Hindi namin sila hinanap.
Sila ang unang dumating.
Gabi iyon—masyadong tahimik para maging normal. Ang hangin ay parang huminto, at kahit ang mga dahon sa labas ay hindi gumagalaw. Nakatayo ako sa sala, hawak ang telepono, habang si Lila ay nasa kusina at si Nate ay nasa bintana, nakatingin sa dilim na parang may hinihintay.
At bigla—
patay ang ilaw.
Nagdilim ang buong bahay.
“Ethan…” mahina ang tawag ni Lila.
“Stay there,” sagot ko, pilit pinapakalma ang sarili ko kahit ramdam ko na ang kaba sa dibdib.
Ngunit si Nate—hindi siya gumalaw.
Hindi siya nagulat.
Parang… inaasahan niya.
“Dumating na sila,” bulong niya.
Sa labas, may isang mahinang ilaw na gumalaw—hindi galing sa streetlight. Isang sasakyan. Walang tunog ng makina. Walang ilaw sa loob.
Tahimik.

Masiyadong tahimik.
Lumapit si Nate sa akin, mabilis ngunit kontrolado ang galaw. “Wag kang magsasalita. Wag kang lalabas,” sabi niya.
“Hindi kita hahayaan—”
“Uncle,” putol niya, diretso ang tingin. “Ito ang dahilan kung bakit nandito ako. Para hindi kayo madamay.”
Bago pa ako makasagot, may kumatok.
Tatlong beses.
Eksaktong pare-pareho ang pagitan.
Hindi iyon normal na katok.
Parang signal.
Lumapit ako sa pinto kahit alam kong mali.
Dahan-dahan ko itong binuksan.
At doon ko sila nakita.
Tatlong tao. Lahat naka-itim. Walang marka. Walang badge.
Pero alam kong konektado sila sa nakita ko sa kamay ni Nate.
Sa gitna nila, may isang babae.
Mahaba ang buhok. Malamig ang mga mata.
At nang magsalita siya—
“Matagal ka naming hinanap, Nate.”
Hindi siya sumagot.
Sa halip, lumapit siya sa tabi ko.
At sa unang pagkakataon…
tinanggal niya ang guwantes niya nang tuluyan.
Ang mga marka sa palad niya—hindi lang isa.
Marami.
Mga simbolo. Iba’t ibang anyo. Parang… hierarchy.
Napansin iyon ng babae.
At ngumiti siya.
“Mas marami na pala,” sabi niya. “Ibig sabihin… handa ka na.”
“Hindi ako babalik,” sagot ni Nate, mahina pero matigas.
Tumawa ang isa sa mga lalaki. “Wala kang choice.”
Biglang gumalaw ang hangin.
Hindi ko alam kung paano ipapaliwanag—pero parang may tensyon sa paligid, parang may sasabog.
Humakbang ako sa harap ni Nate. “Hindi ninyo siya kukunin.”
Nagkatinginan sila.
At ngumiti.
“Hindi namin siya kukunin,” sabi ng babae.
“Babalik siya… dahil kailangan niya.”
At doon ko nakita ang bagay na nagpabago ng lahat.
Inilabas niya ang isang maliit na device.
At sa isang pindot—
may lumabas na larawan sa screen.
Isang babae.
Pagod. Sugatan.
Pero buhay.
“Nanay ko…” bulong ni Nate.
Nanigas siya.
Nawala ang tapang sa mga mata niya—napalitan ng isang bagay na mas malalim.
Takot.
Pag-asa.
Pagkawasak.
“Akala mo patay na siya?” tanong ng babae. “Hindi pa. Pero hindi na rin magtatagal… kung hindi ka babalik.”
“Sinungaling ka…” nanginginig na sabi ni Nate.
“Subukan mo kaming suwayin,” malamig niyang sagot.
Tahimik ang lahat.
Naririnig ko ang tibok ng puso ko.
Nararamdaman ko ang kamay ni Nate—mahigpit na nakahawak sa akin.
Pero unti-unti…
bumibitaw.
“Uncle…” mahina niyang sabi.
Umiling ako agad. “Hindi. Hindi ka sasama sa kanila.”
Pero hindi siya tumingin sa akin.
Nakatingin siya sa screen.
Sa larawan ng ina niya.
“Ikaw ang nagsabi,” bulong niya, halos hindi ko marinig.
“Hindi ako nag-iisa.”
Huminga siya nang malalim.
At saka—
bumitaw.
Humakbang siya papunta sa kanila.
“Hindi!” sigaw ko.
Pero huli na.
Lumapit ang babae, inilagay ang kamay sa balikat niya—eksaktong kapareho ng nasa lumang litrato.
“Good choice,” sabi niya.
Bago siya tuluyang sumakay sa sasakyan, tumingin si Nate sa akin.
Hindi na siya yung batang takot.
Pero hindi rin siya malaya.
“Hanapin niyo ako,” sabi niya.
“At kapag handa na kayo…”
“tapusin natin ‘to.”
Umalis ang sasakyan.
Kasama si Nate.
Kasama ang mga sagot—
at mas marami pang tanong.
Tahimik ang gabi.
Nakatayo lang ako sa harap ng bahay.
Habang si Lila ay umiiyak sa likod ko.
At sa unang pagkakataon…
naiintindihan ko na.
Hindi pa ito tapos.
Simula pa lang ito.