“Anong tinitingin-tingin mo riyan? Bingi ka ba talaga?! Lumuhod ka!” sigaw ni Donya Victoria habang dinuduro ang mukha ko.
Lahat ng mga panauhin sa party ay nakatingin sa akin na parang isang maruming basahan. Si Katrina, ang anak nilang spoiled, ay nakangisi habang hawak ang kanyang wine glass. Siya talaga ang nakabasag ng plorera, pero ako ang sinisi niya dahil alam nilang lahat na “pipi” ako at hindi kayang lumaban.

Si Don Santiago, ang asawa ni Victoria, ay lumapit sa akin at kinuha ang aking panga. “Sayang ang ganda mo, Maria. Kung nagsalita ka lang sana noon at naging ‘mabait’ sa akin, baka hindi ka naghihirap nang ganito.”
Dahan-dahan kong inalis ang kamay niya. Ang aking mga mata, na dati ay laging nakayuko, ngayon ay matalas at puno ng awtoridad.
“Ang plorerang iyon ay hindi nagkakahalaga ng limang milyon, Don Santiago,” sabi ko sa isang malalim at malamig na boses.
Tumigil ang lahat. Ang musika ay huminto. Ang mukha ni Donya Victoria ay naging kasingputi ng papel.
“N-Nagsasalita ka?” utal na tanong ni Katrina.
“Nagsasalita ako, at nakikinig din ako,” sagot ko habang kinukuha ang isang maliit na device mula sa aking bulsa. “Sa loob ng dalawang taon na pagpapanggap ko bilang piping katulong sa bahay na ito, narekord ko ang lahat. Ang mga ilegal na transaksyon niyo sa gobyerno, ang pagtatago niyo ng buwis, at ang pagtataksil niyo sa tunay na may-ari ng korporasyong ito.”
“S-Sino ka ba talaga?!” sigaw ni Don Santiago habang sinusubukang agawin ang device sa akin.
Isang matangkad na lalaking naka-suit, ang Chief of Police ng Makati, ang biglang pumasok kasama ang mga tauhan niya. Hindi nila ako inaresto. Sa halip, sumaludo sila sa akin.
“Agent 001, clear na ang lahat. Nakuha na ng team ang mga ebidensya sa vault,” ulat ng hepe.
Ngumiti ako nang mapait sa pamilyang Villaluna. “Hindi ako basta katulong. Ako si Atty. Maria Clara de Vega, ang bunsong anak ng taong pinapatay niyo para makuha ang lupang ito sampung taon na ang nakalilipas. At ngayon, oras na para bawiin ko ang lahat.”
Habang pinapaspasan sila ng posas, biglang may sumigaw mula sa labas tungkol sa isang bombang itinanim sa ilalim ng mansyon na tanging ako lang ang nakakaalam kung paano ititigil.
Ang bawat segundong lumilipas ay tila tunog ng isang hatol na bitay. Habang ang pamilya Villaluna ay pilit na pumipiglas sa hawak ng mga pulis, ang sigaw mula sa labas ay nagdulot ng purong kaguluhan. Ang mga panauhin, na kanina lang ay nagmamalaki sa kanilang mga suot na hiyas at mamahaling relo, ay nagkakagulo na ngayon sa pagtakas, nagtutulakan at nagkakandapaan sa malawak na marmol na sahig.
“Isang bomba?!” sigaw ni Donya Victoria, ang kanyang boses ay pumipiyok sa matinding takot. “Maria! Clara! Huwag kang baliw! Mamamatay tayong lahat dito!”
Nanatili akong nakatayo sa gitna ng sala, hindi natitinag ng panic sa aking paligid. Ang aking tingin ay nanatiling nakapako kay Don Santiago—ang lalaking pumatay sa aking ama para lamang sa isang piraso ng lupa na ngayon ay kinatatayuan ng kanilang kasakiman.
Ang Huling Harapan sa Ilalim ng Oras
“Agent 001, kailangan na nating ilikas ang lahat!” utos ni Hepe Bautista habang hawak ang kanyang radyo. “Ang timer ay nagsimula na. Mayroon na lamang tayong limang minuto!”
“Hindi,” malamig kong tugon. “Ilikas niyo ang mga sibilyan. Iwan niyo rito ang mga Villaluna. Sila ang may-ari ng bahay na ito, nararapat lamang na makita nila ang huling sandali ng kanilang imperyo.”
“Maria, maawa ka!” pagmamakaawa ni Katrina, ang kanyang mascara ay humahulas na sa mukha dahil sa iyak. “Wala akong alam sa ginawa nina Papa! Bata pa ako noon!”
Lumapit ako sa kanya at bumulong, “Bata ka pa rin ba noong pinanuod mo akong bugbugin ng mga tauhan mo dahil lang sa maling timpla ng kape? Bata ka pa rin ba noong tinawanan mo ang pagkamatay ng aso ko dahil lang sa ‘trip’ mo? Ang kawalang-malay ay hindi dahilan para sa kawalang-hiyaan.”
Inilabas ko ang aking tablet. Sa screen, makikita ang isang blinking red dot sa ilalim ng wine cellar—ang puso ng mansyon. Ito ay isang sopistikadong pressure-sensitive explosive.
“Alam niyo ba kung bakit ako lang ang nakakaalam nito?” tanong ko sa kanila habang pinalilibutan kami ng katahimikan ng mga pulis na naghihintay ng utos. “Dahil ang arkitekto na pinagawa niyo ng secret vault na ito ay ang tanging taong nakaligtas sa masaker na ginawa niyo sampung taon na ang nakalilipas. Siya ang naglagay nito rito—isang ‘insurance’ para sa araw na sisingilin na kayo ng langit.”
Ang Pagguho ng Maskara ni Don Santiago
Sa harap ng kamatayan, ang dating mapagmataas na si Don Santiago ay lumuhod sa aking harapan. “Ano ang gusto mo? Pera? Ang titulo ng lupa? Ibibigay ko lahat! Just stop the timer!”
“Gusto ko ang katotohanan, Santiago,” seryoso kong sabi. “Nasaan ang labi ng aking ama? Hindi niyo siya binigyan ng disenteng libing. Itinapon niyo siya na parang basura pagkatapos niyo siyang pagbarilin.”
Nanginginig ang kanyang buong katawan. “Sa… sa ilalim ng garden fountain. Doon namin siya ibinaon para hindi mahanap ng mga aso. Patawarin mo ako, Clara! Patawad!”
Nang marinig ko ang lokasyon, tila may kung anong pisi na naputol sa loob ng puso ko. Sampung taon. Sampung taon na ang aking ama ay nasa ilalim ng kanilang paanan habang sila ay nagsasaya sa ibabaw nito.
Ipinindot ko ang isang code sa aking tablet. Ang timer na nasa screen ay huminto sa 00:07.
Ang Paglilinis ng Nakaraan
Hindi sumabog ang mansyon. Ang sigaw ng bomba ay bahagi lamang ng aking plano upang makuha ang huling piraso ng ebidensya—ang pag-amin sa lokasyon ng labi ng aking ama. Ang “bomba” ay isa lamang high-tech na smoke machine na may sound effects, sapat na para basagin ang matigas na puso ng isang kriminal.
“Hepe, dalhin na sila sa Crame,” utos ko habang inaayos ang aking suit jacket. “Siguraduhin na walang contact sa labas. Lahat ng kanilang bank accounts ay freeze na simula pa kaninang alas-otso ng gabi.”
Habang kinaladkad si Donya Victoria at Katrina, patuloy silang nagsisisigaw ng mga mura at pagbabanta, ngunit para sa akin, ang kanilang mga tinig ay tila bulong na lamang ng hangin. Si Don Santiago naman ay tila nawalan na ng ulirat, dinala siya ng mga pulis na nakatitig lamang sa kawalan.
Isang Bagong Umaga para kay Maria Clara
Naiwan akong mag-isa sa malawak na hardin ng mga Villaluna. Hawak ang isang pala, dahan-dahan kong nilapitan ang fountain na gawa sa mamahaling bato mula sa Italya. Sa tulong ng aking team, sinimulan naming hukayin ang lupa.
Nang makita namin ang mga buto at ang pamilyar na singsing ng aking ama, hindi ako umiyak. Sa halip, ngumiti ako. Ang katahimikan ko sa loob ng dalawang taon bilang katulong ay naging susi para sa kanyang kalayaan.
“Papa, tapos na po,” bulong ko. “Nasa akin na ang lahat. Ang lupa, ang korporasyon, at ang hustisya.”
Pumasok ako sa mansyon sa huling pagkakataon. Kinuha ko ang plorerang sinasabi nilang nabasag—na ang totoo ay itinago ko lang pala sa isang sulok. Inilagay ko ito sa gitna ng mesa at binitawan ito nang kusa.
Crash.
Ang tunog ng nabasag na kristal ay ang huling tunog ng pamilya Villaluna sa bahay na ito. Mula sa pagiging piping katulong, ako ay lumabas ng pintuan bilang si Atty. Maria Clara de Vega—ang babaeng hindi lang nagsalita, kundi nagpatahimik sa mga mapang-api.