
Ang Halaga ng Katapatan
Huminto ako sa tapat ni Jun, na ngayon ay hawak-hawak na ng dalawang naglalakihang bodyguard. Ang kurbata niyang mamahalin ay gulo-gulo na, at ang kintab ng kanyang sapatos na ipinagmamalaki niya kanina ay nabahiran na ng alikabok ng kahihiyan.
“Jun,” bulong ko, sapat na para marinig ng lahat sa tumahimik na hall. “Yung kumpanyang ipinagmamalaki mong itinayo mo nang mag-isa? Ang J.R. Enterprises? Noong nakaraang buwan, nabaon iyan sa utang dahil sa maling investments mo sa crypto. Sino sa tingin mo ang palihim na bumili ng 51% ng shares mo para hindi ka makulong sa estafa?”
Nanlaki ang mga mata ni Jun. “H-hindi… ang sabi ng board, isang misteryosong investor mula sa Singapore ang sumalba sa akin…”
“Ang ‘Singaporean investor’ na iyon ay ang proxy firm ng tatay ko,” nakangiti kong sagot. “Iniligtas kita dahil asawa kita. Dahil naniwala ako na kahit naging mayabang ka, may natitira pang puso sa loob mo. Pero ngayong gabi, napatunayan mong mas mahalaga sa iyo ang kinang ng alahas ni Stacy kaysa sa dangal ng pagsasama natin.”
Lumingon ako kay Stacy, na ngayon ay nanginginig na sa tabi. “At ikaw, Stacy. Yung ‘Hermès’ bag na bitbit mo? Peke ‘yan. Binili iyan ni Jun gamit ang credit card na naka-link sa pangalan ko. At dahil ‘unauthorized’ ang transaction na iyan, asahan mo ang demanda bukas ng umaga para sa theft at fraud.”
Nabitawan ni Stacy ang kanyang bag na tila ba napakainit nito. “Jun! Sabi mo sa akin ikaw ang may-ari ng lahat! Niloko mo ako!” sigaw ni Stacy sabay sampal kay Jun sa harap ng lahat.
Ang Pagguho ng Imperyong Buhangin
“Princess,” tawag ni Don Roberto, ang aking ama, habang inaalok ang kanyang braso sa akin. “Wala na tayong dapat pang aksayahin na panahon dito. Ang hangin sa silid na ito ay puno na ng amoy ng mga traydor.”
Tumango ako kay Dad. Pero bago kami tumalikod, lumingon ako sa mga bisitang kanina lang ay pinagtatawanan ako. “Sa inyong lahat na nakitawa at kumutya sa ‘probinsyanang’ tulad ko… bukas na bukas din, asahan ninyong lahat ang audit sa inyong mga kumpanya. Ang bawat kontratang pinirmahan ninyo sa ilalim ng pamilya Dela Vega ay sumasailalim na sa review. Ang katapatan ay hindi nabibili, pero ang pagtataksil ay may katumbas na presyo.”
Mabilis na nagbago ang ihip ng hangin. Ang mga taong kanina ay nandidiri sa akin ay nag-uunahang lumapit para humingi ng paumanhin.
“Maria! I mean, Lady Maria! Nagbibiro lang kami kanina!” sigaw ng isang dati kong ‘kaibigan’.
“Hindi namin alam, Maria! Patawarin mo kami!” sabi naman ng isa pa.
Hindi ko sila nilingon. Dire-diretso kaming naglakad ni Dad palabas ng hall. Sa labas, isang convoy ng mga itim na Rolls-Royce ang naghihintay. Ang mga flash ng camera mula sa mga paparazzi ay nakakasilaw, ngunit sa pagkakataong ito, hindi ako nagtatago. Taas-noo akong pumasok sa sasakyan.
Ang Bagong Simula
Sa loob ng sasakyan, hinawakan ni Dad ang kamay ko. “Tatlong taon, Maria. Tatlong taon mong piniling mamuhay nang simple para sa lalaking iyon. Sapat na ba ang aral na nakuha mo?”
“Sapat na, Dad,” sagot ko habang pinagmamasdan ang naglalakihang mga gusali sa Makati na pag-aari namin. “Nalaman ko na ang tunay na yaman ay hindi nasusukat sa laki ng account, kundi sa tibay ng pagkatao. Pinili kong maging ‘probinsyana’ dahil gusto kong makita kung sino ang mananatili sa tabi ko kapag wala na ang korona ko. Ngayon, kilala ko na sila.”
Pagdating namin sa mansyon sa Forbes Park—ang mansyong mas malaki pa sa buong subdivision na tinitirhan namin ni Jun—sinalubong ako ng aming mga kasambahay na dati kong itinuring na mga kapatid.
“Welcome home, Lady Maria!” sabay-sabay nilang bati.
Pagpasok ko sa aking kwarto, kinuha ko ang aking laptop. May isang huling dokumento akong kailangang pirmahan. Ang Writ of Eviction.
Bukod sa pagbawi ng pera, kukunin ko rin ang bahay na tinitirhan nila ni Stacy. Ipinag-utos ko na ang lahat ng gamit ni Jun ay itapon sa labas ng gate sa loob ng isang oras. Ang mga barya na itinapon niya sa mukha ko kanina? Ipinag-utos kong kolektahin iyon at ibigay sa kanya bilang ‘separation pay’.
Ang Huling Pagkikita
Kinabukasan, habang nag-aalmusal ako sa garden, dumating ang balita. Si Jun ay nakuhanan ng video na natutulog sa gilid ng kalsada, kayakap ang kanyang mga gamit na nasa basurahan. Si Stacy naman ay mabilis na lumayas at sumama sa ibang lalaki nang malaman niyang wala na talagang pera si Jun.
Nagpasya akong bisitahin siya sa huling pagkakataon.
Huminto ang aking limousine sa harap ng isang luma at maduming kalsada. Bumaba ako, suot ang isang simpleng puting terno at ang aking dyamanteng kuwintas na pamana ng aking ina.
Nakita ko si Jun, mukhang hindi nakatulog at puro dumi ang mukha. Nang makita niya ako, agad siyang lumuhod at pilit na hinahawakan ang laylayan ng damit ko.
“Maria! Patawarin mo ako! Nagkamali ako! Mahal kita, Maria! Balik na tayo sa dati, please!” pagmamakaawa niya habang umiiyak.
Tiningnan ko siya nang may halong awa, pero wala na ang pag-ibig. “Jun, ang ‘dati’ na sinasabi mo ay nabaon na kasama ng mga barya na itinapon mo sa akin kagabi. Sabi mo noon, hindi ako karapat-dapat sa mataas na lipunan dahil probinsyana ako. Ngayon, tingnan mo ang sarili mo. Sino sa atin ang nasa ilalim?”
Kinuha ko ang isang bundle ng pera—mga isang libong piso—at iniabot sa kanya. “Heto, Jun. Pamasahe mo pauwi sa probinsya niyo. Huwag mo nang subukang bumalik dito. Dahil sa bawat sulok ng Maynila, ang pangalan ko ang batas.”
Tumalikod na ako at sumakay sa sasakyan. Habang umaandar kami palayo, nakita ko sa side mirror si Jun na pilit na hinahabol ang sasakyan hanggang sa tuluyan na siyang mapagod at madapa sa putikan.
Epilogue
Makalipas ang isang taon, ang Dela Costa Group ay naging mas matatag sa ilalim ng aking pamumuno bilang bagong CEO. Hindi na ako ang Maria na nagtatago sa kusina. Ako na ang Maria na nagpapatakbo ng boardroom.
Isang araw, habang binabasa ko ang mga resume para sa bagong janitor ng aming kumpanya, nakita ko ang isang pamilyar na pangalan. Jun R. Mercado.
Ngumiti ako at kinuha ang pulang ballpen. Inilagay ko ang malaking salitang “REJECTED”.
Sapagkat sa mundong ito, ang bawat pagkilos ay may bunga. At para kay Jun, ang bunga ng kanyang kayabangan ay ang habambuhay na pagsisisi sa pagkawala ng tanging babaeng nagmahal sa kanya nang tapat, bago pa niya malaman na siya ay isang prinsesa.