Bahagi 2 — “Kung gayon sino siya?”

Bahagi 2 — “Kung gayon sino siya?”

Ang apoy sa Saint Helena ay matagal nang namatay.

Ngunit ang amoy nito ay hindi kailanman umalis sa akin.

Tatlong buwan matapos mamatay si Robert, lumipat ako sa isang maliit na apartment sa Boston gamit ang bagong pagkakakilanlan na inayos ng FBI. Sinabi nilang para iyon sa aking kaligtasan. Para makapagsimula akong muli.

Ngunit paano ka magsisimula muli kung hindi mo alam kung sino ka?

Advertisements

Lucy ba ako?

Sophia?

O isa lamang produkto ng mga kasinungalingan ng ibang tao?

Tuwing gabi, nananaginip ako ng parehong hallway — mahaba, madilim, basa ang sahig, may tunog ng umiiyak na mga bata sa likod ng mga pinto. At sa dulo ng hallway, palaging may lalaking nakatayo sa dilim.

Hindi ko makita ang mukha niya.

Pero palagi kong alam na kilala niya ako.

—

Bandang alas-dose ng gabi nang dumating ang package.

Walang return address.

Walang pangalan.

Isang maliit na kahon lamang na nakabalot sa lumang kayumangging papel.

Nanlamig agad ang dugo ko.

Dahan-dahan ko itong binuksan.

Sa loob ay may isang VHS tape.

At isang note.

“Hindi si Robert ang pinuno.”

Parang tumigil ang mundo.

Kaagad kong tinawagan si Julia.

“Sabihin mong biro lang ito,” bulong ko.

Tahimik siya sandali. Pagkatapos ay sinabi niya ang eksaktong bagay na kinatatakutan ko.

“Lucy… may nakita akong pangalan sa mga file na hindi natin na-trace.”

“Ano?”

Huminga siya nang mabigat.

“Director Cain.”

Hindi ko kilala ang pangalan.

Pero may kakaiba sa paraan ng pagkakasabi niya rito — parang takot siyang marinig iyon kahit sa sarili niyang bibig.

“Ano siya? Politician? Doctor?”

“Hindi namin alam,” sagot niya. “Pero lahat ng records ni Robert may isang common detail.”

“Ano?”

“Humihingi siya lagi ng pahintulot.”

Naramdaman kong kumirot ang sikmura ko.

Hindi si Robert ang halimaw.

Tauhan lang siya.

—

Nagpunta ako kay Julia kinabukasan.

Mukha siyang ilang araw nang walang tulog. Nakakalat sa apartment niya ang mga dokumento, litrato, at printed emails.

Sa gitna ng mesa ay may larawan ni Robert… kasama ang tatlong lalaking naka-itim na suit.

Tinuro niya ang isa.

“Siya.”

Tiningnan ko ang mukha ng lalaki.

At parang may sumabog sa loob ng ulo ko.

Hindi dahil kilala ko siya.

Kundi dahil nakita ko na siya dati.

Sa ospital.

Noong gabing namatay ang nanay ko.

Ang lalaking naka-gray coat na nakatayo sa dulo ng hallway habang inilalabas ang bangkay niya.

Akala ko noon doktor lang siya.

“Hindi maaari…” bulong ko.

Tumango si Julia. “Hindi siya doctor.”

“Kung gayon sino siya?”

Hindi agad sumagot si Julia.

Parang natatakot siyang sabihin ang katotohanan nang malakas.

Pagkatapos ay inilapag niya ang isang lumang newspaper clipping sa harap ko.

Nanlaki ang mata ko.

Sa larawan ay isang batang lalaki — mga sampung taong gulang — nakatayo sa harap ng Saint Helena kasama ang isang madre.

Sa ilalim nito nakasulat:

“Local orphan Benjamin Cain adopted after tragic fire.”

Naramdaman kong mawalan ako ng hangin.

“Hindi…” bulong ko.

Ngumiti si Julia — hindi dahil masaya siya, kundi dahil pareho naming naintindihan ang ibig sabihin nito.

“Hindi lang siya konektado sa Saint Helena,” sabi niya.

“Isa siya sa mga bata.”

—

Biglang nagkaroon ng saysay ang lahat.

Ang obsession.

Ang records.

Ang mga marka.

Ang kontrol.

Hindi lang trafficker si Cain.

Survivor siya.

At minsan, ang mga batang hindi naligtas… lumalaki bilang ibang klase ng halimaw.

“May mas malala pa,” sabi ni Julia.

May inilabas siyang audio recorder.

“Natagpuan ko ito sa basement ni Robert.”

Pinindot niya ang play.

Static.

Pagkatapos ay isang boses.

Malamig. Kalmado. Matanda.

“Subject number thirteen remains unstable.”

Nagyelo ako.

Kilalang-kilala ko ang boses.

Kahit minsan ko lang narinig.

Ang lalaki sa ospital.

“However,” patuloy ng boses, “the girl must remain alive. She is essential to Phase Two.”

Nanlamig ang buong katawan ko.

“The girl?”

Tumitig sa akin si Julia.

“Lucy… ikaw iyon.”

Parang may humawak sa puso ko at unti-unting piniga.

“Hindi ko maintindihan.”

“May dahilan kung bakit ikaw lang ang hinanap ni Robert nang dalawampung taon.”

“Anong dahilan?”

Hindi agad sumagot si Julia.

Sa halip, may inilabas siyang medical file.

At doon ko nakita.

Isang pahina.

Isang blood report.

At isang pangalan na hindi ko inaasahang mababasa.

Patient Match:
Benjamin Cain — 99.8% familial compatibility.

Naramdaman kong umikot ang silid.

Familial.

Pamilya.

Umiling ako agad. “Hindi. Hindi totoo ’yan.”

Pero sa loob-loob ko…

Alam ko na.

Naalala ko ang sinabi ni Robert bago siya mamatay:

“You don’t understand who you are.”

Hindi niya ako tinitingnan bilang simpleng biktima.

Tinitingnan niya ako bilang pag-aari.

Dahil konektado ako kay Cain.

Dahil…

Dugo niya ako.

Bumukas ang bibig ko pero walang lumabas na salita.

Sa wakas, mahina kong natanong:

“…Kung gayon sino ang tunay kong ama?”

At bago pa makasagot si Julia—

May kumatok sa pinto.

Tatlong mabagal na katok.

Tok.

Tok.

Tok.

Pagkatapos ay tumunog ang cellphone ko.

Unknown number.

At isang mensahe ang lumabas:

“Mas mabuting huwag mong malaman ang sagot, Lucy.”

Kasunod nito ay isang litrato.

Kuha mula sa labas ng apartment ni Julia.

Taken live.

Hindi kami nag-iisa.

n

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *