The subject is Philippines, Stype semi-realistic anime digital art, square aspect ratio, There is no text in the image. NAKATANGGAP AKO NG VIDEO CALL MULA SA NUMBER NG ANAK KONG TATLONG TAON NANG NAWAWALA, PERO SA SCREEN AY ISANG MADILIM NA KWARTO LANG AT ANG SARILI KONG NATUTULOG SA KWARTONG ITO NGAYON. ANG PINAKAMAKAKAPANGILABOT AY ANG CAMERA AY KUMUKUHA MULA SA ILALIM NG KAMA KO, SA ORAS NA ITO MISMO.

Nabitawan ko ang cellphone ko sa sobrang gulat. Ang ingay ng pagbagsak nito sa sahig ay umalingawngaw sa buong kwarto.

Hingal na hingal ako. Tumingin ako sa paligid. Madilim. Tanging ang liwanag lang ng buwan na tumatagos sa kurtina ang nagbibigay ng kaunting liwanag.

“Sino ‘yan?” sigaw ko, pero nanginginig ang boses ko. “Hindi ito magandang biro!”

Walang sumasagot. Pero narinig ko ang isang pamilyar na tunog. Click.

Tunog ng notification mula sa cellphone ko na nasa sahig. Dahan-dahan ko itong pinulot at binuksan. Isang bagong message mula sa nawawalang anak ko, si Mia.

Advertisements

“Nay, ang lamig dito sa ilalim. Bakit hindi mo ako hinanap?”

Tumulo ang luha ko hindi lang dahil sa lungkot, kundi dahil sa matinding takot. Tatlong taon na ang nakalipas mula nung huling makita si Mia sa tapat ng school niya. Walang trace, walang suspect, parang bula siyang naglaho.

Biglang gumalaw ang kama ko. Parang may tumulak mula sa ilalim.

“Mia? Ikaw ba ‘yan?” tanong ko habang dahan-dahang sumisilip sa gilid ng kama.

Sa sobrang kaba, halos hindi ako makahinga. Nilakasan ko ang loob ko at dahan-dahang ibinaba ang ulo ko para tumingin sa ilalim ng kama.

Walang tao. Pero may isang luma at maduming manika na nakahiga doon—ang paboritong manika ni Mia na kasama niyang nawala noon.

Kinuha ko ang manika. Basang-basa ito at amoy lupa. Pero may napansin akong kakaiba. May nakatali na maliit na papel sa kamay ng manika.

Binuksan ko ang papel at halos himatayin ako sa nabasa ko: “Tumingin ka sa likod mo, Nay. Hindi ako ang nasa ilalim, ako ang nasa likod ng pintuan.”

Dahan-dahan akong lumingon sa pinto ng kwarto ko na bahagyang nakabukas. Doon, sa maliit na siwang ng pinto, nakita ko ang isang pares ng matang nanlilisik at isang maputlang kamay na dahan-dahang isinasara ang lock ng pinto ko mula sa labas.

Narinig ko ang isang mahinang hagikgik, pero hindi ito boses ng bata. Boses ito ng isang lalaki.

“Nahanap na kita,” bulong ng boses mula sa labas.

Biglang nag-vibrate ulit ang phone ko. Isang picture ang ipinadala. Larawan ito ng likod ng ulo ko ngayon, habang hawak-hawak ko ang manika. Ang kumuha ng picture ay nasa loob mismo ng kwarto ko.

Ang bawat hibla ng buhok sa aking balat ay nagsitayuan. Ang lamig na nanunuot sa aking mga buto ay hindi lamang dahil sa aircon, kundi dahil sa katotohanang may ibang tao sa loob ng apat na sulok ng kwartong ito. Kung ang kumuha ng larawan ay nasa loob, at ang nag-lock ng pinto ay nasa labas… hindi lang isa ang kalaban ko.

Napako ako sa aking kinatatayuan, yakap-yakap ang maduming manika ni Mia. Ang amoy ng basang lupa at nagnanaknak na dumi mula sa manika ay humahalo sa amoy ng sarili kong malapot na pawis.

“Sino kayo?!” angil ko, bagama’t ang boses ko ay basag at halos pabulong.

Hinanap ng mga mata ko ang bawat sulok ng madilim na kwarto. Sa likod ng kurtina? Sa loob ng cabinet? Sa madilim na kanto malapit sa vanity mirror? Wala akong makitang anino, pero ramdam ko ang titig. Isang titig na malagkit, mapanghusga, at puno ng panganib.


Ang Mensahe sa Dilim

Muling nag-vibrate ang phone ko. Sa pagkakataong ito, hindi larawan ang dumating. Isang audio file.

Nanginginig ang daliri ko habang pinipindot ang play. Sa simula, puro static lang ang naririnig. Pero unti-unti, may lumitaw na boses. Isang boses na nagpatigil sa mundo ko.

“Nay… bakit mo hinayaang mangyari ‘to? Sabi mo… ligtas ako basta kasama ko si Teacher…”

Si Mia. Iyon ang boses ni Mia. Pero may mali. Ang boses niya ay parang hinihingal, parang may kung anong nakasakal sa kanyang leeg habang nagsasalita.

“Mia! Nasaan ka?!” sigaw ko, kinalimutan ang takot para sa sarili kong kaligtasan. “Nasaan ang anak ko!”

Isang malakas na kalabog ang narinig ko mula sa loob ng aking walk-in closet. Ang pinto nito, na kanina ay sarado, ay dahan-dahang bumukas. Mula sa dilim ng closet, isang pigura ang dahan-dahang gumapang palabas.

Hindi ito si Mia.

Ito ay isang lalaking payat na payat, balot ng itim na tela ang mukha maliban sa kanyang mga mata—ang mga matang nakita ko sa siwang ng pinto kanina. Hawak niya ang isang camera na may mahabang lens. Ang pulang ilaw ng camera ay kumikislap-kislap, tanda na kumukuha ito ng video.

“Ang ganda mo kapag natatakot, Elena,” bulong niya. Ang boses niya ay parang gasgas na plaka. “Tatlong taon kitang pinanood mula sa malayo. Tatlong taon kitang kinukunan ng litrato habang umiiyak ka gabi-gabi para sa anak mo.”


Ang Katotohanang Nakabaon

Umatras ako hanggang sa humampas ang likod ko sa bintana. “Nasaan si Mia? Anong ginawa mo sa kanya?”

Tumawa siya nang mahina, isang tunog na mas masakit pa sa hiwa ng patalim. “Hindi ba’t sabi sa sulat, nasa likod mo siya?”

Mabilis akong lumingon sa bintana sa likuran ko. Sa repleksyon ng salamin, nakita ko ang sarili ko. Pero sa likod ng repleksyon ko, sa labas ng bintana na nasa second floor, may isang aninong nakabitin.

Isang maliit na pigura na nakasuot ng kupas na yellow dress—ang damit na suot ni Mia noong araw na mawala siya. Nakatali ang kanyang mga kamay sa itaas ng bintana, at ang kanyang katawan ay dahan-dahang umiindayog sa hangin.

“HINDI!” buong lakas kong hinampas ang salamin ng bintana, sinusubukang buksan ito. “Mia! Anak!”

Ngunit bago ko pa mabuksan ang lock, naramdaman ko ang isang matigas na bagay na tumama sa likod ng ulo ko. Nagliwanag ang paningin ko bago unt-unting nilamon ng kadiliman.


Ang Silong ng Kasalanan

Nagising ako na may lasang kalawang sa aking bibig. Masakit ang ulo ko at hindi ko maigalaw ang aking mga kamay at paa. Nakatali ako sa isang silya.

Malamig. At amoy lupa.

Nagtama ang paningin ko sa isang bumbilya na pasulpot-sulpot ang liwanag. Nasa isang basement ako. Sa paligid ko, nakadikit sa mga dingding ang libu-libong litrato.

Lahat ng litrato ay ako.

Ako habang namamalengke. Ako habang natutulog. Ako habang nakaluhod sa harap ng puntod na walang laman. At ang pinaka-nakakapangilabot—mga litrato ko habang naliligo, kuha mula sa maliit na butas sa kisame ng banyo ko.

“Gising ka na pala, mahal ko,” sabi ng isang boses mula sa dilim.

Hindi ito ang lalaking may camera. Ang boses na ito ay mas pamilyar. Mas malapit sa puso ko.

Lumalabas mula sa anino ang isang lalaking naka-uniporme. Si Officer Santos. Ang pulis na humawak sa kaso ni Mia. Ang lalaking naging sandalan ko sa loob ng tatlong taon.

“Officer… Santos? Bakit?” tanong ko, hindi makapaniwala.

Ngumiti siya, isang ngiting walang init. “Sabi ko naman sa’yo, Elena, gagawin ko ang lahat para mapalapit sa’yo. Pero masyado kang nakatuon kay Mia. Kahit tatlong taon na ang nakalipas, siya pa rin ang iniisip mo. Kailangan ko siyang alisin para ako naman ang makita mo.”

“Nasaan ang anak ko, hayop ka!”

Itinuro niya ang isang sulok ng basement. Doon, may isang malaking drum ng semento. Nakalitaw ang isang maliit na bahagi ng yellow dress.

“Nandiyan lang siya sa tabi natin, Elena. Pinapanood niya tayo. Ngayong alam mo na ang lahat, hindi mo na kailangan pang maghanap. Dito ka na lang sa akin. Dito, sa ilalim ng bahay mo na hindi mo man lang namalayan na may ginagawa na pala kaming silong.”


Ang Huling Laban

Sa gitna ng desperasyon, naramdaman ko ang manika ni Mia na nasa bulsa ng aking jacket. Hindi nila ito kinuha. Ang kamay ng manika ay may matalas na bahagi—isang sirang plastic na alambre na lumabas mula sa tahi nito.

Habang nagsasalita si Santos tungkol sa kanyang “pag-ibig” na nauwi sa obsesyon, dahan-dahan kong ginamit ang matalas na bahagi ng manika para hiwain ang tali sa aking mga kamay. Bawat hibla ng lubid na napuputol ay parang pag-asa na bumabalik sa akin.

“Alam mo ba, Elena,” patuloy ni Santos habang hinahaplos ang mukha ko gamit ang kanyang malamig na kamay, “si Mia ang nagdala sa akin sa’yo. Kung hindi ko siya kinuha, hindi ka iiyak sa balikat ko. Hindi mo ako papasukin sa buhay mo.”

Nang maramdaman kong maluwag na ang tali, hindi ako agad kumilos. Naghintay ako ng pagkakataon.

“Officer…” tawag ko sa kanya nang mahina. “May gusto akong sabihin sa’yo.”

Lumapit siya, inilapit ang kanyang tainga sa bibig ko.

“Sabi ni Mia… ang lamig daw sa ilalim,” bulong ko.

Sa isang iglap, itinusok ko ang matalas na bahagi ng manika sa kanyang mata.

Isang nakakabinging sigaw ang kumawala sa kanya. Mabilis kong kinalas ang tali sa paa ko at tumakbo patungo sa hagdan. Pero bago ko pa marating ang pinto, lumabas ang lalaking may camera mula sa itaas.

“Saan ka pupunta, Elena?”

Hawak niya ang isang palakol. Pero hindi na ako ang takot na nanay kanina. Ako ay isang nanay na wala nang mawawala.

Kinuha ko ang isang gallon ng tinner na nakita ko sa shelf at isinaboy ito sa direksyon nila Santos at ng lalaking may camera. Kasunod nito, kinuha ko ang lighter na laging nasa bulsa ko—ang lighter ni Mia na naiwan niya noon.

“Magkasama kayong mabulok sa impyerno,” sabi ko bago ko ihagis ang apoy.


Ang Wakas

Habang umaakyat ako palabas ng basement, naririnig ko ang lagitik ng apoy at ang mga sigaw ng dalawang halimaw. Ang buong bahay ay nagsimulang lamunin ng apoy.

Nang makalabas ako sa hardin, bumagsak ako sa damuhan. Tumingala ako sa langit. Ang usok ay tila bumubuo ng isang imahe ng isang batang babaeng kumakaway.

Hinalungkat ko ang bulsa ko. Nandoon pa rin ang manika. Sa loob ng tahi nito, may naramdaman akong matigas na bagay. Binuksan ko ang tahi at inilabas ang isang maliit na memory card.

Ito ang huling regalo ni Mia. Ang ebidensyang magpapatunay sa lahat ng krimen ni Santos at ng kanyang kasabwat—mga video ng iba pang nawawalang bata na hindi ko alam na naroon din pala sa ilalim ng bahay ko.

Narinig ko ang sirena ng mga bumbero at pulis sa malayo. Sa gitna ng naglalagablab na apoy ng aking nakaraan, niyakap ko ang manika.

“Nahanap na kita, Mia,” bulong ko sa hangin. “Ligtas ka na.”

Ngunit sa huling sulyap ko sa nasusunog na basement, nakita ko ang isang anino na tumatayo mula sa apoy. Isang pigurang hindi tinatablan ng init, hawak ang isang nasusunog na litrato ko.

Ang laro ay hindi pa tapos.

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *