.

Para sa anak na hindi huminga.
Sa loob ng maraming taon nang pinili kong huwag makaramdam ng anuman upang hindi na muling masira.

Dahan-dahang lumapit si Marina.

“Hindi ko alam kung paano magpasalamat sa iyo.

Umiling iling ako.

“Huwag mo akong pasalamatan. Mabuhay lang. Nawa’y lumaki ang iyong anak nang walang takot. Sapat na yan. ”

Inalok ako ng ama ng trabaho sa nayon habang naayos niya ang ranso. Pinaglaruan ako ni Doña Lupita nang sinubukan kong bayaran siya.

“Kapag ginawa mo ang tamang bagay, ” sinabi niya sa akin, “kailangan mo ring malaman upang matulungan ang iyong sarili. Kung hindi, bakit tayo narito? ”

Nang hapon na iyon, nakaupo sa parisukat kasama si Tinto sa aking paanan, naintindihan ko ang isang bagay na tumagal sa akin ng tatlong taon upang tanggapin:

Ang isa ay maaaring maging anino upang hindi magdusa.
Ngunit ang mga anino ay hindi makatipid ng sinuman.

Nang hapon na mayroon akong dalawang landas.

Upang magpatuloy …
o upang ihinto.

Pinili kong huminto.

Pinili kong harapin ang mga vipers … at ang mga kalalakihan ay mas masahol kaysa sa mga vipers.

At nang hindi hinahanap ito, sa pamamagitan ng pag-save ng Diego …
Nai-save ko rin ang huling buhay na bagay na naiwan sa loob ko.

Sapagkat kung minsan ay hindi ka ibabalik ng Diyos sa iyong nawala.

Nagpapadala siya sa iyo ng ibang bagay …
upang makita kung sa oras na ito ay hindi ka maglakas-loob na dumaan.

 

n

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *