
Ang Pagguho ng Isang Imperyo
Nanatiling nakatulala si Paolo habang ang mga bodyguard ni Kuya Alexander ay parang mga pader na bakal na humarang sa anumang tangka niyang lumapit. Ang mall na dati ay pag-aari ng mga Santos sa pamamagitan ng isang joint venture sa mga Montefalco ay tila naging isang malaking kulungan para sa kanila.
“Kuya, tama na,” mahina kong sabi habang karga ko ang nanginginig pa ring si Luna. “Gusto ko lang ilayo ang anak ko rito. Nilalagnat siya.”
Nang marinig ni Alexander ang salitang “nilalagnat,” lalong nagdilim ang kanyang paningin. Tumingin siya sa kanyang head of security. “Tumawag ng pinakamagaling na pediatrician sa St. Luke’s. Ihanda ang presidential suite. Ngayon din!”
Humarap muli si Kuya sa pamilya Santos. Si Donya Carmen ay nakahawak na sa kanyang dibdib, tila aatakehin sa puso, habang si Bianca ay pilit na nagtatago sa likod ni Paolo, ang kanyang mamahaling gown na ipinagmamalaki kanina ay tila naging basahan sa harap ng awra ng aking kuya.
“Hindi niyo alam?” malamig na tanong ni Alexander. “Limang taon kaming nagluksa dahil nawala ang bunso naming kapatid matapos ang isang aksidente sa ibang bansa. Akala namin ay patay na siya, hanggang sa makatanggap kami ng ulat na may isang babaeng kamukha niya na nagpakasal sa isang hamak na pamilyang Santos at itinakwil matapos ubusin ang kanyang dangal.”
“Maria… asawa kita… mahal kita…” nauutal na sabi ni Paolo.
Tumawa ako nang mapait, sapat na para marinig ng mga taong nakapaligid sa amin. “Asawa? Paolo, nakalimutan mo na ba? Pirmahan na ang divorce papers natin sa korte. Itinakwil mo ako dahil sabi mo ay pabigat ako. Tinawag mong pulubi ang sarili mong dugo at laman. Ang pagmamahal mo ay kasing babaw ng barya na isinaboy ng nanay mo sa mukha ko.”
Ang Pagbawi
Sa isang kumpas ng kamay ni Alexander, nagsimulang kumilos ang kanyang mga tauhan. “Simulan ang ‘Operation Blackout’ sa lahat ng assets ng Santos Group,” utos niya sa kanyang smartphone.
Sa loob lamang ng ilang minuto, nagring ang mga telepono nina Paolo at Donya Carmen. Kitang-kita ko ang unti-unting pagputla ng kanilang mga mukha.
“Ano?! Na-freeze ang lahat ng accounts natin?” sigaw ni Donya Carmen sa kanyang kausap. “Hindi maaari! May loan pa tayo sa Montefalco Bank!”
“Sir Paolo,” sabi ng isa pang tauhan ni Alexander, “Ang inyong kumpanya ay idineklara nang insolvent. Ang lahat ng inyong mga ari-arian, kabilang ang mansyong tinitirhan ninyo at ang mga sasakyang ginagamit ninyo, ay pag-aari na ng Montefalco Global simula sa segundong ito.”
Lumapit si Alexander kay Paolo at hinawakan ang kurbata nito. “Sabi mo ay mantsa ang kapatid ko sa buhay mo? Ang totoo niyan, ang presensya niya ang tanging dahilan kung bakit hindi ko dinurog ang kumpanya niyo noon pa. Hinayaan ko kayong lumago dahil akala ko ay inaalagaan niyo siya. Pero dahil sinaktan niyo ang Prinsesa ng mga Montefalco… sisiguraduhin kong kahit sa kalsada ay wala kayong matutulugan.”
Ang Pagbabalik ng Prinsesa
Isinakay kami ni Kuya sa isang bullet-proof na limousine. Sa loob, naroon ang lahat ng luhong hindi ko naramdaman sa loob ng tatlong taon kong paninilbihan sa mga Santos bilang isang ‘katulong’ na asawa.
“I’m sorry, Maria,” sabi ni Kuya habang hinahaplos ang buhok ni Luna na mahimbing nang natutulog dahil sa pagod. “Kung nahanap ka lang namin nang mas maaga.”
“Ayos lang, Kuya. Natuto akong tumayo sa sarili kong mga paa,” sagot ko habang nakatingin sa labas ng bintana. “Pero salamat sa pagdating. Para kay Luna, kailangan kong bawiin ang lahat ng nawala sa amin.”
Pagdating namin sa mansyon ng mga Montefalco, naroon ang pito ko pang mga kuya. Lahat sila ay nag-uumapaw sa galit nang malaman ang ginawa sa akin, pero lahat sila ay lumambot nang makita si Luna.
Makalipas ang isang linggo, nabalitaan ko na lamang na si Donya Carmen ay nakatira na sa isang maliit na paupahan sa squatters’ area. Si Bianca ay iniwan si Paolo matapos malaman na wala na itong pera, at si Paolo? Balita ko ay nagtatrabaho siya bilang isang construction worker para lang may maipakain sa kanyang ina.
Isang araw, habang naglalakad ako sa labas ng aming bagong office building bilang bagong Vice Chairperson ng Montefalco Global, nakita ko si Paolo sa malayo. Marungis, payat, at may dalang mga barya—ang mismong mga baryang isinaboy nila sa akin noon.
Lalapit sana siya, pero hinarang siya ng aking mga tauhan. Tumingin lang ako sa kanya nang diretso—walang galit, walang poot, tanging kawalan na lamang ng pakialam.
“Miss Maria! Maawa ka! Kahit para kay Luna lang!” sigaw niya.
Huminto ako at tumingin sa kanya. “Ang anak ko ay may apelyidong Montefalco na ngayon, Paolo. At sa mundong ito, ang mga Montefalco ay hindi nakikipag-usap sa mga taong itinapon na sa basura.”
Sumakay ako sa aking sasakyan at hindi na lumingon pa. Ang mantsa sa buhay ko ay tuluyan nang nabura, at ang kinabukasan namin ni Luna ay kasing liwanag na ng mga bituin.