
Kabanata 2: Ang Pagguho ng Isang Huwad na Imperyo
Habang umaandar ang gintong Rolls-Royce palayo sa mansyon ng mga Santos, nakita ko sa side mirror ang hitsura ni Miguel. Nakaluhod siya sa semento, pilit na hinahabol ang sasakyan habang ang kanyang ina, si Donya Remedios, ay tila estatwang naiwan sa tapat ng pinto. Ang kanilang karangyaan, na ipinangalandakan nila sa akin sa loob ng tatlong taon, ay tila mga baraha na nagsisimulang itumba ng iisang ihip ng hangin.
“Anak,” basag ni Papa sa katahimikan sa loob ng sasakyan. Hinawakan niya ang aking nanginginig na kamay. “Labinlimang taon kitang hinanap. Noong mawala ka sa aksidente sa dagat noong bata ka pa, akala ko ay kinuha ka na ng langit sa akin. Patawarin mo ang iyong ama.”
“Papa…” bulong ko. Sa loob ng tatlong taon, tinawag akong ‘yagit’ at ‘ampon.’ Ngayong hawak ko ang kamay ng taong tunay na nagmamahal sa akin, ang bawat sampal ni Donya Remedios ay tila naglaho ang hapdi, pinalitan ng isang malamig at matalim na determinasyon. “Huwag po kayong humingi ng tawad. Tapos na ang panahon ng pag-iyak ko.”
Tumingin ako sa bintana. Ang lungsod na dati ay tinitingnan ko bilang isang malupit na lugar ay tila lumiliit sa aking paningin.
“Ano ang gusto mong gawin ko sa kanila?” tanong ni Papa. Ang boses niya ay puno ng awtoridad na kayang magpabagsak ng mga bangko sa isang kumpas lang.
“Gusto ko silang makitang mawalan ng lahat, Papa,” sagot ko nang may malamig na ngiti. “Gusto kong maramdaman nila ang pakiramdam ng walang matuluyan, ang pakiramdam ng tinatapon na parang basura. Pero huwag nating madaliin. Gusto ko silang panooring unti-unting mabulok.”
Ang Unang Hakbang: Ang Bankruptcy ng Santos Group
Kinabukasan, ang balita sa bawat business journal at news channel sa Southeast Asia ay iisa: “Dela Vega Empire withdraws all investments from Santos Group; Stocks plummet by 90%.”
Sa loob ng aking bagong opisina sa itaas na palapag ng Dela Vega Tower, pinapanood ko ang live feed ng stock market. Ang kumpanya ni Miguel, na tanging inaasahan nila para mapanatili ang kanilang marangyang buhay sa Forbes Park, ay nagdederecho sa impiyerno.
Tumunog ang aking telepono. Si Miguel.
Sinagot ko ito, ngunit hindi ako nagsalita.
“Ana! Ana, please, kausapin mo ako!” histerikal na sigaw ni Miguel sa kabilang linya. Naririnig ko ang ingay sa background—mga empleyadong nagkakagulo at mga bankero na naniningil. “Nagkamali kami, Ana. Alam mo namang mahal kita, ‘di ba? Pinilit lang ako ni Mama na piliin si Cheska dahil sa kumpanya. Pero ikaw ang asawa ko! Please, bawiin mo ang utos ni Don Fernando. Mamamatay kami rito!”
“Mahal mo ako?” tanong ko sa isang banayad na boses. “Miguel, noong sinampal ako ng ina mo at sinabuyan ng pera, nasaan ang pagmamahal mo? Noong niyakap mo si Cheska sa harap ko, nasaan ang asawa ko?”
“Ana, magsisimula tayo ulit! Iiwan ko si Cheska ngayon din!”
“Huli na, Miguel. Ang divorce papers na pinapirmahan niyo sa akin? Na-file na ‘yun. At ang perang sinaboy ng ina mo sa mukha ko? Gagamitin ko ‘yun para bilhin ang utang ng kumpanya niyo. Simula ngayon, ako na ang may-ari ng lahat ng ari-arian niyo. Pati ang mansyong tinitirhan niyo, nakapangalan na sa akin.”
Pinatayan ko siya ng telepono.
Ang Pagpapatalsik sa Forbes Park
Pagkalipas ng isang linggo, bumalik ako sa mansyon ng mga Santos. Ngunit sa pagkakataong ito, hindi ako nakasuot ng uniporme ng katulong o simpleng damit. Nakasuot ako ng isang pasadyang suit na kulay emerald green, at ang aking leeg ay pinalalamutian ng mga dyamante na kayang bumili ng isang buong subdivision.
Kasama ko ang isang team ng mga abugado at labindalawang sheriff.
Nang pumasok kami sa gate, bumungad sa amin si Donya Remedios na gulo-gulo ang buhok. Wala na ang kanyang mga perlas. Si Miguel naman ay mukhang hindi natulog ng isang linggo, habang si Cheska ay wala na roon—iniwan na sila nang malamang wala na silang pera.
“Ano ito?!” sigaw ni Donya Remedios. “Hindi kayo pwedeng pumasok dito! Bahay ko ito!”
Lumapit ako sa kanya at tinitigan siya nang diretso sa mata. “Mali ka, Remedios. Hindi mo na ito bahay. Ang mansyong ito ay naisama sa collateral ng utang ng Santos Group na binili ko. In short, ako na ang may-ari ng lupang kinatatayuan mo.”
Inabot ko sa kanya ang isang pamilyar na tumpok ng pera—ang mga perang isinaboy niya sa akin noon.
“Heto,” sabi ko, habang unti-unting hinuhulog ang mga bills sa paanan niya. “Sabi mo noong graduation ng kapatid ko sa ibang kwento, ‘serbisyuhan’ ko kayo. Heto ang bayad ko sa serbisyo niyo sa akin sa loob ng tatlong taon. Gamitin niyo ‘yan para makahanap ng paupahang kwarto sa squatters’ area. Bagay kayo roon.”
“Ana, parang awa mo na…” lumuhod si Miguel sa harap ko, sinusubukang hawakan ang laylayan ng aking damit. “Huwag mo kaming palayasin. Saan kami pupunta?”
“Hindi ko alam, Miguel. Siguro sa kung saan dinadala ang mga ‘yagit’ na sumisira sa dangal ng pamilya,” sagot ko, gamit ang sariling salita ng kanyang ina.
Inutusan ko ang mga sheriff na ilabas ang lahat ng kanilang kagamitan. Pinanood ko silang umiyak habang ang kanilang mga mamahaling sofa, painting, at alahas ay iniimbentaryo. Wala silang nadala kundi ang mga damit na suot nila.
Ang Reyna ng Dela Vega Empire
Isang buwan matapos ang insidente, pormal na ipinakilala ni Don Fernando ang kanyang tagapagmana sa isang engrandeng ball na dinaluhan ng mga pinakamakapangyarihang tao sa Asya.
Nakatayo ako sa gitna ng entablado, maliwanag ang mga spotlight sa aking mukha. Wala na ang bakas ng pait, tanging ang ningning ng isang tunay na prinsesa.
Sa isang sulok ng ballroom, nakita ko ang mga balita sa screen: Ang pamilya Santos ay nahaharap sa patung-patong na kaso ng estafa at tax evasion. Si Donya Remedios ay balitang nagtatrabaho na ngayon bilang labandera sa probinsya para may makain, habang si Miguel ay palipat-lipat ng trabaho bilang kargador, hindi matanggap ng kahit anong kumpanya dahil sa itim na marka na iniwan ko sa kanyang pangalan.
Lumapit sa akin si Papa at iniabot ang isang baso ng champagne.
“Handa ka na ba sa susunod mong proyekto, Anak?” tanong niya.
Ngumiti ako. “Opo, Papa. Ngayong tapos na ako sa nakaraan, oras na para itayo ang hinaharap. Ang Dela Vega Foundation ay magtatayo ng mga scholarship para sa mga ampon at mahihirap na bata. Sisiguraduhin kong wala nang ‘yagit’ na yuyurakan ang pagkatao dahil lang sa wala silang pera.”
Ang gintong Rolls-Royce ay naghihintay sa labas, ngunit hindi na ako natatakot na iwan ang kahit anong lugar. Dahil alam ko na ngayon ang aking tunay na halaga. Ang ginto ay hindi lamang nasa sasakyan o sa alahas, kundi nasa pusong natutong tumayo matapos pagsabuyan ng putik.
Sa huli, ang pinakamatamis na paghihiganti ay hindi ang makitang naghihirap ang kaaway, kundi ang makita silang tumitingala sa iyo habang ikaw ay lumilipad na nang napakataas na hindi na nila kailanman maaabot.