“Kamusta.
” “Tatay.
” “Santiago, anong nangyari? Bakit mo ako tinawag mula sa ibang numero?
” “Tatay, hindi magigising si Alma.
” “Ano? Nasaan ka? Nasaan ang nanay mo?
” “Wala siya rito. Hindi mula noong Biyernes. Gutom na ako. Walang naiwan upang kumain.
” “Ano ang ibig mong sabihin na wala siya rito? Nag-iisa ka na ba? ”
“Oo. Hindi ko alam kung ano ang gagawin pa. ”
Si Tomás ay tahimik para sa isang segundo, pagkatapos ay tumalon, itinapon ang kanyang upuan, hinawakan ang kanyang mga susi mula sa desk, at naubusan nang hindi nagsasabi ng isang salita sa sinuman. Dinala niya ang elevator habang tinawag si Leticia. Naka-off ang kanyang telepono. Muli. Tatlong beses pa. Wala.

Sumakay siya sa kotse, sinimulan ito, at muling nag-dial. Voicemail.
—Mapahamak ito!
Dumiretso si Tomás sa bahay ni Leticia. Kinuha siya ng mas mababa sa kalahating oras. Halos naka-park siya, tumalon, at bumagsak sa pintuan gamit ang lahat ng kanyang lakas.
“Santiago, ito ang tatay mo! Buksan mo! ”
Wala. Itinulak niya ang pintuan. Hindi ito naka-lock. Pumasok siya. Ang bahay ay ganap na tahimik. Sa sala, natagpuan niya si Santiago na nakaupo sa sahig na yakapin ang isang unan. Ang kanyang mukha ay marumi, ang kanyang mga mata ay namamaga, at ang kanyang tiyan ay pinindot laban sa kanyang gulugod.
“Tatay, naisip kong hindi ka darating.
” “Nasaan ang Alma? ”
Itinuro ni Santiago ang armchair. Si Alma ay nakahiga doon, walang galaw, maputla ang mukha niya at tuyo ang kanyang mga labi. Lumapit si Tomás at hinawakan siya. Siya ay nasusunog na may lagnat, hindi tumutugon. Mabilis niyang kinuha siya.
“Mabilis na tayo. Huwag sabihin kahit ano, halika na lang.
” “Natulog ba siya, Tatay?
” “Hindi. Ngunit magiging maayos siya. Umalis na tayo ngayon! ”
Lumabas si Tomás kasama si Alma, at sinundan siya ni Santiago. Sumakay sila sa kotse, tumalikod siya sa mga ilaw ng peligro, at lumutang ang accelerator. Habang nagmamaneho, tinawag niya ulit si Leticia. Voicemail.
Si Santiago, mula sa back seat, tinanong,
“Galit ba ang nanay ko? ”
Hinawakan ni Tomás ang manibela.
“Hindi, anak. Hindi maayos ang nanay mo. Ngunit aalagaan kita, ipinangako ko. ”
“Paano ang maliit na batang babae? ” isang nars ang nagtanong sa sandaling sumugod si Tomás sa emergency room kasama si Alma sa kanyang mga bisig.
“Gaano katagal siya? ” tinanong niya, mabilis na lumapit sa isang kahabaan.
“Tatlong taong gulang. Hindi siya kumakain nang maayos ng hindi bababa sa dalawang araw. May lagnat siya. Siya ay walang malay pagdating ko.
” “Patatagin namin siya. Mangyaring manatili dito. ”
Kinuha ng isang doktor si Alma at inilagay siya sa kahabaan. Si Santiago ay kumapit sa paa ng kanyang ama, hindi nagsasabi ng isang salita. Numuhod si Tomás at niyakap siya.
“Aalagaan nila siya. Magiging okay siya.
” “Hindi siya mamamatay, siya? ”
“Hindi, anak. Ipinangako ko sa iyo. ”
Habang dinala si Alma sa silid ng emergency ng bata, nagpunta si Tomás sa pagtanggap. Ibinigay niya ang mga pangalan ng kanyang mga anak, ipinaliwanag kung ano ang maliit na alam niya, at hiniling na makipag-usap sa gawaing panlipunan.
Sa mas mababa sa kalahating oras, dalawang tao ang nagtanong sa kanya kung bakit nag-iisa ang mga bata.
“Dapat silang makasama sa kanilang ina. Sinabi niya sa akin na pupunta sila sa isang lugar na walang serbisyo sa cell sa buong linggo, at hindi ko siya dapat abalahin. Tinawag ako ng aking anak ngayon. Sinabi niya na ang maliit na batang babae ay hindi magigising at hindi sila kumakain ng maraming araw. Iyon lang ang alam ko.
” “At nasaan ang kanilang ina ngayon?
” “Wala akong ideya. Ang kanyang cell phone ay naka-off mula noong Biyernes. ”
Ang isa sa mga manggagawa sa lipunan ay nagsimulang kumuha ng mga tala.
“Mayroon ka bang magkasanib na pag-iingat?
” “Oo, nasa ligal na kasunduan ito. Kami ay kahaliling linggo. Sa linggong ito ang kanyang tira. ”
“Kailangan nating mag-file ng isang ulat para sa pag-abandona, G. Gutiérrez. ”
“Gawin ang dapat mong gawin. Gusto ko lang malaman kung paano ang aking anak na babae. ”
Bumalik ang doktor ng kaunti.
“Ang batang babae ay matatag. Siya ay may isang banayad na impeksyon sa bituka dahil sa pag-aalis ng tubig at hindi kumakain. Panatilihin namin siya sa ilalim ng pagmamasid. Ang magandang bagay ay dumating ka sa oras; isa pang araw at ang kwento ay ibang-iba. ”
Inilabas ni Tomás ang hininga na hindi niya sinasadya. Pinisil ni Santiago ang kanyang kamay.
“Maaari ko bang makita siya? ”
“Sa kaunting panahon. Tulog na siya ngayon, ngunit maayos siya.
” “Oo. ” Tumango si Santiago. “At ang aking ina? ”
Hindi alam ni Tomás kung ano ang sasagutin. Yumuko siya at naglagay ng kamay sa balikat ng batang lalaki.
“Hindi ko pa alam, ngunit malalaman natin. ”
Makalipas ang ilang oras, lumapit ang isang nars kay Tomás.
“G. Gutiérrez, nakatanggap lang kami ng ulat mula sa pulisya. Ang iyong dating kasosyo ay pinasok sa pangkalahatang ospital ng maagang Sabado ng umaga pagkatapos ng aksidente sa kotse. Kasama niya ang isang tao na tumakas sa eksena. Siya ay tinanggap bilang isang hindi kilalang pasyente dahil wala siyang pagkakakilanlan, ngunit nakilala nila siya ngayon.
” “Buhay ba siya?
” “Oo. Matatag, ngunit siya ay sedated. Mayroon siyang mga bali at pinsala sa ulo. Nakabawi na siya. ”
Ilang sandali ay isinara ni Tomás ang kanyang mga mata. Para siyang sumisigaw, tulad ng pagsira ng isang bagay, ngunit si Santiago ay nasa tabi niya.
“Maaari ko bang makita siya? ”
“Kailangan mong maghintay hanggang magising siya. Hindi pa siya makapag-usap. ”
Tumayo si Tomás, kinuha ang kanyang cell phone, at tinawag ang kanyang abogado.
“Carlos, kailangan kong simulan ang mga paglilitis sa pag-iingat. Ito ay kagyat. Hindi ko na ito hayaang mangyari muli. ”
“Ipadala sa akin ang impormasyon, at mag-file kami ng unang papeles bukas. ”
Nag-hang up si Tomás at tiningnan ang kanyang anak.
“Mananatili tayo rito, okay? Malapit sa iyong kapatid.
” “Maaari ba akong manatili sa iyo magpakailanman? ”
Tinitigan siya ni Tomás.
“Mula ngayon, hindi kita hinahayaan. ”
Ginugol ni Tomás ang buong gabi na nakaupo sa isang upuan sa tabi ng kama ng ospital kung saan natulog si Alma, na konektado sa isang IV drip. Si Santiago, na medyo lasing na, ay nakatulog sa isang armchair na may kumot na ipinahiram sa kanya ng isang nars. Bumagsak ang Dawn sa labas nang muling sumilip ang social worker.
“G. Gutiérrez, kailangan nating tanungin ka ng ilang higit pang mga katanungan. Ito ay bahagi ng protocol. ”
Tumango si Tomás nang hindi tumayo.
“Siyempre, tanungin ang anumang kailangan mo. ”
“Ito ba ang unang pagkakataon na naiwan ang mga bata kasama ang kanilang ina? ”
“Sa pagkakaalam ko, oo. Ngunit sinabi sa akin ng aking anak na siya ay iniwan silang mag-isa bago, kahit na sa mas maiikling panahon.
” “At sinubukan mo bang makipag-ugnay sa kanya sa katapusan ng linggo? ”
“Hindi. Hiniling niya sa akin na huwag tumawag. Sinabi niya na pupunta siya sa isang ranso kung saan walang serbisyo sa cell kasama ang ilang mga kaibigan. Ayon sa kanya, nais niyang idiskonekta. ”
“Sinabi ba niya sa iyo kung sino ang makakasama niya?
” “Hindi, sinabi lang niya na ‘kasama ang mga kaibigan. ’”
“Inilahad sa amin ng General Hospital na si Ginang Vargas ay tinanggap na may malubhang pinsala at isang pinsala sa utak ng traumatiko. Kasama niya ang isang tao na tumakas. Kinikilala mo ba siya?
” “Wala akong ideya kung sino siya, ngunit akala ko siya ang kanyang kasintahan. Ang taong iyon ay nagbigay sa akin ng isang masamang pakiramdam mula sa unang pagkakataon na nakita ko siya. ”
—Naiintindihan namin. Mag-file kami ng isang ulat sa lahat ng ito. Sa ngayon, mananatili kang nag-iisang pansamantalang tagapag-alaga ng mga menor de edad. Ang ulat ay ipapadala sa tanggapan ng tagausig.
Tumango lang si Tomás. Hindi niya nais na mag-aaksaya ng oras sa papeles, ngunit alam niya na kailangan niyang gawin ito para sa kapakanan ng kanyang mga anak. Maya-maya pa, lumapit ang isang nars.
“Sir, gising na ang sanggol. Gusto mo bang pumasok? ”
Ang mga mata ni Santiago ay lumawak nang marinig niya iyon.
“Gising pa ba si Alma? ”
“Oo, mahal ko, maaari mo siyang makita ngayon. ”
Ang dalawa sa kanila ay pumasok sa silid. Mahina si Alma, ngunit nang makita niya ang kanyang kapatid, iniunat niya ang kanyang maliit na armas. Tumakbo si Santiago upang yakapin siya at maingat na umakyat sa kama.
“Sobrang na-miss kita, Alma.
” “Ako rin, ” ang maliit na batang babae ay nagbulong, ang kanyang tinig ay halos naririnig.
Dumating si Tomás at hinampas ang kanilang mga ulo.
“Magiging maayos ka. Ipinangako ko. ”
Makalipas ang mga oras, tumunog ang cell phone ni Tomás. Ito ay isang hindi kilalang numero, ngunit sinagot niya ito kaagad.
“Kumusta?
” “G. Tomás Gutiérrez?
” “Ito siya.
” “Tumatawag kami mula sa General Hospital. Si Ginang Leticia Vargas ay nagising. Tinanong ka niya tungkol sa iyo at sa mga bata. Gusto mo bang lumapit? ”
Ilang sandali na nakatitig si Tomás sa kanyang mga anak.
“Pupunta ako. ”
Bago umalis, yumuko siya at nagsalita kay Santiago.
“Makikita ko ang iyong ina. Babalik na ako. Alagaan mo si Alma, okay?
” “Tama ba siya? ”
“Hindi ko alam, anak. Malalaman ko. ”
Iniwan ni Tomás ang ospital ng mga bata at nagtulak sa katahimikan. Pagdating niya sa pangkalahatang ospital, binigyan siya ng mga direksyon at umakyat sa ikatlong palapag. Si Leticia ay nasa isang ibinahaging silid, ang kanyang mukha ay nabugbog at ang kanyang kaliwang braso sa isang cast. Nang makita siyang pumasok, ibinaba niya ang kanyang tingin.
“Ang mga bata ay buhay.
” “Oo.
” “Ano ang ginawa mo, Leticia?
” Tumagal siya ng ilang sandali upang sagutin.
“Akala ko walang mangyayari. Nagpunta lang ako sa isang party. Nais kong i-clear ang aking ulo para sa isang habang. Sinabi niya sa akin na hindi kami magtatagal.
” “Iniwan mo silang nag-iisa sa loob ng tatlong araw. Halos namatay ang maliit na batang babae. ”
Ipinikit ni Leticia ang kanyang mga mata. Dalawang luha ang gumulong sa kanyang pisngi.
“Alam ko. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin sa iyo. ”
Lumapit sa kanya si Tomás, ngunit hindi kusang-loob.
“Ito ay magbabago. Pinapanatili ko ang mga bata, at sa oras na ito ay wala kang magagawa upang mapigilan ito.
” “Aalisin mo ba sila sa akin? ” Tinanong ni Leticia, ang boses niya ay naghiwalay.
“Hindi ito parusa, Leticia. Ito ang dapat gawin. Hindi ko ito hayaang mangyari muli. ”
“Napapagod na ako, Tomás. Hindi mo maintindihan. Nag-iisa ako sa kanila sa lahat ng oras. Wala akong makakatulong sa akin. Wala akong buhay.
” “At nagbibigay-katwiran na iwanan ang mga ito na naka-lock sa loob ng tatlong araw? Kung walang pagkain, na may mga fevers, terrified, hindi alam kung babalik ka? ”
Ibinaba ni Leticia ang kanyang tingin. Ang kanyang mga kamay ay nanginginig sa sheet. Hindi niya sinabi ang isang salita.
“Akala mo mas madaling umalis at limasin ang iyong ulo, at halos patayin mo sila.
” “Pinutol ko na siya, ” aniya, bahagya na naririnig.
“Gupitin kung sino?
” “Ricardo. Ang kasama ko sa kotse. Nagsimula siyang sumigaw sa akin, hinawakan ako. Nais kong bumalik sa bahay, at nakikipaglaban kami sa kotse. Pagkatapos nito, wala akong naaalala. ”
“Iniwan ka niya doon sa gilid ng kalsada at tumakbo. At inaasahan mong mapagkakatiwalaan kita muli?
” “Hindi ko hinihiling iyon. Sabihin mo lang sa akin kung paano ang mga bata. ”
Tumawid si Tomás.
“Gising na ngayon si Alma. Mahina siya, ngunit matatag siya. Si Santiago ay kumilos tulad ng isang tunay na tao. Kinausap niya ako, inaalagaan niya ang kanyang maliit na kapatid. Mas responsable siya kaysa sa iyo. ”
Hayaan ni Leticia ang isang mahabang buntong-hininga, na parang mabigat ang hangin.
“Hindi ako karapat-dapat na maging kanilang ina. ”
“Matapat, hindi ko alam, Leticia. Hindi iyon para sa akin na magpasya ngayon. Ngunit gagawin ko ang lahat sa aking kapangyarihan upang maprotektahan sila. Nakipag-usap na ako sa aking abogado. Ang proseso ay isinasagawa.
” “Hindi ko ba sila makikita? ”
“Kapag binigyan ng hukom ang berdeng ilaw, at sa isang taong nangangasiwa. Kailangan mong ipakita na talagang nais mong gumawa ng isang tunay na pagsisikap na baguhin. ”
Hindi siya sinagot ni Leticia. Ipinikit niya ang kanyang mga mata at hayaang dumaloy ang luha. Tinitigan siya ni Tomás ng ilang segundo at pagkatapos ay umalis sa silid nang hindi nagpaalam.
Bumalik sa ospital ng mga bata, sina Santiago at Alma ay nanonood ng mga cartoon sa isang tablet na hiniram mula sa mga kawani ng medikal. Si Alma ay mayroong isang IV sa kanyang braso at isang manika sa kanyang kandungan. Tumalikod si Santiago nang makita niyang pumasok ang kanyang ama.
“Nakita mo ba ang aking ina?
” “Oo. Okay lang siya. Medyo nabugbog siya, ngunit gising na siya ngayon.
” “Darating ba siya upang makuha tayo? ”
Umupo si Tomás sa gilid ng kama.
“Hindi ngayon. Sasamahan mo ako. Magkasama tayo. ”
Tumango si Santiago. Hindi siya mukhang malungkot; sa halip, parang hinalinhan siya.
“Babalik tayo sa malaking bahay?
” “Oo, anak. Aalagaan kita doon.
” “At ang aking ina? ”
Lubusan siyang tiningnan ni Tomás.
“Ang iyong ina ay nangangailangan ng oras. Kailangan niyang gumaling. Kapag sinabi ng doktor at hukom na handa na siya, makikita ka niya. ”
Bumaba si Santiago sa tabi ng kanyang maliit na kapatid. Hindi na siya nagtanong ng higit pang mga katanungan. Kinuha lang niya ang kanyang maliit na kamay at ipinikit ang kanyang mga mata. Pinanood sila ni Tomás. Sinimulan niya ang pag-iisip tungkol sa lahat ng nangyari sa loob lamang ng tatlong araw, kung gaano kalapit ang pagkawala niya sa kanila, at ang malaking hamon na nakukuha niya ang kanyang sarili upang malaman kung paano maging isang full-time na tatay. Ngunit siya ay determinado, dahil sa oras na ito ay hindi niya palayain ang kanilang mga kamay para sa anumang bagay sa mundo.
Ang unang gabi sa bahay ay magaspang. Ayaw ni Alma na matulog nang mag-isa, at nagising si Santiago na umiiyak nang dalawang beses. Hindi alam ni Tomás kung ano ang gagawin. Hindi niya kailanman pinamamahalaan ang higit sa dalawang araw nang diretso sa kanilang dalawa. At ngayon ito ay full-time: pagluluto, pagligo, pagpapatahimik sa kanila, pakikinig sa kanila, cuddling ang mga ito.
Kinabukasan, isang psychologist ng bata mula sa ospital ang bumisita sa kanila. Nakipag-usap muna siya kay Tomás.
“Kailangan nating simulan ang pagbibigay sa kanila ng suporta. Ang parehong mga bata ay nagpapakita ng malinaw na mga palatandaan ng stress. Lalo na si Santiago; naramdaman niyang responsable sa lahat ng nangyari.
” “Ginawa lamang niya ang makakaya niya. Iniligtas niya ang buhay ng kanyang maliit na kapatid.
” “Oo. Ngunit ngayon mayroon din siyang pasanin sa pag-iisip na kinakailangang pangalagaan siya sa lahat ng oras, at hindi maganda iyon sa isang anim na taong gulang. At Alma … napaka nagtatanggol niya. Hindi niya nais na iwanan ang panig ng kanyang kapatid, ngunit hindi rin siya nagtitiwala sa mga matatanda. Mahirap para sa kanya. ”
Tumango si Tomás, na-memorize ang lahat.
“Ano ang dapat kong gawin?
” “Ano ang ginagawa mo: maging para sa kanila, magtatag ng isang gawain, huwag sumigaw. Ipaliwanag kung ano ang mangyayari, ngunit huwag ipinangako sa kanila ang mga bagay na hindi mo maihatid. ”
Nang maglaon, ang psychologist ay nagsalita nang pribado kasama si Santiago sa hardin. Samantala, kinuha ni Tomás ang pagkakataon na gumawa ng paglalaba at maghanda ng isang bagay para sa kanila na kumain. Hindi siya eksaktong pakiramdam tulad ng tatay ng taon, ngunit sinubukan niya ang kanyang makakaya. Matapos ang pag-uusap, pumasok si Santiago sa kusina.
“Tatay, sinabi sa akin ng ginang na masasabi ko sa iyo kung natatakot ako sa isang bagay.
” “Maaari mong palaging sabihin sa akin kung ano ang nararamdaman mo, champ.
” “Paano kung hindi nagbabago ang aking ina? ”
Bumagsak si Tomás sa kanyang antas.
“Hindi iyon sa iyo o sa akin, ngunit magiging okay kami, kahit ano pa man.
” “Talaga?
” “At kung talagang sinusubukan at nagbabago siya, susuriin natin ito sa mga doktor at hukom. Ang mahalaga dito ay ligtas ka at sa kapayapaan. ”
Tumango si Santiago. Pagkatapos ay nagpunta siya upang suriin si Alma, na natutulog sa sopa na niyakap ang kanyang manika.
Nang maglaon, nakatanggap ng tawag si Tomás mula sa General Hospital.
“G. Gutiérrez, hiniling ni Gng. Vargas na simulan ang therapy. Sinabi niya na nais niyang makipagtulungan nang lubusan sa mga kahilingan ng hukom. ”
“At ano ang sinasabi ng ulat ng medikal? ”
“Magaling siyang gumaling. Malapit na siyang maglakad nang walang tulong. Sinuri na siya ng psychiatrist at sinabing handa na siyang magsimula ng sikolohikal na paggamot. Maaari ko bang ilagay ka sa kanya? ”
“Siyempre, kung bibigyan mo ng ulo, gising na siya at handa. ”
Nag-atubili si Tomás saglit.
“Pupunta ako bukas, ngunit huwag mo pa sabihin sa mga bata. ”
Nang gabing iyon, nag-iisa si Tomás sa silid-kainan. Hindi siya naka-on sa TV; nakinig lang siya sa hum ng ref. Natatakot siya. Takot sa paggulo ng mga bagay, natatakot na hindi alam kung paano hawakan ang buong sitwasyon. Ngunit nakaramdam din siya ng ibang bagay, na parang sa wakas ay ginagawa niya ang mga bagay na tama. Sinuri niya ang oras. Huli na. Tumayo siya, pumunta sa silid ng mga bata, at nakita silang natutulog nang magkasama. Hawak ni Santiago si Alma, na parang hindi pa rin siya makapaniwala na ligtas sila. Malumanay na hinampas ni Tomás ang kanilang mga ulo. “Walang mag-iiwan sa iyo muli. Iyon na . “
Kinabukasan, dumating si Tomás sa pangkalahatang ospital na may kakaibang pakiramdam. Hindi ito galit, at hindi rin ito naaawa. Ito ay isang bagay sa pagitan, sa isang lugar sa pagitan ng kawalan ng tiwala at tungkulin. Alam niya na ang pagtingin kay Leticia ay hindi magiging madali, ngunit kailangan niyang gawin ito. Natagpuan niya ang kanyang pag-upo sa isang wheelchair, nakasuot ng gown sa ospital, nakatali ang kanyang buhok. Ang kanyang tingin ay naayos sa sahig. Nang makita siyang pumasok, bahagya siyang sumulyap.
“Salamat sa darating, ” aniya, ang kanyang tinig ay napabagsak.
“Hindi ko ito ginagawa para sa iyo, ginagawa ko ito para sa aking mga anak. ”
“Alam ko. At talagang tama ka. ”
Isang awkward na katahimikan ang nahulog. Tumawid si Tomás.
“Narinig kong nagsisimula ka ng therapy.
” “Oo. Alam kong hindi nito mabubura ang ginawa ko, ngunit kailangan kong ibalik ang aking buhay. Naramdaman kong nalulunod ako ng maraming buwan.
” “Hindi iyon dahilan kung ano ang nangyari.
” “Hindi ko sinusubukan na patawad ito. Gusto ko lang maging matapat sa iyo. Nawala ko ang aking sarili, Tomás. Sa pagitan ng gilingan ng trabaho, ang mga bata, ang pagkakasala … at ang tulala na iyon, ako ay naging ibang tao.
” “Ang tulala na iyon na nag-iwan sa iyong mga anak at iniwan kang dumudugo sa gilid ng kalsada. ”
“Hindi ko na nais na pag-usapan pa siya. Pinigilan ko siya kahit saan. Ayaw kong malaman ang tungkol sa kanya. ”
Huminga ng malalim si Tomás.
“Salamat sa Diyos na sinabi sa amin ng mga bata. ”
“Alam ko. Tinawag ako ni Santiago ‘Nanay ’ sa huling pagkakataon noong Miyerkules … noong siya ay tatlo. Mula noon, naramdaman kong mali ang ginagawa ko.
” “Mayroon ka pa ring oras, ngunit kakailanganin mong kumita ito. ”
Tumango si Leticia nang hindi gumagawa ng mga dahilan.
“Maaari ko bang makita ang mga ito?
” “Hindi. Sobrang sensitibo sila ngayon. Nagising pa rin si Santiago sa kalagitnaan ng gabi na iniisip na hindi ka na babalik. Hindi iiwan ni Alma ang kanyang tagiliran, kahit na pumunta sa banyo. Nasa therapy sila.
” “Pupunta rin ako sa therapy. ”
Tinitigan siya ni Tomás ng ilang segundo.
“Hindi ko ito gawing madali para sa iyo, Leticia. Ngunit kung talagang sinisikap mo at magbago … kung talagang gumawa ka, pag-uusapan natin ito sa hukom. Hindi para sa iyo, ngunit para sa kanila. ”
Tumango si Leticia at, sa kauna-unahang pagkakataon sa mga linggo, isang mahina na ngiti ang lumitaw sa kanyang mukha.
“Salamat. ”
Si Tomás ay umalis, ngunit tumigil bago siya makakapunta.
“Huwag mo pa akong pasalamatan. Gawin nang maayos ang mga bagay. ”
Nang umuwi siya, naghihintay sa kanya si Santiago, nakaupo sa silid-kainan na may isang sheet ng papel at krayola.
“Nakita mo ba ang aking ina?
” “Oo. Mas maganda ang ginagawa niya. Nagsisimula na siyang makaramdam ng mas mahusay. Pupunta siya sa therapy, katulad mo. ”
Nag-isip sandali si Santiago.
“Babalik ba siya?
” “Well, depende ito sa sinabi ng hukom, ang mga psychologist, at siya. ”
“Nais kong bumalik siya. Ngunit … naiiba. ”
Bumagsak si Tomás.
“Iyon ang gusto nating lahat, anak. Para gumaling siya. Para sa kanya na maging ina na karapat-dapat kayong lahat. ”
Ipinakita sa kanya ni Santiago ang kanyang pagguhit. Ito ay isang bahay na may apat na maliit na unggoy: Siya, Alma, Tomás, at Leticia. Lahat sila ay may malaking ngiti.
“Sa palagay mo maaari ba tayong maging ganyan? ”
Tiningnan siya ni Tomás sa mga mata.
“Kung susubukan nating lahat at gawin ang ating bahagi, oo. Ngunit unti-unti, nang hindi nagmamadali. ”
Niyakap ni Santiago ang kanyang ama. Tumakbo si Alma sa silid-kainan kasama ang kanyang manika, umakyat sa isang upuan, at sumigaw,
“Gutom na ako! ”
Nagpaputok si Tomás sa unang pagkakataon sa mga araw.
“Malaki! Gumawa tayo ng makakain nang magkasama, kaming tatlo. ”
Nang hapon na gumawa sila ng bigas na may itlog. Hindi ito isang ulam sa restawran, ngunit ang tatlo sa kanila ay kumain ito na nakaupo sa mesa, tulad ng isang pamilya na, sa kabila ng mga paghihirap, ay patuloy na sinusubukan.
Pagkalipas ng dalawang linggo, nakatanggap si Tomás ng isang paunawa mula sa korte ng pamilya. Nag-iskedyul sila ng pagdinig upang suriin ang katayuan ng pansamantalang kaso ng pag-iingat. May pakiramdam si Tomás na may isang bagay. Dahil sinimulan ni Leticia ang therapy, ang ligal na papeles ay mas mabilis na lumipat kaysa sa naisip niya.
Nang umagang iyon ay bumangon siya nang maaga, gumawa sila ng agahan, kinuha si Santiago sa paaralan, at iniwan si Alma kasama ang isang mapagkakatiwalaang kapitbahay. Mula roon, sumugod siya papunta sa looban na may isang folder sa ilalim ng kanyang braso. Sa loob ay ang lahat ng mga ulat sa medikal at sikolohikal, at ang liham ng suporta ng social worker. Nandoon na si Leticia. Pormal siyang bihis, ngunit simple. Hindi nila nakita ang bawat isa mula noong panahong iyon sa ospital. Nang makita siyang dumating, maingat siyang tumingin. Hindi sila nagsasalita.
Dumating ang hukom sa oras.
“Ang pagdinig na ito ay upang suriin ang kasalukuyang sitwasyon sa mga bata, sina Santiago Gutiérrez Vargas at Alma Gutiérrez Vargas, na nananatili sa pansamantalang pag-iingat ng kanilang ama. Ang kanilang ina, si Leticia Vargas, ay nagsampa ng isang paggalaw na humihiling sa muling pagbabalik ng ibinahaging pag-iingat, dahil sinimulan niya ang kanyang sikolohikal na paggamot at sumunod sa mga iniaatas na nauna nang nakalagay dito sa korte. ”
Direkta nang diretso si Tomás. Hindi niya pinlano na sabihin ang isang salita. Sinira ng abogado ni Leticia ang yelo.
“Ang Iyong karangalan, sinundan ng aking kliyente ang mga tagubilin ng medikal na koponan sa liham. Siya ay matatag, natapos na niya ang unang bahagi ng kanyang paggamot, at mayroon siyang pag-apruba ng Emosyonal na Support Center para sa mga Ina. Mayroon na siyang isang lugar upang mabuhay, isang ligtas at hiwalay na lugar, at siya ay ganap na pinutol ang mga ugnayan sa kanyang dating kasosyo. Hindi siya humihiling ng buong pag-iingat, ngunit hinihiling niya ang pagkakataon na unti-unting ipagpatuloy ang nakikita ang kanyang mga anak, sa ilalim ng pangangasiwa. ”
Tumango ang hukom.
“May sasabihin ba ang ama? ”
Tumayo si Tomás.
“Wala akong problema sa mga bata na nakikita ang kanilang ina. Ang hinihiling ko lang ay dalhin nila siya nang marahan, na ang isang tao ay nangangasiwa sa lahat, at hindi nila subukang tumalon ang bakod. Natatakot pa rin ang aking mga anak, nagising pa rin sila na umiiyak … ngunit alam kong kailangan nila ang kanilang ina. At kung siya ay tunay na nagsisikap, hindi ako tatayo sa kanilang paraan upang maibalik siya. ”
Ang hukom ay sumulyap sa mga papel sa loob ng ilang minuto.
“Napakahusay. Nakikita ang mga ulat at na pareho kayong nagpapakita ng mahusay na kooperasyon, inaprubahan ng korte ang isang iskedyul ng pagbisita sa phased. Ang mga unang pagbisita ay nasa sentro ng pamilya na may isang therapist na nangangasiwa. Susuriin namin sa iyo lingguhan. Sa tatlong buwan, magkikita tayo muli upang makita kung maaari tayong magtatag ng isang bagong ibinahaging pag-aayos ng pag-iingat, siyempre, kung maayos ang lahat. ”
Ilang sandali na isinara ni Leticia ang kanyang mga mata, na parang inilalabas niya ang lahat ng hangin na hawak niya. Nilagdaan ni Tomás ang mga papel nang hindi nagsasabi ng isang salita. Nang umalis sila sa silid, nahuli siya ni Leticia sa pasilyo.
“Salamat sa hindi paggawa ng isang eksena.
” “Hindi ako napunta rito upang labanan. Dumating ako para sa kanila.
” “Hindi ko ito i-screw up sa oras na ito. ”
Tumango si Tomás.
“Well, inaasahan kong hindi. ”
Pagkaraan ng ilang araw, dumating sina Santiago at Alma sa sentro ng pamilya na may hawak na kamay. Naghihintay na si Leticia para sa kanila, nakaupo, na may isang maliit na album ng larawan sa kanyang mga kamay.
“Kumusta, ang aking mahalagang mga anak. ”
Nagtago si Alma sa likuran ng kanyang kapatid. Tinitigan siya ni Santiago, pagkatapos ay umalis sa kamay ng kanyang kapatid at lumapit sa kanya.
“Mag-uugali ka ba ngayon? ”
Ngumiti si Leticia sa kanya ng isang napakalungkot na hitsura.
“Oo, mahal ko. Nalaman ko ang aking aralin. Sinusubukan ko talaga. ”
Dahan-dahang lumakad si Alma patungo sa kanya at umupo sa kanyang kandungan, tahimik. Tahimik na kumuha ng mga tala ang therapist. Pinapanood sila ni Tomás mula sa susunod na silid, sa pamamagitan ng isa sa mga one-way na salamin na ginamit sa mga silid ng pagmamasid sa Gesell. Wala siyang sinabi, nanonood lang siya. At, sa kauna-unahang pagkakataon sa isang mahabang panahon, naramdaman niya na marahil, marahil, posible ito.
Ang mga linggo ay lumipad. Tuwing Sabado ang mga bata ay nagpunta sa sentro ng pamilya upang makita ang kanilang ina. Ang unang ilang mga pagbisita ay medyo tuyo, medyo panahunan. Hindi iiwan ni Alma ang panig ni Santiago, hindi man pumunta sa banyo, at hindi pinilit sila ni Leticia na gumawa ng anuman; nandoon lang siya, matiyagang nagsasabi sa kanila ng mga kwento, pagpipinta, at pagkanta.
Unti-unti, nagsimulang magbago ang mga bagay. Nagsisimula nang sumama si Alma. Mas nakakarelaks si Santiago, mas madali. At si Leticia, sa kauna-unahang pagkakataon sa mga taon, ay tila matatag. Dumating siya sa oras, mukhang malinis siya, sa kanyang tamang pag-iisip; siya ay “kasalukuyan. ” Hindi kailanman napalampas ni Tomás ang isang session, palaging nanonood mula sa back room. Hindi siya nagpalitan ng isang salita kay Leticia, ngunit isinaulo niya ang bawat kilos, bawat hakbang na kanilang kinuha, lahat ng sinabi nila.
Isang araw, matapos na matapos ang pagbisita, lumapit sa kanya ang therapist.
“G. Gutiérrez, ang mga bata ay mahusay na tumugon. Ano sa palagay mo ang pagsisimula ng yugto ng mga ito na gumugol ng oras nang magkasama sa bahay, ngunit sa isang taong nangangasiwa? ”
Hindi agad sumagot si Tomás.
“Sa palagay mo handa na sila? ”
“Ayon sa mga ulat na mayroon tayo, oo. At hinihiling na ito ng mga bata. ”
Si Tomás ay lumingon upang tumingin sa kanyang mga anak sa pamamagitan ng baso. Natatawa si Santiago ng hysterically, na nagpapakita kay Leticia ng isang pagguhit. May bukas na libro si Alma sa kanyang kandungan, naghihintay na basahin siya ng kanyang ina.
“Kaya, paano ito gagana? ”
“Ito ay isang hapon sa isang linggo sa bahay ng kanilang ina. Sa una, may darating upang suriin ang mga ito at panatilihin silang kumpanya. Kung maayos ang lahat, unti-unting madaragdagan natin ang bilang ng mga araw. ”
Dahan-dahang tumango si Tomás.
“Okay, kung gayon. Subukan natin ito. ”
Ang unang pagkakataon na nakilala nila sa bahay ni Leticia ay noong kalagitnaan ng Hunyo. Ito ay isang katamtaman na maliit na bahay, maliit ngunit walang bahid. Binili niya sila ng mga bagong laruan at mga aklat-aralin at inilagay ang isang alpombra sa sahig ng silid ng mga bata. Iniwan sila ni Tomás sa pintuan. Binati siya ni Leticia nang magalang. Naglakad kaagad si Santiago. Tumayo si Alma sandali. Pagkatapos ay kinuha niya ang kamay ng kanyang ina at pumasok sa loob.
“Darating ako para sa kanila sa loob ng dalawang oras, ” Sinabi ni Tomás, napaka seryoso.
“Salamat sa iyong tiwala, ” Sumagot si Leticia.
At iyon na.
Nang hapon na iyon, ginawa sila ni Leticia ng manok at bigas, naglaro ng mga kard kasama si Santiago, tinirintas ang buhok ni Alma, at tiningnan nila ang isang photo album ng kanilang pagkabata. Wala sa kanila ang nagtanong tungkol sa “Uncle ” Ricardo. Walang nagdala ng paksa ng aksidente sa kotse.
Sakto sa oras, bumalik si Tomás para sa kanila. Ang mga bata ay lumabas ng beaming, bawat isa ay may hawak na pagguhit.
“Paano ito napunta, maikli? ”
“Hinayaan ako ng aking ina na maglagay ng kumikinang sa manika! At binugbog ko siya sa memorya, ” Ipinagmamalaki ni Santiago.
Si Tomás ay lumingon upang tumingin kay Leticia. Wala siyang sinabi, tumango lang.
Sa loob ng isang buwan, dalawang beses silang nakakakita sa bawat isa sa isang linggo. Hindi na tiyak na sumunod si Alma sa kanyang kapatid sa paligid, at hiniling na ni Santiago na manatili nang magdamag sa bahay ng kanyang ina. Napag-usapan ito ni Tomás sa therapist, na nagbigay sa kanya ng go-ahead.
Nang gabing iyon ay naramdaman ng bahay. Ito ang kauna-unahang pagkakataon na natulog siya nang wala ang mga bata mula noong tawag sa telepono na huminto sa kanyang puso. Naglakad siya sa paligid ng sala, nakita ang mga guhit na kanilang tinapik sa dingding, ang maliit na tasa ng mga krayola, ang maliliit na sapatos na nakasalansan sa pintuan. Nakaramdam siya ng kakaibang kawalan ng laman, ngunit isang kapayapaan na halos nakalimutan niya. Marahil iyon ang tungkol sa pagpapagaling: hayaan ang mga bagay na maganap sa kanilang sarili.
Bago matulog, tumunog ang kanyang cell phone. Ito ay isang larawan nina Santiago at Alma sa kanilang mga pajama, na nakaupo sa kama. Malaki ang ngiti nila sa kanilang mga mukha. Nagpadala sa kanya si Leticia ng isang mensahe: “Naubos na sila ngayon. Maayos ang lahat. Salamat sa pagbibigay sa amin ng pagkakataong ito . ” Pinatay ni Tomás ang kanyang telepono. Humiga siya at sinimulan ang pag-iisip na, sa huli, hindi ito tungkol sa kung sino ang nanalo o nawala; ito ay tungkol sa lahat na natututo na maging mas mahusay na magkasama.
Nagmartsa ang oras, at ang gawain ay nagsimulang muling mabuo. Nag-aral sina Santiago at Alma sa umaga. Tumalikod sila sa paggastos ng mga hapon sa mga bahay nina Tomás at Leticia, at sa katapusan ng linggo ang tatlo sa kanila ay minsan ay magkakasama upang pumunta sa parke o mamasyal sa paligid ng isang plaza. Walang sapilitang, lahat ng kaunti.
Isang Linggo ng hapon, habang tinutulungan ni Tomás si Santiago kasama ang kanyang araling-bahay, si Alma ay sumilip sa sala na may pagguhit.
“Tatay, tutulungan mo ba akong magsulat ng isang bagay tungkol dito? ”
Umupo si Tomás kasama niya.
“Ano ang dapat nating isulat?
” “Nais kong magsulat ng isang maliit na liham sa aking ina. ”
“Okay, kung gayon. Sinasabi mo sa akin kung ano ang isusulat. ”
Ilang sandali lang naisip ni Alma.
“Sumulat: ‘Ang aking magandang Mommy. Gusto ko talaga ito kapag nabasa mo ako sa aking mga kwento. Salamat sa hindi ka na umalis. Mahal na mahal kita. ’”
“Okay, ayos. Iyon mismo ang isusulat ko, ” Sumagot si Tomás, sumulat sa papel sa kanyang maayos na sulat-kamay.
Si Santiago, nang hindi tinitingnan ang kanyang kuwaderno, nagbulung-bulungan,
“Paano kung umalis siya muli? ”
Ibinaba ni Tomás ang kanyang panulat sa mesa.
“Hindi namin makontrol kung ano ang mangyayari bukas, anak. Ngunit ngayon narito siya at mahusay ang ginagawa mo. Iyon ang aalisin natin dito. ”
Hindi sumagot si Santiago, ngunit nagbago ang kanyang ekspresyon. Hindi na siya mukhang sobrang nagmamadali; mukhang mas nakakarelaks siya.
Nang sumunod na Lunes, kinuha sila ni Leticia mula sa paaralan. Dinala niya sila ng isang maliit na bag ng matamis na tinapay at dinala sila sa bahay para sa isang meryenda. Naglagay siya ng ilang nakakarelaks na musika. Nagtayo sila ng mga kastilyo na may mga bloke, at pagkatapos ay ginawa niya silang mainit na tsokolate.
“Maaari ba akong manatili ngayong gabi? ” Biglang lumabas si Santiago.
Lumalapad ang mga mata ni Leticia.
“Gusto mo ba talaga?
” “Oo! Kung pinapayagan ako ng aking ama.
” “Tatawagan ko siya, ” Sinabi ni Leticia, na pinipigilan ang luha ng kagalakan.
Sumagot kaagad si Tomás.
“Lahat tama?
” “Oo. Patuloy na hinihiling ni Santiago na manatili. “
May katahimikan.
“Talagang abala rin si Alma sa paglalaro sa kanyang teddy bear. Tahimik siya.
” “Okay, kung gayon. Mabuti yan. Bigyan mo ako ng isang sigaw kung may nangyari. ”
“Syempre. Salamat. ”
Nang gabing iyon ay pinasok sila ni Leticia, kinanta sila ng isang malambot na maliit na kanta, at umupo sa sahig sa tabi ng kama hanggang sa makatulog sila. Pagkatapos ay pinatay niya ang ilaw at umupo nang mag-isa sa sala. Hindi siya umiyak; huminga lang siya. Sa kauna-unahang pagkakataon sa napakatagal na panahon, naramdaman niyang tama ang ginagawa niya.
Nang sumunod na linggo, nakatanggap si Tomás ng isang email mula sa korte. Nag-iskedyul sila ng isa pang pagdinig tungkol sa ibinahaging pag-iingat para sa susunod na buwan. Ngunit sa oras na ito ay hindi upang mai-scold ang mga ito o pag-aralan ang mga ito; ito ay upang ilagay ang lahat sa pagsulat at gawin itong ligal.
Sa kasunod na sesyon ng therapy, ang apat sa kanila — Tomás, Leticia, Santiago, at Alma — ay magkasama sa parehong silid. Tinapos ng therapist ang session.
“Limang buwan na ito mula noong insidente. Ang mga bata ay gumawa ng napakalaking pag-unlad. Ang parehong mga magulang ay lubos na nakatuon at natutupad ang lahat ng mga kasunduan, at ang ugnayan sa pagitan ng lahat ng iyong ay umunlad sa isang malusog na paraan. Binabati kita. ”
Si Leticia ay lumingon upang tumingin kay Tomás, na parang naghihintay sa kanya upang simulan ang pag-uusap.
“Ito ay talagang matigas, ngunit nagtrabaho ito. Para sa kanila.
” “Para sa kanila, ” sumigaw siya.
Nagambala sila ni Santiago.
“Kaya, maaari ba tayong maging isang pamilya muli? ”
Ngumiti si Tomás sa kanya.
“Hindi kami tumigil sa pagiging isa, champ. Kailangan lang nating malaman upang matulungan ang bawat isa. ”
Umakyat si Alma sa upuan ni Leticia at nagtanim ng malaking halik sa kanyang pisngi.
“Huwag mo akong iwan ngayon, Nanay. ”
Mahigpit na niyakap ni Leticia.
“Hindi, ang aking maliit na piraso ng langit. Sa oras na ito narito ako upang manatili. ”
Ang umaga ng huling pagdinig sa wakas ay dumating. Tumayo si Tomás bago ang mga bata, ginawa silang mag-agahan, at nakaimpake ang kanilang mga backpacks. Bumaba si Santiago sa uniporme ng kanyang paaralan, ang kanyang bibig ay bukas mula sa pagtulog, kasunod ni Alma, na nag-drag ng isang kumot at mahigpit na kinakabit ang kanyang manika.
“Kailangan nating pumunta sa korte ngayon, di ba? ” Tinanong ni Santiago, kumakalat ng mantikilya sa kanyang tinapay.
“Oo, ” Sumagot si Tomás, “ngunit magiging mabilis ito. Ito ay para lamang makita ka ng hukom at marinig ang nais mong sabihin sa kanya.
” “Maaari ko bang dalhin ang aking pagguhit? ” Tinanong ni Alma, na ipinakita sa kanya ang scribbled-on sheet ng papel.
“Siyempre, mahal ko! Sigurado akong mamahalin ito ng hukom. ”
Makalipas ang isang oras, ang apat sa kanila ay nakaupo sa silid ng paghihintay sa looban. Si Tomás ay nakasuot ng suit; Si Leticia ay nagsuot ng isang simpleng blusa, walang masyadong magarbong, at pantalon ng damit. Ang mga bata ay nakaupo sa pagitan nila. Wala sa mga may sapat na gulang ang nagsabi ng marami sa paglalakbay doon. Kalmado ang kapaligiran, ngunit ang pag-igting ay maaaring palpable, na parang naghihintay upang makita kung ano ang mangyayari.
Pinasok sila ng hukom at binati sila ng isang palakaibigan na maliit na ngiti.
“Halika, maligayang pagdating. Nabasa ko na ang lahat ng mga ulat, at sa totoo lang, nais kong batiin ka sa kung gaano kahirap ang iyong nagtrabaho. Ngunit ngayon, nais kong marinig mula sa mga malalaking pag-shot: Santiago at Alma. ”
Umupo si Santiago sa maliit na upuan sa harap ng desk. Hindi siya mukhang gulat. Na-eensayo na niya ito sa kanyang therapist.
“Paano mo naramdaman ang mga huling buwan na ito, champ? ” tinanong siya ng hukom.
“Mas mahusay. Hindi na ako natatakot sa gabi. Natutulog ako sa aking ina at sa aking ama, at pareho silang nakikinig sa akin.
” “At nais mo bang manatili sa ganitong paraan? ”
“Oo. Gusto ko ito kapag hindi kami nakikipaglaban at nasa kapayapaan kami. ”
Tumango ang hukom, nakangiti. Pagkatapos ay lumingon siya kay Alma.
“At nais mo bang sabihin sa akin ang isang bagay, anak ko? ”
Ginawa ni Alma ang kanyang pagguhit. Ito ay isang maliit na bahay na may dalawang puno, isang araw, at apat na unggoy na may hawak na kamay.
“Ito ang aking pamilya. At nais kong manatili ito sa ganitong paraan. “
Maingat na kinuha ng hukom ang pagguhit.
“Maraming salamat, Alma. Maganda ang iyong pagguhit. ”
Pagkatapos ay hinarap niya ang mga magulang.
“Sumasang-ayon ka ba na gawin ang ibinahaging opisyal ng pag-aayos ng pag-iingat, na kahalili ng isang linggo sa at isang linggo, at patuloy na pumupunta sa mga sesyon ng pagsusuri tuwing dalawang buwan? ”
Si Tomás ang unang nagsalita.
“Oo, sumasang-ayon ako. ”
Tumango kaagad si Leticia.
“Sumasang-ayon din ako. ”
Ang hukom ay sabik na nilagdaan ang mga papel at naselyohan ang mga ito.
“Well, naaprubahan ito. Talagang binabati kita sa paglalagay muna ng iyong mga anak. Hindi ito madali, ngunit talagang nagpunta ka para dito. Nais ko sa iyo ang lahat ng pinakamahusay. ”
Iniwan nila ang silid nang walang salita. Minsan sa pasilyo, ang mga bata ay tumatakbo na parang ang recess bell ay tumatakbo lamang. Tumayo sina Leticia at Tomás na nanonood sa kanila, magkatabi, sa kauna-unahang pagkakataon hindi sa nagtatanggol.
“Salamat sa hindi pagsuko, ” aniya, nang hindi lumingon upang tumingin sa kanya.
“Salamat sa pagsubok at pagbabago, ” sumagot siya.
Tumakbo si Santiago kasama ang isang malaking ngiti.
“Bibilhin mo ba ako ng isang sorbetes? ”
Si Tomás ay lumingon upang tumingin kay Leticia. Ngumiti siya.
“Nasa loob ako! Hayaan ang lahat ng apat na umalis. ”
Naglakad sila nang magkasama sa parking lot, ang araw ng hapon ay nagpainit ng kanilang mga mukha. Hindi sila ang pamilya mula sa mga komersyal, hindi sila nanunumpa ng walang hanggang pag-ibig, ngunit naglalakad sila sa parehong direksyon, na may matatag na mga hakbang, alam na ang lahat ng kanilang nakamit ay nagkakahalaga ng bigat nito sa ginto. Dahil nagkakahalaga ito ng dugo, pawis, at luha, at dahil, sa wakas, lahat ito ay nagkakahalaga.
Ang sorbetes ay banilya na may tsokolate chips para kay Alma, purong tsokolate para sa Santiago, at kape para sa mga magulang. Naupo sila sa isang bench bench malapit sa looban. Ang mga bata ay kumakain ng maligaya, habang sina Leticia at Tomás ay tahimik na nanonood habang naglalaro sila, tumawa nang hindi mapigilan … habang sila ay naging normal na mga bata muli.
“Naaalala mo ba kung hindi matutulog mag-isa si Santiago, hindi man bilang isang biro? ” Sinabi ni Leticia, sinira ang yelo.
“Oh, sarhan! Gumugol ako tulad ng dalawang linggo na natutulog sa sahig ng kanyang silid, ” Tumugon si Tomás na may pagod na ngiti.
“Ang parehong bagay ay nangyari sa akin kasama si Alma. Hindi niya papayagan ang sinumang malapit sa kanya, kahit na ang mga nars! ”
Umupo sila doon na nag-iisip ng mahabang panahon. Ang lahat ng dati ay isang sakit ng ulo ngayon ay naramdaman tulad ng isang malayong anekdota; tulad ng isang scrape na nagsisimula nang mag-scab.
“Kaya … ano ang susunod? ” Tinanong ni Leticia, nang hindi lumingon upang tumingin sa kanya.
“Well, patuloy na nagsusumikap tulad ko ngayon. Makinig sa kanila, maging para sa kanila, huwag iwanan ang mga ito na nakabitin, at huwag silang pabayaan.
” “Sa palagay mo ba ay ganap na patatawarin nila ako? ”
Kinuha ni Tomás ang kanyang oras sa pagsagot.
“Ang mga bata ay walang nakakalimutan, ngunit natututo silang mahalin ka sa ibang paraan. Kung nakikita nila na matatag ka, na hindi ka bumalik, sasama sila rito. At tingnan mo sila … ginagawa na nila ito. ”
Ibinaba ni Leticia ang kanyang titig at tumango. Pagkatapos ay binago niya ang paksa.
“Magsisimula akong maghanap ng isa pang trabaho na mas malapit sa bahay na may mga nakapirming oras. Hindi ko nais na umasa sa sinuman.
” “Kung nagpapatakbo ka sa anumang problema, ipaalam sa akin at tutulungan kita. Hindi para sa iyo, ngunit para sa kanila.
” “Alam ko na. At salamat, talaga. ”
Lumapit si Santiago sa kanila, ang kanyang mga pisngi ay nag-flush ng tsokolate.
“Nanatili kaming lahat ngayong gabi!
” “Ano ang ibig mong sabihin, lahat magkasama? ” Tinanong ni Tomás, sumabog sa pagtawa.
“Ikaw, ang aking ina, Alma, at ako. Tulad ng dati. ”
Nagpalitan sina Leticia at Tomás. Nagpilit si Santiago.
“Ito ay magiging isang putok. ”
Bumagsak si Tomás sa kanyang antas.
“Ngayong gabi ay ang iyong oras upang matulog sa aking bahay, Alma, ngunit ano sa palagay mo ang pagkakaroon ng pagtulog sa iyong ina sa loob ng ilang araw? Ano sa palagay mo? ”
Inisip ni Santiago ang tungkol dito sa isang iglap at pagkatapos ay gumiling.
“Ngunit sa mga pelikula at popcorn!
” “Nag-roared ka! ” sabi ni Leticia.
Bumalik sa kotse, nakatulog si Alma sa mga bisig ng kanyang ina. Tahimik na nakaupo si Santiago sa likuran, pinapanood ang bintana. Pagdating nila sa apartment ni Tomás, tinulungan ni Leticia si Alma sa labas ng kotse at inilagay siya sa sofa, tinakpan siya upang hindi siya magising.
“Okay lang ba kung mananatili ako ng kaunting panahon? ” tinanong niya.
“Hindi man. ”
Pumasok si Tomás sa kusina at ginawa ang kanyang sarili ng ilang tasa ng tsaa. Nagbigay siya ng isang tasa kay Leticia, at umupo sila nang hindi nagsasabi ng isang salita.
“Naisip mo ba talaga limang buwan na ang nakakaraan na magiging ganito tayo? ” tinanong niya siya.
“Matapat, hindi. Akala ko ang gulo na ito ay sisirain tayo magpakailanman.
” “Halos gawin ito, ngunit hindi. ”
Tumango si Leticia.
“Alam kong patuloy akong gumugulo, ngunit nanunumpa ako na hindi na kita pababayaan. ”
“At pupunta ako doon upang matiyak ito. ”
Pareho silang sumabog na tumatawa halos hindi sinasadya. Hindi sila mag-asawa, at hindi rin sila ang pinakamahusay sa mga kaibigan, ngunit sila ay mga magulang ng bawat isa. Tunay, mga magulang na may laman at dugo, na nagkamali, na may bahagi ng mga problema. At na pinagsama ang mga ito nang mas malakas kaysa sa anumang romantikong.
“Paano natin mapapanood ang isang pelikula? ” Tinanong ni Tomás, hinawakan ang TV remote.
Ngumiti si Leticia sa kanya.
“Oo naman. Ngunit hindi isang pelikula ng superhero.
” “Deal! ”
Naka-on sila sa TV na may dami na napakababa habang ang mga bata ay mabilis pa ring natutulog. Ang kanilang tsaa ay nagiging malamig sa mesa, at sa kauna-unahang pagkakataon sa mga edad, ang bahay ay nadama nang buo. Wala nang mga sigaw, argumento, o takot. Puro kapayapaan.
Ang mga sumusunod na linggo ay nagdala kina Tomás at Leticia ng isang bagay na tunay na hindi nila inaasahan: kapayapaan at katahimikan. Ang mga araw ay lumipad nang walang anumang mga alalahanin; handa na ang mga backpacks sa oras, ang araling-bahay ay ginawa nang walang mga tantrums, at ang mga bata ay hindi na humiling ng napakaraming mga paliwanag, mas pinipiling mga kwento sa oras ng pagtulog. Nakakuha ng trabaho si Leticia sa isang tindahan ng stationery sa kapitbahayan. Nagkaroon siya ng isang nakapirming iskedyul, malapit ito sa bahay, at hindi siya nagmadali upang gumana. Ang suweldo ay hindi labis, ngunit nakakuha siya ng sapat para sa upa, gastos, at, pinakamahalaga, upang maging independiyenteng.
Isang hapon, habang hinihintay nila si Santiago na matapos ang kasanayan sa soccer, kinuha ni Tomás si Alma mula sa bahay ni Leticia. Ang maliit na batang babae ay nasa sala, na naka-engross sa pagpipinta ng watercolor.
“Handa na ba ang prinsesa? ” Tinanong si Tomás mula sa pintuan.
“Hang on, Tatay! Bigyan mo ako ng limang higit pang minuto! ” Sumigaw si Alma nang hindi man lumingon upang tumingin sa kanya.
Lumabas si Leticia mula sa kusina na may baso ng tubig.
“Halika, huwag ka lang tumayo doon. ”
Nag-atubiling sandali si Tomás, ngunit pumasok sa loob.
“Ang bahay ay mukhang mahusay. Gumawa ka ng isang mahusay na trabaho. ”
“Wow, ito ay isang tunay na pakikibaka, ngunit sumasama ito. ”
Tumahimik sila ng ilang segundo.
“At paano ka naging? ” Tinanong siya ni Leticia.
“Well, mas malakas kaysa sa dati, ngunit mahusay akong gumagawa. Ang mga bata ay talagang tumutulong sa akin na manatiling grounded.
” “Totoo iyon. Mas natutulog din ako ngayon.
” “Pinapanatili mo ba ang therapy? ”
“Oo, pupunta ako bawat linggo. Pakiramdam ko ay talagang nakakatulong ito upang buksan nang hindi nakakakuha ng maruming hitsura. “
Tumango si Tomás.
“Narinig kong mayroong isang pangkat para sa mga dads. Iniisip ko ang pagsali. ”
Ngumiti si Leticia.
“Hindi ito masaktan. Dahil kahit na kumilos ka ng matigas, kung minsan nais mong dalhin ang mundo sa iyong sarili. ”
“Ito ay ugali lamang ng akin. ”
Pareho silang sumabog na tumatawa. Pagkatapos lamang, dumating si Alma kasama ang kanyang sheet ng papel.
“Nais mo bang makita ito? ”
Gumuhit siya ng dalawang maliit na bahay, isa sa tabi ng isa pa, na may isang bahaghari sa itaas ng mga ito at maliit na mga landas na nagkokonekta sa kanila.
“Dito nakatira ang aking ina at tatay. Sa iba’t ibang mga bahay, ngunit malapit kami. Naiintindihan mo ba? ”
Nagpalitan sina Tomás at Leticia ng mga sulyap. Ang pagiging simple ng maliit na pagguhit na ito ay sumasalamin sa kanila nang higit pa sa anumang pag-uusap na mayroon sila.
“Siyempre nauunawaan natin, pulot, ” Sinabi sa kanya ni Tomás.
“Maaari ba nating ilagay ito sa iyong refrigerator, Mommy?
” “Siyempre, sweetheart! ”
Masayang tumakbo si Alma. Si Tomás ay lumingon kay Leticia.
“Sa palagay ko ay tama ang ginagawa namin. ”
“Hindi, ngunit hindi namin maaaring pabayaan kahit kaunti. ”
Nang sumunod na katapusan ng linggo ay pinanatili nila ang kanilang pangako ng isang pagtulog sa bahay ni Leticia. May mga pelikula, popcorn, at unan na nakakalat sa buong sala. Pinili ni Santiago ang isang pelikula ng aksyon.
Hinila ni Alma ang kanyang masuwerteng kumot. Inutusan ni Tomás ang ilang mga pizza. Ginawa ni Leticia ang kanyang sarili ng ilang mainit na tsokolate. Nakakakita sila ng pagtawa ng hysterically, pagbabahagi ng parehong kumot, pagtatalo sa kung sino ang makakakuha ng huling hiwa ng pizza … maliit lamang ang mga ito, ngunit nagkakahalaga sila ng kanilang timbang sa ginto dahil napakalapit nila sa pagkawala ng mga ito magpakailanman.
Nang gabing iyon, matapos matulog ang mga bata, sinimulan ni Tomás ang kanyang mga sneaker.
“Aalis ka na ba? ” Tinanong si Leticia mula sa kusina.
“Oo, huli na.
” “Maaari kang manatili sa sopa kung nais mo. Alam mo kung paano nakarating si Alma sa kalagitnaan ng gabi kung magising siya at hindi ka nakikita. ”
Inisip ni Tomás ang tungkol dito. Pagkatapos ay itinapon niya ang kanyang mga sneaker.
“Okay, ayos. Ngunit para lang sa ngayon.
” “Para lamang sa ngayon, ” paulit-ulit niya.
Pareho silang nakaupo sa sofa, bawat isa ay may kanilang tasa ng mainit na tsokolate. Ang TV ay nasa pa rin, ngunit naka-mute. Sa labas, ang pagmamadali at pagmamadali ng lungsod ay nagpatuloy, ngunit sa loob, lahat ay mapayapa, at iyon ay higit pa sa sapat para sa kanila.
Maagang Lunes ng umaga, nagising si Tomás sa tunog ng mga maliit na yapak na tumatawid sa sala. Binuksan niya ang kanyang mga mata at nakita si Alma na nakatayo sa harap ng sofa, niyakap ang kanyang manika.
“Tatay, nanatili ka ba sa gabi?
” “Oo, aking mahal. Hinayaan ako ng iyong mommy kung sakaling magising ka sa gabi.
” “Napakaganda! Akala ko umalis ka na. ”
Umakyat siya sa sofa at nag-curled sa tabi niya. Binigyan siya ni Tomás ng isang malaking yakap nang hindi nagsasabi ng isang salita. Ang bahay ay tahimik pa rin. Nakatulog pa rin si Santiago, at hindi umalis si Leticia sa kanyang silid.
Maya-maya pa, lumitaw si Leticia sa kanyang pajama, kape sa kamay.
“Magandang umaga.
” “Magandang umaga, ” Tumugon si Tomás nang hindi gumagalaw ng kalamnan. “Paano ka natulog? ”
“Mas mahusay kaysa sa naisip ko. Ang iyong sopa ay medyo matibay. ”
Malambot na malambot si Leticia.
Nag-unat si Alma.
“Maaari ba tayong magkaroon ng pancake para sa agahan?
” “Ano sa palagay mo? ” Sumagot si Leticia. “Siyempre, ganap na! ”
Nagmadali si Alma upang matulungan ang kanyang kapatid. Tumayo si Tomás at tinulungan siyang itakda ang talahanayan. Nagkaroon ng isang talagang kakaibang vibe sa pagitan nila, ngunit ito ay cool. Hindi sila opisyal na nakikipag-date, ngunit hindi rin sila eksaktong mga estranghero; ito ay isang bagay sa pagitan, na binuo sa paggalang sa isa’t isa, na may posibilidad sa mga scrap ng bawat isa, at umaangkop sa kanilang pang-araw-araw na gawain.
Habang malalim sila sa agahan, nagsalita si Santiago sa pamamagitan ng isang bibig ng pagkain.
“Hoy, paano kung gagawin natin ito tuwing Lunes?
” “Alam mo, magkasama ang agahan? ” Tinanong ni Leticia.
“Oo naman! Lahat ng apat sa amin, bago kami magtungo sa paaralan. ”
Nagpalitan sina Tomás at Leticia ng mga sulyap.
“Maaari naming subukan ito, ” aniya.
“Oh, ngunit kung tutulungan mo kaming linisin pagkatapos, ” idinagdag niya.
Natuwa ang mga bata.
Nang maglaon, nasa sasakyan na, dinala ni Tomás ang mga bata sa paaralan at si Leticia ay nasa upuan ng pasahero.
“Kailangan kong sabihin sa iyo ang isang bagay, ” aniya, hinahanap ang bintana.
“Sige na.
” “Sinabi sa akin ng psychologist na maaari kong simulan ang pagpaplano ng mga outings sa mga bata sa aking sarili ngayon. Ang pagpili sa kanila, dalhin sila sa parke … nang wala silang pag-check up sa amin.
” “Galing! ”
“Oo, ngunit nanunumpa ako na natatakot ako. Hindi para sa kanila, ngunit para sa akin. Na baka magulo ulit ako. ”
Pinabagal ni Tomás nang maabot nila ang stop sign.
“Palagi kaming matakot, Leticia. Ang magandang bagay ay ngayon alam mo kung paano humingi ng tulong sa mga tao, hindi mo na ito mag-isa.
” “Ito ay hindi ko nais na mawala muli ang mga ito. ”
“Well, panatilihin mo ito tulad ng dati, isang hakbang sa isang pagkakataon. ”
Tumango si Leticia. Ang ilaw ay naging berde at sila ay umalis.
Nitong hapon ding iyon, nakatanggap si Tomás ng isang tawag mula sa paaralan. Ito ay guro ni Santiago.
“G. Gutiérrez, nais kong sabihin sa iyo ang isang bagay. Ngayon gumawa kami ng isang maliit na proyekto kung saan kailangang iguhit ng mga bata ang kanilang mga pamilya. Natapos si Santiago nang walang oras.
” “Lahat ng tama, guro? ”
“Oo, mahusay. Gumuhit siya ng dalawang bahay at naglagay ng kaunting mga arrow na papunta sa isa hanggang sa isa pa. Inilagay ka ni Ginang Leticia sa bawat bahay, at siya at ang kanyang maliit na kapatid na babae sa gitna. Nang tanungin ko siya kung ano ang naisip niya sa kanyang pagguhit, sinabi niya, ‘Ito ay kung paano kami nakatira: sa dalawang bahay, ngunit lahat ay magkasama, dahil ang aking mga magulang ay hindi na nakikipaglaban. ’”
Isang malaking ngiti ang kumalat sa mukha ni Tomás.
“Salamat sa pagpapaalam sa akin, guro.
” “Nais ko lang malaman mo. Akala ko ito ay isang napakagandang bagay na dapat gawin. ”
Nang siya ay nag-hang up, si Tomás ay nanatiling tahimik sa isang iglap, na nagulat. Pagkatapos ay sinimulan niyang tingnan ang kanyang telepono para sa isang kamakailang larawan: ipinakita nito ang apat sa kanila sa parke, tumatawa nang hysterically, pagkakaroon ng isang snow cone.
Tiningnan niya siya at naisip, “Well, marahil hindi sila ang aking pangarap na pamilya, ngunit sila ang pamilya na napagpasyahan kong gawin . ” At sa totoo lang, sa pagtatapos ng araw, iyon ang lahat na mahalaga.
Makalipas ang isang taon, ibang-iba ang mga bagay. Wala nang pagkabalisa sa mga paalam, o ang masamang pakiramdam na iyon nang ibigay ang mga bata. Nagpunta sina Santiago at Alma mula sa isang lugar patungo sa isa pa sa pagitan ng kanilang mga magulang ’ mga bahay na parang walang nagbago. Mayroon silang dalawang kama, dalawang pares ng pajama, dalawang panulat … ngunit isang pamilya lamang.
Si Leticia ay nanatiling nakatuon sa kanyang trabaho sa tindahan ng stationery; pinapayagan siya ng iskedyul na maging ganap na naroroon para sa kanyang mga anak. Nagpatuloy siya sa therapy, pagpunta sa isang beses sa isang buwan na puro para sa kasiyahan; hindi na ito para lamang sa palabas, ngunit upang magpatuloy sa paghahanap ng kapayapaan sa loob. Nabawi niya ang isang bagay na isinumpa niya na nawala siya: ang tiwala ng kanyang mga anak at ang kanyang sarili.
Si Tomás pa rin ang boss ng kanyang negosyo, ngunit hindi na siya nanatiling nakadikit sa opisina hanggang huli sa gabi. Natuto siyang palayain ang trabaho, upang isara ang kanyang computer sa isang makatwirang oras, at maging tunay na naroroon. Ang mga lingguhan ay hindi na para lamang mabawi mula sa gilingan ng trabaho; ngayon sila ay tunay na oras sa mga bata: magkakaroon sila ng mga marathon ng pelikula, pumunta para sa mga paglalakad sa mga parke, gumawa ng araling-bahay, at lumikha ng kaguluhan sa wala. Napagtanto niya na ang tunay na kapayapaan ng isip ay hindi tungkol sa pagsisikap na kontrolin ang lahat sa pamamagitan ng lakas, ngunit tungkol sa pagkakaroon ng lakas upang matiis kung ano ang tunay na mahalaga kapag ang lahat ay darating na bumagsak sa kanya.
Ang Huwebes ay naging tradisyon para sa kanila na magkasama ang agahan. Nagpalit sila: isang linggo sa bahay ni Leticia, sa susunod sa Tomás’s. Ang toast, prutas, at scribbled dahon na nakakalat sa buong mesa. Walang sinuman ang hindi nakaligtaan ng isang pulong, at walang sinuman ang huli.
Sa paaralan, ang mga bata ay mahusay na gumagawa. Ang kanilang mga marka ay napabuti, sila ay mas masigla, at mas tiwala sa sarili. Malinaw na nagsalita si Santiago at walang kahihiyan tungkol sa kanyang “pamilya na may dalawang bahay. ” Ipinagmamalaki ni Alma sa lahat na mayroon siyang isang ina na nakakaalam ng lahat ng mga kanta at isang ama na isang whiz sa kusina.
Isang Linggo, pagkatapos ng isang mahabang pagsakay sa bisikleta, ang apat sa kanila ay humiga sa damo sa parke, nakakarelaks, na walang mga plano at walang pagmamadali.
“Hoy, naaalala mo ba kung talagang masama ang mga bagay? ” Tinanong ni Santiago, tinitingnan ang mga ulap.
“Oo, ” Sumagot si Leticia, “ngunit naalala ko rin kung kailan nagsimulang gumaling ang mga bagay. ”
“Tulad ng kapag nanatili ka sa aming bahay, Tatay? ” Pinasok ni Alma, mahigpit na niyakap ang kanyang battered na manika.
Si Tomás ay lumingon upang tumingin sa kanyang mga anak, at pagkatapos ay sa Leticia. Hindi nila kailangang sabihin ang isang salita. Hindi sila ang uri ng pamilya na nakikita mo sa mga komersyal, ngunit sila ay isang tunay na pamilya. Ang uri na may bahagi ng mga paghihirap, na nagdadala ng kasaysayan nito, na naaalala kung saan ito nagmula, at iyon, sa bawat solong araw, ay nagbibigay sa lahat ng ito upang gawin ang mga bagay hangga’t maaari.
Sapagkat, pagkatapos ng lahat ng mga hard knocks na kinuha nila, sa wakas ay napagtanto nila na ang pagmamahal sa isang tao nang maayos ay hindi laging madali … ngunit sa totoo lang, ito ay palaging, palaging nagkakahalaga.
Ibahagi ito, at kung ang kuwentong ito ay nagpapaisip sa iyo, isaalang-alang ang pagbabahagi nito. Hindi mo alam kung sino ang maaaring marinig ito.