
“Ang pag-ibig na may presyo ay hindi pag-ibig, Marco. At ang presyo mo ay ang mismong yaman na kinatatakutan mong mawala,” bulong ko sa kanya, ang boses ko ay kasinglamig ng hanging amihan ngunit kasingtalas ng labaha. “Pinili mo ang ginto kaysa sa brilyante. Ngayon, panoorin mo kung paano maglalaho ang lahat ng pinahalagahan mo sa isang pitik lang ng mga daliri ko.”
Nanigas si Marco sa kinalulubog niya. Ang mga bisitang kanina lang ay nagbubulungan at nagtatawanan ay tila naging mga estatwa sa loob ng simbahan. Ang marangyang dekorasyon na ipinagmamalaki ni Donya Corazon ay biglang nagmukhang luma at walang saysay sa harap ng tunay na kapangyarihan ng mga Valderama.
Ang Pagbagsak ng Imperyong Santos
“Alejandro, pakiusap! Magkaibigan tayo!” sigaw ni Donya Corazon, ang kanyang boses ay puno ng desperasyon habang sinusubukang lumapit sa aking ama. Ngunit hinarangan siya ng mga bodyguard na parang isang pader na hindi matitibag.
“Kaibigan?” tumawa nang mapait si Don Alejandro. “Ang isang kaibigan ay hindi tinatrato ang anak ng kanyang kaibigan na parang basura. Kung alam ko lang na sa loob ng laundry shop niyo nagtatago ang aking prinsesa, matagal ko na kayong ibinaon sa utang. Corazon, ang bawat sampal na ibinigay mo kay Bella ay katumbas ng isang kumpanyang mawawala sa inyo simula ngayong araw.”
Lumingon si Don Alejandro sa kanyang sekretarya. “I-freeze ang lahat ng credit cards ng pamilya Santos. I-sequester ang kanilang mansyon sa Forbes Park. At ang kumpanya ng trucking na ipinagmamalaki nila? Ipagbili iyan sa pinakamababang halaga sa ating mga kakumpitensya.”
“Hindi! Maawa kayo!” pagmamakaawa ni Marco, ang kanyang mukha ay basang-basa na ng luha. “Bella, diba pangarap nating magpakasal? Gagawin ko ang lahat! Lalayasan ko si Mama, sasama ako sa iyo!”
Tumingin ako sa kanya nang may halong pandidiri. “Ang pangarap na iyon ay namatay kasabay ng pananahimik mo habang sinasaktan ako ng nanay mo. Hindi mo ako minahal, Marco. Minahal mo lang ang ideya na may isang ‘mahirap’ na babaeng laging susunod sa iyo. Ngayong alam mong ako ang may-ari ng buhay mo, bigla kang naging aso na nagmamakaawa.”
Ang Tunay na Reyna ng Valderama
Hinubad ko ang aking simple at punit na wedding veil at itinapon ito sa tapat ni Marco. “Iyan ang huling alaala mo sa akin. Isuot mo iyan habang naglalakad kayo sa kalsada bukas.”
Inalalayan ako ni Don Alejandro palabas ng simbahan. Sa labas, isang convoy ng sampung itim na Rolls-Royce ang naghihintay. Ang mga reporter na dati ay hindi ako pinapansin ay nag-unahan na makuha ang aking litrato.
“Bella… o mas mabuting tawaging Arabella Valderama,” sabi ng aking ama habang nasa loob kami ng sasakyan. “Ang 20 taon na nawala ka ay papalitan ko ng sandaang taon ng katarungan. Sino pa ang nanakit sa iyo? Sabihin mo lang ang pangalan nila.”
“Wala na, Papa,” sagot ko habang nakatingin sa bintana, pinapanood ang mga Santos na pinalalabas na ng mga pulis sa simbahan dahil sa mga utang na hindi na nila kayang bayaran. “Sapat na ang makita silang mawalan ng maskara.”
Isang Bagong Simula
Pagkalipas ng isang buwan, ang balita tungkol sa pagbabalik ng nawawalang tagapagmana ng mga Valderama ay naging headline sa lahat ng pahayagan. Ang laundry shop ng mga Santos ay sarado na, at ang mansyon nila ay ginawa ko nang foundation para sa mga biktima ng domestic abuse at pang-aapi.
Isang gabi, habang nasa isang marangyang charity gala ako, nakita ko si Marco. Hindi na siya ang guwapong lalaking naka-tuxedo. Ngayon, isa na siyang waiter sa event na iyon, nakayuko at pilit na iniiwasan ang aking paningin.
Lumapit ako sa kanya at kumuha ng isang baso ng champagne mula sa kanyang tray. “Salamat, Marco,” sabi ko nang may matamis na ngiti.
Hindi siya makapagsalita. Ang kanyang mga kamay ay nanginginig sa takot at hiya.
“Balita ko, naglalaba na rin ang nanay mo para sa ibang tao ngayon,” dagdag ko. “Sana ay natutunan na niya kung paano linisin ang sarili niyang ugali, dahil walang sabon ang makakaalis sa dumi ng kanyang puso.”
Tumalikod ako at naglakad patungo sa gitna ng ballroom kung saan naghihintay ang aking ama at ang mga bagong kaibigan na rumerespeto sa akin hindi dahil sa pera, kundi dahil sa aking pagkatao.
Ang Bella na dating ulila at api ay wala na. Ang natitira ay si Arabella Valderama—ang babaeng marunong lumaban, marunong magpatawad, pero hinding-hindi na muling magpapaapi.