
Ang Paniningil ng Tunay na May-ari
Hindi na nakahinga nang maluwag si Jun nang makita ang dalawang lalaking naka-suit. Sila ang mga legal counsel ng Montefalco Group of Companies. Sa likod nila ay ang Building Manager na kanina lang ay masayang binabati si Jun, ngunit ngayon ay hindi man lang makatingin sa kanya dahil sa hiya sa akin.
“Mr. Jun Valderama,” panimula ng nakatatandang abogado habang iniabot ang isang makapal na folder. “Hindi lang eviction notice ang dala namin. Narito rin ang demand letter para sa agarang pagbabayad ng 15 milyong piso na kinuha mo mula sa emergency funds ng Montefalco Foundation sa nakalipas na dalawang taon.”
Nanlaki ang mga mata ni Jun. “Anong… anong pagnanakaw? Ginamit ko ang pera para sa mga project sa probinsya!”
Ngumiti ako nang malamig habang dahan-dahang lumalapit sa kanya. “Anong project, Jun? Ang ‘Project Luxury Condo’ mo? O ang ‘Project Sports Car’ na nakaparada sa baba? Sinuri na ng aming mga auditor ang bawat sentimo. Ang perang dapat ay para sa mga scholarship ng mga batang taga-probinsya—mga batang katulad natin noon—ay ginamit mo para magpanggap na elitista sa Maynila.”
Ang Pagguho ng Mundo
Nagsimulang lumabas ang mga kaibigan ni Jun mula sa unit. Ang mga “elitistang” kanina ay tumatawa sa akin ay biglang nagbulungan.
“Siya ba talaga si Maria Clara Montefalco? Ang ‘Ghost President’ ng real estate industry?” “Diyos ko, nakakahiya! Pinagtawanan natin ang pinakamayamang babae sa bansa dahil lang sa suot niya!”
Mabilis na nag-alisan ang mga “kaibigan” ni Jun, iniiwan siyang mag-isa sa hallway na puno ng sabaw ng sinigang. Ang kislap ng kanyang imported wood flooring ay tila nawalan na ng halaga.
“Maria, please! Huwag mong gawin ‘to! Magkamag-anak tayo! Utang ko sa mga magulang mo ang lahat!” pagmamakaawa ni Jun habang sinusubukang hawakan ang laylayan ng aking baro.
Umatras ako nang bahagya. “Huwag mong dungisan ang damit ko, Jun. Baka ‘maamoy lansa’ ka rin. Nakalimutan mo na yata: ang isda, kahit gaano pa kasarap ang sabaw, kapag nabulok ay talagang mabaho. Ikaw ang bulok sa pamilyang ito.”
Ang Huling Hatol
Tumingin ako sa Building Manager. “Ipaselyo ang unit na ito. Lahat ng gamit na binili gamit ang pera ng Foundation ay kumpiskahin. Iwanan niyo lang sa kanya ang mga damit na dinala niya mula sa probinsya noong lumuwas siya rito sampung taon na ang nakakaraan.”
“No! Hindi niyo pwedeng gawin ‘to!” sigaw ni Jun habang hinihila siya ng mga security guard palayo sa pintuan ng kanyang dating “kaharian.”
Bago ako pumasok sa elevator, lumingon ako sa huling pagkakataon. “Jun, may isa pang bagay. Ang construction firm na pinagtatrabahuhan mo? Binili na rin namin ‘yan kaninang umaga. Kaya kahit saang sulok ka ng Maynila magpunta, anino ko ang makikita mo.”
Ang Pagbabalik sa Ugat
Pagbaba ko sa lobby, naghihintay na ang aking drayber na may dalang bagong barong Tagalog.
“Madam, may meeting pa po kayo sa Board of Directors sa loob ng tatlumpung minuto,” paalala niya.
“I-reschedule mo,” sabi ko habang pinagmamasdan ang dumi sa aking kamay. “Gusto ko munang bumalik sa probinsya. Magluluto ako ng totoong sinigang para sa mga taong marunong rumespeto sa pinanggalingan nila.”
Sumakay ako sa sasakyan at iniwan ang marangyang gusali. Ang gusaling pag-aari ko man, ay hindi kailanman magiging “tahanan” para sa mga taong ang tingin sa tagumpay ay ang pagtapak sa kapwa.
Sa huling sulyap ko sa bintana, nakita ko si Jun sa labas ng gate—bitbit ang isang lumang maleta, nakayuko, at sa wakas ay nararamdaman na ang lamig ng kalsada na dati niyang hinamak.