Ang pangalan ko Margarida, Ako 73 taong gulang, at nahaharap ako sa maraming bagyo sa aking buhay.
Naisip ko na kapag umabot ako sa katandaan, sa wakas ay makakahanap ako ng kapayapaan sa aking pamilya.

Matapos mamatay ang aking asawa, iniwan ko ang aming lumang bahay-at-mud at lumipat sa lungsod upang manirahan kasama ang aking nag-iisang anak na lalaki —Daniel—at ang kanyang asawa, Olivia.
Sa una, naisip kong magiging masaya ako.
Si Daniel ang direktor ng isang malaking kumpanya at nanirahan sa isang marangyang apartment sa gitna ng São Paulo.
Ang lahat ay nagniningning: ang mga ilaw, kasangkapan, ang mga ngiti …
Ngunit sa lalong madaling panahon natuklasan ko na sa likod ng glow na iyon ay mayroong isang malamig na hindi nagmula sa panahon, ngunit mula sa kaluluwa.
Sa gabi, bahagya kaming nag-dinner nang magkasama.
“Daniel, hindi ka ba maghapunan sa amin? ” Tinanong ko, maingat na naglilingkod sa bigas.
Tumingin lang siya sa orasan.
“Mayroon akong trabaho, Nanay. Kumakain ka.
Tumingin si Olivia.
“Kaunti lang, mahal … ang sopas ay mainit pa rin, ” bumulong siya.
“Sinabi kong hindi ako gutom! ” Sapat na! Si Daniel ay sumigaw, na-banging ang kanyang kutsara sa mesa.
Naramdaman kong huminto ang puso ko.
Ang titig na iyon — malamig, mahirap — ay pareho ang dati ng aking asawa … bago saktan ako.
Tumahimik si Olivia, pinilit ang isang ngiti.
“Huwag kang mag-alala, Nanay … pagod na siya, wala pa.
Ngunit nakita ko ang katotohanan.
Sa kanyang pulso isang lilang marka, malalim at kamakailan.
Nang gabing iyon ay hindi ako makatulog.
Sa tatlo sa umaga, nagising ako sa tunog ng tubig na tumatakbo sa banyo.
Nag-frown ako.
“Bakit nakaligo si Daniel sa oras na ito? ” Naisip ko.
Ngunit ang tunog ay hindi tuloy-tuloy … ito ay halo-halong sa iba pa.
Umiiyak? Groans?
Dahan-dahang lumapit ako. Ang pintuan ng banyo ay ajar, at isang madilaw-dilaw na ilaw na na-filter sa pamamagitan ng crack.
Hinawakan ko ang aking hininga at tiningnan ang crack.
Ang nakita ko ay halos hindi ako nanghihina.
Hindi nag-iisa si Daniel.
Nakaupo si Olivia sa sahig, nababad, nanginginig, may luha na humahagulgol sa tubig.
Daniel, lumuhod sa harap niya, hugasan ang kanyang mga kamay sa kawalan ng pag-asa, paulit-ulit na paulit-ulit:
“Sumusumpa ako … Ayaw kong gawin ito … Ayaw kong gawin ito …
Ang dugo na halo-halong may tubig at nawala sa kanal.
Sumigaw ako.
“Daniel! ” Ano ang ginawa mo?
Itinaas niya ang kanyang ulo, maputla bilang marmol.
“Nanay … ito ay isang aksidente … nawalan ako ng kontrol …
Tumakbo ako kay Olivia. Ang kanyang braso ay may isang malalim na hiwa, ngunit humihinga pa rin siya.
Sa pamamagitan ng nanginginig na mga kamay, tumawag ako ng isang ambulansya.
Ang mga minuto na iyon ay tila walang hanggan.
Si Daniel ay sumigaw, humingi ng kapatawaran, na sinasabi na hindi na siya ang kanyang sarili, ang gawaing iyon, alkohol at galit ay kumonsumo sa kanya.
Nakaligtas si Olivia.
Inaresto si Daniel nang gabing iyon.
Ang apartment, na dating puno ng luho at prestihiyo, ay naging isang libingan ng katahimikan at pagkakasala.
At ako … Sa tuwing nagising ako ng tatlo sa umaga at naririnig ang tunog ng tubig o ulan laban sa bintana, naalala ko ang gabing iyon:
ang tubig, ang pag-iyak, dugo.
At tinatanong ko ang aking sarili:
Saang punto tumigil ang aking anak na lalaki na maging matamis na batang lalaki na pinalaki ko, upang maging isang tao na nawala sa kanyang sariling kadiliman?
Kahit na may nasirang puso, patuloy akong nagdarasal tuwing gabi …
upang patawarin siya ng Diyos,
at sa gayon ay walang ina ang kailangang makita kung ano ang nakita ko kaninang umaga