
“Joshua, akala mo ba ay hindi ko alam?” panimula ko habang dahan-dahang tinatanggal ang coat na basa ng ulan, ibinibigay ito kay Atty. Santos. Sa ilalim niyon, kahit marumi ako, ang tindig ko ay hindi matitinag. “Akala mo ba ay hindi ko alam kung bakit ka nagmamadaling ipakilala si Samantha bilang bagong ‘ginang’ ng mansyong ito?”
Lumingon ako kay Samantha na ngayon ay hawak-hawak ang kanyang tiyan. Ang mukha niya na kanina ay punong-puno ng kumpyansa ay naging kasing-puti ng papel. “Samantha, tatlong buwan na ang dinadala mo, ‘di ba? At sinabi mo kay Joshua na siya ang ama para matiyak mo ang posisyon mo sa pamilya Mercado.”
“C-Clara, anong pinagsasabi mo?” utal ni Joshua, pilit na humahawak sa braso ni Samantha. “Siyempre, anak ko ito! Magpapakasal kami!”
Ngumiti ako nang mapait. “Atty. Santos, ipakita ang mga dokumento.”
Inilabas ni Atty. Santos ang isang envelope na may selyo ng isang kilalang fertility clinic. “Mr. Villareal, ito ang inyong medical records mula noong nakaraang taon nang sumailalim kayo sa isang routine check-up para sa insurance ng kumpanya. Ayon sa pagsusuri, ikaw ay may permanent azoospermia. Sa madaling salita, baog ka, Joshua. Hindi ka kailanman magkakaroon ng anak.”
Isang malakas na bulung-bulungan ang bumalot sa buong ballroom. Ang mga board members na kanina ay bumabati kay Joshua ay dahan-dahang lumalayo sa kanya na tila may nakakahawang sakit.
“A-ano?” napabitaw si Joshua sa braso ni Samantha. Tiningnan niya ang babaeng itinuring niyang alas. “Samantha? Sabihin mo sa akin… kaninong anak ito?!”
Hindi makasagot si Samantha. Napaluhod siya sa gitna ng entablado habang humihikbi. Ngunit hindi pa ako tapos. “Gusto mong malaman kung kanino, Joshua? Iyan ay anak ni Rico, ang dating driver na tinanggal ko dahil nahuli ko silang naglalandian sa likod ng mansyon habang nasa opisina ako. Pinili mong maniwala sa isang kasinungalingan dahil sa sobrang taas ng ego mo.”
Ang Pagbawi sa Imperyo
Humarap ako sa mga bisita at sa mga board members. “Mga ginoo at ginang, humihingi ako ng paumanhin sa eksenang ito. Ngunit bilang Chairman ng Mercado Group, nais kong ipaalam na ang promotion party na ito ay kanselado. Sa halip, ito ay magsisilbing termination announcement.”
“Clara! Please! Mag-usap tayo!” sigaw ni Joshua, susubukan sana akong lapitan pero hinarangan siya ng dalawang malalaking bodyguard. “Nalito lang ako! Ikaw ang mahal ko! Patawarin mo ako!”
“Patawad? Joshua, tinulak mo ako sa putikan. Tinawag mo akong ‘hamak na scholar’. Nakalimutan mo yata na ang scholarship na nagtapos sa iyo sa kolehiyo ay galing sa Mercado Foundation,” malamig kong sagot. “Atty. Santos, nasaan na ang Black Card?”
Inilabas ni Joshua ang card mula sa kanyang bulsa, nanginginig ang mga kamay. Kinuha ito ni Atty. Santos at sa harap ng lahat, ginupit niya ito sa dalawa.
“Simula sa segundong ito, Joshua Villareal, wala ka nang trabaho, wala kang kotse, at wala kang matitirhan. Ang lahat ng mga mamahaling relo at damit na suot mo? Ipinasulat ko na ang mga iyan bilang ‘company assets’. Hubarin mo ang jas na iyan at iwanan mo ang susi ng Mercedes sa lamesa. Ngayon din.”
Ang Paglilinis sa Mansyon
Napilitang hubarin ni Joshua ang kanyang mamahaling jas sa harap ng maraming tao. Ang bawat butones na tinatanggal niya ay tila simbolo ng bawat karangalang ninakaw niya sa akin. Naiwan siyang nakasuot lamang ng puting undershirt, mukhang basang sisiw—ang eksaktong hitsura ko kanina sa labas.
Si Samantha naman ay pilit na itinatayo ng mga security para ilabas. “Clara, maawa ka sa kalagayan ko!” sigaw niya.
“Samantha, binigyan kita ng lahat. Matalik tayong kaibigan. Pero tinraidor mo ako para sa isang lalaking hindi naman sa iyo,” sabi ko habang tinitingnan siya nang diretso sa mata. “Huwag kang mag-alala, hindi ako masama. Babayaran ko ang bill mo sa ospital hanggang sa makapanganak ka. Pagkatapos noon, kailangan mong harapin ang buhay na pinili mo.”
Habang kinaladkad sila palabas ng mansyon, humarap ako sa mga board member. “Bukas ng alas-otso ng umaga, magkakaroon tayo ng emergency meeting. Maglilinis tayo ng kumpanya. Ang sinumang naging kasabwat ni Joshua sa pandaraya sa pondo ay mas mabuting mag-resign na bago pa dumating ang mga pulis.”
Ang Bagong Bukas
Nang tuluyang mawala ang mga bisita at tumahimik ang mansyon, naupo ako sa malaking silya sa dulo ng mahabang lamesa. Ang putik sa aking mukha ay tuyo na, pero ang pakiramdam ng tagumpay ay nagsisimula pa lamang dumaloy.
Lumapit si Atty. Santos. “Ma’am Clara, ang iyong ama, si Don Fernando, ay tumawag. Proud po siya sa inyo. Handa na raw po ang inyong opisina sa main branch sa Makati.”
“Salamat, Atty. Santos. Pakisabi kay Papa, tapos na ang laro. Handa na akong pamunuan ang kumpanya nang seryoso.”
Tumingin ako sa labas ng bintana. Tumigil na ang ulan. Ang Quezon City ay muling nagliwanag sa ilalim ng mga bituin. Ang putik na kinasadlakan ko kanina ay nagsilbing pataba lamang para sa mas matatag na Clara Mercado.
Joshua at Samantha? Sila ay magsisilbing paalala na ang yaman na hindi galing sa sariling pawis at katapatan ay parang ulan—mabilis dumating, pero mabilis ding maglalaho, iiwan ka lang na basang-basa at walang masisilungan.
Sa huling pagkakataon, tiningnan ko ang aking sarili sa salamin. Pinunasan ko ang huling bahid ng dumi sa aking pisngi. Ang “mahirap” na asawa ay wala na. Ang Reyna ng Mercado Group ay nagbalik na sa kanyang trono.