Ang aking kapitbahay ay inilibing kahapon sa tanghali, at ngayon sa 2:17 ng umaga, pinadalhan niya ako ng isang tala ng boses na humihiling sa akin na umakyat sa bubong. Ang pinakamasamang bahagi ay hindi naririnig ang kanyang patay na tinig … naririnig nito ang aking asawa sa likod ng kanyang sinasabi: “Hang up, bago magising si Sophia. ”

Ang tinig ni Julian ay hindi makatulog.

Malinaw itong tunog.

Tulad ng kung paano siya nagsalita sa mga kapitbahay matapos na masira ang isang bagay sa bahay.

—“ Pupunta ka doon, ” aniya. —“ Umuulan. ”

Advertisements

Pinindot ko ang notebook laban sa aking dibdib. Nag-scan ako sa lugar para sa isa pang paraan. Ang bubong ay isang rektanggulo na nabakuran ng mga mababang pader, tangke ng tubig, mga rusted na tubo, at mga linya ng damit. Sa kaliwa, nakaraan ang isang hilera ng mga metal sheet, ay ang labahan kung saan Mrs Elvira pinanatili ang kanyang mga balde. Sa kanan, isang pader ang naghiwalay sa aming gusali mula sa isang susunod na pintuan. Hindi ito napakataas, ngunit sa ibaba ito ay isang apat na palapag na pagbagsak sa isang walang bisa.

Pinasok ni Julian ang pintuan.

—“ Huwag gumawa ng anumang bagay na hangal. ”

Nag-crouched ako sa likod ng asul na tangke ng tubig at pinalamanan ang kuwaderno, telepono, at t-shirt sa aking hoodie. Hindi titigil ang aking mga kamay. Pagkatapos ay nakarinig ako ng isa pang tinig. Mas malalim.

—“ Buksan mo na ito, Julian. ”

Ang superintendente. G. Rick. Ang nakolekta ng upa, binago ang mga lightbulbs, at alam kung aling kapitbahay ang umuwi ng huli, na umiiyak ang babae, at kung aling pintuan ang dapat manatiling sarado.

—“ Natatakot siya, ” Sumagot si Julian. —“ Iwanan mo siya sa akin. ”

—“ Sapat na ang iyong naka-screw up. ”

Tinakpan ko ang aking bibig. Mayroong dalawang lalaki sa kabilang panig. At ako — barefoot, sa isang basa na palapag, na may puso akong humadlang laban sa aking mga ngipin. Tiningnan ko ang aking screen ng telepono. Walang signal. Syempre. Sa gusaling iyon, ang signal ay palaging namatay sa bubong, na parang ang mga pader ay pinapanatili din ang mga lihim.

Umiling ulit ang pinto.

—“Sophia, ” Sinabi ni Julian, mas mababa sa oras na ito. —“ Mag-isip nang mabuti. Walang maniniwala sa iyo. Inilibing na nila ang matandang ginang. Umalis ang kapatid mo dahil gusto niya. Kinakabahan ka. Ikaw palaging kinakabahan. ”

Laging. Sinunog ako ng salitang iyon. Laging kinakabahan. Laging pinalalaki. Laging baliw. Iyon ang sasabihin niya nang itulak niya ako at pagkatapos ay niyakap ako sa harap ng aking ina. Iyon ang sasabihin niya nang magpakita ako ng suot na salaming pang-araw sa Disyembre. Iyon ang sasabihin niya nang matagpuan nila ako sa looban.

Dahan-dahang tumayo ako at tumakbo patungo sa labahan. Natigil ang pintuan. Inilipat ko ito sa aking balikat. Nagbigay ito ng paraan. Sa loob, naamoy ito ng lumang sabon, mamasa-masa na basahan, at pinatuyong basil. May mga walis, balde, isang basag na upuan, at mga plastik na crates. Sa dingding, naka-tap up, nakakita ako ng isang maalikabok na larawan ng St. Jude. Sa ilalim nito ay isang pinatay na kandila at isang nakatiklop na piraso ng papel.

Binuksan ko ito nang hindi iniisip. Ito ang sulat-kamay ni Ginang Elvira.

“Sofi: kung ginawa mo ito dito, hindi ka baliw. Hindi rin ako nahulog. ”

Naramdaman kong sumuko ang aking mga paa. Patuloy akong nagbabasa ng asul na ilaw ng telepono.

“Mariana buhay. Itinago nila siya sa 402 sa loob ng dalawang araw. Dinala nila siya sa elevator sa isang basket ng paglalaba. Tanungin ang tungkol sa tindahan ng mga auto parts Bergen Street. Huwag magtiwala kay Rick. Huwag magtiwala sa iyong asawa. Huwag bumalik sa hagdan. ”

Buhay si Mariana. Ang mga salita ay nanatiling naka-pin sa akin. Hindi bilang pag-asa, ngunit bilang isang order. Sa labas, ang lock ay na-snap. Binuksan ito ni Julian. Tinapik ko ang papel sa aking hoodie at naghahanap ng isang bagay upang ipagtanggol ang aking sarili. Natagpuan ko ang isang maikli, rusted metal rod, marahil mula sa isang lumang antena. Hinawakan ko ito ng parehong mga kamay.

Bukas ang pintuan ng bubong.

—“ Tingnan? ” Sinabi ni Julian. —“ Sinabi ko sa iyo na hindi siya tatalon. ”

Hindi niya ako nakita na pumasok sa silid. O baka mayroon siya, at naglalaro siya. Ang kanyang mga yapak ay sumulong sa mga puddles. Nag-coughed si G. Rick.

—“ Hurry up. Bago ang ilang mga abala ay lumiliko sa isang ilaw. ”

Isang tuyong pagtawa ang nagmula kay Julian.

—“ Walang sinumang lumiliko sa anumang bagay dito. ”

Lumapit sila sa asul na tangke ng tubig. Narinig ko ang paglipat ng plastic bag.

—“ Wala siya rito, ” Sinabi ni Rick.

Katahimikan. Pagkatapos ang mga yapak ni Julian ay lumingon sa silid ng paglalaba.

—“ Sophia. ”

Sinabi niya ang aking pangalan na may lambing. Iyon ang pinaka-natakot sa akin.

—“ Pera, lumabas. Maaari nating ayusin ito. ”

Itinaas ko ang baras. Ang anino ng kanyang katawan ay lumitaw sa ilalim ng basag ng pintuan.

—“ Hindi mo alam kung ano ang ginawa ni Mariana, ” bumulong siya. —“ Dumating siya rito upang pukawin ako. Katulad ng matandang ginang. Katulad mo kapag nahihirapan ka. ”

Isang bagay sa loob ko ang sumira. Ngunit hindi ito masira tulad ng isang plato; ito ay nasira tulad ng isang kadena. Nang itulak niya ang pintuan na nakabukas, tinamaan ko ang kanyang kamay ng buong lakas. Sigaw ni Julian. Ang baras ay nahulog sa sahig, ngunit tumalikod siya at dumulas.

Tumakbo ako. Sinubukan ni Rick na kunin ako ng buhok. Tinanggal niya ang isang kumpol, ngunit hindi niya ako pinigilan. Ang ulan ay tumagilid sa aking mga mata. Naabot ko ang pader ng kalapit na gusali at umakyat gamit ang isang pipe bilang isang hakbang. Ang kongkreto ay nag-scrap ng aking tuhod. Nahuli ang aking hoodie sa isang kawad. Nasa likuran ako ni Julian.

—“ Sophia! ”

Hindi ako tumingin sa ibaba. Kung titingnan ko, mamatay ako. Nag-swung ako ng isang paa, pagkatapos ay ang iba pa. Nahulog ako sa kabilang panig papunta sa isang tumpok ng mga basurahan at walang laman na bote. Ang epekto ay kumatok sa hangin sa labas ko. Sa kabilang panig ng pader, sinumpa si Julian.

—“ Rick, lumibot! ”

Tumayo ako hangga’t maaari. Mas malaki ang kalapit na bubong. May mga walang laman na birdcages, pinatuyong kaldero, at isang pintuan ng metal na humahantong sa isa pang gusali. Tumakbo ako. Ang pintuan na ito ay talagang binuksan. Bumaba ako sa hagdan sa dilim, kumapit sa rehas upang hindi ako mahulog. Sa ikatlong palapag, narinig ko ang isang TV sa. Sa pangalawa, isang sanggol ang sumigaw. Sa una, isang aso ang nagsimulang tumahol na parang nakita nito ang diyablo.

Nakarating ako sa kalye nang walang sapatos. Sa oras na iyon, Brooklyn mukhang ibang lungsod. Ang mga saradong storefronts ay mga anino ng corrugated metal. Ang mga puddles ay sumasalamin sa dilaw na mga ilaw sa kalye. Sa malayo, isang patrol car na dumaan nang hindi tumitigil. Nais kong sumigaw, ngunit walang tinig na lumabas.

Hinila ko ang telepono. Isang bar ng signal. Tinawagan ko ang nanay ko. Hindi siya sumagot. Tumawag ulit ako. Wala. Pagkatapos ay naalala ko ang tala ni Gng Elvira.

Buhay si Mariana. Tindahan ng mga bahagi ng Auto sa Bergen Street.

Naglakad ako ng pinindot laban sa mga dingding, ang aking hoodie ay lumubog at mainit-init na dugo na nakaluhod. Ang bawat tunog ng engine ay nagtago sa akin. Ang bawat tao na nakatayo sa isang sulok ay parang Julian. Dalawang bloke ang layo, nakakita ako ng isang bukas na parmasya. Pumasok ako. Ang tao sa counter ay tumingin up at nagyelo.

—“ Ma’am, okay ka lang ba? ”

Inilagay ko ang telepono sa counter.

—“ Kailangan kong tumawag. Ang pulisya. Ang nanay ko. Kahit sino. ”

Nag-atubili siya. Sa likod ko, ang awtomatikong pintuan ay chimed. Isang lalaki ang pumasok. Hindi ito si Julian, ngunit kasama niya ito. G. Rick. Nakasuot siya ng isang itim na dyaket at huminga nang husto.

—“ Sophia, ” aniya, nag-aalala sa pag-aalala. —“ Bata, binigyan mo kami ng gayong takot. ”

Ang klerk ng parmasya ay tumingin sa aming dalawa.

—“ Hindi ko siya kilala, ” sabi ko. Ang aking tinig ay lumabas na nasira, ngunit lumabas ito. —“ Nais niyang patayin ako. ”

Ang mukha ni Rick ay nagbago para lamang sa isang segundo. Pagkatapos ay ngumiti siya.

—“ Hindi siya maayos. Hinahanap siya ng asawa niya. Nagkakaroon siya ng isang episode. ”

Tumingin ang klerk sa telepono. Ang pangalawang iyon ay sapat na. Kinuha ko ang isang bote ng hand sanitizer mula sa counter at itinapon ito sa mga mata ni Rick. Sumigaw siya. Tumakbo ako patungo sa likuran ng parmasya, kumakatok sa mga kahon, na nagtutulak sa pamamagitan ng isang plastik na kurtina. Lumabas ako sa isang pintuan na humantong sa isang makitid na daanan. Ang klerk ay sumigaw ng isang bagay, hindi ko alam kung ano. Tumatakbo na ulit ako.

Nang makarating ako Bergen Street, madaling araw ay nakatitig lamang sa kalangitan. May mga tindahan na may saradong metal shutter, grasa sa mga sidewalk, at mga bahagi ng kotse na nakasalansan tulad ng mga buto. Hinanap ko ang isa-isa hanggang sa nakakita ako ng isang puting SUV. Ang mga plato ay tumugma sa mga nasa notebook. Ito ay naka-park sa harap ng isang walang pangalan na tindahan na may isang lumang palatandaan na nagbasa ng “Mga Suspensyon ni Tony. ” Ang shutter ay nakataas ng ilang pulgada. Sa loob, narinig ko ang malambot na musika — isang lumang balad.

Lumapit ako at nakakita ng ilaw sa likuran. Nakita ko rin ang pinatuyong dugo sa sahig. Hindi gaanong — isang linya lamang, na parang may na-drag. Dapat tumakbo na ako. Dapat naghintay ako. Dapat tumawag ako. Ngunit ang isang kapatid na babae ay hindi naghihintay kapag inilibing niya ang isang tao na buhay sa kanyang ulo sa loob ng anim na buwan.

Gumapang ako sa ilalim ng shutter. Ang shop ay naamoy ng langis, metal, at pinatay na sigarilyo. May mga hood ng kotse, pintuan, gulong, at isang maliit na dambana sa Santa Muerte na may nabubulok na mansanas. Sa likuran, sa likod ng ilang mga tarps, narinig ko ang isang ungol.

—“ Mariana? ” Bulong ko.

Katahimikan. Pagkatapos, napaka-malambot:

—“ Sofi? ”

Ang aking katawan ay nag-uusok. Binalik ko ang mga tarps. Si Mariana ay nasa isang upuan, nakatali ang mga pulso, nahati ang kanyang labi, at ang kanyang buhok ay pinutol nang hindi pantay. Siya ay payat, paler, ngunit buhay. Buhay. Numuhod ako sa harap niya.

—“ Patawad sa akin, ” Sabi ko. —“ Patawad mo ako, patawarin mo ako. ”

Tahimik siyang sumigaw. —“ Huwag i-cut ang mga lubid, ” bumulong siya. —“ May alarma. ”

Nagpunta pa rin ako. —“ Ano? ”

Inilipat ni Mariana ang kanyang mga mata paitaas. Nakita ko ang isang manipis na kawad na nakatali sa binti ng upuan, na konektado sa isang lata ay maaaring puno ng mga bolts sa isang istante. Kung inilipat ko ang upuan, ang lata ay mahuhulog.

—“ Dumating sila sa umaga, ” aniya. —“ Ang super ay nagsabi sa kanila na alam ni Gng. Elvira. Iyon ang dahilan kung bakit nila siya pinatay. ”

—“ Sino? ”

Napalunok nang husto si Mariana. —“ Si Julian ay hindi nagtatrabaho mag-isa. Nagnanakaw sila ng mga kotse. Itinago nila ang mga kababaihan. Inilipat nila ang mga ito sa mga SUV. Ginamit nila ako dahil asawa mo siya — dahil walang tumingin dito. Nakita ako ni Ginang Elvira. ”

Sinunog ang lalamunan ko. —“ Ang larawan … tinutulungan mo siya. ”

Pinigilan ni Mariana ang kanyang mga mata. —“ Pinilit nila ako. Ito ay isa pang batang babae. Naisip ko kung sumunod ako, papayagan nila ako. ”

Tinakpan ko ang aking bibig. Ang kakila-kilabot ay hindi magkasya sa aking katawan. Pagkatapos ay nag-vibrate ang aking telepono. Isa pang audio. Mrs Elvira. Ang isang ito ay dalawampung segundo ang haba. Binuksan ko ito, maikli ang hininga ko.

—“ Sofi, kung ginawa mo ito kay Mariana, halos doon ka na. Ang lahat ay nasa aking kuwaderno, ngunit ang naitala ko sa lumang telepono ay nawawala. Dumating ang boss sa shop sa anim. Huwag maging matapang na mag-isa. Maging matalino, pulot. I-on ang ilaw. ”

I-on ang ilaw. Ang parehong parirala mula sa dati. “Kung sa isang araw hindi ka makapagsalita, mag-iwan ng ilaw. ” Tumingin ako sa paligid. Sa dingding ng shop ay isang malaki, pang-industriya switch. Hindi ko alam kung ano ang pinalakas nito. I-flip ko ito.

Ang buong shop ay bumaha nang may ilaw kaagad. At sa labas, sa kalye, isang alarma ang nagsimulang sumabog. Hindi mula sa shop — mula sa isang bahay sa buong kalye. Pagkatapos ay isa pa. At isa pa. Ang mga ilaw sa ilang mga apartment ay nakabukas nang sabay. Hindi lang ako ipinadala ni Ginang Elvira sa bubong; nag-iwan siya ng “bitag ng kapitbahay. ” Isang matanda, mapagpakumbabang network ng mga kababaihan na nanonood sa bintana nang walang nanonood.

Isang ginang ang lumabas sa isang balkonahe sa isang balabal. Ang isa pang hinila pabalik ng isang kurtina. Isang lalaki ang sumigaw:

—“ Ang ilaw ni Elvira ay nasa! ”

Hindi ko maintindihan hanggang sa makita ko, sa sulok ng shop, isang lila na lampara na tumuturo patungo sa kalye. Ang parehong ilaw na hiniling sa akin ni Ginang Elvira na i-on nang isang beses. Ang ilaw na hindi ko kailanman naka-on. Sa mas mababa sa isang minuto, nagsimula ang mga telepono. Ang mga tinig ay maaaring marinig sa kalye.

—“ Narito! ”

—“ Call 911! ”

—“ Call ang domestic karahasan hotline din! ”

—“ Huwag hayaan siyang magsara! ”

Tumakbo ako patungo sa Mariana at naghahanap ng isang paraan upang huwag paganahin ang lata. Maingat, itinaas ko ang kawad at hinawakan ito habang bahagya niyang inilipat ang kanyang mga paa. Ang maaaring nanginginig ngunit hindi bumagsak. Sinimulan ko siyang hindi siya pinag-aralan. Pagkatapos ay umungol ang metal shutter. May nag-angat nito mula sa labas. Pumasok si Julian, ang kanyang mukha ay nagulong, ang kanyang kamay ay nakabalot sa isang basahan. Sa likuran niya ay dumating si Rick at ang ibang lalaki na hindi ko alam. Ang boss, naisip ko. Fat, puting shirt, malinis na bota. Ang isang iyon ay hindi tumakbo; na ang isa ay nagbigay ng mga order.

Nakita ako ni Julian sa tabi ni Mariana. Sa kauna-unahang pagkakataon mula nang makilala ko siya, hindi siya nagpapanggap. Hindi siya ngumiti. Hindi niya nilalaro ang biktima. Ipinakita lang niya kung ano siya.

—“ Sinabi ko sa iyo, ” nag-mutter siya. —“ Sinabi ko sa iyo na huwag makisali. ”

Ang tao sa bota ay tumingin sa lit-up na kalye.

—“ Idiot, ” sinabi niya kay Julian. —“ Sinundan ka nila. ”

Isang hakbang si Julian sa akin. Kumuha ako ng isang bakal na bakal mula sa sahig.

—“ Tumama siya at sisigaw ako. ”

Tumawa siya.

—“ Ngayon ay sumisigaw ka? ”

Oo. Ngayon. Sumigaw ako sa lahat ng hindi ko napasigaw sa maraming taon. Pinasigaw ko ang pangalan ni Mariana. Pinasigaw ko si Ginang Elvira. Sumigaw ako na may mga kababaihan doon. Sumigaw ako na ang aking asawa ay isang mamamatay-tao. Sumigaw ako hanggang bukas ang aking lalamunan. Sa labas, tumugon ang mga kapitbahay. Hindi sa katahimikan, ngunit sa mga banging pots. Sa mga bato laban sa shutter. Sa mga tinig.

—“ Tumawag na kami! ”

—“ Naitala na! ”

—“ Huwag kang maglakas-loob umalis, mga bastards mo! ”

Ang boss ay humila ng baril. Tumigil ang lahat. Tumigil sa paghinga si Mariana. Itinaas ni Julian ang kanyang mga kamay.

—“ Hindi, hindi dito. ”

Una akong itinuro ng lalaki, pagkatapos ay sa Mariana. At pagkatapos ay may nangyari na hindi ko lubos na maipaliwanag. Ang lumang telepono ni Ginang Elvira, ang isa kong dinala ay naka-off sa aking hoodie, nagsimulang tumunog. Hindi ito nag-vibrate; ito ay rang. Isang matandang ringtone ng telepono ng bahay — malakas, imposible.

Ang lalaki ay tumalikod. Ginawa rin ni Julian. Ang screen ay naiilawan sa loob ng aking mga damit na may isang berdeng ilaw. At ang tinig ni Ginang Elvira ay dumaan sa tagapagsalita, na malinaw na parang nakatayo siya sa likuran namin:

—“ Pinapanood kita, Rick. ”

Si G. Rick ay lumuhod. Hindi sa pagkakasala, ngunit dahil sa takot.

—“ Hindi, ” bumulong siya. —“ Hindi, nakita kong patay ka. ”

Nagpatuloy ang tinig.

—“ Nakita ka rin ni Mariana. Nakita ka rin ni Sophia. Kalahati ng gusali ang nanonood sa iyo ngayon. ”

Ang boss ay lumingon kay Rick, galit na galit. Ang pangalawang iyon ay sapat na. Itinapon ko ang bakal na bakal sa kanyang mukha. Ang shot ay bumagsak. Hindi ako nakaramdam ng sakit, ang ingay na bingi lamang. Si Mariana ay nahulog sa gilid, nakatali pa rin, ngunit buhay. Pinahiga ako ni Julian. Itinapon niya ako sa sahig. Minsan niya akong tinamaan. Dalawang beses. Naamoy ko ang pawis niya, dugo, galit niya.

—“ Ikaw ay akin, ” dumura siya.

Nakarating ako sa aking hoodie at hinugot ang marumi na kulay-abo na t-shirt. Pinadulas ko ito sa kanyang mukha.

—“ Hindi, ” Sinabi ko sa kanya. —“ Ako ay isang saksi. ”

Dumating ang pulisya kasama ang mga sirena. Sumabog sila sa shutter. Pagkatapos nito, ang lahat ay isang malabo na ingay. Mga Boots. Mga Utos. Mga Scream. Isang opisyal ang humila sa akin pabalik. Ang isa pang handcuffed na si Julian. Umiiyak si Rick, inuulit na ang namatay na babae ay nagsalita sa kanya. Sinubukan ng boss na sabihin na nagmamay-ari siya ng shop, na hindi nila alam kung sino ang kanilang ginugulo. Ngunit ang mga kapitbahay ay patuloy na nagre-record mula sa labas. At ang notebook ni Ginang Elvira, na nababad laban sa aking dibdib, ay nandoon pa rin.

Nang hubarin nila si Mariana, itinapon niya ang sarili sa akin. Niyakap namin tulad ng mga bata. Umiyak kami sa aming mga mukha na pinindot nang magkasama. Hinawakan ko ang kanyang buhok, ang kanyang noo, ang kanyang mga balikat, na parang kailangan kong i-verify ang bawat bahagi niya.

—“ Mom, ” aniya. —“ Kailangan nating tawagan si Nanay. ”

Tumango ako. Ngunit una, tiningnan ko ang aking telepono. May isang huling mensahe mula kay Gng Elvira. Hindi ito isang audio; ito ay teksto.

“Maaari kang magising ngayon. ”

Nabasa ko ito minsan. Pagkatapos muli. Madilim ang screen. Hindi ito kailanman tumalikod.

Ang pagsisiyasat ay tumagal ng buwan. Natagpuan nila ang higit pang mga notebook noong 402, na nakatago sa loob ng mga lata ng gatas, sa likod ng mga kaldero, sa ilalim ng isang maluwag na sahig sa aparador. Sinulat ni Ginang Elvira ang lahat. Mga pangalan. Mga Plato. Mga Iskedyul. Mga numero ng apartment. Naitala niya ang mga pag-uusap mula sa kanyang bintana, mula sa hagdan, mula sa bubong. Tinawag nila siyang isang abala dahil nakita niya. Pinatay nila siya dahil hindi siya tumigil sa pagtingin.

Kinumpirma ng kanyang pamangkin na binigyan siya ni Julian ng pera upang mapabilis ang libing. Sinabi ng sertipiko ng kamatayan na hindi sinasadyang pagkahulog. May sinabi pa ang bagong autopsy. Sumabog. Pag-asfhyxiation. Balat sa ilalim ng mga kuko. Natagpuan din nila ang mga bakas ng pagpapaputi noong 402, sa pasilyo, at sa mga pader ng banyo. Ang buong gusali ay naamoy tulad ng isang krimen, at lahat kami ay huminga nang hindi nais na pangalanan ito.

Tatlong beses nang nagpatotoo si Mariana. Pinatunayan ko ang lima. Ang aking ina ay nakaupo sa pagitan namin sa tanggapan ng DA na may isang bag ng mga pastry sa kanyang kandungan, nanginginig na parang ang mundo ay may edad na sa kanya. Nang makita niya si Julian na naglalakad sa handcuffed, hindi siya umiyak. Sinabi lang niya:

—“ Inaasahan kong naaalala mo ang mukha ng aking anak na babae tuwing gabi. ”

Hindi siya tumugon. Wala na siyang tinig ng isang nag-aalala na asawa. Wala na siyang bahay, o kama, o takot kong itago.

Kinausap ni G. Rick. Ang mga duwag ay laging nakikipag-usap kapag tumigil sila sa pakiramdam na protektado. Nagbigay siya ng mga pangalan. Tindahan. Mga ruta. Mga bodega. Ang boss ay nahulog mamaya, sa isang bahay sa Mga Queens. Marami pang mga kababaihan ang natagpuan. Hindi lahat sila ay buhay. Ang bahaging iyon ay hindi ko alam kung paano sabihin nang hindi masira. Kaya sasabihin ko lang na hindi nai-save ni Gng. Elvira ang isang tao; marami siyang nai-save.

Minsan tinatanong ako ng mga tao kung naniniwala ako na siya ang nagpadala ng mga audio. Sinabi ng pulisya na maaari silang ma-program. Ipinaliwanag ng isang technician ang mga bagay tungkol sa mga app, backup, lumang telepono, at awtomatikong koneksyon sa Wi-Fi ng gusali. Tumango ako. Kailangan nila ng paliwanag. Ang bawat tao’y nangangailangan ng isa. Ngunit walang maaaring ipaliwanag kung bakit tumunog ang patay na telepono sa shop. O kung bakit narinig ni Rick ang kanyang pangalan sa tinig ng babaeng tinulungan niyang patayin. O bakit, kapag nilinis nila ang silid ng paglalaba, natagpuan nila ang kandila ng St Jude na sariwang natunaw, kahit na walang mga tugma doon sa loob ng ilang linggo.

Hindi ako nagtatalo. Ang ilang mga patay na tao ay umalis. At ang ilan ay manatili lamang ng kaunti, para lamang isara ang tamang pintuan.

Lumayo ako mula sa lumang kapitbahayan makalipas ang tatlong buwan. Hindi sa takot, ngunit para sa hangin. Kailangan ko ng mga pader na hindi pawis na pagpapaputi. Sumama sa akin si Mariana. Sa una, natulog siya gamit ang ilaw at isang kutsilyo sa kusina sa ilalim ng unan niya. Ginawa ko rin. Pagkatapos ay nagsimula kaming bumili ng mga halaman. Basil muna. Pagkatapos geranium. Pagkatapos ay isang bougainvillea na hindi nais na mabuhay hanggang sa mabait itong sinabi ni Mariana.

Sa Linggo, pupunta kami upang makita ang aking ina. Nag-iilaw pa rin siya ng mga kandila. Ngunit hindi lamang nila hilingin na lumitaw si Mariana. Ngayon ay nag-iilaw din siya para kay Gng Elvira. Inilalagay niya ang mga rolyo sa isang bag ng papel para sa kanya, na parang ang babae ay kumatok ng dalawang beses at sasabihin:

—“ Honey, bumili ako ng sobra. ”

Sa lumang gusali, ipininta ng mga kapitbahay ang pintuan ng 402 lila. Sinabi nila na walang nais na magrenta ng apartment na iyon. Sinabi nila na sa gabi, maaari mong marinig ang mga malambot na yapak sa hagdan. Sinabi nila na kung ang isang babae ay sumisigaw sa anumang palapag, ang isang ilaw sa bubong ay lumiliko sa kanyang sarili.

Sinulat ako ni Julian ng liham mula sa bilangguan. Hindi ko ito nabasa. Sinunog ko ito sa isang kawali sa likuran ng aking ina. Hinawakan ni Mariana ang aking kamay habang ang papel ay naging itim.

—“ Hindi mo ba nais malaman kung ano ang sinabi nito? ”

Napanood ko ang pagtaas ng usok.

—“ Narinig ko na ang kanyang tinig. ”

Nang gabing iyon, sa pag-uwi, nakatanggap ako ng isang abiso. Hindi ito mula sa WhatsApp. Ito ay isang lumang larawan na nakuhang muli mula sa ulap. Ipinakita nito kay Ginang Elvira sa bubong kasama ang kanyang lilang panglamig at isang palayok ng basil sa kanyang mga kamay. Sa likuran niya ako, mas bata, nakabitin ang paglalaba, na may isang pasa na sinusubukan kong takpan ng pampaganda. Hindi ko naalala ang larawang iyon. Nag-zoom in ako. Sa sulok, sa pamamagitan ng asul na tangke ng tubig, makikita ang anino. Ang pigura ng isang tao na nanonood mula sa pintuan. Julian. At sa ilalim nito, na isinulat gamit ang isang daliri sa alikabok sa tangke, ay isang parirala:

“Mayroon ka pa ring oras. ”

Sumigaw ako. Hindi mula sa terorismo, ngunit mula sa galit dahil sa hindi pa ito basahin nang mas maaga. At mula sa pasasalamat dahil may nagbasa nito para sa akin.

Simula noon, sa tuwing ang isang kapitbahay ay kumatok sa aking pintuan, binuksan ko ito. Sa tuwing naririnig ko ang isang thud sa apartment sa tabi ng pintuan, hindi ko i-up ang dami sa TV. Sa tuwing sasabihin ng isang babae na “Maayos ako ” na may mga patay na mata, hindi ako naniniwala sa kanya nang mabilis. Dahil natutunan ko huli kung ano ang laging alam ni Gng Elvira: ang mga monsters ay hindi dumaan sa bintana. Natutulog sila sa kama. Kamusta sila sa porter. Nagdadala sila ng mga grocery bag. Sinabi nila “ang aking pag-ibig ” na may parehong bibig na ginagamit nila upang banta. At kung minsan, upang talunin ang mga ito, hindi mo kailangang maging matapang mula sa simula. Minsan sapat na upang magising isang gabi. Makinig sa audio ng isang patay na babae. Umakyat sa bubong. At i-on ang ilaw.

n

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *