At sa tag na iyon ay isang apelyido na hindi ko narinig mula nang mamatay ang aking kapatid.

At sa tag na iyon ay isang apelyido na hindi ko narinig mula nang mamatay ang aking kapatid.

Kulkarni.

Ang aking mga daliri ay napunta sa paligid ng litrato.

Baby Girl Kulkarni.

Sa loob ng limang taon, ang pangalang iyon ay nabuhay tulad ng isang naka-lock na silid sa loob ng aking dibdib.

Advertisements

Dr. Mahesh Kulkarni.

Ang taong pumirma sa sertipiko ng kamatayan ni Anjali.

Ang taong nagsabi sa amin ng kanyang puso ay may “biglang nabigo. ”

Ang taong hindi ako pinayagan na makita nang maayos ang kanyang katawan dahil, ayon sa kanya, “ang ilang mga alaala ay mas mahusay na pinananatiling mapayapa. ”

Mapayapa.

Ang aking kapatid na babae ay pumasok sa kanyang pribadong pag-aalaga sa bahay para sa isang buwan ng therapy at hindi na muling nabuhay.

Ngayon ang isang tatlong buwang gulang na sanggol sa isang nakatagong file ng ulila ay may apelyido sa kanyang pulso.

Nakita ni Rohan ang aking mukha.

“Naina, ” bumulong siya, “sino iyon? ”

Bago ako makasagot, pumasok si Ginang Kapoor sa silid.

Ang kanyang mga mata ay nahulog sa file.

Pagkatapos sa litrato.

Pagkatapos sa Meera.

Nawala ang maskara.

“Ikaw hangal na batang babae, ” aniya.

Nagtago si Meera sa likuran ko.

Hindi pa ako nakarinig ng isang may sapat na gulang na sabihin ang mga salitang iyon sa isang bata na may ganitong lason.

Lumipat si Rohan sa pagitan namin at ni Gng Kapoor.

“Tumatawag kami ng pulisya. ”

Tumawa si Ginang Kapoor.

Hindi malakas.

Ito ay naging mas masahol pa.

“Sa palagay mo ay hindi alam ng pulisya ang gusaling ito? ”

Sumigaw ulit ang sanggol.

Mas malapit sa oras na ito.

Tinakpan ni Meera ang kanyang mga tainga.

“Masamang tiyuhin na darating, ” bumulong siya.

Malamig ang dugo ko.

“Anong masamang tiyuhin? ”

Ang mga mata ni Ginang Kapoor ay nakulong sa kanya.

“Sapat na. ”

Bumalik ako, pinipikit pa rin ang file ni Tara.

“Inilipat mo ang isang sanggol ngayong gabi. ”

“Hindi siya ang iyong pag-aalala. ”

“Siya ay tatlong buwan. ”

“Siya ay papeles, ” Sinabi ni Ginang Kapoor. “At gumagalaw ang papeles kapag nagtanong ang mga donor. ”

Mga donor.

Ang salitang iyon ay ginawa ang aking tiyan twist.

Hinila ni Rohan ang kanyang telepono.

Walang signal.

Tiningnan niya ako.

“Ang aking telepono din? ” Tinanong ko.

Sinuri niya.

Wala.

Ngumiti si Ginang Kapoor.

“Lumang gusali. Makapal na pader. ”

Ngunit ang paraan ng sinabi niya na sinabi nito sa akin ang mga pader ay hindi ang dahilan.

Mula sa patyo, isang gate ang nag-creaked.

Pagkatapos ay dumating ang tunog ng isang sasakyan.

Malakas na gulong sa graba.

Nagsimula nang nanginginig si Meera.

“White van, ” bumulong siya. “Kumuha sila sa gabi. ”

Tumingin ako kay Gng Kapoor.

Sa kauna-unahang pagkakataon sa aking buhay, nais kong saktan ang ibang tao.

Hindi sampalin.

Hindi itulak.

Masakit.

Dahil kumuha siya ng isang bata na kailangang labanan ang mundo at ginawa rin ang kanyang mga monsters ng labanan.

Hinawakan ni Rohan ang aking pulso.

“Naina, kailangan nating lumabas kasama ang file. ”

“Hindi, ” Sabi ko.

Tinitigan niya ako.

“Nandito pa rin si Tara. ”

Ang isa pang sigaw ay nagmula sa likod ng naka-lock na pintuan ng nursery.

Mahina.

Gutom.

Takot.

Hinila ni Meera ang aking dupatta.

“Si Baby Tara ay may pulang kumot, ” bumulong siya. “Gusto niya ng daliri. Tumigil siya sa pag-iyak kung may hawak na daliri. ”

Ang aking puso ay sumira sa paraang hindi ko alam na maaaring masira ang mga puso.

Ang maliit na batang babae na ito ay hindi hinihiling sa akin na gamitin ang kanyang kapatid na babae dahil ayaw niya ng pag-ibig.

Nag-aalok siya ng kanyang sariling pagkakataon sa isang bahay upang mai-save ang isang mas maliit.

Humakbang si Ginang Kapoor.

“Bigyan mo ako ng file. ”

Sinabi ni Rohan, “Huwag lumapit. ”

Tiningnan niya siya sa koridor at sumigaw, “Dinesh! ”

Tumakbo ang mga yapak sa amin.

Ang isang malaking tao ay lumitaw sa pintuan ng pintuan, nakasuot ng uniporme sa seguridad na hindi umaangkop sa kanyang tiyan. Nauna ang kanyang mga mata kay Gng Kapoor, pagkatapos ay sa file sa aking kamay.

“Madam? ”

“Kunin mo. ”

Itinulak ako ni Rohan sa likuran niya.

Ngumiti si Dinesh.

Ito ay ang ngiti ng isang tao na nakagawa ng mga kakila-kilabot na bagay na madalas na nababato sa kanila.

“Sir, ” sinabi niya kay Rohan, “huwag lumikha ng isyu. Hindi ito flat ng lungsod. Walang makakarinig na sumigaw. ”

Bulong si Rohan, “Tumakbo kapag sinabi ko. ”

Ngunit hindi ako maaaring tumakbo.

Dahil hawak ni Meera ang aking kurta.

Dahil si Tara ay nasa likod ng isang naka-lock na pintuan.

Dahil ang litrato ni Anjali ay nasa loob ng aking pitaka, at bigla kong naramdaman na hindi ako dinala ng aking patay na kapatid upang pumili ng isang bata.

Dinala niya ako dito upang alisan ng takip ang isang libingan.

Nag-luned si Dinesh.

Nahuli siya ni Rohan.

Nag-crash sila sa aparador ng bakal, ang mga file na dumadaloy sa buong sahig.

Sigaw ni Ginang Kapoor.

Sumigaw si Meera.

Hinawakan ko ang kamay niya at tumakbo.

Hindi patungo sa exit.

Patungo sa nursery.

Ang koridor ay lumabo sa paligid ko. Sinampal ng sandalyas ko ang sahig. Tumakbo si Meera sa tabi ko, huminga nang husto, ang kanyang mismatched na sapatos na gumagawa ng hindi pantay na tunog.

Rosas.

Asul.

Rosas.

Asul.

Nakarating kami sa pintuan ng nursery.

Naka-lock.

“Susi? ” Tinanong ko.

Itinuro ni Meera ang silid ng panalangin.

“kahon ng Lakshmi. ”

Syempre.

Sa mga lugar kung saan nagtatago ang kasamaan, maging ang Diyos ay nagiging imbakan.

Tumakbo ako sa silid ng panalangin, na kumakatok sa isang tanso na tanso ng mga bulaklak. Sa likod ng idolo ng Lakshmi ay isang maliit na kahon ng metal. Sa loob ay ang mga susi, cash, at dalawang pasaporte na may mga litrato ng mga bata na naka-clip sa mga blangko na form.

Ang aking mga kamay ay nanginginig nang labis na bumagsak ako sa unang susi.

Kinuha ito ni Meera.

“Ang isang ito, ” aniya.

Tumakbo kami pabalik.

Sa likod namin, sinigawan ni Rohan ang aking pangalan.

Pagkatapos ay may tumama sa dingding.

Hindi ako tumalikod.

Ang susi ay pumasok sa kandado.

Para sa isang kakila-kilabot na segundo, natigil ito.

“Mangyaring, ” Nagbulong ako. “Mangyaring. ”

Ito ay.

Ang nursery ay naamoy ng gatas, ihi, at gamot.

Anim na metal cribs ang tumayo nang sunud-sunod.

Lima ang walang laman.

Sa huli ay naglalagay ng isang sanggol na nakabalot sa isang pulang kumot.

Tara.

Napakaliit na mukha.

Mga dry lips.

Isang kamao ang pinindot laban sa kanyang pisngi.

Ang isang piraso ng tape ay gaganapin koton sa kanyang paa kung saan iginuhit ang dugo.

Itinaas ko siya.

Masyado siyang magaan.

Masyadong tahimik.

Ang kanyang ulo ay gumulong laban sa aking braso, at sa isang segundo ay naisip kong huli na kami.

Pagkatapos ay gumawa siya ng isang maliit na tunog.

Hindi kahit isang sigaw.

Isang protesta.

Dumulas ko ang aking daliri sa kanyang palad.

Ang kanyang mga daliri ay sarado sa paligid ng minahan.

Hinayaan ni Meera ang isang sob.

“Alam niya, ” bumulong siya. “Alam niyang dumating ka. ”

Tinapik ko si Tara sa ilalim ng aking dupatta laban sa aking dibdib.

“Meera, pakinggan mo ako. Pupunta kami sa labas. ”

Marahas siyang inalog ang kanyang ulo.

“Hindi. Bumalik na pintuan. White van harap. ”

“Paano mo malalaman? ”

Tinapik niya ang ulo niya.

“Naaalala ko. ”

Ang mga batang tulad ni Meera ay tinawag na mabagal ng mga taong masyadong mayabang upang maunawaan ang mga ito.

Ngunit naalala niya ang lahat.

Ang pangunahing tunog.

Ang mga yapak.

Ang van.

Ang aparador.

Ang file.

Ang gabi.

Naalala niya dahil walang may sapat na gulang na nagpoprotekta sa kanya, kaya ang kanyang isip ay naging sariling maliit na istasyon ng pulisya.

Tumakbo kami patungo sa back corridor.

Halfway doon, lumitaw si Ginang Kapoor.

Ang kanyang buhok ay na-loosened. Nawala ang baso niya. May isang gasgas sa pisngi niya.

“Hindi ka mapagpasalamat na bata, ” sumigaw siya sa Meera. “Sino ang nagpapakain sa iyo? Sino ang nagpigil sa iyo? ”

Nagyelo si Meera.

Ang matandang takot ay kinuha siya sa lalamunan.

Hinila ko siya sa likuran ko.

“Itinago mo siya upang mapanood niya ang mga sanggol na mawala? ”

Ang mga mata ni Ginang Kapoor ay ligaw na ngayon.

“Wala kang alam. Sa palagay mo ba ang pag-aampon ay pag-ibig? Ang mga tao ay pumupunta rito na humihiling ng mga makatarungang sanggol, malusog na sanggol, perpektong mga sanggol. Nakita nila si Meera at naaawa sa kanya ng limang minuto. Pagkatapos ay kumuha sila ng mga larawan para sa kawanggawa at umalis. Pinapatakbo ko ang lugar na ito gamit ang mga scrap. ”

“Kung gayon bakit itago ang Tara? ”

“Dahil nagkakahalaga ng pera si Tara. ”

Lumabas ang pangungusap bago niya mapigilan ito.

Maging si Dinesh, na dumating sa likuran niya na may dugo malapit sa kanyang kilay, ay nagpunta pa rin.

Si Rohan ay natitisod sa koridor sa likuran niya, na hawak ang kanyang tagiliran.

Ngunit ang kanyang telepono ay nasa kanyang kamay.

Pagrekord.

Nakita ito ni Ginang Kapoor.

Namatay ang mukha niya.

Rohan breathed hard. “Say it again.”

Dinesh charged at him.

This time, I screamed.

Not because I was afraid.

Because a door opened at the far end of the corridor.

A man stood there in a white coat.

Silver hair.

Calm face.

A leather medical bag in one hand.

Dr. Mahesh Kulkarni.

Five years older.

Exactly the same eyes.

The man from my nightmares.

He looked at Tara in my arms.

Then at me.

For a moment, he did not recognize me.

Then his face changed.

“Naina Rao,” he said softly.

My knees weakened.

Rohan turned to me.

“You know him?”

I could not answer.

Dr. Kulkarni looked almost amused.

“What a sentimental coincidence.”

Mrs. Kapoor looked relieved.

“Doctor, she took the file.”

He raised a hand.

“Quiet.”

His eyes moved to Meera.

She shrank behind me.

Then he looked at Tara.

“That child needs medical transfer.”

“To where?” I asked.

He smiled faintly. “A safe place.”

“Like Anjali?”

Ang pangalan ay pumasok sa koridor tulad ng isang tugma malapit sa gas.

Sa kauna-unahang pagkakataon, nawala ang ngiti ni Dr. Kulkarni.

Bulong si Rohan, “Anjali? Ang iyong kapatid na babae? ”

Tumingin ako sa doktor.

“Pumasok siya sa iyong pangangalaga sa bahay na buhay. ”

Ang kanyang tinig ay naging banayad.

Ang parehong banayad na tinig na ginamit niya sa araw na sinabi niya sa aking mga magulang na wala na ang kanilang anak na babae.

“Ang iyong kapatid na babae ay may marupok na puso. ”

“Nagkaroon siya ng mga pasa sa kanyang pulso. ”

“Tumanggi siya sa paggamot. ”

“Nagtiwala siya sa mga tao, ” sabi ko. “Iyon lamang ang kanyang kahinaan. ”

Lumipat si Tara laban sa aking dibdib.

Hinawakan ko siya.

Dr. Nagbuntong hininga si Kulkarni.

“Palagi kang emosyonal. Ang iyong mga magulang ay emosyonal din. Iyon ang dahilan kung bakit ko pinangangasiwaan ang lahat. ”

May hawakan.

Ang libing.

Ang mga sertipiko.

Ang selyadong kabaong.

Ang pagmamadali.

Ang pagkakasala na aking dinala sa loob ng limang taon dahil nilagdaan ko ang mga papeles ng paglabas na nagpadala kay Anjali sa kanya.

Tiningnan ako ng aking kapatid na babae mula sa window ng van at sinabi, “Halika kaagad, Naina. ”

Dumating ako makalipas ang dalawang araw.

Siya ay abo na.

Biglang lumabas si Meera mula sa likuran ko.

“Si Anjali Didi ay sumigaw, ” aniya.

Tumahimik ang koridor.

Tumingin ako sa kanya.

“Ano? ”

Ang mga mata ni Meera ay napuno ng luha.

“Hindi patay nang mabilis. Sumigaw siya. Sa lumang silid. ”

Huminto ang hininga ko.

Dr. Ang mukha ni Kulkarni ay naging bato.

Bulong ni Ginang Kapoor, “Meera, hindi. ”

Itinuro siya ni Meera.

“Dumating siya. Wala siyang sinabi na ingay. Pagkatapos ay natutulog si Anjali Didi. Mahabang pagtulog. ”

Bukas ang mundo.

Ang aking kapatid na babae ay hindi namatay bigla.

Nagdusa siya.

At nakita ito ng batang ito.

Limang taon na ang nakalilipas, tatlo na sana si Meera.

Tatlong taong gulang.

Matanda na matandaan ang takot.

Masyadong bata para sa sinuman na maniwala sa kanya.

Dr. Humakbang si Kulkarni patungo sa kanya.

“Mahina kang nalilito na batang babae. ”

Sinimulan ni Meera ang panginginig ngunit hindi na bumalik.

“Hindi, ” bumulong siya. “Naaalala ko. ”

Tumingin ako kay Rohan.

Ang kanyang mukha ay naging maputla sa kakila-kilabot.

Sa likod ni Dr. Kulkarni, ang mga headlight ay sumabog sa likod ng bintana.

Ang puting van ay lumipat sa paligid.

May kumatok sa likurang pintuan.

Dalawang beses.

Pagkatapos muli.

Tumingin si Dinesh sa doktor.

“Sir? ”

Dr. Ang tinig ni Kulkarni ay naging mababa.

“Kunin ang sanggol. Tanggalin ang pag-record. I-lock ang mag-asawa sa opisina hanggang sa magpasya ako kung ano ang gagawin. ”

Iyon ay nang itapon ni Rohan ang kanyang telepono.

Hindi sa Dinesh.

Sa bintana.

Naputol ang salamin.

Ang tunog ay sumabog sa ulila.

Ang mga bata ay sumigaw mula sa isang lugar sa itaas.

Ang isang aso ay nagsimulang tumahol sa labas.

Sumigaw si Rohan sa lahat ng nasa kanya, “Tulong! Pag-traffick ng bata! Tulong! ”

Sinuntok siya ni Dinesh.

Nahulog si Rohan.

Tumakbo ako patungo sa kanya, ngunit hinawakan ni Meera ang aking kamay.

“Hindi! Bumalik! ”

Binuksan ang likurang pintuan.

Pumasok ang dalawang lalaki.

Hinawakan ko si Tara.

Wala nang pupuntahan.

Pagkatapos, mula sa looban, ay dumating ang isa pang tunog.

Isang sirena.

Pagkatapos ay isa pa.

Hindi sapat na malapit.

Ngunit darating.

Nag-panic si Ginang Kapoor.

“Sinabi mong hawakan ang mga pulis! ”

Dr. Si Kulkarni ay nakatitig sa nasirang telepono ni Rohan sa sahig.

Ngumiti si Rohan sa dugo.

“Hindi ang telepono na iyon. ”

Itinaas niya ang kanyang iba pang kamay.

Sa loob nito ang aking telepono.

Kumonekta ang tawag.

Tagapagsalita.

Ang tinig ng isang babae ay dumaan, matalim at kagyat.

“Madam, manatili sa linya. Tatlong minuto ang layo ng pulisya. ”

Si Ginang Kapoor ay sumigaw sa Dinesh.

“Tigilan mo sila! ”

Ngunit ang tatlong minuto ay maaaring maging isang buhay kapag ang kasamaan ay nakulong sa isang koridor.

Dr. Lumipat muna si Kulkarni.

Hinawakan niya si Meera.

Sumigaw siya.

Ang tunog ay dumaan sa akin.

Inilipat ko si Tara sa isang braso at nakulong sa kanya.

“Iwanan mo siya! ”

Hinila niya si Meera laban sa kanyang dibdib, isang braso sa kanyang leeg.

“Sapat na, ” aniya. “Walang gumagalaw. ”

Natagpuan ng mga mata ni Meera ang minahan.

May takot doon.

Ngunit paghingi din ng tawad.

Para bang nagsisisi siya sa paggamit bilang isang kalasag.

Nawasak ako nito.

“Doktor, ” Sinabi ko, pinilit ang aking tinig na matatag, “hayaan mo na siya. Gusto mo ang file? Kunin mo. ”

Tiningnan niya ang file sa ilalim ng aking braso.

“At ang sanggol. ”

“Hindi. ”

Ang kanyang mahigpit na pagkakahawak ay mahigpit.

Humiga si Meera.

Sinubukan ni Rohan na tumayo.

Sinipa siya ni Dinesh.

Naririnig ko ang mga pulis sa labas ngayon.

Mga Tinig.

Pagbubukas ng mga Gates.

Ang puting van ay baligtad.

Dr. Ang kalmado ni Kulkarni ay nagsimulang mag-crack.

“Sa palagay mo nai-save mo ang mga ito? ” aniya. “Alam mo kung ano ang mangyayari sa mga bata na walang nais? Ang mga sanggol tulad ni Tara ay binili ng hindi bababa sa. Mga batang babae tulad ng Meera rot. ”

Pinigilan ni Meera ang kanyang mga mata.

Tiningnan ko siya at sinabi, “Buksan ang iyong mga mata, beta. ”

Ginawa niya.

“Nais mo, ” Sinabi ko sa kanya. “Naririnig mo ba ako? Nais mo. ”

Ang kanyang mga labi ay nanginginig.

Para sa isang segundo, ang mahigpit na pagkakahawak ni Dr. Kulkarni.

Isa lang.

Meera bit ang kanyang kamay.

Mahirap.

Sumigaw siya.

Bumaba siya.

Hinila ko siya sa akin.

Bukas ang koridor.

Nagmadali ang pulisya.

Lahat ay naging ingay.

Sumigaw.

Tumatakbo ang mga paa.

Umiiyak si Ginang Kapoor na siya ay walang kasalanan.

Dinesh sa sahig.

Dr. Ang Kulkarni ay naka-pin laban sa dingding.

Gumapang si Rohan sa akin.

Humihiksik si Meera.

Sa wakas ay umiiyak si Tara nang buong lakas, buhay at galit na galit, na parang inihayag sa bawat tiwaling pader na hindi siya nawala ngayong gabi.

Hawak ko ang parehong mga batang babae.

Isa laban sa aking dibdib.

Isa laban sa aking mga binti.

At sa kauna-unahang pagkakataon mula nang mamatay si Anjali, naramdaman kong malapit sa akin ang aking kapatid.

Hindi bilang isang memorya.

Bilang isang kamay sa aking likuran.

Sa istasyon ng pulisya, kumuha sila ng mga pahayag hanggang madaling araw.

Tumanggi si Rohan sa paggamot hanggang sa sumigaw ako sa kanya.

Hindi papayagan ni Meera ang aking dupatta.

Natulog si Tara pagkatapos ng gatas, nakabukas ang kanyang maliit na bibig, hindi alam na ang kalahati ng gabi ay nakipaglaban kung siya ay umiiral sa umaga.

Isang babaeng opisyal ang nagdala kay Meera ng biskwit.

Sinira niya ito sa kalahati at pinanatili ang isang piraso sa tabi ng kumot ni Tara.

“Para sa sanggol kapag dumating ang ngipin, ” aniya.

Ang opisyal ay tumalikod upang punasan ang kanyang mga mata.

Sa pamamagitan ng pagsikat ng araw, ang mga nakatagong file mula sa Shanti Bal Home ay nakuha.

Pitong bata ang nawawala.

Tatlong pekeng dokumento ng paglilipat.

Dalawang patay na bata na nakalista bilang “bumalik sa mga kamag-anak. ”

At isang lumang file na may pangalan ng aking kapatid.

Anjali Rao.

Hindi kumpleto.

Hindi sapat.

Ngunit isang bagay.

Isang simula.

Umupo si Rohan sa tabi ko sa bench, ang kanyang kilay ay stitched, ang kanyang shirt ay may mantsa ng dugo at alikabok.

Tumingin siya kay Meera, pagkatapos Tara, pagkatapos ako.

“Dumating kami upang magpatibay ng isang bata, ” bumulong siya.

Tiningnan ko si Meera na natutulog laban sa aking kandungan.

Kahit na sa pagtulog, ang kanyang kamay ay nagpahinga nang mabuti sa kumot ni Tara.

“Hindi, ” Malambot kong sinabi. “Dumating kami dahil pinili kami ng isang bata para sa isang misyon ng pagliligtas. ”

Nang maglaon nang umaga, ang isang opisyal ng kapakanan ng bata ay may mga form, katanungan, pamamaraan, babala.

“Ang mga bagay na ito ay tumatagal ng oras, ” malumanay niyang sinabi. “Hindi mo maaaring dalhin lamang sila sa bahay ngayon. ”

“I know,” I said.

Meera woke at that exact moment.

Her eyes searched for Tara first.

Then me.

“Baby safe?”

I nodded. “Baby safe.”

She touched my bangles.

“Pretty sound,” she whispered again.

My heart folded around her.

The officer asked, “Meera, do you understand what happened?”

Meera nodded slowly.

“Bad people going jail?”

“We hope so,” the officer said.

Meera thought about it.

Then she looked at me.

“You take Tara?”

I held her hand.

“And you.”

She stared at me.

The words did not enter at first.

Children who have been unwanted for too long do not trust love when it arrives. They inspect it for traps.

“Me too?” she whispered.

I nodded, crying now.

“You too.”

Her face crumpled.

Not into a smile.

Into grief.

She cried like a child who had been strong so long that weakness felt like a gift.

I held her while she shook.

Tara slept between us.

Rohan placed his hand over mine.

Sa labas ng istasyon ng pulisya, ang araw ay tumaas sa Pune tulad ng walang kakila-kilabot na nangyari sa mundo.

Ngunit sa loob, ang isang maliit na batang babae na may mga sapatos na pang-mismatched ay nagligtas ng isang sanggol, binuksan muli ang pagkamatay ng aking kapatid, at binigyan ako ng isang pagiging ina na hindi ko alam na ako ay matapang na tanggapin.

Pagkaraan ng tatlong araw, nagpunta ako upang makilala ang nasamsam na file ni Anjali.

Sa loob ay isang litrato na hindi ko pa nakita.

Si Anjali na nakaupo sa isang cot.

Mas bata.

Nagwagi.

Ang paghawak ng isang sanggol sa isang dilaw na panglamig.

Meera.

Sa likuran, sa sulat-kamay ng aking kapatid, ay anim na salita:

Darating si Naina kung hindi ko magagawa.

Ang aking mga kamay ay nanginginig nang husto ang larawan ay nahulog.

Dahil alam ni Anjali.

Alam ng aking kapatid ang tungkol kay Meera.

Siguro tungkol sa mga sanggol.

Siguro tungkol kay Dr. Kulkarni.

Siguro sinubukan niyang tawagan ako.

Siguro na-miss ko ang tawag.

At sa ilalim ng litrato, na nakatago sa loob ng takip ng file, ay isa pang nakatiklop na tala.

Hindi mula sa Anjali.

Mula kay Dr. Kulkarni.

Isang listahan ng mga pangalan.

Mga Ospital.

Pagbabayad.

Mga Petsa.

Sa ilalim ay ang pangalan ni Tara.

At sa tabi nito, isang salita ang lumibot sa pula:

Ngayong gabi.

Ngunit sa ibaba nito, na nakasulat sa ibang sulat-kamay, ay ang aking sariling pangalan.

Naina Rao — alisin bago niya maalala.

Kaya’t sabihin mo sa akin nang matapat, kung ang isang bata na iyong naparito upang magpatibay ay ang tanging buhay na saksi sa pagkamatay ng iyong kapatid, dadalhin mo pa ba siya sa bahay at ipagsapalaran ang lahat … o hahayaan mo bang matakot na talikuran mo ang maliit na batang babae na naka-save na ng buhay bago ang gabi?

n

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *