Patuloy akong nakatingin sa mensahe hanggang sa tumigil ang mga liham na mukhang mga titik. “Coxinha ngayon … Nagustuhan ba ito ng pusa? ” Walang sinuman sa opisina ang nakakaalam tungkol sa pusa. O kaya naisip ko.
Si Gustavo, ang aking asawa, ay nasa sala kasama ang telebisyon, ngunit hindi na siya tumingin sa screen. Tiningnan niya ako sa madilim na pagmuni-muni ng bintana. “Sino ang nag-text sa iyo? ” tinanong niya. Tahimik ang boses niya. Masyadong tahimik.
Sinara ko ang telepono. — Spam.
Wala siyang sinabi, tumalikod lang sa TV at pumunta sa banyo. Pagkatapos ay narinig ko ang tunog ng drawer ng kusina. Ang parehong drawer kung saan itinago namin ang mga guwantes, bag at maliit na mga susi.
Dahan-dahang bumangon ako. Pagdating ko, si Gustavo ay nasa harap ng bukas na ref, nakatingin sa freezer. Wala siyang hawakan. Natitigan lang ako.
“Naghahanap ka ba ng isang bagay? ” Tinanong ko. Medyo natakot siya. “Tubig. “Ang tubig ay nasa ibaba.
Ipinikit niya ang freezer at ngumiti, ngunit ang ngiti ay hindi naabot ang kanyang mga mata.
Nang gabing iyon ay hindi ako makatulog. Hintayin ko siyang mag-snore at kinuha ang frozen na coxinha. Inilagay ko ito sa isang dobleng bag at itinago ito sa aking bag. Kung nababaliw ako, sa susunod na araw ay malalaman ko. Kung hindi siya baliw, si Gustavo lang ang papasok sa sarili.
Kinabukasan ay hindi ako dumiretso sa opisina. Pumunta muna ako sa istasyon ng pulisya at hiniling na makipag-usap sa opisyal na nag-interogate sa akin. Ang kanyang pangalan ay Rocha. Nang ibigay ko sa kanya ang coxinha, nagbago ang mukha niya. Hindi nakakagulat. Pagkumpirma.
“May nakakaalam bang dinala mo ito? ” tinanong niya. Tumanggi ako. “Halos gulo ang asawa ko kagabi.
Tumingin ang opisyal. “Alam ba ng asawa mo si Fabiana? ”
Nais kong sabihin hindi, ngunit naalala ko ang isang maliit, hangal na detalye: isang pagbati sa pagtatapos ng taon ng taon, sinabi ni Gustavo na “nagtatrabaho ba siya sa iyo? ”, Ibinaba ni Fabiana ang kanyang mga mata, nakangiti siya na parang alam na niya ang kanyang pangalan.
Ipinakita sa akin ng opisyal ang isang naka-print na larawan. Ito ay mula sa site ng konstruksyon, bago nila ito palibutan. Kabilang sa mga nabalisa na lupa, tuyong ugat at itim na bag, ang isa ay maaaring makakita ng isang asul na kwelyo ng pusa na may isang oxidized bell.
Naramdaman kong malapit ang lalamunan ko. “Hindi namin natagpuan ang pusa, ” aniya. “Ngunit natagpuan namin ang mga scrap ng pagkain na may parehong amoy na iyong inilarawan. At iba pa.
Ipinakita niya sa akin ang isa pang imahe: kredensyal ng isang empleyado, nasira sa kalahati, marumi sa dumi. Ang babae sa larawan ay tinawag na Juliana Mendes. Alam ko ang pangalang iyon. Nagtrabaho siya sa aking desk sa harap ko at, ayon kay Fabiana, nagbitiw siya nang walang babala dahil “ito ay masyadong hindi matatag ”.
Pagdating ko sa opisina, nandoon na si Fabiana. Sa aking desk mayroong isang coxinha na nakabalot sa isang napkin, mainit pa rin. Tiningnan niya ako kasama ang dati niyang mahiyain na ngiti. “Dinala ko sa iyo ang mga Matamis, iyong mga paborito.
Nakaramdam ako ng pagduduwal. Hindi ko ito hinawakan. Umupo ako sa mukha niya at tumingin sa kanyang mga kamay. Nagkaroon ito ng isang nasirang kuko, na may madilim na lupa sa ilalim.
“Hindi ako gutom ngayon, ” sabi ko. Tumigil si Fabiana na ngumiti ng isang segundo. “Ngunit lagi kang kumakain. “Minsan nagpapanggap tayong kumain ng mga bagay na hindi natin nais na hindi masaktan ang isang tao.
Ang parirala ay nahulog sa pagitan ng aming dalawa. Ibinaba niya ang kanyang tingin, ngunit hindi mukhang malungkot. Parang naiinis siya.
Sa pamamagitan ng kalagitnaan ng umaga, ang mga pulis ay pumasok sa gusali. Hindi sila gumawa ng isang iskandalo. Dumiretso sila sa HR, hiniling ang lahat ng mga camera at mga listahan ng pag-access. Tumayo si Fabiana upang pumunta sa banyo, ngunit hinihintay na siya ni Officer Rocha sa pasilyo.
Mula sa aking upuan naririnig ko: – Fabiana Oliveira, kailangan ka naming samahan kami.
Lumingon sa akin si Fabiana. Hindi na ako nahihiya sa aking mukha. May poot siya.
Nang hapon ay nalaman ko ang kanilang nahanap sa ilalim ng bulaklak. Hindi ito isang buong katawan, tulad ng naisip ng aking ulo sa pinakamasamang kaso, ngunit isang kahon ng metal na may mga stained na damit, napunit na mga kredensyal, walang laman na garapon, at nasirang pagkain na halo-halong may mga kemikal upang mapabilis ang pagkabulok. Wala doon si Juliana, ngunit nag-iwan siya ng mga bakas. At sa mga lumang camera ay lumitaw siya, mga buwan bago, pinapakain ang parehong pusa sa parehong hagdan. Katulad ko.
Sinabi sa akin ng opisyal na si Rocha na baka makatanggap din si Juliana ng coxinhas. Marahil ay nagpanggap din siyang kumain. Marahil ay may napansin din siya at nais na magsalita. Pagkatapos ay ipinakita niya sa akin ang huling piraso: mga tawag sa pagitan nina Fabiana at Gustavo, marami, para sa mga linggo. Ang asawa ko. Bahay ko. Ang aking trabaho. Ang aking agahan. Ang lahat ay konektado.
Nang bumalik ako sa aking apartment na may kotse sa pintuan, wala na si Gustavo. Kumuha ako ng damit, pera at notebook ko. Ngunit nag-iwan siya ng isang bagay sa talahanayan: isang napkin na marumi na may kuwarta na may isang sulat-kamay na parirala. “Tanungin si Fabiana kung ano ang ginawa niya kay Juliana bago mag-alala tungkol sa pusa. ”
Sa sandaling iyon ang aking cell phone ay nag-vibrate. Ang isa pang hindi kilalang numero. Sinabi lang niya: “Dumating na ang asawa mo. Sabihin mong susunod ka. ”
BAHAGI 3
Ipinakita ko ang mensahe sa opisyal na si Rocha at sa kauna-unahang pagkakataon ay nakita kong nawalan siya ng pagkagalit. Hindi siya sumigaw, ngunit ang kanyang panga ay tensed. “Huwag sagutin. ” Alam mo ba kung saan nakatira si Fabiana?
Tumango ako. Alam na niya rin. Sampung minuto mamaya kami ay nasa isang kotse nang walang sirena, na may isa pang yunit sa likod. Pinalamig ko ang aking mga kamay sa aking tuhod at isang solong nakapirming ideya: Kasama siya ni Gustavo.
Ang aking asawa, ang taong nagsabi sa akin na overreacted ako, na gumawa ng tsaa nang makita niya akong kinakabahan, na hinalikan ako sa noo bago matulog, ay rummaged sa pamamagitan ng aking freezer na parang naghahanap siya ng patunay, hindi pagkain.
Pagdating namin sa gusali ni Fabiana, ang mga ilaw sa ikatlong palapag ay nasa. Hiniling sa akin ni Rocha na manatili sa ilalim, ngunit mula sa bangketa ay nakikita ko ang isang anino na gumagalaw sa likod ng kurtina. Pagkatapos ay nakarinig ako ng isang suntok. Pagkatapos ay isa pa. At tinig ng isang lalaki. Gustavo. “Sabihin mo sa akin kung saan mo siya inilagay, Fabiana! ”
Tumakbo ang opisyal kasama ang mga ahente. Hindi ako sumunod. Umakyat ako sa likuran, nanginginig ang aking mga paa. Ang pintuan ng apartment ay ajar. Sa loob nito ay naamoy tulad ng mga matamis na tambol, ngunit bulok, halo-halong may klorin.
Malapit sa mesa si Gustavo, maputla, na may backpack sa kanyang kamay. Si Fabiana ay may dugo sa kanyang labi at may hawak na kutsilyo sa kusina, ngunit tila hindi siya natakot. Parang nasaktan siya. “Dinala mo siya dito, ” sinabi niya kay Gustavo. “Sinabi mong kinain niya ang lahat. Sinabi mong madali ito.
Disarmed siya ni Rocha bago siya makalapit. Itinaas ni Gustavo ang kanyang mga kamay, stammering na siya ay umalis upang makakuha ng mga sagot, na siya rin ay biktima.
Tumingin ako sa kanya at hindi man lang nagulat. Hindi na.
Sa talahanayan ay maliit na garapon na may mga scratched label, napkin, bag ng kuwarta at isang notebook. Sa unang pahina ay ang aking pangalan. Sa pangalawa, si Juliana. Sa ilalim ng bawat petsa ay mayroong isang tala: “Ate ”, “Hindi kumain ng ”, “Taken ”, “Cat ”.
Kailangan kong hawakan ang doorframe. Hindi sila mga restawran. Sila ay mga pagsubok. Hindi ako binigyan ni Fabiana ng pagmamahal. Sinusukat ko kung gaano karaming lason ang umabot sa aking katawan, at ang pusa ay naging aking kaligtasan nang hindi alam ito.
“Bakit? ” Tinanong ko.
Tiningnan ako ni Fabiana na may mahinahon na poot. “Dahil nakaupo ka sa aking lugar. Ang talahanayan na iyon ay kabilang kay Juliana. Pagkatapos ito ay magiging akin. Ngunit ang perpektong ginang ay dumating, ang isa na greets ng lahat, ang nakikinig sa boss, ang may asawa, isang bahay at mukha ng isang taong walang utang sa sinuman.
“At Juliana? ” tinanong si Rocha.
Bahagyang ngumiti si Fabiana. “Maraming tanong din si Juliana.
Sinubukan ni Gustavo na magsalita. “Hinanap muna niya ako. Sinabi kong nais kong tulungan ka, na sobrang pagkabalisa mo. Hindi ko alam na lason ito.
Isang kasinungalingan.
Binuksan ni Rocha ang backpack ni Gustavo at kinuha ang aking notebook, pera, isang panlabas na hard drive at isang folder na may mga dokumento mula sa aking seguro sa buhay. Doon ko naintindihan ang iba pang kalahati. Nais ni Fabiana ang aking posisyon. Nais ni Gustavo na wala ako. Dalawang magkakaibang mga paghihirap ang nakilala sa parehong koridor.
“Gaano katagal ka nakikipag-usap? ” Tinanong ko. Ibinaba ni Gustavo ang kanyang tingin. “Hindi ito tulad ng iniisip mo.
Tumawa ako, ngunit walang pagtawa. “Siyempre. ” Hindi ito kung paano natin iniisip. Ito ay palaging mas masahol pa.
Sigaw ni Fabiana na ipinangako ni Gustavo na iwan ako, na sinabi niyang mahina ako, na kumuha ako ng mga tabletas na natutulog, na walang maghinala kung isang araw ay nagkasakit ako ng marahan. Sumigaw si Gustavo sa kanya upang ikulong. Ang opisyal na si Rocha ay hindi na kailangang magtanong ng maraming katanungan. Sinimulan nilang ibigay ang kanilang sarili.
Nakilala nila si Juliana nang gabing iyon. Huwag mabuhay. Siya ay inilibing na malayo sa bulaklak, sa isang bakanteng lote sa labas ng lungsod. Ang kahon sa bulaklak ay isang pain lamang, isang lugar kung saan pinanatili ni Fabiana ang mga bagay na maaaring masisi ang iba kung may napakalapit. Natuklasan ni Juliana ang mga bote, nakita ang mga mensahe sa pagitan nina Fabiana at Gustavo, at nais na tanggihan ang mga ito. Walang oras.
Ang sisihin ay nahulog pa rin sa akin. Sinakop ko ang kanyang upuan, tinanggap ko ang kanyang mga tambol, pinapakain ko ang pusa na baka kumain ng ibig sabihin para sa akin.
Ang pusa ay lumitaw makalipas ang dalawang araw, payat, may sakit, nagtatago sa ilalim ng isang hagdanan sa ibang gusali. Dinala nila siya sa gamutin ang hayop. Nakaligtas siya. Sumigaw ako ng higit sa naisip ko nang tinawag ako ni Rocha na sabihin sa akin. Hindi lang ito pusa. Siya lamang ang nagtikim ng kasamaan bago ito lumapit sa akin.
Hiniling ni Gustavo na makita ako bago ilipat. Nagpunta ako, hindi dahil nais kong makinig, ngunit dahil kailangan kong tumingin sa kasinungalingan sa mukha ng isang beses sa huling pagkakataon. Siya ay nasa likod ng isang baso, na may isang may balbas na balbas at namamaga na mga mata. “Hindi ko nais na mamatay ka, ” aniya.
Patuloy akong nakatingin sa kanya. “Paano mausisa. Pinlano mo ang lahat sa aking pagkamatay, ngunit nang hindi nais ng marami.
Pinindot niya ang kanyang bibig. “Nakaramdam ako ng nakulong. “Ako rin, ” Sumagot ako. “Ngunit hindi ako naglagay ng lason sa sinuman.
Wala na siyang sinabi. Sa palagay ko inaasahan kong sumisigaw, singil, luha. Wala akong ibinigay. Minsan ang huling parusa ay hindi sumuko kahit na ang sakit.
Bumalik ako sa opisina ng mga linggo mamaya. Walang laman ang desk ni Fabiana. May puting bulaklak si Juliana. Walang nagsalita nang malakas. Ang bawat tao’y lumakad na parang maaaring magbukas ang lupa.
Inaalok ako upang baguhin ang mga lugar, ngunit nanatili ako. Hindi dahil matapang siya. Dahil napapagod ako sa mga salarin na nagpapasya kung aling mga lugar ang maaaring maging akin.
Ang pusa, na natapos kong tumawag kay Coxinha, ay nakuhang muli at ngayon ay nakatira sa akin. Huwag kumain ng anumang hindi ko ibinibigay. Ako rin.
Ang unang umaga ay inihanda ko ang aking sariling agahan, nakatitig ako sa plato sa loob ng mahabang panahon. Naisip ko si Juliana, ng kanyang napunit na kredensyal, ng tuyong kama, sa lahat ng oras na naramdaman ng isang babae na ang isang bagay ay hindi tama at pinipilit ang kanyang sarili na huwag magmukhang pinalaki. Hindi ko na nais na maging magalang sa kung ano ang nakakatakot sa akin.
Tinawag ako ni Rocha buwan mamaya upang sabihin na ang kaso ay solid. Nagsalita si Fabiana. Gustavo din, kahit na sisihin lang siya. Ang dalawa ay lumulubog sa iba’t ibang mga bersyon ng parehong duwag.
Iniwan ko ang forum nang walang kaluwagan, ngunit may hangin. Sa pasukan, naghihintay ang pusa sa akin sa carrier, na nangangamoy na parang sasabog ako sa sobrang haba. Hinawakan ko siya at naramdaman kong tumama ang bagong kampanilya sa aking dibdib.
Hindi ito isang medyo pagtatapos. Hindi bumalik si Juliana. Ang aking kasal ay hindi alinman.
Ngunit nang gabing iyon, habang isinara ko ang pintuan ng aking bahay, naintindihan ko ang isang bagay na simple: kung minsan ay nakaligtas tayo hindi dahil mas matalino tayo kaysa sa panganib, ngunit dahil sa isang maliit na buhay na walang tumitingin na nagpasya na kumain muna.
At mula noon, sa tuwing nakaupo si Coxinha sa akin sa kusina, naglilingkod ako sa kanyang ulam sa harap ko. Hindi sa ugali. Sa pamamagitan ng memorya.
Salamat
ikaw sa paglaon ng oras upang mabasa ang aking kwento. Kung maaari, ibahagi ito sa Facebook; Ito ay hikayatin ako ng maraming upang lumikha ng mas kamangha-manghang mga kwento.
Maraming salamat.