
Namutla si Donya Consuelo. Ang kanyang mga labi na kanina lang ay puno ng pang-uuyam ay nanginginig na ngayon sa takot at kalituhan. Si Mateo naman ay tila estatwa na hindi makapaniwala sa nakikita. Ang babaeng itinaboy nila, ang babaeng tinawag nilang “duhat” at “magnanakaw,” ay nakatayo sa harap ng isang sasakyang nagkakahalaga ng higit pa sa lahat ng kanilang ari-arian.
“Ma-Maria? Paanong… Anong ibig sabihin nito?” nauutal na tanong ni Mateo.
Hindi ko siya sinagot nang direkta. Sa halip, itinaas ko ang diamond bracelet na nakita ng mga tauhan ko sa loob ng sasakyan ni Sofia—ang pinsan ni Mateo na palagi akong inaapi.
“Ito ba ang hinahanap mo, Donya Consuelo?” tanong ko habang pinaglalaruan ang alahas. “Naiwan ito ng pamangkin mong si Sofia sa likod ng kotse niya nang magpahatid siya sa mall kanina. Mukhang balak niyang ibenta ito para pambayad sa utang niya sa sugal. Pero dahil kailangan niyo ng mapagbabantangan, ako ang pinagdiskitahan niyo.”
“Hindi totoo ‘yan! Magnanakaw ka pa rin!” sigaw ni Donya Consuelo, pilit na itinatago ang kaba. “Security, paalisin niyo ang babaeng ito! Gumagawa siya ng eksena!”
Ngumiti nang bahagya ang Head of Security at yumukod sa akin. “Pasensya na po, Donya Consuelo, pero ang kausap niyo ay si Ms. Maria Isabella Villarica. Siya ang nag-iisang tagapagmana ng Villarica Group at ang bagong may-ari ng buong subdivision na ito. Siya ang nagpapasweldo sa amin.”
Katahimikan. Ang tanging naririnig na lamang ay ang malakas na pagpintig ng ulan sa semento at ang huni ng mga kuliglig.
Ang Pagbagsak ng mga Fernando
“Maria, mag-usap tayo. Asawa mo ako,” lumapit si Mateo, pilit na hinahawakan ang aking braso. “Alam kong nagkamali kami, pero hindi mo naman kailangang gawin ito. Pamilya tayo.”
Inalis ko ang kanyang kamay nang may pandidiri. “Pamilya? Mateo, noong sinampal ako ng ina mo, nanuod ka lang. Noong pinalayas ako sa gitna ng gabi na parang aso, tinawag mo akong hamak na mahirap. Doon pa lang, pinutol mo na ang ugnayan nating dalawa.”
Lumingon ako kay Mang Jose. “Mang Jose, nasaan na ang mga sheriff?”
Eksaktong pagkasabi ko niyon, dalawang sasakyan pa ang dumating. Lumabas ang mga kinatawan ng bangko at ang legal team ng aming pamilya.
“Mr. Mateo Fernando,” panimula ng abogado ko. “Ayon sa aming records, ang mansyong ito ay nakasanla sa Prime Bank, na pagmamay-ari rin ng pamilya Villarica. Dahil sa hindi niyo pagbabayad ng amortization sa loob ng anim na buwan, at sa bisa ng ‘Right of First Refusal’ na hawak ni Ms. Maria, pormal na naming kinukuha ang property na ito… ngayon din.”
“Hindi maaari! New Year’s Eve ngayon! Saan kami pupunta?” pagsusumamo ni Donya Consuelo, na ngayon ay tuluyan nang nawalan ng poise. Ang kanyang mamahaling gown ay nababasa na ng ulan.
“Hindi ko na problema ‘yon,” malamig kong sagot. “Diba sabi niyo, kinuha niyo ako sa hirap? Ngayon, ibabalik ko lang ang pabor. Ipakikita ko sa inyo kung ano ang pakiramdam ng tunay na hirap.”
Ang Bagong Simula
Pinasimulan ng mga security guard ang paglalabas ng mga gamit nila. Ang mga panauhing kanina ay nakikitawa kay Donya Consuelo ay mabilis na nag-alisan, ayaw madamay sa iskandalo. Naiwan ang mag-ina sa labas ng gate, bitbit ang iilang maleta, habang unti-unting pinapatay ang mga dekorasyong ilaw ng mansyon na ako rin naman ang nagbayad noong nakaraang buwan.
Bago ako sumakay sa Rolls-Royce, lumingon ako kay Mateo sa huling pagkakataon.
“Yung mga singsing na ibinalik ko sa inyo kanina? Itago niyo ‘yan. Ibenta niyo. ‘Yan na ang huling tulong na makukuha niyo sa akin,” sabi ko. “At Mateo? Salamat. Dahil sa pananampal niyo sa akin, nagising ako sa katotohanan. Hindi pag-ibig ang hanap niyo, kundi alipin. Ngayon, humanap kayo ng aliping titira sa inyo sa kalsada.”
Sumakay ako sa sasakyan at naramdaman ang init ng heater. Tumingala ako sa langit. Magsisimula na ang mga fireworks para sa Bagong Taon.
“Mang Jose, dumaan tayo sa opisina bukas,” wika ko habang nakatingin sa rearview mirror, kung saan tanaw ko ang lumiliit na pigura nina Mateo at Donya Consuelo sa dilim. “Gusto kong simulan ang taon sa pag-aayos ng divorce papers. At pakisabi sa Papa, salamat sa regalo. Ibang-iba pala ang view ng subdivision na ito kapag alam mong ikaw ang may-ari ng lahat.”
Humaharurot ang sasakyan palayo. Sa bawat putok ng paputok sa kalangitan, tila ba ipinagdiriwang ng mundo ang aking paglaya. Tapos na ang panahon ni Maria na api; narito na si Maria Isabella Villarica, ang reyna ng sarili niyang imperyo.