Nakita niya ako.
Walang duda tungkol dito.
Ang kanyang mga mata ay naka-pin sa akin pababa — hindi sa sorpresa … ngunit sa iba pa. Isang bagay na gumawa ng aking tiyan churn.
Pagkilala.

Ngunit hindi ang uri na inaasahan mo mula sa isang tao na nakikita muli ang kanyang asawa pagkatapos ng limang buwan na maging “patay. ”
Mas malamig ito.
Pagkalkula.
Hindi niya tinawag ang aking pangalan.
Hindi siya tumakbo upang yakapin ako.
Siya lang … napanood.
Sa loob ng ilang segundo, ang mundo sa paligid namin ay tumahimik. Walang mga kotse. Walang tao. Ang hitsura lang sa pagitan nating dalawa.
Pagkatapos, dahan-dahang hinila niya ang pinto nang bukas pa.
At nang hindi tinitingnan ang aking mga mata, sinabi niya:
—“ Hindi ka dapat narito. ”
Ang tinig niya.
Ito ang tinig niya.
Ngunit walang init dito. Walang pag-ibig. Isang mahirap lang, halos mekanikal na tono.
Natuyo ang lalamunan ko.
—“ Paano … paano ka buhay? ” Sa wakas ay pinamamahalaang kong lumabas.
Hindi siya sumagot.
Sa halip, tilted niya ang kanyang ulo nang bahagya, na parang pinag-aaralan niya ako. Tulad ng isang taong nagsisikap na malutas ang isang problema.
Pagkatapos ay nagbuntong-hininga siya.
—“ Halika sa loob. ”
Lahat ng nasa akin ay sumigaw na tumakas.
Ngunit hindi makinig ang aking mga paa.
Humakbang ako malapit.
Isang hakbang.
Isa pa.
Hanggang sa nasa pintuan ako.
Ang amoy sa loob ay kakaiba. Biglang. Tulad ng gamot na halo-halong may kahalumigmigan at isang bagay … metal.
Sinara niya ang pintuan sa likuran ko.
Ang pag-click ng lock ay tunog tulad ng isang pangungusap.
—“ Makipag-usap sa akin, ” Sinabi ko, nanginginig ang boses ko. —“ Sabihin mo sa akin ang nangyayari. ”
Dahan-dahang lumakad siya papunta sa gitna ng silid.
Ang ilaw ay malabo. Isang flickering lamp lang.
Habang nababagay ang aking mga mata … halos tumigil ang aking puso.
May iba pa.
O sa halip …
Ang isa pang “sa kanya. ”
Natigil ako sa isang hakbang.
Sa isang simpleng kama, naka-hook up sa mga makina … maglagay ng isang tao.
Pale.
Walang paggalaw.
Sa mga saradong mata.
At ang mukha niya …
Eksakto ang pareho.
—“ Hindi … ” Bulong ko. —“ Hindi, hindi posible … ”
Nagsimula ang aking ulo na paikutin.
—“ Ano ito ?! ” Nag-shrieked ako.
Ang taong nasa tabi ko — ang taong nakatayo — sa wakas ay nagsalita:
—“ Iyon ang orihinal. ”
Malamig ang dugo ko.
—“ Ano … sinasabi mo? ”
Tiningnan niya ako. Sa oras na ito, mayroong isang bakas ng isang bagay … halos tulad ng awa.
—“ Ang iyong asawa ay hindi namatay sa paraang sa palagay mo ay ginawa niya. ”
Umiling iling ako.
—“ Inilibing ko siya … Nakita ko siya … ”
—“ Nakita mo ang isang katawan, ” nagambala siya. —“ Ngunit hindi kinakailangan ang kanyang. ”
Mahina ang aking mga binti.
—“ Ipaliwanag ang lahat. Ngayon. ”
Ilang sandali pa siyang huminto, na parang nagpapasya kung magkano ang sasabihin.
Pagkatapos ay nagsimula siya:
—“ Natapos ang iyong asawa sa ospital limang buwan na ang nakalilipas. Hindi lamang sa isang sakit … ngunit bilang bahagi ng isang bagay na mas malaki. ”
—“ Ano ang ‘isang bagay ’? ”
Pinaliit niya nang bahagya ang kanyang mga mata.
—“ Isang proyekto. ”
Ang salitang iyon ay parang lason.
—“ Ginamit nila ang mga tao. Ang mga taong walang kapangyarihan. Nang walang proteksyon. ”
Nagsimula ang karera ng aking puso.
—“ Para saan? ”
Tumingin siya sa katawan sa kama.
—“ Upang makagawa ng mga kopya. ”
Tumawa ako. Isang hysterical, basag na pagtawa.
—“ Imposible iyon. ”
—“ Tinitingnan mo ito, ” sinabi lang niya.
Ang hininga ko ay tumama.
—“ Ikaw … ay isang kopya? ”
Hindi niya ito itinanggi.
—“ Ako ang naiwan. ”
—“ At siya? ” Itinuro ko ang katawan.
—“ Hindi siya nakaligtas sa pamamaraan. Hindi bababa sa … hindi buo. ”
Ang silid ay nagsimulang paikutin.
—“ Kaya’t ikaw … kinuha mo ang kanyang buhay? ”
Dahan-dahang inalog niya ang kanyang ulo.
—“ Hindi. ”
Lumapit siya sa akin.
—“ Mayroon akong mga alaala. Ang kanyang mga gawi. Ang tinig niya. Lahat ng gumagawa sa kanya … siya. ”
Inilagay niya ang kanyang kamay nang basta-basta laban sa kanyang dibdib.
—“But I am not him.”
A tear rolled down my cheek.
—“Then who are you?”
He looked at me for a long time before answering:
—“I am the reason you are still in danger.”
My stomach cramped.
—“What do you mean?”
He suddenly became tense.
—“They know I’m gone.”
—“Who?!”
A sound.
Outside.
Footsteps.
More than one person.
He immediately walked to the light and switched it off.
The room was plunged into darkness.
—“They saw you when you followed me,” he whispered.
My heart hammered in my throat.
—“What is going to happen?”
He grabbed my hand.
Warm.
Familiar.
But still… strange.
—“If they find you… you will never disappear like I did.”
The doorknob moved.
Once.
Twice.
Then—a loud knock.
—“Open up!”
I almost screamed.
He pulled me closer, his voice barely audible:
—“Listen carefully.”
I nodded, even though he couldn’t see it.
—“You have to choose.”
—“Choose… what?”
—“ Ang katotohanan … o ang buhay na mayroon ka. ”
Ang lock ay nagsimulang mag-crack.
—“ Kung sumama ka sa akin, walang tumalikod. ”
Isa pang kumatok. Malakas.
—“ At kung mananatili ako? ”
Tumahimik siya.
Pagkatapos ay bumulong siya:
—“ Pagkatapos ay namatay ka … ngunit dahan-dahan. ”
Isang segundo.
Dalawa.
Ang aking mundo ay sumira sa sandaling iyon … sa pangatlong beses.
Tumingin ako sa kama.
Sa lalaki na maaaring maging tunay kong asawa.
Pagkatapos sa isang hawak ng aking kamay.
Ang naaalala ko.
Ang nabubuhay ngayon.
Ang pintuan ay nagsimulang sumabog.
Ang ilaw ay pinutol sa crack.
Ipinikit ko ang aking mga mata.
At pagkatapos …
Pinili ko.