Nasa gitna ako ng ballroom ng Grand Hyatt sa Bonifacio Global City. Nakatitig ang lahat sa akin—ang “ex-girlfriend na mahirap” ni Paolo. Si Paolo, ang lalaking nangako sa akin ng kasal, pero iniwan ako dahil mas pinili niya ang yaman ni Maricel.
“Bakit ka ba nandito, Angel? Gusto mo ba ng pera?” pang-uuyam ni Paolo habang nakahawak sa baywang ng kanyang bagong asawa. “Heto, limang libong piso. Umalis ka na at bumili ng disenteng damit. Nakakahiya ka sa mga bisita namin.”

Nagtawanan ang mga elitistang bisita. Pakiramdam ko ay gumuho ang mundo ko sa harap ng pamilya nila. Tahimik lang ako, hinayaan kong tumulo ang wine sa aking mukha. Wala silang kaalam-alam na ang suot kong “lumang damit” ay dahil galing ako sa isang charity event sa probinsya at nagmamadaling dumaan dito para lang ibigay ang huling regalo ko kay Paolo.
“Paolo, sigurado ka ba sa ginagawa mo?” mahinahon kong tanong.
“Huwag mo akong tawagin sa pangalan ko! Security! Ilabas ang basurang ito!” sigaw ni Maricel.
Eksakto sa sandaling iyon, bumukas ang malaking pinto ng ballroom. Pumasok ang sampung lalaking naka-suit at barong, sa pangunguna ni Atty. Santos, ang pinakakilalang abogado sa Makati.
Tumigil ang musika. Yumukod si Atty. Santos nang malalim… sa harap ko.
“Madam CEO, kanina pa po naghihintay ang Board of Directors sa labas. Kanina pa rin po tumatawag ang Daddy niyo, ang Chairman, dahil kailangan na ang pirma niyo para sa merger ng hotel na ito,” sabi ni Atty. Santos sa boses na narinig ng buong silid.
Nanlaki ang mga mata ni Paolo. Namutla si Maricel. “C-CEO? Anong pinagsasabi niyo? Katulong lang siya!” nauutal na sabi ni Paolo.
Ngumiti ako nang bahagya habang pinupunasan ang alak sa aking mukha gamit ang panyo na may burdadong ginto—ang simbolo ng pamilya Dela Vega, ang pinakamayamang angkan sa bansa na matagal ko nang itinago sa kanila.
“Paolo, hindi mo ba alam? Ang hotel na ito, ang kumpanyang pinagtatrabahuhan mo, at ang utang ng pamilya ni Maricel… lahat ‘yan ay pag-aari ko.”
Biglang lumapit ang tatay ni Paolo, nanginginig ang mga kamay habang pilit na humihingi ng tawad. Pero bago pa siya makapagsalita, may isang lalakeng pumasok mula sa likuran ko—isang lalakeng mas makapangyarihan pa sa kahit sino sa loob ng kwartong ito.
Ang Paghaharap kay Sebastian
Siya si Sebastian Valderama, ang tinaguriang “Higante ng Industriya” at ang tanging lalaking kinatatakutan maging ng Lupon ng mga Direktor. Hindi lang siya basta kasosyo sa negosyo ng aking Ama; siya ang lalaking matagal nang nakatayo sa likuran ko, naghihintay na mapansin ang kanyang katapatan habang abala ako sa pagpapakababa para sa isang lalakeng tulad ni Paolo.
Huminto si Sebastian sa tabi ko. Hindi niya tiningnan ang mga bisita; ang kanyang mga mata ay nakatuon lamang sa akin. Inilabas niya ang kanyang mamahaling panyo at dahan-dahang pinunasan ang natitirang bahid ng alak sa aking pisngi. Ang bawat haplos niya ay tila sampal sa dangal ni Paolo.
“Angel, sinabi ko na sa iyo,” bulong ni Sebastian, sapat na para marinig ng mga nasa malapit. “Ang isang brilyante ay hindi dapat gumigulong sa putikan para lang malaman kung pahahalagahan ba ito ng dumi.”
Humarap siya kay Paolo at sa pamilya nito. Ang presensya ni Sebastian ay sapat na para patahimikin ang buong silid.
“Kayo pala ang mga taong nag-aksaya ng panahon ng aking mapapangasawa,” mariing sabi ni Sebastian.
Ang Pagguho ng Mundo ni Paolo
“M-mapapangasawa?” halos mahimatay si Maricel sa gulat. Ang limang libong pisong inihagis ni Paolo sa akin ay nananatiling nakakalat sa sahig—isang simbolo ng kanyang kawalan ng modo.
“Atty. Santos,” tawag ko sa aking abogado, hindi inaalis ang tingin kay Paolo na ngayon ay nanginginig na ang mga tuhod.
“Ano po iyon, Madam CEO?”
“Ipawalang-bisa ang lahat ng kontrata ng pamilya ni Maricel sa Dela Vega Group. At tungkol naman kay Paolo… simula sa sandaling ito, tanggal na siya sa trabaho dahil sa masamang asal. Siguraduhin niyo ring malalaman ng lahat ng mga kumpanya sa bansa na hindi siya kailanman dapat tanggapin sa kahit anong posisyon.”
“Huwag, Angel! Pakiusap!” lumuhod ang tatay ni Paolo, nanginginig ang boses. “Hindi namin alam! Akala namin ay mahirap ka lang. Paolo, humingi ka ng tawad sa kanya! Ngayon din!”
Pilit na hinila ng kanyang ama si Paolo para lumuhod, pero nanatiling tulala ang dating nobyo ko. Ang lalaking dati ay tinitingala ko ay mukhang isang basang sisiw na nawalan ng direksyon.
“Angel… bakit hindi mo sinabi?” nauutal na tanong ni Paolo. “Sinubukan lang kita… gusto ko lang malaman kung tapat ka…”
Natawa ako nang mapait. “Ang katapatan ay hindi isang pagsusulit na ibinibigay mo habang nambababae ka ng mayaman. Ang katapatan ay isang desisyon, Paolo. At pinili mong ipagpalit ako sa pera. Ang nakakatawa rito, ipinagpalit mo ang may-ari ng bangko para sa barya.”
Ang Paglisan
Tinalikuran ko sila. Wala nang puwang ang awa sa puso ko para sa mga taong marunong lang rumespeto kapag alam nilang may mapapala sila.
“Teka muna,” pahabol ko bago lumabas. Pinulot ko ang limang libong piso sa sahig at ibinigay ito sa tagapagsilbi na malapit sa akin. “Sayo na ito. Isama mo na rin ang pambili ng gamot para sa dangal ng mga taong ito. Mukhang kailangan nila ‘yan.”
Naglakad ako palabas ng bulwagan, kasunod si Sebastian at ang aking mga bantay. Ang bawat hakbang ko ay hindi na bilang ang “mahirap na dating nobya,” kundi bilang si Angelica Dela Vega, ang babaeng hinding-hindi na magpapaapi muli.