
Habang umaandar ang propeller ng helicopter at lumilikha ng malakas na hangin sa garden ng mansyon, hindi maalis ni Lhea ang kanyang tingin sa tatlong taong nagpahirap sa kanya sa loob ng dalawang taon. Ang dating palalo at mapang-aping mukha ni Donya Barbara ay napalitan ng isang mukhang lanta at puno ng kilabot. Si Paolo naman ay parang isang basang sisiw na pilit na sumisigaw sa gitna ng ingay ng makina, habang si Samantha ay nakatulala, tila hindi pa rin matanggap na ang kumpanyang ipinagmamalaki niya ay pag-aari na ngayon ng babaeng tinawag niyang “daga.”
“Lhea! Mag-usap tayo! Asawa mo ako, hindi mo pwedeng gawin ito sa akin!” sigaw ni Paolo, sinisikap na lumapit sa pintuan ng helicopter ngunit hinarangan siya ng mga security detail ni Don Enrique.
“Asawa?” mapait na ngiti ni Lhea habang nakadungaw mula sa loob. “Nakalimutan mo na ba ang sinabi mo kanina? Sabi mo, wala akong maibibigay sa iyo kundi sakit ng ulo. Ngayon, ibibigay ko sa iyo ang pinakamalaking sakit ng ulo na mararanasan mo sa buong buhay mo.”
Sinenyasan ni Lhea si Don Enrique. Tumango ang matanda at naglabas ng isang tablet. “Princess, ang lahat ng utang ng pamilya ni Paolo sa banko ay binili na rin ng V-Global. Sa madaling salita, hindi lang ang bahay na ito ang kukunin natin. Pati ang kanilang mga sasakyan, ang kanilang shares sa kumpanya, at maging ang kanilang mga credit cards ay deactivated na sa mga sandaling ito.”
Ang Pagbagsak ng mga Mapang-api
Nang tuluyang lumipad ang helicopter, naiwan ang pamilya ni Paolo sa gitna ng kaguluhan. Hindi pa man nakakaalis ang mga damit ni Lhea sa kalsada, isang convoy ng mga itim na sasakyan ang pumasok sa subdivision. Sila ang mga sheriff at mga abogado ng V-Global Holdings.
“Ano ito?! Hindi kayo pwedeng pumasok dito!” sigaw ni Donya Barbara, pilit na itinatago ang kanyang mga brilyanteng singsing.
“Mrs. Barbara Santos, narito kami para ipatupad ang Writ of Possession. Ang mansyong ito ay pag-aari na ng V-Global Holdings. Mayroon kayong isang oras para kunin ang inyong mga personal na gamit—at paalala lang, ang mga alahas na suot niyo ay nakalista bilang assets ng kumpanya na kinuha niyo nang walang pahintulot. Pakihubad po ang mga iyan ngayon din o tatawag kami ng pulis,” seryosong pahayag ng lead lawyer.
Napaupo sa damuhan si Donya Barbara. Ang kanyang dating marangyang buhay ay naglaho sa isang iglap. Tiningnan niya si Paolo nang may galit. “Kasalanan mo ito! Bakit hindi mo nalaman na bilyonaryo pala ang pinakasalan mo?!”
Ngunit si Paolo ay wala sa sarili. Tumingin siya kay Samantha, na ngayon ay abala sa pag-iyak at pakikipag-away sa telepono sa kanyang tatay. “Papa! Sabihin mo sa akin na hindi totoo ito! Hindi tayo pwedeng mabangkarote!”
“Huwag mo na akong tawagan, Samantha!” rinig na rinig ang sigaw ng kanyang ama sa kabilang linya. “Dahil sa kayabangan mo, dinamay mo ang kumpanya! Ang Manila Food Giant ay wala na! At ikaw, huwag ka nang babalik sa bahay na ito!”
Ang Pagbangon ng Isang Prinsesa
Sa loob ng penthouse ng V-Global Tower sa Makati, nakatayo si Lhea habang nakatingin sa mga ilaw ng lungsod. Wala na ang mga luha. Ang suot niyang luma at punit-punit na damit ay napalitan na ng isang eleganteng silk robe.
“Lolo, salamat po sa pagsundo sa akin,” sabi ni Lhea kay Don Enrique.
“Princess, alam mo namang hindi ko hahayaang saktan ka nila habambuhay. Bakit ba kasi kailangan mo pang magpanggap na mahirap?” tanong ng matanda habang humihigop ng tsaa.
“Gusto ko lang malaman kung sino ang tunay na nagmamahal sa akin, Lolo. At napatunayan ko na… sa mundong ito, maraming tao ang tumitingin lang sa balat at sa bulsa,” sagot ni Lhea. Kinuha niya ang folder na iniwan niya sa lamesa ni Paolo kanina—ang mga ebidensya ng pagtataksil nito. “Pero hindi pa tapos ang laban, Lolo. Gusto kong makita nila kung paano mabuhay ang isang taong tinawag nilang ‘daga’.”
Ang Huling Paghaharap
Makalipas ang isang buwan, nagkaroon ng isang malaking Charity Gala sa Manila Hotel. Ang lahat ng mga sikat at mayayaman ay nandoon. Sa labas ng hotel, nakatayo si Paolo, mukhang haggard at suot ang lumang tuxedo na tila hindi na nalabhan nang maayos. Nagtatrabaho siya ngayon bilang isang hamak na waiter para lang may makain.
Biglang huminto ang isang Rolls-Royce sa tapat niya. Bumaba ang isang babaeng nagniningning sa suot na diyamante at isang gown na nagkakahalaga ng milyon. Si Lhea.
Nabitawan ni Paolo ang hawak niyang tray ng drinks. “Lhea…”
Huminto si Lhea sa harap niya. Hindi siya nagalit. Hindi siya sumigaw. Tiningnan lang niya si Paolo mula ulo hanggang paa nang may halong awa.
“Waiter, pakidala ang champagne na ito sa table ng mga Montemayor,” utos ni Lhea nang may awtoridad.
“Lhea, please… mag-usap tayo. Naghihirap na kami ni Mama. Nakatira na lang kami sa isang maliit na apartment sa labas ng Maynila. Patawarin mo ako, mahal pa rin kita,” pagmamakaawa ni Paolo.
Ngumiti si Lhea nang napakatamis, ang ngiting dati ay nakalaan lang kay Paolo pero ngayon ay para na sa buong mundo. “Mr. Santos, ang ‘love’ ay hindi nakukuha sa paghingi ng tawad kapag wala ka na. Nakukuha ito sa pagrespeto kapag akala mo ay wala akong anuman. Arthur, bigyan siya ng malaking tip. Mukhang kailangang-kailangan niya.”
Naglakad palayo si Lhea habang ang mga camera ay nakatutok sa kanya. Ang “daga” na itinapon nila sa balcony ay isa nang ganap na reyna, at ang mga taong nang-api sa kanya ay mananatiling nakatingin mula sa ibaba, habang pinagsisihan ang bawat sandali na minaliit nila ang isang pusong mas mayaman pa sa lahat ng kanilang ginto.