Ang isang sanggol ay pinindot ang kanyang mukha laban sa dingding bawat oras, palaging nasa parehong lugar. Akala ng kanyang ama na ito ay isang yugto lamang. Ngunit nang sa wakas ay nagsalita ang bata, binigkas niya ang tatlong salita na nagpapagaan sa lahat. At ang katotohanan ay ganap na nakakatakot.

Isang umaga, si Ethan, isang taong gulang na batang lalaki, ay lumakad sa sulok ng kanyang silid at pinindot ang kanyang mukha na flat laban sa dingding. Nanatili siya roon, ganap na hindi gumagalaw, nang hindi gumagalaw, nang hindi gumagawa ng kaunting tunog. Si David, ang kanyang ama, ay malumanay na itinulak siya sa tabi. Ngunit makalipas ang isang oras, paulit-ulit itong ginawa ni Ethan.
Sa pagtatapos ng araw, nangyayari ito tuwing oras. Si Ethan ay umikot, maglakad nang tahimik patungo sa dingding, at pindutin nang malakas ang kanyang mukha, na parang nagtatago siya mula sa isang bagay. Walang pagtawa, walang mga laro, kabuuang katahimikan lamang. Minsan para sa isang buong minuto, kung minsan hanggang sa isang tao ay malumanay na tinanggal ito.
Si David ay pinalaki si Ethan lamang mula nang lumipas ang kanyang asawa sa panganganak. Sinubukan niya ang lahat upang maunawaan ang pag-uugali na ito, ngunit sinabi ng mga doktor na ito ay walang seryoso, isang yugto lamang. Gayunpaman, hindi ito parang isang yugto.
Sa susunod na mga araw, napansin ni David ang isang nakakatakot. Sa tuwing papalapit si Ethan sa dingding, palaging ito ay parehong eksaktong sulok, ang parehong tumpak na lugar. Inilipat niya ang lahat ng mga kasangkapan sa bahay, naghahanap ng amag, sinuri para sa mga draft, ngunit wala siyang nahanap. May mali sa sulok na ito. Isang bagay na malamig at nakakagambala.
Si David ay nagsimulang magtrabaho sa silid ng bata sa gabi, para lamang mapanood ang pagtulog ni Ethan. Ngunit ang pag-uugali na nakaharap sa dingding ay hindi naganap sa panahon ng pagkakatulog. Lamang kapag siya ay gising, lamang kapag si David ay hindi naghahanap ng malapit.
Pagkatapos ay dumating ang nakakatakot na hiyawan. Ito ay eksaktong 2:14 a.m. Ang monitor ng sanggol ay biglang sumabog sa isang butas, kakila-kilabot na hiyawan. Tumalon si David sa kama, tumitibok ang kanyang puso.
Pagdating niya sa silid, bumalik si Ethan sa sulok, mahigpit na pinindot ang kanyang mukha laban sa dingding, ang kanyang maliit na kamay ay kumapit sa mga kamao, nanginginig ang buong katawan niya. Agad na inagaw siya ni David, nagbulung-bulungan:
“Ligtas ka. Ligtas ka.
Ngunit si Ethan ay kumamot sa dibdib ni David, desperadong sinusubukan na lumingon upang tumingin muli sa dingding. Iyon ang unang gabi na umiyak si David dahil dito. Isang bagay ang talagang mali. Kinabukasan, tumawag siya ng isang psychologist ng bata.
“Ayaw kong mabaliw, ” Sinabi ni David, “ngunit sa palagay ko ay sinusubukan kong sabihin sa akin ng aking sanggol. ” Isang bagay na hindi niya maipahayag sa mga salita … at nakakatakot ito.
Ang psychologist na si Dr. Mitchell, ay dumating upang makita ang mga ito sa susunod na araw. Napanood niya si Ethan, naglaro kasama niya, nagsalita sa kanya nang marahan, at sa wakas ay lumakad siya sa parehong sulok at pinindot muli ang kanyang mukha laban sa dingding. Tila nababahala si Dr. Mitchell.
“David, ” tinanong niya sa isang mababang tinig, “may ibang pumasok sa bahay na ito mula nang mamatay ang iyong asawa? ”
“Hindi, ” sumagot siya, “mga nars lamang, ngunit wala sa kanila ang nanatili ng higit sa isang buwan. ”
Sumigaw si Ethan sa tuwing pumasok sila sa silid. Lahat sila ay nagbitiw. Tinanong ni Dr. Mitchell kung maaari siyang makipag-usap kay Ethan nang ilang minuto, sa pamamagitan ng isang two-way mirror sa kanyang tanggapan. Nag-atubiling si David, pagkatapos ay sumang-ayon sa wakas.
Sa sandaling lumakad si David sa labas ng silid, hindi umiyak ang sanggol. Naglalakad lang siya papunta sa sulok at ibinalik ang kanyang mukha sa dingding.
Ilang minuto ang lumipas. Pagkatapos ay nagsimulang gumawa si Ethan ng maliliit na tunog. Sa una, walang nakakaintindi sa sinasabi niya, halos hindi marinig na mga murmurs. Si Mitchell ay sumandal sa kanyang upuan, ang kanyang bibig ay nahati sa pagkamangha. Nang bumalik si David, napaka maputla siya.
“Nagsalita siya ng mga totoong salita, ” sinabi niya sa isang mababang tinig.
Nalito si David.
“Halos hindi pa siya nagsasalita. ”
“Alam ko ito, ” sumagot siya. Ngunit tiyak na tiyak na sinabi niya, “Ayaw ko siyang bumalik. ”
Tumigil si David na gumalaw nang lubusan.
“Ano ang sinabi niya? ”
“Iyon mismo ang narinig kong sinabi sa kanya. Ayaw ko siyang bumalik.
Ang silid ay nanatiling bumagsak sa kabuuang katahimikan. Nakaupo si Ethan sa sahig, nakatingin pa rin sa dingding. Tinitigan ni David ang kanyang anak, naramdaman ang isang mahigpit na knot form sa kanyang dibdib. Numuhod siya sa tabi niya, nanginginig ang kanyang mga kamay.
“Ethan, ” nagbulong siya sa isang bahagya na matatag na tinig. Sino? Sino ang hindi mo nais na bumalik siya?
Ang katahimikan ay nakaunat nang walang tigil. Ang bata ay naging mabagal nang oras na tila nakatayo pa rin. Ang kanyang malaki, natatakot, kakaibang malubhang asul na mata ay direktang nakatitig sa kanyang ama. Ang luha ay nagsimulang lumiwanag doon. Huminga si David. Ang silid ay tila mas malamig.
Pagkatapos, sa isang tinig na malambot na ito ay halos tunog tulad ng isang hininga ng multo, binigkas ni Ethan ang tatlong mga salita na mapangahas kay David magpakailanman.
— Ang Lady of the Wall.
Ang bawat salita ay nahulog tulad ng yelo sa kaluluwa ni David. Ang mundo ay nakabaligtad. Ang kanyang puso ay hindi lamang tumigil sa — sinira ito. Ang hangin ay tila umalis sa silid. Nabali ang oras. At sa sandaling iyon, alam ni David na sigurado na ang kanyang pinakamasamang bangungot ay naging tunay sa lahat.
Naramdaman ni David na parang lahat ng hangin ay sinipsip sa labas ng silid. Ang kanyang sanggol, na halos hindi makakapagsama ng dalawang salita, ay bumulong lamang ng isang bagay na hindi dapat malaman ng bata. Ang ginang ng pader. Ang mga salita ay sumigaw sa kanyang ulo tulad ng isang alarma.
Dr. Labis na nagagalit si Mitchell.
“Maaari itong maging tanda ng isang trauma na pinagdusahan niya, ” aniya. Nabanggit mo na mayroong sunud-sunod na mga nannies.
“Oo, ” sagot ni David nang marahan. Lahat sila ay nagbitiw. Sumigaw si Ethan nang pumasok sila sa silid, lalo na sa isa sa kanila. Amélie … Halos hindi ko siya naaalala. Nanatili lamang siya sa isang linggo. Hindi na natutulog si Ethan, bahagya kumain ng anuman.
Dr. Ang kilay ni Mitchell ay tumuloy.
— Mayroon ka bang anumang mga pag-record ng video mula sa panahong iyon?
Malamig ang dugo ni David. Siyempre ang monitor ng sanggol. Sa pamamagitan ng nanginginig na mga daliri, siya ay rummaged sa pamamagitan ng mga lumang video na nai-save online. Ang file pagkatapos ng file ay nawala. Isang pag-record lamang ang nanatili, mula pa noong walong buwan. Ang kanyang cursor ay nakabitin sa itaas nito. Gusto ba talaga niyang makita ito? Pinilit niya ang paglalaro.
Ang screen ay nabuhay nang buhay sa grainy black at puti. Ang isang matangkad na babae, nakasuot ng isang itim na panglamig, ay pumasok sa silid. Siya ay gumagalaw tulad ng isang mandaragit, masyadong kalmado, abnormally kalmado. Naglalaro si Ethan sa sahig gamit ang kanyang mga kulay na bloke. Lumapit ang babae. At pagkatapos ay nagbago ang lahat. Ang eksaktong pangalawa ay lumapit siya, si Ethan ay nagyelo tulad ng biktima. Ang bawat kalamnan sa kanyang maliit na katawan ay tumigas.
Pagkatapos, sa isang kilusan na idinidikta ng purong gulat, gumapang siya sa sulok at sinampal ang kanyang mukha laban sa dingding, na parang itago, upang maprotektahan ang kanyang sarili. Tumayo ang babae doon, nanonood, naghihintay. At nasira ang kaluluwa ni David. Ngumiti siya. Hindi isang ngiti ng tao. Isang ngiti na kabilang sa mga bangungot.
Ngunit ang sumunod ay mas masahol pa. Lumapit si Amelie sa sulok kung saan nagtatago si Ethan. Siya ay sumandal at bumulong ng isang bagay nang direkta sa dingding kung saan pinindot ng kanyang anak ang kanyang mukha. Ang maliit na katawan ni Ethan ay nagsimulang manginig.
Pagkatapos ay gumawa siya ng isang bagay na naging malamig ang dugo ni David. Hinawakan niya si Ethan sa pamamagitan ng mga balikat at pinilit siyang manatili sa sulok na iyon sa halos tatlong buong minuto habang sinubukan niyang makatakas. Nang sa wakas ay pinakawalan niya siya, tinapik niya siya sa ulo tulad ng isang hayop na may dokumento at iniwan ang frame.
Ang kamay ni David ay nanginginig nang marahas na halos palayain niya ang computer.
Dr. Natapos ni Mitchell ang kanyang pag-iisip:
“Ito ay pang-aabuso sa bata, David. Ito ay isang trauma. Dapat mong iulat ito kaagad.
Kinuha ni David ang kanyang sarili.
“Hindi. Walang makakasakit muli sa aking anak.
Tinawag niya ang ahensya ng mga nars. Nag-atubili sila, pagkatapos ay ipinahayag na si Amélie ay gumagamit ng mga maling papel. Hindi na nagtrabaho ang kanyang numero. Nakipag-ugnay si David sa isang pribadong investigator na dalubhasa sa pagsubaybay sa mga tao. Pagkalipas ng dalawang araw, ang investigator, isang lalaki na nagngangalang Laurent, ay bumalik sa nakakagambalang balita.
Ang tunay na pangalan ni Amélie ay si Amélie Judith Moreau. Mayroon siyang talaang kriminal. Tatlong magkakaibang pamilya ang nag-ulat sa kanya para sa agresibong pag-uugali sa mga bata.
“Ilang taon na niyang ginagawa ito, ” sinabi ni Laurent na madilim. Binago niya ang mga lungsod, gumagamit ng mga maling dokumento, target ang mga nag-iisang magulang.
Agad na naalerto ang pulisya. Nagtrabaho si Amélie para sa isa pang pamilya sa isang kalapit na bayan. Ito ay naaresto sa apatnapu’t walong oras.
Kinabukasan, tumanggi si Ethan na matulog sa kanyang silid. Inilipat ni David ang kanyang kama sa kanyang sariling silid. Sa kauna-unahang pagkakataon sa mga linggo, tahimik na natulog si Ethan. Ngunit sa 3:07 a.m., nagising si David. Wala na si Ethan sa kama niya. Nasa pasilyo siya, ang mukha niya laban sa dingding.
— Ethan!
Tumakbo si David sa kanya. Ang bata ay umikot, nanginginig ang kanyang mga labi.
“Bumalik na siya, ” nagbulong siya.
Pinalapit siya ni David.
“Hindi, ligtas ka kay Tatay. Hindi siya babalik. Inalis siya ng pulisya.
Kinabukasan, nagpasya si David. Ganap na binago niya ang silid. Bagong maliwanag na dilaw na pintura, bagong kasangkapan, bagong layout. Ang kakila-kilabot na sulok ay naging lokasyon ng kahon ng laruan ni Ethan, na sakop sa mga sticker ng dinosaur at rocket.
Dr. Inayos ni Mitchell ang mga sesyon ng play therapy. Unti-unti, nagbago si Ethan. Tumawa pa siya. Naglalaro siya. Tumigil siya sa pagpunta sa mga sulok.
Tatlong linggo pagkatapos ng pag-aresto, pumasok si David sa sala at nakita ang kanyang anak na tumatawa habang nagtayo siya ng isang tower ng mga bloke. Sa oras na ito, nakangiti si Ethan. Ang mga mata ni David ay napuno ng luha ng kaluwagan.
Pagkalipas ng ilang buwan, inihayag ng tagausig na si Amélie ay sisingilin ng maraming bilang ng pang-aabuso. Pupunta siya sa kulungan. Hindi nakaramdam ng tagumpay si David. Nagpapasalamat lamang na ligtas ang kanyang anak.
Sa ikalawang kaarawan ni Ethan, lumuhod si David sa tabi niya.
“Ikaw ang matapang na bata na kilala ko … ” at ligtas ka na ngayon.
Tumawa si Ethan at tumakbo upang maglaro. Ngunit kung minsan, huli na sa gabi, nagising pa rin si David upang suriin na okay ang lahat. Hindi dahil natatakot siya sa mga espiritu, ngunit dahil alam niya ngayon na ang mga tunay na monsters ay tao … at ang tungkulin ng isang ama ay panatilihin ang mga ito sa malayo.
Ibahagi ang kuwentong ito kung hinawakan ka nito. Hindi mo alam kung sino ang maaaring marinig ito.