“Lucia … ” Aking anak na babae … Huwag isara ang iyong mga mata. Sa oras na ito hindi ka nag-iisa.
Ang pangalan ay sinaktan ako sa loob ng isang puwersa na hindi nagmula sa memorya, ngunit mula sa dugo. Lucia. Hindi ko alam kung sino ang babaeng iyon, hindi ko naalala ang kanyang yakap, o ang kanyang amoy, o ang kanyang pagtawa, ngunit nakikita siyang umiiyak sa screen na iyon, ang kanyang mukha ay scarred at ang kanyang mga labi ay nanginginig, isang bahagi ng nais kong tumakbo patungo sa kanya tulad ng isang nawalang anak.

Nag-reaksyon muna si Mauro.
“I-off iyon, ” inutusan niya ang kanyang ina.
Hindi lumipat si Doña Elena. Ang aking mga mata ay naayos sa akin, sa luha na iyon na nagbigay sa akin. Sa kauna-unahang pagkakataon mula nang makilala ko siya, hindi siya mukhang ang matikas na ginang na nanalangin sa pagkain at pinag-uusapan ang mga paglitaw. Mukha siyang bukas na kasabwat.
Kinuha ni Mauro ang remote control at itinuro ito sa monitor, ngunit ang babae sa screen ay nagsalita nang malakas.
—Mauro, naitala na ito. Ang pederal na pulisya ay may lokasyon. Apat na minuto ang Tagausig mula sa bahay na iyon. Hayaan mo na siya.
Ang mukha ni Mauro ay deformed.
“Patay ka.
Masakit ang ngiti ng babae.
“Iyon ang binayaran mo ng isang doktor upang isulat.
Ang aking puso ay nagsimulang bumagsak nang husto naisip kong maririnig nila ito. Patuloy akong nagpapanggap na mahina, ngunit hindi na ako magpanggap na natutulog na. Kinagat ng mga daliri ni Mauro ang panulat na inilagay niya sa aking kamay. Si Doña Elena ay tumalikod.
“Ipinangako nila sa amin na hindi siya lalabas, ” bumulong ang aking biyenan.
“Manahimik, Nanay.
“Ipinangako nila sa amin na hindi maaalala ng batang babae.
“Manahimik! ”
Ang babae sa screen ay nagpahinga ng isang kamay sa baso, na para bang hawakan niya ako.
“Lucia, pakinggan mo ako. Ang iyong pangalan ay Lucía Armenta Salgado. Hindi ka isang ulila. Hindi ka Valentina Rojas. Hindi mo nakilala si Mauro sa kolehiyo. Natagpuan ka niya pagkatapos ng aksidente sa daan patungong Toluca, nang makatakas ka sa mga dokumento ng iyong lolo. Tinanggal niya ang iyong buhay upang mapanatili kung ano ang sa iyo.
Isang tunog ang nagmula sa aking dibdib. Hindi ito umiiyak. Ito ay isang bagay na nasira na nais huminga.
At pagkatapos ay naalala ko ang isang basang sulok.
Mga parola.
Isang suntok.
Ang aking kamay ay pinipiga ang isang backpack.
Sinasabi ng tinig ng isang tao, “Buhay pa siya. ”
Itinapon ni Mauro ang kanyang sarili patungo sa screen at pinunit ang isang cable. Ang monitor ay naka-off. Ngunit huli na. May isang bagay na nag-apoy sa loob ko.
“Hindi, ” Sabi ko.
Ito ay isang thread lamang ng boses, ngunit sapat na upang mapanatili pa rin ang lahat.
Dahan-dahang lumiko si Mauro.
“Pag-ibig, nalilito ka.
Ang salitang iyon, pag-ibig, naiinis sa akin.
“Huwag mo akong tawagan.
Sinubukan niyang ngumiti, ngunit nanginginig ang kanyang takip ng mata.
“Ang dosis ay nagagalit sa iyo. Hindi mo alam ang sinasabi mo.
Tumingin ako sa kamay ko. Ang panulat ay nasa pagitan pa rin ng aking mga daliri. Ang papel ay nasa ilalim, naghihintay para sa aking lagda bilang isang pangungusap. Pagkatapos ay naintindihan ko na kung sumigaw ako, papasukin niya ako. Kung tumakbo ako, hindi ko ito gagawin sa pintuan. Kung nakipaglaban siya, mawawala siya. Hindi ako minamaliit ni Mauro dahil sa pagiging tanga; Pinamaliit ko ang aking sarili sa ugali.
Bumagsak ako sa gurney.
“Masakit ang ulo ko, ” Nagbulong ako.
Nagbago ang mukha niya. Bumalik ang doktor. Bumalik ang may-ari.
“Siyempre masakit, ” aniya, lumapit na. Pinipilit mo ang mga alaala na hindi mapapanatili ng iyong utak.
Umabot siya sa kanyang bulsa at hinugot ang isang maliit na hiringgilya.
Hinawakan ni Doña Elena ang kanyang braso.
“Hindi na. Kung dumating ang pulisya, isa pang dosis ang lumubog sa amin.
Itinulak siya ni Mauro laban sa mesa.
“Ito ay lumulubog sa amin kung nakikipag-usap ka. ”
Habang nagtalo sila, ang aking mga daliri ay naghanap nang walang taros sa ilalim ng gurney. Nakaramdam ako ng metal, isang tray, gauze, isang garapon. Hindi ko alam kung ano ang hawak ko, ngunit isinara ko ang aking kamay sa mga gunting ng kirurhiko. Itinago ko sila sa ilalim ng aking hita.
Sumandal sa akin si Mauro.
“Valentina, tingnan mo ako.
Binuksan ko ang aking mga mata.
“Ang pangalan ko ay Lucia.
Ang kanyang tingin ay napuno ng poot.
“Hindi mo alam kung ano ang kagaya ni Lucia. Si Lucia ay isang mayaman, nasirang batang babae, isang walang silbi na tagapagmana na sisirain ang lahat ng itinayo ng kanyang lolo.
“At ano ka? ”
Ang tanong ay tinusok siya.
“Ako ang taong nagligtas sa kanya.
Naalala ko ang isa pang imahe: ako ay nagising sa isang puting kama, nabulag, nang walang tinig. Si Mauro na nakaupo sa tabi ko, mas bata, sa isang gown sa ospital. Ang kamay niya sa noo ko. “Huwag matakot, Valentina. Ako ang asawa mo. ”
Ginawa kong gusto kong itapon.
“Inagaw mo ako.
“Tsaa ng isang vida. ”
“Kinuha mo ako mula sa akin.
Hinawakan niya ako sa leeg, hindi sapat upang malunod ako, para lang ipaalala sa akin na magagawa ko ito.
“Pinuno ka ng iyong ina ng mga kasinungalingan. Nais niyang ilagay ang negosyo ng pamilya sa kamay ng mga magsasaka, iskolar, pampublikong ospital, walang kapararakan. Iniwan ng iyong lolo ang mga sugnay. Kung nagpakita ka, minana mo ang lahat kapag naging tatlumpu ka. Kung hindi ka lumitaw, napunta ito sa pundasyon na pinamamahalaan ni Elena. At kung kusang-loob kang pumirma, napunta ito sa akin.
Umiyak si Doña Elena sa katahimikan.
“Mauro, mangyaring, sapat na ang sapat.
“Huwag mo akong sabihin nang sapat. Sinimulan mo ito nang mali ang iyong mga minuto.
Sakop ng aking biyenan ang kanyang bibig, at ang kilos na iyon ay nagbukas ng isa pang pintuan sa aking memorya.
Si Doña Elena sa isang libing.
Niyakap ako ni Doña Elena noong labinlimang taong gulang ako.
Sinasabi ni Doña Elena sa aking ina: “Ang mga solong kababaihan ay nagkakamali. ”
Kilala ko siya.
Hindi siya ang aking biyenan.
Kaibigan niya ang aking pamilya.
“Pupunta ka sa aking bahay, ” Sinabi ko sa kanya.
Siya ay paled.
“Lucia … ”
“Kumain ka kasama ang aking ina.
“Hindi ko nais na mangyari sa iyo.
“Ngunit nangyari ito.
Itinaas ni Mauro ang hiringgilya.
“Tapos na.
Nang umabot siya sa braso ko, hinugot ko ang mga gunting at natigil ang mga ito sa kanyang bisig. Sumigaw siya. Ang hiringgilya ay nahulog at sinira sa sahig. Naupo ako hangga’t maaari, nahihilo mula sa takot kaysa sa gamot na hindi ko nakuha. Tumakbo ako sa mesa kung saan ang bag ng mga dokumento ay, ngunit hinawakan ako ni Mauro ng buhok at hinila ako pabalik.
Ang sakit ay naging maputi ako.
“Sinabi ko sa iyo na kung wala ako ay walang tao, ” dumura siya sa aking tainga.
Inilibing ko ang aking siko sa sugat. Hinayaan niya ako. Napaluhod ako, hinawakan ang pulang binder, at pinindot ito sa aking dibdib.
Pagkatapos ay may isang bagay na umakyat sa itaas.
Isang suntok.
Pagkatapos ay isa pa.
Mga Tinig.
“Pulisya! Buksan ang pintuan!
Bumagsak si Doña Elena sa isang upuan.
Tumingin si Mauro sa kisame, pagkatapos ay sa lihim na pasilyo. Ang kanyang utak, utak na iyon na hinangaan ng lahat, mabilis na kinakalkula. Hindi niya iniisip ang tungkol sa kanyang ina. Hindi niya ako iniisip. Naisip niya ang tumatakbo palayo.
Binuksan niya ang isang drawer, hinila ang isang pistol at itinuro ito sa akin.
“Maglakad. ”
Nagyelo ako.
“Mauro …
“Maglakad, Lucia! ”
Ang pakikinig sa aking tunay na pangalan sa kanyang bibig ay natakot sa akin ng higit sa baril.
Pinilit niya ako sa nakatagong pasilyo. Hindi sinubukan ni Doña Elena na pigilan siya. Bulong lang siya:
“Patawad sa akin. ”
Hindi ko siya tiningnan. May mga kapatawaran na hindi hinihiling kung dumudugo pa rin ang biktima.
Ang koridor ay humantong sa likurang garahe. Ang bahay na akala ko alam kong sa loob ng dalawang taon ay may mga lihim na ugat, maling silid, pintuan pagkatapos ng mga pintuan. Ang aking kasal ay hindi naging isang emosyonal na bilangguan. Ito ay isang pag-install na idinisenyo upang burahin ako.
Itinulak ako ni Mauro sa isang itim na pickup truck.
“Pumunta sa itaas. ”
Umuulan sa labas. Ang mga patrol ay nag-iilaw na sa pangunahing façade. Narinig ko ang pagbasag ng baso. Mga Scream. Mga Hakbang.
Niyakap ko ang folder.
“Hindi ako pipirma kahit ano.
Tinamaan niya ako ng likuran ng kamay niya. Nahulog ako laban sa pintuan ng trak. Natikman ko ang dugo.
“Hindi ko kailangan kang mag-sign gising. ”
Itinuro niya ulit ako sa akin. Itinaas ko ang aking mga kamay.
At pagkatapos ay nakita ko, na makikita sa basa na baso, isang babae sa likuran niya.
Hindi siya pulis.
Siya ang babae sa screen.
Ang aking ina.
Nakatayo siya sa dulo ng garahe, babad, nakasandal sa isang tubo. Ang mga scars sa kanyang mukha ay kumikinang sa ulan. Mukhang isang multo na tumanggi na sumunod sa kanyang libingan.
—Suéltala, Mauro.
Siya ay naging, galit na galit.
“Dapat ay nanatili kang nakatago.
“Nagtago ako ng sampung taon upang mahanap ang aking anak na babae na buhay.
“Inalagaan ko siya.
Pinabayaan ng aking ina ang isang mapait na pagtawa.
“Hindi. Pinag-aralan mo ito. Paano mo pag-aralan ang iyong mga pasyente. Paano mo pinag-aralan ang mga hayop bago buksan ang mga ito.
Hinila ako ni Mauro laban sa kanya at inilagay ang baril sa aking templo.
“Isa pang hakbang at papatayin ko siya. ”
Huminto ang nanay ko. Tumingin ako sa kanyang mga mata. Kayumanggi sila, tulad ng akin. Pagod. Puno ng pagkakasala. Puno ng pag-ibig.
At pagkatapos ay naalala ko.
Isang kusina na may amoy ng kanela.
Ang aking ina ay kumakanta ng wala sa tono.
Umiiyak ako dahil sa paaralan sinabi nila sa akin na wala ang aking ama.
Niyakap niya ako at sinasabi: “Ang isang babae ay hindi nangangailangan ng sinumang magbigay sa kanya ng isang huling pangalan upang maging karapat-dapat. ”
Naalala ko ang kanyang pangalan.
“Nanay, ” Bulong ko.
Bumagsak siya.
“Narito ako, anak ko.
Pinisil ni Mauro ang pistol.
“Paano gumagalaw. Sumakay na ngayon sa trak, Gng Armenta. Pareho kayong sumasama sa akin. ”
Papalapit na ang mga sirena mula sa likuran. Desperado si Mauro. At ang isang desperadong tao na may baril ay hindi nag-iisip; siya ay gumanti.
Ibinaba ko ang folder.
Tumingin siya sa isang segundo.
Ang isang segundo ay sapat na.
Itinaas ng aking ina ang kanyang tubo at tinamaan ang ilaw ng garahe. Madilim ang lahat. Nag-duck ako. Ang shot thundered sa tabi ng aking tainga. Naramdaman kong dumaan ang init sa aking buhok. Sumigaw ako, ngunit hindi ako tumigil. Itinapon ko ang aking sarili sa lupa, gumulong sa ilalim ng trak at lumabas sa kabilang linya.
Nagpaputok ulit si Mauro.
Nahulog ang nanay ko.
Lumabas ang mundo.
Hindi dahil sa droga.
Sa labas ng takot.
“Hindi! ” Sumigaw ako.
Ang pulisya ay pumasok sa likod ng gate. Nakita ko ang mga anino, flashlight, baril, tinig na nag-uutos sa akin na ibagsak ang baril. Sinubukan ni Mauro na tumakbo sa pasilyo, ngunit ang isa sa mga opisyal ay kumatok sa kanya laban sa kongkreto. Ang baril ay dumulas sa aking mga paa.
Hindi ko ito kinuha.
Tumakbo ako sa aking ina.
Nasa lupa siya, ang kanyang kamay ay pinindot laban sa kanyang tagiliran. Ang ulan ay naghugas ng dugo at luha.
“Nanay, huwag mamatay. Mangyaring, hindi kita natagpuan.
Sinubukan niyang ngumiti.
“Ano ang isang bossy na bagay na lumabas ka.
“Huwag makipag-usap.
“Palagi kang ganyan.
Hinawakan ko ang mukha niya, nanginginig. Dumating ang mga paramedik at maingat na hinila ako palayo. Ayaw kong bitawan siya. Natatakot ako na kung tinanggal ko ang aking mga kamay, mawawala na siya muli.
“Lucia, ” sinabi niya habang iniangat nila siya sa kahabaan. “Ang iyong backpack. ”
“Ano? ”
“Ang backpack mula sa aksidente. Itinago ko ito kung saan mo lang alam.
Hindi ko maintindihan. Ipinikit niya ang kanyang mga mata sa sakit, ngunit patuloy na nagpapatuloy.
“Ang ahuehuete … bahay ng iyong lolo … sa ilalim ng swing.
Pagkatapos ay inalis nila siya.
Si Mauro ay naka-handcuffed, sa kanyang tuhod, ang kanyang mukha ay may mantsa ng dugo at ulan. Nang dumaan ako sa kanya, tumingin siya.
“Kung wala ako hindi mo alam kung paano mabuhay.
Bumagsak ako hanggang sa nasa harapan ako ng mukha niya.
“Siguro hindi. Ngunit matututunan ko sa pamamagitan ng pag-alala, hindi pagsunod.
Sinakop ako ng Tagausig na si Andrade ng isang dyaket. Tinanong niya ako kung maaari akong magpatotoo. Hindi ko alam kung ano ang aking pangalan, ngunit alam ko ang isang bagay: bawat minuto ng katahimikan ay kabilang sa Mauro.
“Oo, ” Sabi ko. “Ngunit gusto ko munang pumunta sa aking ina.
Sa ospital, naghintay ako ng pitong oras kasama ang pulang folder sa aking mga binti. Sa tuwing ipinikit ko ang aking mga mata, narinig ko ang tinig ni Mauro: “Hindi pa rin bumalik ang memorya. ” At sa tuwing naririnig ko ito, pinilit kong alalahanin ang isang bagay sa akin. Ang aking unang aso: Manchas. Ang aking matalik na kaibigan mula sa high school: Renata. Ang pabango ng aking ina: hardinero. Aking kaarawan: Abril 12. Ang pangalan ko: Lucia.
Sa madaling araw, lumabas ang siruhano.
“Buhay siya.
Yumuko ako sa upuan at sumigaw na parang ang lahat ng mga ninakaw na taon ay lumabas sa aking katawan sa isang solong pag-jolt.
Pinatunayan ni Doña Elena kaninang umaga. Hindi sa pagsisisi, ayon sa tagausig, ngunit dahil sinubukan ni Mauro na sisihin siya sa lahat. Nagbigay siya ng mga pangalan ng mga notaryo, doktor, pulis, isang hukom ng pamilya at isang nars na sinungaling ang aking mga diagnosis. Sinabi niya na natagpuan ako ni Mauro pagkatapos ng aksidente, na nakita niya ang aking pansamantalang amnesia at nakita ang perpektong pagkakataon. Sa tulong ni Elena, nilikha nila si Valentina Rojas: sertipiko, kredensyal, talaang pang-akademiko, kasal, maling pagdadalamhati para sa isang naimbento na ina.
Sa loob ng dalawang taon, hindi binigyan ako ni Mauro ng gamot upang mag-aral.
Natakot ako sa mga kapsula.
Nakalimutan ko ang tungkol sa tubig.
Binigyan niya ako ng isang hiniram na buhay upang magnakaw ng tunay.
Nang magising ang aking ina, nasa tabi ko na siya. Mayroon siyang mga tubo, bendahe, at isang maputla na mukha, ngunit nang makita niya ako ay binuksan niya ang kanyang kamay.
“Lucia. ”
Kinuha ko ito.
“umiiral din si Valentina, ” Sabi ko, umiiyak. “Ayaw kong mapoot sa kanya. Nakaligtas siya nang hindi ko magawa.
Kinagat ng aking ina ang aking mga daliri.
“Pagkatapos ay dalhin mo siya sa iyo. Ngunit hayaan ang takot na hindi na muling mamuno. ”
Pagkaraan ng mga araw ay nagpunta kami, kasama ang mga escort, sa lumang bahay ng aking lolo sa Tlalpan. Ito ay inabandona, puno ng mga tuyong dahon at alikabok. Sa looban ay mayroong isang malaking puno ng ahuehuete at, sa ilalim ng mga sanga nito, isang kalawang na swing.
Naghukay kami doon.
Natagpuan namin ang isang asul na backpack, bulok ng kahalumigmigan, nakabalot sa makapal na plastik. Sa loob ay isang USB stick, orihinal na gawa, liham mula sa aking lolo, at isang video na naitala sa akin sa labinlimang.
Sa screen ay lumitaw ako na may mga braids, uniporme at isang matatag na tinig.
“Kung may nangyari sa akin, hindi ito aksidente. Nais nina Mauro Molina at Elena Rivas na pilitin ang aking ina na pirmahan ang atas. Iniwan ng aking lolo ang lahat sa aking pangalan upang lumikha ng mga libreng klinika. Huwag hayaan silang gawing isang negosyo. ”
Nakita ko ang aking sarili na nagsasalita mula sa nakaraan upang mailigtas ang aking sarili sa hinaharap.
Hindi ko naalala na matapang ako.
Niyakap ako ng aking ina mula sa likuran.
“Palagi kang.
Ang pagsubok ay tumagal ng buwan. Naglakad si Mauro na nakasuot ng suit, na parang maaari pa rin niyang kumbinsihin ang mundo sa tinig ng kanyang doktor. Sinabi niya na nalilito ako, na manipulahin ako ng aking ina, na ang aking utak ay hindi maaasahan.
Pagkatapos ay nilaro ng tagausig ang mga video ng puting silid.
Inaangat ni Mauro ang aking takip ng mata.
Sinusulat ni Mauro ang aking mga reaksyon.
Sinasabi ni Mauro: “Pinapatay ko si Valentina tuwing gabi sa loob ng dalawang taon. ”
Tumahimik ang silid.
Nagpapatotoo ako sa dulo. Hindi ko siya tiningnan bilang asawa. Tiningnan ko siya bilang isang nakaligtas.
“Inalis mo ang aking pangalan, aking ina, kasaysayan, at aking katawan. Ngunit hindi mo maalis ang katotohanan sa akin. Hindi mo ako iniligtas, doktor. Sinamantala mo ang aking sugat. At ngayon nagsasalita ang sugat.
Nakumbinsi si Mauro. Si Elena din. Hindi ako nakaramdam ng kagalakan nang marinig ko ang tungkol sa mga taong pagkabilanggo. Nakaramdam ako ng pagod. Para bang sa wakas ay mai-load ko ang isang pagkarga na hindi ko alam na dala ko.
Ang pagbawi ng aking memorya ay hindi tulad ng pag-on ng isang ilaw. Ito ay tulad ng pagpasok ng isang bahay pagkatapos ng sunog: ang ilang mga silid ay nakatayo pa rin, ang iba ay abo, ang iba ay naamoy ng usok kahit na tila buo sila. Natuto akong manirahan kasama iyon.
Bumalik ako sa UNAM. Hindi tulad ni Valentina na nagpapanggap na maayos, ngunit tulad ng muling pagtatayo ni Lucía. Binago ko ang aking tesis. Pamagat ko ito: “Memorya, karahasan at kontrol: kapag ipinataw ang limot. ” Ang araw na ipinagtanggol ko siya, ang aking ina ay nasa harap na hilera na may isang bagong tubo at isang dilaw na damit. Sumigaw siya bago ako magsimula.
Nang matapos ako, tinanong nila ako kung anong pangalan ang gusto ko sa aking pamagat.
Tumingin ako sa sheet.
Lucía Armenta.
Pagkatapos ay naisip ko si Valentina, ang babaeng nag-iwan ng mga mensahe sa mga notebook upang mailigtas ako kapag hindi ko alam kung sino siya. Ang babaeng nagtago ng isang tableta sa ilalim ng kanyang dila. Ang babaeng natatakot at binuksan pa rin ang kanyang mga mata.
“Lucía Valentina Armenta Rojas, ” Sumagot ako.
Ngumiti ang nanay ko.
Nang gabing iyon ay nakauwi na kami. Hindi na sa bahay ni Mauro. Ang isang iyon ay sarado, walang laman, naging isang pagsubok. Bumalik kami sa isang maliit na apartment na may mga halaman sa bintana at mga bagong kandado. Ginawa ko ang aking sarili ng isang tasa ng tsaa at, sa kauna-unahang pagkakataon sa mga taon, walang naglalagay ng isang kapsula sa tabi ng aking baso.
Umupo ako sa harap ng salamin.
Sa loob ng mahabang panahon, tuwing gabi ay naging isang maliit na kamatayan.
Ang gabing iyon ay naiiba.
Pinatay ko ang ilaw nang gusto ko.
Ipinikit ko ang aking mga mata kapag gusto ko.
At bago matulog, sumulat ako sa aking kuwaderno sa aking sariling sulat-kamay:
“Naalala ko na. At sa oras na ito, walang makakasira sa akin muli. ”