Tumayo pa rin siya … kasama ang pagpapahayag ng isang tao na nawalan lamang ng kontrol at walang ideya kapag nangyari ito.
“Wala kang karapatang dumaan sa aking mga bagay, ” sa wakas ay sinabi niya, ngunit hindi na siya tumunog nang matatag.
“At wala kang karapatang gamitin ang aking apelyido sa ibang babae, ” Sumagot ako nang hindi pinalaki ang aking tinig.

Katahimikan. Malakas. Ang uri na hindi na mapunan ng mga dahilan.
Dahan-dahang tumayo ako. Hindi upang harapin siya, ngunit upang lumikha ng distansya.
“Sumama ka ba sa kanya dahil may sakit siya … o dahil maginhawa para sa iyo? ” Tinanong ko.
“Hindi ito ang iniisip mo. ”
“Hindi ito kailanman, ” Nagambala ako, “hanggang sa ito ay. ”
Tumakbo si Diego sa kanyang buhok. “Kailangan ni Camila ng suporta. ”
Pinatawa ko. “At ang suporta na iyon ay kasama ang isang king-sized na kama, champagne, at patayin ang iyong telepono? ”
Hindi siya sumagot. Muli. Laging ang katahimikan kapag wala nang kasinungalingan na maaaring humawak.
Naglakad ako papunta sa laptop. Binuksan ko ito. Pinihit ko ang screen sa kanya.
“Nabasa ko ang buong resulta. ”
Iyon ay kapag nagbago ang kanyang paghinga.
“Hindi ka dapat magkaroon ng … ”
“Hindi ako dapat magkaroon ng ano? Nalaman? Pinoprotektahan ang aking sarili? ”
I-pause.
“O sinira ang iyong kwento? ”
Lumapit siya sa isang hakbang. Nag-atubili siya. “Mariana … Hindi ko alam kung ano ang gagawin. ”
“Oo, ginawa mo. ” Tiningnan ko siya ng diretso sa mata. “Pinili mong manahimik. ”
I-pause.
“Pinili mong bumalik. ”
Isa pang pag-pause.
“At pinili mong hawakan ako nang hindi sinasabi sa akin ang anumang bagay. ”
Ang isang iyon ay talagang nasaktan siya. Nakita ko ito.
“Walang nangyari nang makabalik ako, ” mabilis niyang sinabi.
“At inaasahan mong maniniwala ako sa iyo? ”
Katahimikan.
“Dahil ako ang dapat magtiwala sa iyo, ” Idinagdag ko, “nang hindi alam ang isang bagay. ”
Umupo siya. Sa wakas. Para bang ang timbang ay sa wakas ay bumagsak sa kanya.
“Ano ba talaga ang sinasabi nito? ” tinanong niya.
Doon na. Ang takot. Totoo. Raw. Hindi takot sa aming kasal — takot sa mga kahihinatnan.
Tumingin ako sa kanya. Pinahintay ko siya. Tulad ng hinintay ko. Tulad ng binuksan ko ang file na iyon nang nag-iisa.
“Hindi, ” Sinabi ko sa wakas.
“Hindi, ano? ”
“Hindi ko sasabihin sa iyo. ”
Bigla siyang tumayo. “Mariana! ”
“Dahil ikaw ginawa alam. ”
I-pause.
“At kahit na noon, nagpasya kang huwag sabihin sa akin. ”
Nagyelo siya. At sa kauna-unahang pagkakataon … wala siyang mabilis na paraan. Wala siyang kontrol. Walang persona. Takot lang.
“Paano kung seryoso ito? ” bumulong siya.
“Pagkatapos ay dapat mong isipin iyon dati. ”
Naglakad ako papunta sa pintuan.
“Saan ka pupunta? ”
“Upang gawin ang hindi mo ginawa. ”
“Ano? ”
Binuksan ko ang pintuan. “Upang alagaan ang aking sarili. ”
“Mariana … ” ang kanyang tinig ay hindi na mapagmataas. “Okay ka lang ba? ”
Huminto ako. Ang tanong na iyon ay huli na. Huli na. Bahagya kong pinihit ang aking ulo.
“Hindi na iyon ang iyong pag-aalala. ”
Naglakad ako palabas. At sa oras na ito … Hindi ako nagdadala ng sakit. May dalang kaliwanagan ako. At iyon … na mas mapanganib kaysa sa anumang iskandalo.